informacja

Hej! jak już może część z Was wie, przyszły rok spędzam na wymianie w Stanach Zjednoczonych. Nie martwcie się, nie mam zamiaru kończyć pisania tej histrorii! Będę nadal publikować tak często, jak będę miała czas. Tymczasem chciałam Was zaprosić do czytania mojego bloga, w którym będę opisywać mój pobyt w USA. http://wikigoestoamerica.blogspot.com/
-Wiku
ps. nowy rozdział będzie jak się ogarniecie z komentarzami.

53. Can I stay?

Obudziłam się niezwykle wypoczęta. Jeszcze ani razu, odkąd przyjechaliśmy do Nowego Jorku, nie czułam się tak dobrze z rana. Nie bolały mnie plecy ani głowa, było mi po prostu idealnie. Przekręciłam się z boku na bok i przeciągnęłam na wszystkie strony z zamiarem ponownego zwinięcia się w kłębek. Wzięłam głęboki oddech, wdychając ładny zapach hotelowej pościeli i wtuliłam się w poduszkę.  Zaraz... Dlaczego to łóżko jest takie puste?

Otworzyłam oczy. Znajdowałam się w swoim hotelowym pokoju. Do tego byłam sama. Gdzie zniknął Niall i jego sypialnia? Chyba że... Nie, to niemożliwe... To nie mógł być sen. Po prostu nie mógł! We śnie nigdy po koszmarze nie występuje coś, co jest praktycznie spełnieniem marzeń! W snach zawsze jest na odwrót! Zawsze, gdy mam jakiś cudowny sen, to on przeradza się w koszmar! Poza tym wspomnienia snu jeszcze nigdy nie były tak wyraźne w mojej głowie. Czy to okrucieństwo Van der Woodsena czy delikatność Nialla... Wszystko nazbyt wyraźne jak na sen. Jeśli jednak okazałoby się to snem, to chyba bym zabiła moją wyobraźnię! Z tego wszystkiego nie miałam nawet ochoty leżeć i leżeć w łóżku, tak jak to zawsze robię po obudzeniu, tylko usiadłam, oparłam się plecami o ścianę i przykryłam kołderką. Wpatrywałam się w budzący się do życia Manhattan za oknem i z każdą kolejną sekundą byłam coraz bardziej pewna, że coś jest nie tak.

Po chwili drzwi do pokoju uchyliły się i zobaczyłam w nich Gabi, która niepewnym krokiem weszła do środka.

-Cześć - G się uśmiechnęła delikatnie, wyglądała na zmartwioną.  - Jak się czujesz?

-Dobrze - odparłam stuprocentowo pewna mojej odpowiedzi. Nawet jeśli to był tylko sen, to nie zmienia faktu, że czuję się teraz świetnie.

-Jesteś pewna? - spytała troskliwie brunetka.

-Tak - odpowiedziałam stanowczo.

-Jakbyś chciała pogadać, to wiesz, że tu jestem, tak? - popatrzyła na mnie ze zmartwioną miną i usiadła na łóżku obok mnie.

-Gabi, o co ci chodzi? - zmarszczyłam brwi, nie rozumiejąc nadmiernej troski dziewczyny.

-Niall powiedział, że Van der Woodsen chciał cię wczoraj… no wiesz… - przełknęła ślinę – zgwałcić.

O Boże, czyli to jednak nie był sen! A skoro to nie był sen, to pewnie druga część też nie! Pogodziłam się z Niallem! No i my... Nie mogłam pohamować ogromnego uśmiechu, który pojawił się na mojej twarzy.  Tak długo czekałam na tę chwilę, w której będę mogła zakopać topór wojenny, i nie spodziewałam się, że to stanie się tak szybko. Myślałam, że nasz spór będzie ciągnął się jeszcze miesiącami, zabijając mnie od środka.  A tymczasem... Zakończył się, a ja... Chyba zdradziłam Louisa i do tego wcale nie jest mi przykro.... Ups.

- Wiki? - dziewczyna popatrzyła na mnie jak na wariatkę, no bo kto normalny uśmiecha się jak głupi, gdy ktoś mu mówi, że wczoraj został ofiarą próby gwałtu. Nikt. No chyba że potem przeżyło się najlepszą chwilę swojego życia... Ale ona tego nie wiedziała.  Wypadało się choć trochę ogarnąć. Wzięłam głęboki oddech.

-Już ok - powiedziałam, uśmiechając się znacznie delikatniej niż przed chwilą.

-Masz jeszcze jakieś inne wspomnienia z tej nocy? - spytała, patrząc na mnie lustrującym wzrokiem, a ja dosłownie czułam, że się rumienię. Dziewczynie zaświeciły się oczy. No pięknie jestem niczym otwarta księga… - Czy ja dobrze myślę? Ty i Niall...? Wybaczył ci?

- I nie tylko... - wyszeptałam, a dziewczyna pisnęła radośnie i mnie wyściskała. Myślałam, że mnie zgniecie, ale oddałam jej uścisk.

- To widzę, że jest co świętować! Chodź na śniadanie - zawołała, a po chwili zastanowienia dodała - albo daj mi 10 minut i przyjdź. - Nie wiedziałam, o co jej chodzi, ale postanowiłam jej zaufać. Gdy już była w drzwiach mojej sypialni i odwróciła się nagle. - Prawie bym zapomniała! W szafie czeka na ciebie prezent!

- Prezent? - zdziwiłam się.

- Tak, prezent. Zuzia się wygadała, że patrzyłaś na nią tęsknym wzrokiem, więc się wymsknęłam i załatwiłam ci ją z okazji cudownego występu - uśmiechnęła się - no i na pocieszenie po próbie gwałtu - zaśmiała się.

- Bardzo śmieszne, G! - prychnęłam.

- No co? Sama się tym nie przejęłaś! - uśmiechnęła się. - A teraz ja spadam. Bądź za 10 minut, nie wcześniej!

- Ok - odparłam, a dziewczyna zniknęła, zamykając za sobą drzwi.

 Nie ogarniałam, o co jej chodziło z tymi dziesięcioma minutami, ale w tamtej chwili byłam zdolna odpuścić sobie wielką dociekliwość i lepiej sprawdzić, co też takiego czeka na mnie w szafie. Poderwałam się z łóżka i prawie w podskokach podbiegłam w stronę skrytki. Otworzyłam ciężkie, drewniane drzwi i zobaczyłam tam tę jasnobłękitną sukienkę, w której zakochałam się wczoraj na zakupach. Zapiszczałam z radości.  Tak bardzo chciałam ją kupić! Ona była znakiem miłości, której nie mogłam mieć, a teraz... Teraz pojawiła się w mojej szafie!  Nie wiem, gdzie się podziała czerwona sukienka z wczoraj i może dobrze, bo za bardzo kojarzyłaby mi się z Van der Woodsenem, a chciałam móc założyć coś, co nie będzie mi się z nim kojarzyło, i oto mam!

Ogarnęłam się, czyli umyłam twarz, oczy, zęby, do tego uczesałam włosy w warkocza francuskiego. Postanowiłam założyć moją śliczną, nową, błękitną sukienkę, bo co sobie miałam żałować? Trzeba wykorzystać ostatni dzień w Nowym Jorku.  Popatrzyłam na mój nadgarstek. Wisiała na nim srebrna bransoletka od Louisa. O nie! Co to, to nie! Rozpięłam zapięcie i po chwili ozdoba wylądowała... gdzieś w puzderku na biżuterię. Spojrzałam na hotelowy budzik stojący na szafce nocnej. Dziesięć minut już na pewno minęło. Wzięłam głęboki oddech i nacisnęłam klamkę. Bez problemu ustąpiła. Znalazłam się w przedsionku między naszymi sypialniami, a częścią dzienną, czyli salonem i czymś, co pełniło rolę kuchni i jadalni, jedynie z lodówką i mikrofalą. A pomyśleć, że to pięciogwiazdkowy hotel. Plaza, czy jakoś tak...

Usłyszałam czyjeś głosy, wyjrzałam zza przepierzenia i od razu się z powrotem schowałam. Przy stole siedziała G i sam Niall. Na jego widok zalała mnie fala gorąca i musiałam się oprzeć o ścianę. Przymknęłam powieki i w tym samym momencie byłam w stanie usłyszeć ich rozmowę.

- ... Ale czego? - w głosie Nialla słychać było zdezorientowanie.

- Ty juz dobrze wiesz!

- Wiki ci powiedziała? - zdziwił się. Ocho, czy on właśnie pomyślał, że ja jej powiedziałam o wczorajszej nocy?

- Tak! - pisnęła G. - Ale czemu ty tego nie powiedziałeś, zdając relację z wczoraj? - powiedziała z pretensją w głosie. Podeszłam jak najbliżej końca ściany się dało, żeby nadal pozostawać w ukryciu, a mimo to widzieć doskonale Gabi i Nialla. Wiem, że podsłuchiwać nie ładnie, ale jak się mówi o mnie, to nie mogę nie wiedzieć, o co dokładnie chodzi.

- To nie było ważne - mruknął.

- A to, że pięknie wyglądała w tej sukience było? - spytała, patrząc na niego pobłażliwie. On naprawdę tak powiedział? Poczułam motyle w brzuchu... Chłopak zarumienił się.

- To nic takiego... - mruknął wymijająco.

- Nic takiego?! - obruszyła się Gabi.

-No dobra - chłopak zrobił taki gest, jakby się poddawał - To była najważniejsza noc w moim życiu, ok? - Najważniejsza noc jego życia? Czy ja właśnie śnię czy to się dzieje naprawdę?

- Serio? Rozumiem, że to skończy wasze kłótnie, ale naprawdę to było najważniejsze?

- No tak - odparł zdziwionym głosem chłopak. Boże święty! Oni gadają o dwóch rożnych rzeczach! I jeszcze nie ogarnęli! Przecież on jej zaraz wszystko wypapla! Uspokój się, Wi, może będzie trzymał język za zębami... Podsłuchaj jeszcze trochę. Jak zrobi się gorąco, to wkroczysz do akcji.

- Ile wybaczenie miłości swojego życia dla niektórych znaczy... - westchnęła G.

- Wybaczenie? - zdziwił się. Ocho, chyba ogarnął, że cos jest nie tak.

- Przecież to się wczoraj stało - musiała popatrzeć na niego tym swoim skonsternowanym wzrokiem, ale stąd nie mogłam tego zobaczyć, bo siedziała tyłem. Za to zmieszanie na twarzy chłopaka było aż nazbyt widoczne...  - Nie tylko to się wczoraj stało! - pisnęła dziewczyna. - Gadaj!!!

O nie! Tego za wiele! Gabi niczego więcej się nie dowie. Przynajmniej nie teraz. Wzięłam głęboki wdech, żeby przybrać jak najbardziej neutralny wyraz twarzy i wyszłam zza przepierzenia.

- G, minęło już te dziesięć minut? - spytałam, a potem udałam zdziwienie, gdy zauważyłam blondyna siedzącego obok dziewczyny. – O! Niall... Cześć.

- Cześć - odparł, uśmiechając się do mnie tak cudownie. Ogarnęła mnie jakaś taka dziwna nieśmiałość. Poczułam się jak po raz pierwszy zakochana siedmiolatka, która nie rozumie, co to jest i co z tego wynika.  G popatrzyła na nas przez przymrużone powieki. Postanowiłam ją zignorować i chwyciwszy miskę z płatkami na mleku, usiadłam obok Nialla.

Przy stole zapanowała cisza. Słychać było tylko uderzenia sztućców o talerze. Kątem oka widziałam, że Niall uśmiecha się delikatnie, a ten jego uśmiech i jego bliskość przypomniała mi wczorajszą noc. Najcudowniejszą noc mojego życia. Chciałabym teraz móc się do niego przytulić i pocałować, ale nawet dla Gabi, która wie, że się pogodziliśmy, to mogłoby wydawać się dziwne. Poza tym chciałam mieć dla siebie jedną jedyną rzecz, o której od razu wszyscy inni nie będą wiedzieć. W tym przypadku tą rzeczą jest Niall. Mój Niall. Tak bardzo mój jak nigdy wcześniej. Zerkaliśmy na siebie, uśmiechając się co chwila, a potem odwracając wzrok. A kiedy nasze spojrzenia się krzyżowały, czułam, jak płoną mi policzki i spuszczałam wzrok na jedzenie. W głowie słyszałam jego głos z wczoraj, gdy szeptał moje imię i „kocham cię”. Na to wspomnienie przypominały mi się jeszcze inne rzeczy i czułam, że robię się coraz bardziej czerwona. Do tego robiło mi się gorąco.

- Boże, jak tu duszno! - mruknęłam, podnosząc się z krzesła, żeby podejść do okna i je otworzyć. Wzięłam przy tym kilka głębokich wdechów z tego pozornie świeżego powietrza, które praktycznie stało w miejscu i było jeszcze gorętsze. Nie sądzę, by moje zachowanie umknęło uwadze Gabi. Wróciłam do stołu, czując na sobie jej spojrzenie.

- Co z wami? - odezwała się nagle.

- A co miałoby być? - zdziwił się Niall.

- No bo... Rozumiem, że się na siebie nie drzecie, bo zakopaliście topór wojenny, ale myślałam, że będziecie się do siebie chociaż odzywać!  - obruszyła się. - A wy się zachowujecie, jakbyście się siebie wstydzili!

Zerknęłam na Nialla. Wymieniliśmy uśmiechy. My? Wstydzić się siebie? Chyba wczoraj udowodniliśmy, że ani trochę... Ale dziś rano panuje taka atmosfera... Jest w pewnym sensie magiczna. Zaduma, te spojrzenia, uśmiechy. Nie potrzeba nam słów.

- My się siebie nie wstydzimy – powiedziałam. - My tylko jemy, a z pełną buzią nie wypada mówić!

- A od kiedy wy, a w szczególności Niall, przejmujecie się tym, co wypada a co nie przy stole? - spytała dziewczyna.

- Po prostu jestem bardzo głodny, więc nie mam czasu na mówienie - odparł.

Był jeszcze jeden powód, dla którego się nie odzywaliśmy. Miałam wrażenie, że G mogłaby się z naszej rozmowy wszystkiego domyślić. Dziewczyna westchnęła.

- To jak wam minęła noc? - Co ją napadło? Czy ona coś podejrzewa czy po prostu jest w nastroju na bezsensowne przesłuchania?

- A jak mogła minąć noc niedoszłej ofierze gwałtu? – Cudownie, ale o tym się nie dowiesz.

- W sumie… - mruknęła, jakby nie bardzo mi wierząc. - a tobie Niall?

- Na pewno lepiej niż Wiki, pod tym względem, że nikt mnie nie chciał zgwałcić - powiedział.

- No tak. Ty tylko robiłeś za super bohatera w tej bajce. - Dziewczyna zrobiła zaciętą minę.

- A żebyś wiedziała, że robił za super bohatera! Bez niego ta noc byłaby najgorszą nocą mojego życia - powiedziałam, uśmiechając się do chłopaka. Poczułam, jak jego prawa dłoń sięga po moją lewą pod stołem i nasze palce się splatają. Tego oczywiście G zobaczyć nie mogła.

- A tak, jakoś ją przeżyłaś - powiedział. Tak... jakoś...

Gabi zmrużyła powieki, wymierzając widelcem to we mnie to w Nialla, wycedziła przez zaciśnięte zęby:

- Wy coś ukrywacie.

- My niczego nie ukrywamy - powiedziałam stanowczo.

- Ja wiem swoje - mruknęła dziewczyna.

- Tak, Sherlocku? - Niall uniósł jedną brew, a dziewczyna zaczęła się kołysać to w prawo to w lewo, nucąc doskonale wszystkim znaną muzyczkę z różowej pantery.

- To nie ten detektyw - wtrąciłam.

- Wiem. Dziś jestem różową panterą! - odparła. Wymieniliśmy z Niallem spojrzenia i wybuchnęliśmy śmiechem.

- I tak to z was wyciągnę! - powiedziała dziewczyna, strzelając focha. Wtem rozległo się pukanie, ale nie poczekano na „proszę” i drzwi się otworzyły. Zobaczyłam w nich Hazzę, a tuż za nim Louisa i poczułam, jak Niall w błyskawicznym tempie zwalnia uścisk na mojej dłoni. Na szczęście chłopcy nie zdążyli niczego zauważyć.

- Cześć, dziewczyny. Co u was tak wesoło? - zawołał Harry, który chyba na początku nie zauważył Nialla. - O Horan! Co ty tu robisz?

- Miło, że w ogóle poczekaliście na proszę - mruknęłam.

- Oj nie gniewajcie się - uśmiechnął się do mnie przepraszająco Lou - to wina Hazzy, który nie umie czekać!

- Ej! - Chłopak sprzedał mu kuksańca i zaczęli się przepychać w drzwiach. Gabi strzeliła facepalma.

- Jak już tu jesteście - westchnęła - to przyłączcie się do naszego śniadania. Tylko ostrzegam, że to terapia grupowa! - powiedziała. Co też ona znowu wymyśliła?

- Zaryzykujemy - uśmiechnął się Harry i chłopcy usiedli z nami przy stole.

Tak więc wylądowałam między Niallem a Louisem. Zabawnie, nie? Gdy Lou pocałował mnie na dzień dobry, Niall nawet nie prychnął, tylko spuścił wzrok. Chwilę później popatrzyłam na niego przepraszająco, a on uśmiechnął się do mnie niemal niezauważalnie.

- A jaka terapia grupowa? - spytał Louis.

- Zaciągnęłam Horana do nas na śniadanie i rozpoczęłam rolę mediatora, żeby ci dwoje chociaż przestali ciągle ze sobą drzeć koty - odparła Gabi, wzruszając ramionami, jakby to nie było nic wielkiego. Tymczasem to był kolejny genialny plan G, żeby uratować nam tyłki. Ja ją chyba wkrótce zacznę wielbić.

- I jak postępy? - spytał nieco podejrzliwie Lou.

- Na razie się nie kłócimy - powiedziałam, uśmiechając się. No w sumie mówiłam prawdę. Nie kłóciliśmy się.

- Właściwie to nie kłócą się już od dobrych - brunetka popatrzyła na zegarek - piętnastu minut!

- Jak ty to zrobiłaś? - spytał Harry z podziwem w głosie.

- Po prostu mam naturalny talent do pracy z ludźmi - stwierdziła - ale wiesz, jest taka dziwna zależność, że jak się ze sobą nie kłócą, to praktycznie się do siebie nie odzywają.

- Ale chyba lepiej, żebyśmy się do siebie nie odzywali niż się na siebie darli - mruknął Niall.

- A rozmawianie jest prowokacyjne - dodałam. Ach my i te nasze umiejętności aktorskie…

- No w sumie… - przyznał mi rację Louis. - a, prawie bym zapomniał! Jak zjemy, zabieramy was na podwójną randkę!

- Mnie też? - spytał Niall bardziej dla żartu, przez co ledwie powstrzymałam się od śmiechu.

- Wiesz, jak znajdziesz sobie dziewczynę na tę randkę, to czemu nie - stwierdził Harry.

- Ale jej nie masz, więc idziemy tylko my - odparł Lou ze współczującą miną, ale coś mu żal nie było. - Strefa nie dla singli.

- Trudno. Jakoś to przeboleję - powiedział Niall. I nie sądzę, by jego żal o to, że my idziemy, a on będzie wtedy sam, był udawany.  Kiedyś mu to wynagrodzę. W taki czy inny sposób.

Po kilkunastu minutach przemierzaliśmy Nowy Jork. Szłam obok Gabi, a po naszych obu stronach szli Louis i Harry. Powiedzieli, że mają dla nas jakąś niespodziankę i że mamy się ich nie dopytywać, o co chodzi, bo i tak nic nam nie powiedzą. W takim wypadku w ramach protestu zaczęłyśmy rozmawiać po polsku. Jednak chłopaków wydawało się to nie irytować, więc postanowiłyśmy nie przestawać. Może w końcu dadzą za wygraną.

-Więc... - odezwała się nagle dziewczyna, przerywając mój wywód o nowej płycie Jamesa Arthura.

- Co więc? - zdziwiłam się.

- Jakie to atrakcje mieliście wczoraj? - uniosła pytająco brew.

- Kto? - spojrzałam na nią nierozumiejąco, na co ona westchnęła, wywracając oczami.

- Ty i... - zastanowiła się - pan skrzat. – Taaaa… Nie ma to jak G i jej kreatywność w znalezieniu konspiracyjnej ksywki dla Nialla, żeby nie brzmiała w najmniejszym stopniu podobnie do czegokolwiek, co mogłoby być z nim związane, w języku angielskim. Spojrzałam na nią spod przymrożonych oczu. On nie jest skrzatem!

- Nie nazywaj go tak! - syknęłam.

- A czemu nie? To wasze pseudonimy na tajne schadzki? - Poruszyła znacząco brwiami. Boże święty, z kim mi żyć przyszło?!

- Jesteś nienormalna - powiedziałam.

- Merci - wyszczerzyła się, a potem zrobiła zaciętą minę - a wracając do tematu, mów!

- Ale nie mam pojęcia, o co mogłoby ci chodzić... - starałam się zabrzmieć jak najbardziej neutralnie się dało. Tak, żeby nie ogarnęła, że mogę mieć pojęcie, o co jej chodzi.

- Niby powiedziałaś mi wszystko, co? - popatrzyła na mnie pobłażliwie. Nie odpowiedziałam. Wiedziałam, że jak coś zaraz powiem, to się wygadam, a tego bardzo nie chcę.

- Skrzat i tak przyznał, że to nie było tylko „wybaczam ci, Wiki”!

- Nie do końca tak powiedział...- mruknęłam.

- Podsłuchiwałaś! - obruszyła się Gabi.

- Już nie można wyjść z własnego pokoju? - spytałam.

- Nie, chyba że w końcu powiesz mi, co się stało. - Czemu ona jest taka uparta? Czy naprawdę jej to do szczęścia potrzebne?

- Ale przecież nic... - zaczęłam znowu, ale nie dała mi dokończyć.

- Stop! Przemyśl to, co chcesz powiedzieć, weź głęboki wdech i tego nie mów - Teraz to już jej nie rozumiem. Najpierw chce, żeby jej powiedzieć, a sekundę później nie.

- Zdecydowałabyś się, co?

- Jestem zdecydowana i to z ciebie wyciągnę!

- No to dawaj, Sherlocku.

- Nie ma tak łatwo. To będzie w najmniej spodziewanym momencie. Dudududum... - oznajmiła, na co prychnęłam sfrustrowana. Też sobie wymyśliła! W najmniej spodziewanym momencie... Czyli kiedy? Ma zamiar mnie upić i kazać mi wszystko wyśpiewać? Chciałaby. Ja się tak łatwo nie dam! Ona tak łatwo się nie dowie! Z zaciętą miną wtuliłam się w ramię Louisa, co wcale nie pomogło mi wyluzować i już nie odzywając się do G po polsku, szłam dalej. Bardzo mi się nie podobało, że muszę tu być, ale co ja jedna biedna mogłam zrobić. Chłopak, przyjaciele, ochroniarze i zapewne paparazzi na karku - nie sposób uciec. Trzeba się uśmiechać i udawać, że tak świetnie się bawię.

Wkrótce okazało się, że celem naszej wyprawy było kino i jakiś niezwykle denny film, którego nazwy nawet nie zapamiętałam. Liczyłam tylko minuty, aż to się skończy. No nawet nie wypadało wyciągnąć telefonu i z kimś posmsowac, bo byłoby od razu widać światło! Gdzieś w połowie filmu stwierdziłam, że „idę do łazienki” i wyszłam z sali. Mogłam odetchnąć z ulgą. Poszłam do rzekomego pomieszczenia i załatwiwszy swoje potrzeby, przesadnie długo myłam ręce.

Potem usiadłam sobie na kanapie przed salą kinową i wyciągnęłam telefon. Otworzyłam wiadomości i weszłam w rozmowę z Niallem. Zobaczyłam coś, co mnie zszokowało. Między moim „dziękuje” wysłanym jak się okazało o godzinie 00.00 a SMSem z wołaniem o pomoc, była jeszcze jedna wiadomość. Od niego. Wysłany o 00.03 o tresci „nie ma za co :)”. Odpisał mi! Odpisał, a ja głupia tego nie zauważyłam! Tylko jak ja to zrobiłam? No bo iphony lubią tak wszystko wyświetlać, że niezauważenie czegoś jest praktycznie niemożliwe, a tu bam! Wiadomość zapewne przyszła jeszcze zanim zdążył mi się zablokować ekran, ale ja już usnęłam. A potem jakimś cudem tego nie zobaczyłam... Strzeliłam facepalma. Jestem głupia i tyle. Chociaż w sumie teraz nie muszę się przejmować tym, że przegapiłam wtedy szanse, żeby z nim pogadać, bo wszystko się ułożyło. Szybko wystukałam wiadomość na klawiaturze.

Niall... Nudzi mi się… Tu jest tak okropnie...

Na odpowiedź nie musiałam długo czekać.

Co ja mam powiedzieć? Poszliśmy z Zaynem do Museum of Modern Art, bo ten się uparł, ale ta wystawa nie ma najmniejszego sensu...

Ty przynajmniej nie musisz oglądać jakiejś dennej komedii romantycznej!

Nie, ale i tak tęsknię za Tobą

Widziałeś mnie dziś rano

Co nie zmienia faktu, że tęsknię

No tak... :) ja w sumie też tęsknię… Niall?

Tak?

Zabierz mnie stąd

Wiesz, że bym chciał, ale nie mogę

Wiem... :( dobra, ja idę oglądać, bo pomyślą sobie, że umarłam w tej łazience

Hahaha :) ktoś tu zmyślał, żeby ze mną pogadać :p

Powinieneś się czuć zaszczycony :p

Oczywiście ;) a teraz już leć. Wieczorkiem się gdzieś wymskniemy :*

Ok :*

Z uśmiechem na twarzy schowałam telefon z powrotem do torebki i wróciłam do sali kinowej. Zastałam tam już porządnie zniecierpliwionego Louisa. O Hazzie i G nie będę wspominać, bo nie wiem, czy oni w ogóle oglądali ten film... Byli zbyt zajęci.

- Już się zaczynałem martwić, że coś ci się stało - szepnął do mnie brunet, gdy usiadłam obok niego.

- Jak widać, żyję i jestem w jednym kawałku - odparłam, starając się do niego uśmiechnąć.

- To dobrze. - Chłopak cmoknął moje usta. Chwycił mnie za rękę, a potem dalej oglądaliśmy film. Pod koniec zrobiło się tak żałośnie przewidywalnie, że to aż niedobrze się robi. W sumie to lubię takie filmy, ale jakoś nie miałam ochoty ich oglądać bez Nialla. Chciałabym móc jego trzymać za rękę, położyć mu głowę na ramieniu i wtedy, czując jego cudowny zapach, mogłabym oglądać takie filmy w nieskończoność.

Na szczęście wkrótce ta „komedia” się skończył i poszliśmy na niezwykle ambitny obiad do Sbarro's, czyli najlepszej pizzy świata. Ugryzłam właśnie kolejny kawałek mojej ukochanej pizzy z serem i tym nieziemskim sosem czosnkowym, który jest tylko w USA, gdy Lou się odezwał:

- Wiki, gdzie masz bransoletkę ode mnie? - Ups. Zauważył. Cholera. Co by mu powiedzieć... Jaki kit mu wcisnąć... Myśl, Wiktoria, myśl.... A zresztą czemu by nie…?

-  Pewnie została u Van der Woodsena - odparłam.

- Co?! - Chłopak prawie zakrztusił się kawałkiem pizzy.

- To, co słyszałeś - mruknęłam obojętnym głosem.

- Co ty robiłaś u van D, że zostawiłaś tam bransoletkę? - spytał podejrzliwym głosem chłopak.

- No nie wiem... - prychnęłam - Niech sobie przypomnę... - Udałam, że się zastanawiam. - Już pamiętam. Próbowałam nie dać się zgwałcić! - powiedziałam na tyle głośno, żeby zrobić wrażenie, ale żeby nikt dookoła nas nie usłyszał.

- Bardzo śmieszne - mruknął Louis.

- Twój chłopak to idiota - wtrąciła Gabi i chyba miała rację. On nie zdawał sobie sprawy z tego, że ja mówię serio.

- O co ci znowu chodzi? - oburzył się Louis. - Z takich rzeczy się nie żartuje!

- Mnie to mówisz? - Dziewczyna popatrzyła na niego pobłażliwie. No to prawda. Jej nie musiał mówić, że z takich rzeczy się nie żartuje. Mnie zresztą już też nie. Pamiętam każdy szczegół zbyt dobrze, żeby sobie z tego żarty stroić.

- Ja mówię serio... - powiedziałam, patrząc na niego śmiertelnie poważnie.

- Cooooo?!?! - Louis i Harry zdziwili się trochę za głośno, po czym rozejrzeli się, czy nikt na nas nie patrzy, a potem nachylili się bardziej do środka stołu.

- Co takie wielkie oczy robicie? To dla van D nie nowość! - powiedziałam, zniżając głos do szeptu

- To jakim cudem udało ci się mu uciec? - spytał Louis. Hm... Jak by mu to powiedzieć...

- Powiedzmy, że zjawiła się dobra wróżka - wyjaśniłam.

- A raczej skrzat... - wtrąciła G, za co zabiłam ją wzrokiem, a ona uśmiechnęła się do mnie niewinnie.

- To nie jest czas na żarty! - wyrzucił z siebie lekko podirytowany chłopak.

- Ale my nie żartujemy... - powiedziałam, na co Lou westchnął ciężko.

- Skoro tak, to co rozumiecie przez dobrą wróżkę lub skrzata? – odezwał się.

- Raczej kogo - poprawiłam go.

- Czyli? - dopytywał. Skoro tak bardzo chcesz wiedzieć, to proszę bardzo.

- Niall - powiedziałam.

- Niall?! - prychnął oburzony. - Skąd on tam się wziął?

Chyba mówienie mu o tym smsie to nie jest najlepszy pomysł, bo zaraz zacznie się czemu nie napisałam do Louisa i jak to się stało, że ta wiadomość dotarła akurat do Nialla. Już Lou był dobry w takim drążeniu tematu i wyciąganiu z ludzi rożnych rzeczy, więc postanowiłam udawać, że nie mam pojęcia, jak Horan się tam znalazł.

- Skąd mam to wiedzieć? Znalazł się tam i tyle. Powinieneś się raczej z tego cieszyć. Twoja dziewczyna nie padła ofiarą gwałtu!

- Przy pierwszej sposobności mu podziękuję - powiedział od niechcenia.

- Wdzięczność w twoich oczach po prostu powala, Tomlinso. - prychnęła Gabi, a potem szepnęła do mnie po polsku. - On to by pozwolił, żeby cię zgwałcił, byleby pan skrzat nie był zamieszany w sprawę!

- G!

- No co? - Dziewczyna popatrzyła na mnie, unosząc ręce w bezbronnym geście. Nienawidzę, kiedy G ma dużo racji w tym, co mówi i nie zamierzam jej tego zdradzać. Czuję, że on byłby prawie do tego zdolny, bo tak czy inaczej wiem, że jest nadal cholernie zazdrosny o Nialla. I w sumie to powinien być i to bardziej niż kiedykolwiek wcześniej...

- Po prostu jestem zdziwiony, że właśnie on tam się znalazł - mówił dalej brunet.

- Może miał jakiś ważny powód, dla którego tam poszedł - mruknęłam.

- A może - chłopak zawiesił się na chwilę - on cię śledził! - Serio Tomlinson? I co jeszcze? Może to on chciał mnie zgwałcić i to była tylko zmowa z Van der Woodsenem?!

- Tak! Widziałam, jak przyklejał jej chipa do bransoletki! - powiedziała G, nabijając się z chłopaka.

- Co?! Co on sobie wyobraża?! - On naprawdę nie wyczuł ironii w jej głosie? Razem z G strzeliłyśmy facepalmy.

- Louis, obawiam się, że to była ironia... - odezwał się Harry. Zdezorientowany Louis zerknął na nas, a my patrzyłyśmy na niego z politowaniem.

- Aha... To co on tam tak właściwie robił?

- Nie mam pojęcia. - To jego dociekanie jest naprawdę denerwujące.

- To jest dziwne...

- Serio? - odezwali się na raz Harry i Gabi, a potem popatrzyli na siebie i zaczęli się drzeć: „piwo!”

- Ale nie bardziej niż to... - mruknął Louis.

- My też tacy byliśmy... - powiedziałam. Tak, dawno i nieprawda.  Louis uśmiechnął się i pocałował mnie w policzek. Dlatego, że w ostatniej chwili mu go nadstawiłam.

- Co ci? - spytał.

- Nic.

- Nic?

Westchnęłam.

- Wiesz, po tak ciężkich przeżyciach straciłam zaufanie do mężczyzn. - Czy ja usłyszałam w swoim głosie sarkazm?

- Do mnie też? - Co by tu mu znowu pozmyślać…

- A byłeś tam, żeby ją uratować? - spytała Gabi wręcz oskarżycielskim tonem.

- Gdybym wiedział, że do niego idzie, to bym był!

- Gdybać to sobie możesz...

- Skończmy już ten temat, proszę. - Popatrzyłam na nich błagalnie, no i wreszcie się zamknęli. Miałam dosyć tego ględzenia.

Ogarnęła mnie błoga cisza. Nie odzywałam się praktycznie w ogóle aż do powrotu do hotelu, a tam zamknęłam się w sypialni z zamiarem spakowania walizki, gdyż już jutro wracamy do Anglii. Nie miałam dużej ilości rzeczy, więc nie zajęło mi to długo i nie miałam co ze sobą zrobić. Chciałam pójść gdzieś, gdzie nikt nie będzie mi przeszkadzał w byciu samej. Tyle że w hotelu trudno znaleźć takie miejsce. Wtem mnie olśniło i czym prędzej wymknęłam się z pokoju.

Gdy byłam na korytarzu, szybkim krokiem skierowałam się w stronę niepozornych szarych drzwi, które skrywały za sobą metalowe schody prowadzące na dach. Wchodząc po nich, brałam po dwa schodki na raz. Po chwili owionęło mnie świeże powietrze. Tu na górze był chociaż wiatr i piękny widok. Oczywiście nie miałam zamiaru podchodzić do krawędzi dachu, bo śmiertelnie się bałam, ale w głębi też było dobrze. Mogłam wreszcie swobodnie pomyśleć. A jest o czym. Trzeba wymyślić, jak zakończyć sprawę z Louisem, żeby on to jakoś przeżył plus żeby van der Woodsen nie wściekał się za bardzo. Nie wiem, jak ja to zrobię, ale coś muszę wymyślić. Na szczęście mam przed sobą cztery długie miesiące, podczas których nie będę się z nimi widywać. Nie mam pojęcia, jak ja je przeżyję. To nie będzie sielanka, jaką byłoby liceum w Warszawie. Jeśli pomyślnie przejdę egzamin, to czeka mnie ciężka harówka w szkole baletowej plus weekendowe nagrywanie płyty. Do domu wrócę dopiero na ślub Karoliny, a potem na święta. Przez ten czas zdążę się dziesięć razy za wszystkimi stęsknić i przeżyć pięć załamań nerwowych. Do tego nie mogę nikomu powiedzieć, co czuję do Nialla, bo cały świat jest przekonany, że ja go nienawidzę. Cudownie, nie? Prychnęłam, opierając dłonie na murku i zerkając na zachodzące słońce nad Manhattanem. Nagle usłyszałam, że drzwi na dach się otwierają. Kto śmie zakłócać mój spokój?!

- Lou, chcę być sama - mruknęłam, ale ten ktoś mi nie odpowiedział. Może to jednak nie był on albo sobie poszedł?

Po chwili poczułam obejmujące mnie od tylu ramiona. Do tego ten zapach, który rozpoznałabym wszędzie.

- A ja mogę zostać? - spytał. Odwróciłam głowę i zobaczyłam wpatrujące się we mnie błyszczące niebieskie oczy. Uśmiechnęłam się i pocałowałam go.

- Rozumiem, że to odpowiedz twierdząca - stwierdził.

- Tak. - Nasze uzna znów się spotkały.

- Tęskniłem za tym - wyznał.

- Za czym?

- Za tym, że mogę cię całować bez wyszukanych pretekstów.

- Tak więc wcześniej szukałeś pretekstów? - Uniosłam pytająco brew.

- A ty nie?

- Nie. - Wyszczerzyłam się.

- Osz ty! - zawołał i zaczął mnie gilgotać, przez co zaczęłam z piskiem uciekać. Ganialiśmy się po tym dachu jak dwójka małych dzieci, przy okazji piszcząc i śmiejąc się do rozpuku. W końcu zatrzymałam sie, żeby złapać oddech.

- Mam cię! - zawołał, zamykając mnie w swoich objęciach.

- O nie! I co teraz się stanie? - powiedziałam z udawanym przerażeniem.

- Już cię nie puszczę!

- No to mamy problem, bo kiedyś będziesz musiał – stwierdziłam. - Van D i reszta nie byliby z tego faktu zadowoleni...

- No tak… Jak to on ujął: „Masz się z nią kłócić i nie pozwól jej się uwieść, bo oboje źle skończycie” - mruknął chłopak.

- On tak ci powiedział? - zdziwiłam się. Czyli Van der Woodsen uciął sobie pogawędkę także i z nim? No tak. Jaką miał mieć pewność, że ja się go posłucham… a poza tym czyż nie fajniej jest grozić więcej niż jednej osobie naraz?

- Tak - odparł - jakby nie wiedział, że prędzej czy później będzie to dla nas niewykonalne.

- Więc ja ciebie uwiodłam? - spytałam, patrząc na niego z lekkim rozbawieniem malującym się na mojej twarzy.

- Tak z tego wynika - odparł.

- A co jeśli to ty mnie uwiodłeś? Ja byłam taka biedna, w szoku po tak dramatycznym przeżyciu, a ty to wykorzystałeś? – popatrzyłam na niego przez przymrużone powieki.

- Tak? Mam ci teraz przypomnieć, kto tak bardzo mówił, że nie chce iść spać, bo będzie miał koszmary, że teraz potrzebuje tylko mnie?  - Na jego twarzy pojawił się łobuzerski uśmiech. Będzie mi teraz moje teksty wypominał?

- Jakby tobie to wtedy bardzo przeszkadzało – odparłam.

- No w sumie – mrugnął do mnie.

- A, Niall… gdy rozmawiałeś z G, mówiłeś poważnie, że to była najważniejsza noc twojego życia? – spytałam, zerkając w jego błękitne tęczówki.

- A czemu miałbym w tym przypadku nie być poważnym? To była i chyba już na zawsze będzie najważniejsza noc mojego życia – stwierdził.

- To nic nie będzie ważniejsze?

- No chyba że ślub z tobą – wyszczerzył się, na co wywróciłam oczami.

- Oj coś daleko w przyszłość wybiegasz. Skąd ja mam wiedzieć, co będzie za te kilka, kilkanaście lat… - westchnęłam. 

-Weź już więcej nie gadaj - mruknął i pocałował mnie.