38. You act like two kids in love who fight about everything instead of admitting what they really feel!

Zadrżałam. Spodziewałam się go wszędzie, tylko nie przy mnie.

- Na pewno nie ciebie - skłamałam, by po chwili zobaczyć jego niezwykle niebieskie oczy, które tak bardzo kochałam i ten lekceważący uśmieszek, którego nienawidziłam z całego serca.

Usiadł na krześle obok tak, że byłam zmuszona na niego patrzeć. Nie żeby to nie był miły widok…

- A może jednak? Bo z twojego punktu widzenia mogżna wypatrzeć dosłownie wszystkich oprócz mnie - odparł z niezwykłą pewnością siebie.
Tej jego wersji nie lubiłam. Wolałam go jako wrażliwego chłopaka, który nie myślał, że wie wszystko o wszystkich.

- A co spowodowało, że jesteś taki pewien, że szukałam ciebie? – uniosłam pytająco brew.

- Ten pocałunek. Czy mi się tylko zdaje, czy Louisa tak nie całujesz? A przepraszam! W nocy chyba jednak dobrze Ci szło. Czy może to wrażenie zawdzięczam nadzwyczajnej akustyce domu Hazzy i Louisa? 

- Jesteś bezczelnym dupkiem - warknęłam, a chłopak się zaśmial.

- Wiem. Już mi to ktoś kiedyś powiedział - uśmiechnął się bezczelnie (potwierdziły się moje słowa).- Zatańczysz?

- Po co? - zdziwiłam się. 

- To bal. Tu się tańczy - popatrzył na mnie jak na idiotkę.

- Wiem, że na balach się tańczy, ale dlaczego chcesz tańczyć ze mną?

- Chcę wykorzystać moją ulubioną piosenkę, zanim się skończy, a że ty byłaś pierwszą z brzegu, to masz szczęście - wyjaśnił. 

- Mam szczęście, że pan gwiazda zechciał ze mną zatańczyć? Wow! Niech będzie, zatańczę.
Wstaliśmy od stołu i wyszliśmy na parkiet. Dookoła nas tańczyło wiele par, ale w chwili gdy jego dłonie powędrowały na moją talię, a moje znalazły się na jego szyi, świat dookoła przestał istnieć. Owionął mnie jego wspaniały zapach. Myślałam, że zaraz się rozpłynę, a przy okazji moje serce zaczęło bić szybciej. Miałam nadzieję, że głośna muzyka ukryje zdradliwe bicie organu. Przy okazji mogłam wykorzystać ten taniec, żeby być blisko niego i poczuć jego ciepło.
Mimo to starałam się zachować kamienną twarz i wmówić sobie, że bardzo go nienawidzę.

Patrzyłam prosto w jego oczy. Błękit, który zazwyczaj mnie hipnotyzował, był dziś taki wyblakły i pozbawiony emocji. Znów nie byłam w stanie odgadnąć, czego ode mnie chce i o czym myśli. Po raz kolejny ta kamienna maska bez wyrazu. Postanowiłam się skupić na słowach piosenki, ale to nie pomogło. Czemu wszystkie piosenki na tej planecie są o miłości?! No czemu? Cały świat zmówił się przeciwko mnie! 

- Uważaj, bo od tego patrzenia na mnie wypadną ci oczy – powiedział, patrząc na mnie z wyższością. Błysk w jego oczach. To jest to! 

- To ty uważaj, bo od tańczenia ze mną odpadną ci ręce lub nogi, albo jedno i drugie - uśmiechnęłam się kąśliwie. Co jak co, ale życie nauczyło mnie, że czasem trzeba być niemiłą. 

- Ktoś tu ma cięty język...

- I nawzajem - byliśmy tak blisko siebie, prawie stykaliśmy się czołami, a jednak nasze oczy ciskały pioruny.- Mówił ci ktoś, że masz dwie lewe nogi?

- Chyba wczoraj twierdziłaś co innego...

- To było wczoraj. Byłeś pijany. Najwidoczniej tylko wtedy umiesz tańczyć - teraz to ja byłam bezczelna, ale to był jedyny sposób, żeby zobaczyć w jego oczach jakieś emocje.

- A ty nie umiesz śpiewać - serio? Już lepszych argumentów nie miał? Będziemy się teraz kłócić jak dziesięciolatki? Proszę bardzo! Jeżeli tak chce ze mną rozmawiać...

- Tak? A kto twierdził, że mam całkiem niezły głos i zmusił do nagrania piosenki, przez którą utknęłam w tym świecie na zawsze?! 

- Ojoj... Czyli to przeze mnie, tak? - pokręcił głową z niedowierzaniem. -Jak mi przykro... Nie musiałaś wtedy się zgadzać na to śpiewanie!

- Byłeś bardzo przekonujący, pamiętasz? - szepnęłam mu do ucha.- Czy to nie było przypadkiem wtedy, kiedy mówiłeś mi, jak bardzo mnie pragniesz?
Chłopak zaśmiał się cicho.

- Nie przypominam sobie, żebym kiedykolwiek tak mówił.

- A mi się zdaje, że jednak doskonale pamiętasz. 

Chłopak uniósł brew, a potem zakręcił mną dookoła. Gdy znów stanęliśmy twarzą w twarz, szepnął:

- Nawet jeśli pamiętam, to co to zmienia? 

- Nic - odparłam. 

- To, co się stało, już się nie odstanie. 

- Żałujesz tego, co było?

- Mówiłem ci, że ładnie wyglądasz w tej sukience?

- Nie zmieniaj tematu, Horan! Żałujesz? - byłam nieugięta. Popatrzyłam na niego wzrokiem oczekującym odpowiedzi.

- Tego, że to nie było prawdziwe - powiedział w końcu.

- Że niby to, co było między nami, nie było prawdziwe?

- Tak - znów ta pustka w jego spojrzeniu. Chował się za maską. Zaczynam się zastanawiać, czy nie powinien pomyśleć o grze w pokera, bo z takim okazywaniem emocji nikt by go nie rozgryzł.

- Żaden z naszych pocałunków? Żadne z naszych spojrzeń? Rozmów? To, że się kochaliśmy?

- Jak już powiedziałem, to nie było prawdziwe - warknął.

- Nie kochasz mnie?

- A ty mnie kochasz? - zatkało mnie, a chłopak prychnął. - Więc nie oczekuj, że ja będę w tobie szaleńczo zakochany!

- Wiesz co, Horan? Nienawidzę cię! - krzyknęłam i wyszarpnęłam się z jego objęć.

- Ja ciebie też!
Całą swoją siłą nadepnęłam obcasem na jego stopę, a chłopak zawył z bólu. Uśmiechnęłam się kpiarsko i odeszłam, a właściwie odbiegłam. Po chwili miałam w oczach łzy. Gdy byłam już na drugim końcu parkietu, jeszcze raz odwróciłam się w stronę blondyna i zobaczyłam ból w jego oczach. Najprawdziwszy ból. Widać, że jego maska pękła. Szkoda tylko, że dopiero teraz. Nasze spojrzenia się spotkały i w tym momencie Ed skończył piosenkę słowami ‘Give me love’. Blondyn otworzył usta i coś powiedział. Choś stąd nie mogłam go usłyszeć, z ruchu jego warg mogłam doskonale odczytać, co wypowiedział. 'Give me love'. Zalała mnie fala gorąca. Już miałam ochotę pobiec, rzucić mu się w ramiona i powiedzieć mu, jak bardzo go kocham, gdy ktoś złapał mnie za nadgarstek.

- Wiki, wszystko w porządku? - to Liam. Miał zmartwione spojrzenie. Widząc je, od razu ochłonęłam. Przecież nie mogłam pobiec do Nialla i powiedzieć mu, że go kocham, skoro cały świat jest święcie przekonany, że ja kocham tylko Louisa i będziemy ze sobą do usranej starości. Dzięki za uratowanie tyłka, Daddy. Gdybym to zrobiła, to Lou i Van der Woodsen 'troszkę' by się wkurzyli, a wszystkie Directioners by mnie zabiły....

- Tak, Li. To była tylko mała nic nie znacząca dyskusja z Niallem - starałam się brzmieć przekonywująco, ale wiedziałam, że jego nic nie oszuka.

- Znów się pokłóciliście? - lustrował mnie wzrokiem.

- Tak i powiedzieliśmy sobie, jak bardzo się nienawidzimy - wytłumaczyłam. Chłopak westchnął ciężko i wywrócił oczami..

- Co ja z wami mam...

- Co TY z nami masz? - popatrzyłam na niego pytająco.

- Tak. Tyle zachodu o nic... Zachowujecie się jak dwójka zakochanych dzieciaków, która zamiast przyznać co czuje, kłóci się o wszystko, o co się da!

- A co jeśli jesteśmy dwójką zakochanych dzieciaków?! 

- A co z Louisem? - jego świdrujące spojrzenie byłoby doskonałe dla rodzica niezdecydowanego dziecka w sklepie z zabawkami.

- Jego też kocham. Przecież o tym wiesz, ale...

- Tak, wiem, Louisa kochasz, ale to w Niallu jesteś szaleńczo zakochana? 

- Wow! Nigdy nie sądziłam, że można ująć to, co czuję, w jednym zdaniu. W środku wydaje się to o wiele bardziej zagmatwane... 

- Wiesz, Wik, jestem facetem, a jak facet czuje za dużo na raz to nie wyrabia, dlatego trzeba wszystko uprościć. Poza tym to nie jest aż takie skomplikowane, jak ci się wydaje - uśmiechnął się przyjaźnie i objął mnie ramieniem. - I weź już nie płacz, bo zaraz się rozmażesz i Louise będzie zła, że zepsułaś jej misterną pracę!

- Dobra, już nie będę płakać… - wykrzywiłam usta w coś na kształt uśmiechu. - Li, czemu ja nie mam takiego kochanego starszego brata jak ty? 

- Już masz, siostrzyczko. Chodź, napijemy się czegoś, to dobrze ci zrobi.

Po chwili sączyliśmy już poncz i śmialiśmy się z jakiegoś żartu. Mogłam zapomnieć o wszystkich zmartwieniach dzisiejszego wieczora i dobrze się bawić. Znalazłam Louisa, w którego objęciach znalazłam spokój. Choć widziałam błyski fleszy skierowane w naszą stronę, nie zamierzałam go zostawić. On teraz był mi potrzebny. Tak, wiem... Jestem samolubną jędzą. I będę też małą sensacją.

         Nim się obejrzałam, czas było wracać. Zebraliśmy się i ruszyliśmy do wyjścia, gdzie czekały na nas nasze limuzyny. Szczerze mówiąc, marzyłam o ciepłym łóżeczku, ale niestety nie mogłam sobie pozwolić na taki luksus, bo mieliśmy od razu wyruszać do Doncaster. Trzeba wykorzystać każdą wolną chwilę lata.

Nagle Gabi zatrzymała się i powiedziała:

- Zaczekajcie. Muszę coś zrobić!
Chwyciła szklankę ponczu, która stała na pobliskim stole i ruszyła z nią przez salę. Przez kilka sekund zastanawiałam się, co ona z nią zrobi, ale po chwili wiedziałam. Niezły pomysł, G. Przechodząc obok Van der Woodsena, udała, że się o coś potyka i cała czerwoniutka zawartość szklanki wylądowała na śnieżnobiałej koszuli mężczyzny.

- Najmocniej pana przepraszam! – zawołała. - Ależ ze mnie niezdara! To była taka ładna koszula! Niech pan się nie martwi, w pralni na pewno sobie z tym poradzą! 

Nim wkurzony facet zdążył wybuchnąć, jej już tam nie było. Szła razem z nami do wyjścia, uśmiechając się od ucha do ucha. 

- No, no, no, G.! Co to było? - pan Harry Styles był najwidoczniej pod wielkim wrażeniem. Wywróciłam oczami.

- To za sukienki - wyjaśniła, wzruszając ramionami.

- Jesteś mistrzem, Gabi - dodałam.

- Wiem. 

Wtuliłam się w Louisa, gdyż na zewnątrz było chłodno. Zaczynało świtać. No tak, czwarta rano. To najzimniejsza pora dnia. Pamiętam, że zawsze na obozie żeglarskim budziłam się wtedy i trzęsłam z zimna. Wtedy zabierałam drugi koc koleżance, a teraz mogłam się przytulić do ciepłego Louisa.

Gdy tylko dotarliśmy do domu, czas było się pakować. Wrzucałam wszystko do torby na w pół przytomnie, więc nie wiem, czy wszystko zabrałam, ale w tamtej chwili mało mnie to obchodziło. Tuż po tym, jak wsiadłam do samochodu, usnęłam.

Obudziły mnie czyjeś śmiechy. Czyjeś bardzo donośnie śmiechy. A potem coś łupnęło i ktoś przeklnął. 

- Harry, uważaj! Delikatniej, bo zrobisz krzywdę nie tylko sobie - usłyszałam głos Louisa tuż nad moim uchem. Chłopak ledwo mówił, bo cały czas się śmiał.

- Co ty nie powiesz?! - obruszył się Harry. W międzyczasię nie zabrakło kilku przekleństw, ale to Harry, on tak ma. Byłam zła, że mnie obudzili, ale nie miałam ochoty otwierać oczu. No bo pewnie zostało jeszcze kilka godzin jazdy, a ja chcę to wykorzystać. Nagle zorientowałem się, że silnik nie pracuje. Mimo super cichego samochodu, umiem powiedzieć, czy pojazd stoi czy jedzie. Przy okazji Harold nie był w stanie przestać się głupkowato chichrać! Poczułam, że ktoś wsuwa ręce pod moje plecy i kolana, a potem jak się unoszę. Otworzyłam oczy. Pierwszą rzeczą, którą zobaczyłam był Lou. To on mnie niósł. Dookoła było już kompletnie jasno. Oślepiająco jasno.

- Już dojechaliśmy? - mruknęłam, mrużąc oczy. 

- Tak. Nie chcieliśmy was budzić... - powiedział.

- To Harry się tak chichrał… - odparłam. 

- Mówiłem, że je obudzisz, idioto! - krzyknął Lou.

- To nie moja wina, że twoja dziewczyna ma taki płytki sen!
W tym samym momencie usłyszałam pisk Gabi. 

- W tej chwili masz mnie postawić na ziemię, Styles! 

- Nigdy! - wrzasnął lokowaty.

- No to się zaczęło – westchnęłam. - Lou skarbie, myślę, że jestem w stanie dojść do domu o własnych siłach. 

- Skoro tak bardzo tego chcesz, to niech ci będzie.
Po chwili stałam już na swoich nogach na podjeździe przed rezydencją Tomlinsonów w Doncaster. Uśmiechnęłam się. Stęskniłam się za tym domem, choć minęło tylko trochę ponad tydzień! 

Harry przerzucił sobie Gabi przez ramię i taszczył ją w stronę domu, a ona wyrywała się i waliła go pięściami w plecy. Westchnęłam. Jak Harry się uprze, to lepiej go zostawić w spokoju i pozwolić robić, co mu się podoba. Obok nich szli Liam, Zayn i Niall, zataczając się ze śmiechu. Ktoś by pomyślał, że są pijani, ale w ich przypadku to normalne. Pociągnęłam Louisa za rękę do drzwi, gdzie czekały już na nas dziewczyny. Lottie z piskiem rzuciła się na mnie:

- Wikiiiii!!! 

-Lottie!!! - i po chwili nie mogłam oddychać. Mimo drobnej budowy, dziewczyna jest bardzo silna.

- Zaraz masz mi wszystko opowiedzieć! Jak koncery? Bal? To całe twoje śpiewanie? Jak mój brat?

- Lottie, ja tu jestem - wtrącił się Lou.

- Zamknij się, Louis! Nie z tobą teraz rozmawiam! - po prostu kocham tę dziewczynę! – No, opowiadaj!

- Lottie, spokojnie. Najpierw daj mi oddychać i wejść do domu.

- Okej, ale tak się cieszę, że już jesteście - uśmiechnęła się, a zza moich pleców wydobył się pisk Gabi. Lottie zrobiła zdezorientowaną minę, a potem zlokalizowała dziewczynę niesioną przez Harry'ego. Automatycznie zrobiła się czerwona ze złości.

- Kim ona jest i co robi z moim chłopakiem?!

37. Who you’re looking for?

Pamiętam, że tamtego dnia obudziłam się bardzo wcześnie. Wyplątałam się z ciepłych objęć Louisa i usiadłam na łóżku. Budzik na szafce nocnej wskazywał szóstą rano 28 lipca 2013 roku. Aż trudno uwierzyć, że jestem w Anglii już trzeci miesiąc. Tyle się przez ten czas wydarzyło. Przyjechałam tu jako szara myszka, świeżo upieczona szesnastolatka, a dziś mam bal charytatywny, na którym wszyscy będą mnie zasypywać pytaniami o mój zespół. Tak... To dobry żart - ja w zespole! Mam wrażenie, że to tylko sen; że zaraz obudzi mnie mama i powie, że trzeba iść do szkoły. Ale bym się uśmiała, gdyby to wszystko okazało się snem... Musiałby być bardzo realistyczny, skoro czuję jak boli mnie głowa. Odzywa się mój przyjaciel kac. Na szczęście pamiętam wydarzenia poprzedniej nocy i wcale nie jestem dumna z tego co się stało. Obiecałam sobie, że kończę z seksem na te wakacje, a dziś w nocy diabli wzięli moje postanowienia i wyszło jak zwykle. Podobno z tym jest tak jak z narkotykami. Jeśli się przełamiesz i raz spróbujesz, to potem nie w sposób jest przestać. Jak na razie ta teoria się sprawdza w moim przypadku. Choć powinnam przestać, nie umiem. Nie żebym twierdziła, że to nie jest przyjemne, bo jest, ale chodzi o bezpieczeństwo. A co jeśli za którymś razem nie pomyślimy i... Nie, Wiki! Nawet o tym nie myśl! 

Wywróciłam oczami i podniosłam się z łóżka. Spojrzałam na Louisa. Wyglądał tak niewinnie w tej białej pościeli. Podobno każdy we śnie zdaje się być dzieckiem. W sumie to racja, bo śpiąc, jesteśmy bezbronni jak małe dzieci. 

Panie i panowie, oto Wiktorię Mieczkowską naszło na poranne przemyślenia. Chyba jestem jeszcze pijana, co nie, pamiętniczku? Szkoda, że nie masz wbudowanego alkomatu. Ciekawi mnie, ile mam w wydychanym... Co się z tobą dzieje?! Ogarnij się! Co powinno pomóc? Prysznic! Jednak czasem na coś się przydajesz! Dzięki, pamiętniczku! 

         Rzeczywiście zimny prysznic pomógł mi się doprowadzić do stanu przyzwoitej używalności i pozbawił mnie tych głupich rozkmin. Ubrawszy się, poszłam na dół i zrobiłam sobie śniadanie. 

Delektowałam się właśnie płatkami z mlekiem, gdy mój wzrok napotkał pudełko na prezent leżące na stoliku do kawy w salonie. 

- A to co? - spytałam sama siebie i wstałam od stołu. Postanowiłam sprawdzić, co jest w tym pudełku. Zważywszy na to, że wszyscy w tym domu jeszcze śpią, przeszłam do salonu na paluszkach.

Duże srebrne pudełko obwiązane granatową tiulową kokardą i koperta położona na przykrywce. Ktoś bardzo starannym charakterem pisma napisał na niej: "Dla Victorii i Gabrielle". To znaczy, że mogę zobaczyć, co jest w środku, nie? Najpierw postanowiłam otworzyć kopertę. W środku był list. 

  

Drogie dziewczęta!

Wczoraj Wasz występ był wielkim sukcesem. Nie jedna gwiazda mogłaby pozazdrościć Wam takiego debiutu. Jestem z Was bardzo dumny. Oby tak dalej! 

W nagrodę postanowiłem podarować Wam te kreacje na dzisiejszy wieczór. To oznaka mojej hojności. Macie okazję zobaczyć, że współpraca ze mną Wam się opłaca. Nie jestem taki okropny, jakby mogło się wydawać! Dlatego nalegam na to, abyście założyły dziś te sukienki i proszę, godnie wejdźcie do świata show biznesu. 

A teraz ze spraw organizacyjnych. Limuzyny podjadą po Was o osiemnastej, osobna dla 1D i osobna dla Locked. Gdy ktoś będzie Was pytał o to, jak powstał wasz zespół, a ktoś na pewno będzie pytał, powiedzcie, że już od dawna śpiewałyście i odkryłem Was dorabiające w Hyde Parku. Macie się zachowywać i nie narobić mi wstydu! Od tego wieczora zależy wasza przyszłość! 

Pozdrawiam,

Richard van der Woodsen

Tak... Już zdążyli wymyślić historię naszego zespołu. Co jeszcze? Wymyślą skąd jestem i gdzie spędziłam dzieciństwo? Może zabawią się jeszcze w biuro matrymonialne?! A przepraszam, zapomniałabym... Przecież mam w umowie chodzenie z Louisem! Uroczo, nie? 

Przez następne kilka minut wpatrywałam się w pudełko, w którym miały być sukienki. Otworzyć czy nie otworzyć? Może najpierw zawołam Gabi? A zresztą pozwolę jej się wyspać.

Pociągnęłam za granatową kokardę i miałam już podnieść pokrywkę, gdy usłyszałam za sobą głos:

- Co tam masz? - to G. Nie będę musiała jej budzić. 

- Sama zobacz – odparłam. - Van der Woodsen zostawił to dla nas.

Podałam jej kopertę, a ona nadal lekko zdezorientowana przeczytała list. 

- Więc Van der Woodsen przysłał nam sukienki? - zdziwiła się.

- Z tego tak wynika. Trzeba sprawdzić, co jest w środku - powiedziałam.

- To otwórz to - odparła. 

- Nie, ty otwórz!

- Nie! Ty!

- Oj no weź! Nie ma tam chyba bomby zegarowej!

- Skoro już zaczęłaś sama to otwórz!

- Niech ci będzie - mruknęłam i drżącymi rękami zdjęłam pokrywkę z pudełka. W środku pod bladoróżowym papierem było mnóstwo delikatnego materiału. Sukienki. 

- Czyli jednak Van der Woodsen postanowił zabawić się w matkę chrzestną Kopciuszka - odezwała się Gabi. 

- Co jak co, ale gust ma całkiem dobry - powiedziałam i wyciągnęłam jedną sukienkę z pudełka.

Była kremowa. Bez ramiączek. Z wzorami z białych koralików, które przypominały perłowe pajęczyny. Do tego wyhaftowano na niej dwa kwiaty z kryształkami. Jeden na wysokości mostka, a drugi na wysokości kolan. Od drugiego odchodziło szerokie wcięcie. Spód obszyty był kremową atłasową wstążką. Ta sukienka z delikatnego materiału zdawała się być stylizowana na lata dwudzieste dwudziestego wieku i była niezaprzeczalnie piękna. Do niej przypięta była karteczka z napisem "Victoria". 

- Ta chyba dla mnie, nie? - zauważyłam. 

- Tak, a z tego wynika, że ta jest moja - odparła i wyciągnęła sukienkę długą do ziemi z granatowej satyny - To jak? Przymierzamy? - spytała.

- Pewnie! - zawołałam.
Pobiegłyśmy się przebrać i po chwili spotkałyśmy się przed ogromnym lustrem, które wisiało na ścianie dużego pokoju. Patrząc w swoje odbicia, zamarłyśmy. 

- O mój Boże! Ja w tym się ludziom nie pokażę! - zawołała Gabi.

- Ani ja w tym! - dodałam.
         Co było nie tak z naszymi sukienkami, które zdawały się być tak piękne? 

Granatowa sukienka Gabi byłaby idealna z tym lekko rozkloszowanym dołem i grubymi ramiączkami; z tą szeleszczącą satyną, gdy się porusza... Gdyby nie to, że była okropnie wycięta z przodu i na plecach.

- Tak głębokiego dekoltu to ja jeszcze w życiu nie miałam! Zaraz mi cycki wypadną!

- Wyglądasz w tym wręcz nieprzyzwoicie, skarbie -mruknęłam. 

- Ty wcale nie wyglądasz lepiej, Wiki! Jakbyś założyła na siebie koronkową firankę! - zauważyła G.

- W sumie masz rację... - odparłam, przyglądając się mojej sukience. Zdawała się być szyta na miarę, ale przez złośliwego krawca. Ten delikatny materiał, którym tak się zachwycałam, był niezwykle prześwitujący, mogłam obejrzeć z każdej strony moje majtki. Uroczo. Nie ma mowy, żebym w tym wyszła na ulicę! 

- I co my teraz z tym zrobimy, G?

- Nie mam bladego pojęcia - westchnęła dziewczyna. 

- Boże święty! Co wy na sobie macie?! - podskoczyłam, nie spodziewając się tutaj nikogo. Odwróciłyśmy się i zobaczyłam Liama i Louisa z niezwykle inteligentnymi minami.

- To są sukienki na dzisiejszy wieczór - odparła Gabi. 

- Bez obrazy, ale nie widziałyście, co kupujecie? - spytał Liam.

- Myślisz, że kupiłabym sobie coś takiego?! - prychnęła G.

- To skąd to macie? - zdziwił się Lou.

- Prezent od Van der Woodsena za wspaniały debiut - wytłumaczyłam - Nalega, żebyśmy je założyły. 

- To macie problem, bo sie wkurzy, jeśli ich nie założycie - mruknął Liam.

- Dobra. Tylko co robić?!

- Z czym? - to Hazz, Niall i Zayn pojawili się na szczycie schodów. Sami sobie odpowiedzieli na to pytanie. 

- Wow! Co ja widzę! Sukienki burdello bum bum! - zawołał Zayn. 

- Zamknij się, Malik! - warknęła Gabi. 

- No co? Zayn ma rację - bronił go Harry.

- Może i ma, ale nie musicie ogłaszać całemu światu, że Van der Woodsen specjalnie wysłał nam złe sukienki! - popatrzyłam na nich spod przymrużonych powiek - A my nie możemy ich założyć! 

- Możecie - wtrącił się Niall. - Kto powiedział, że nie można ich przerobić? 

- Co przez to rozumiesz? - spytałam.

- Dzwońcie po Louise. Ona coś wymyśli - wyjaśnił. Że też od razu na to nie wpadłam! On jest genialny!

- A skąd ty masz takie pomysły? - zdziwiłam się. 

Chłopak uśmiechnął się pod nosem.

- Z głowy. W przeciwieństwie do większości od czasu do czasu zdarza mi się pomyśleć - odparł, na co wywróciłam oczami i wykręciłam numer do naszej stylistyki.
Nie minęło pół godziny od naszego telefonu do Louise, a dziewczyna pojawiła się w naszym domu. Salon zamienił się w pracownię krawiecką i wszystkie cztery - ja, Gabi, Louise i jej asystentka - poprawiałyśmy kreacje. Pracowałyśmy tak, że aż wióry leciały, a do tego nie mogłyśmy sobie pozwolić na żadne przerwy, gdyż czasu po prostu nie było wcale. 

Tak około siedemnastej udało nam się wszystko skończyć. Byłyśmy właśnie w łazience, gdzie Louise układała moje włosy, gdy zadzwonił mój telefon. 

- Boże! Czego ci ludzie jeszcze ode mnie chcą? - mruknęłam, ostrożnie sięgając po iphona, żeby nie przeszkodzić Louise.

- Wiesz, teraz ludzie będą do ciebie częściej dzwonić, jak będziesz sławna - odparła dziewczyna, próbując zagłuszyć muzyczkę do "I want". Spojrzałam na wyświetlacz. Pokazało się na nim zdjęcie uśmiechniętej kobiety w średnim wieku z widoczkiem z Grand Canyonu w tle. Super. Tego mi jeszcze brakowało...

- Nie odbierzesz? - zdziwiła się Louise.

- Muszę. To moja mama - odparłam i nacisnęłam zieloną słuchawkę. Automatycznie przestawiłam się na polski. – Cześć, mamuś!

- Wiki! Czemu się tak długo nie odzywałaś? Zaczynałam się o ciebie martwić! - jak zwykle, półgodzinna gadka o tym, jak to bardzo się martwiła i tęskniła za mną.

- Mamo, spokojnie. Nic mi nie jest. Nie jestem już małą dziewczynką, która dzwoniła do ciebie co pięć minut!

- Oj tam, oj tam! Ja tu potrzebuję szczegółowych informacji o wszystkim, co się u ciebie dzieje! 

- Może jeszcze mam ci codziennie wysyłać po sześćdziesiąt zdjęć tak, jak ty wtedy na Rodos do Oli i Karoliny?

- To nie jest zły pomysł - wywróciłam oczami.

- Taaa... Naprawdę tu nie ma nic ciekawego do robienia zdjęć.

- Tak? To może chcesz już wrócić do Polski?

- Nie! Mamo!

- Wiktoria, przecież wiesz, że żartuję. Poza tym skoro przedłużono ci tam stypendium, to Bóg wie, kiedy wrócisz do kraju.

- Błagam cię, to nie koniec świata! Nie jestem w Australii!

- Ale od domu daleko!

- Sama kazałaś mi tu przyjechać! – westchnęłam. Ja czasem nie rozumiem tej kobiety, ale z drugiej strony też bym nie była szczęśliwa, gdyby moja ostatnia córka opuszczała rodzinne gniazdko. - A tak w ogóle, to jak żyjesz? 

- A dobrze, dobrze. Masz pozdrowienia od Gracie.

- O! Rozmawialiście na skype?

- Nie, wsiedliśmy w samolot i jesteśmy u wujka! Ja i tata, bo dziewczyny przecież latają.

- I pojechaliście do Stanów beze mnie? Jak tak można?

- Normalnie. Chyba nie chciałabyś, żebym ściągnęła cię z tej całej twojej Anglii tylko po to, żeby polecieć do Stanów po raz dwudziesty!

- Piąty - wtrąciłam. Mama bardzo lubi wyolbrzymiać. - To dlaczego mi nawet o tym nie powiedziałaś, tylko tak się dowiaduję?

- A dlaczego ty mi się nie pochwaliłaś? - odpowiedziała pytaniem na pytanie. Wiedziałam! Czyżby moja mama postanowiła zajrzeć do internetu?

- Czym? - udawałam zdziwienie.

- Tym, że masz chłopaka!

- Skąd ty masz takie rewelacje?

- A więc weszłam sobie rano na stronę poltkarską i patrzę, a tu napisali, że moja najmłodsza córeczka jest dziewczyną Louisa Tomlinsona! Jak to się stało?!

- Tak jakoś wyszło... 

- Tak jakoś? Kochana, to nigdy nie wychodzi tak jakoś! Opowiadaj!

- Mamo! – jęknęłam.

- No dobra, dobra! Dam ci spokój! Ale tak, żeby własna matka dowiadywała się o twoim życiu z Internetu, a nie od ciebie?

- Nie było czasu, żeby ci o tym powiedzieć - wyjaśniłam. 

- Już się nie tłumacz! Tylko następnym razem, jak coś będzie się działo, chcę wiedzieć pierwsza!

- Masz to jak w banku!

- No! - ucieszyła się kobieta. - To teraz powiedz, jak ci z tym Louisem?

- Nieźle... Mamo, wiesz, że ja nie lubię opowiadać o takich rzeczach...

- Tak, wiem. Najważniejsze, żebyś była szczęśliwa, ale nie zapominaj, że masz dopiero szesnaście lat! Nie zagalopuj się!

- Dobrze, mamo - mruknęłam. I tak nie mogłam jej posłuchać. Przecież doskonale wiedziałam, do czego to była aluzja. Bardzo mi przykro, ale to, przed czym przestrzegała mnie mama, mam już za sobą. Czym by tu odwrócić jej uwagę… Wiem! - A mamo…

- Tak?

- Mówiłaś, że mam ci mówić, kiedy tylko coś się stanie - zaczęłam niepewnie. 

- Boże! Wiki, co ci jest?! Chyba nie..

- Nie, mamo! Chciałam ci się pochwalić. Pamiętasz Gabi?

- Tę z baletu? Jakbym mogła nie pamiętać. Ale co to ma do rzeczy?

- Bo my... Wczoraj śpiewałyśmy na O2 Arenie na koncercie chłopaków.

- Co? Na koncercie One Direction?

- Po tym jak skończyli śpiewać oczywiście. Wszystkim bardzo się spodobałyśmy. Nazywamy się Locked.

- Zaraz... Jak to? Masz zespół?

- W pewnym sensie. Management chłopaków stwierdził, że mamy talent, a wszyscy na koncercie byli zachwyceni.

- Czy ty chcesz mi powiedzieć, że jak dobrze pójdzie, to za kilka miesięcy usłyszę twoje hity w radio?

- Chyba... 

- Proszę, proszę...

- Właśnie szykujemy się na bal charytatywny i jesteśmy w lesie, bo musiałyśmy przerabiać sukienki...

- Rozumiem, że ci przeszkadzam...

- Tak, mamo, obiecuję, że później do ciebie zadzwonię i wszystko ci opowiem.

- Dobrze. Nie będę cię zatrzymywać. Podbijaj świat, kochanie. Wiem, że zawsze właśnie tego chciałaś. Trzymaj się.

- Ok. A tobie udanych zakupów. 

- Kocham cię - powiedziała i rozłączyła się. Odłożyłam telefon na blat. 

- Gotowe. Możesz się ubierać - oznajmiła wyraźnie dumna ze swojego dzieła Louise. Miała z czego. Jak ona się za kogoś zabierze, to ten ktoś wygląda nieziemsko. Wystarczy popatrzeć na chłopaków. Przy dziewczynach ma się większe pole do popisu, więc efekt był całkiem niezły. Gdy pomagała mi zapinać te głupie guziczki na plecach, które były ogromną zmorą, spytała:

- Co tam u twojej mamy?

- Martwi się.

- Kochana, od tego są matki. One zawsze się martwią. Moja, gdy usłyszała, że chcę być stylistką i wyjeżdżam do Londynu, stłukła swój ulubiony kubek z wrażenia. Rodzice mieli nadzieję, że razem z siostrą wybierzemy się na prawo. Ona została tancerką, a ja stylistką. 

- Lekko ich zawiodłyście, nie?

- Jakoś to przełknęli. Twoja mama też przeżyje to, że będziesz sławna. A teraz bierz torebkę i zmykaj na dół. 

- Tak jest, kapitanie - mruknęłam, chwytając kremową kopertówkę.
Ostatnie spojrzenie w lustro. Wyglądałam idealnie. Do sukienki doszyłyśmy kilka warstw kremowego tiulu tak, że już nie prześwitywała i nabrała szlachetności. Sukienka perfekcyjna na czerwony dywan. Do tego niewysokie szpilki i kopertówka. Założyłam też mój ukochany wisiorek z maleńkim złotym serduszkiem na cienkim łańcuszku. Włosy miałam upięte w luźny kok. Uśmiechnęłam się do swojego odbicia i wyszłam z łazienki. Na korytarzu spotkałam Gabi, która także wyglądała zjawiskowo. Wcięcia w jej sukience zostały zasłonięte prześliczną granatową koronką. 

- Gotowa? - spytała.

- Tak, a ty?

- Jak widać, ale denerwuję się… i to bardzo!

- A kto normalny by się na naszym miejscu nie denerwował? - uśmiechnęłam się.

- Tylko wariat.

- Właśnie. Idziemy - mruknęłam i zeszłyśmy po schodach do salonu, gdzie czekali chłopcy. Chłopcy, którym właśnie święciły się oczy.

- Co? Nadal wyglądamy, jakbyśmy urwały się z burdelu? - spytała Gabi i wykonałyśmy elegancki obrót.

- Wręcz przeciwnie... Z pałacu Buckingham! - powiedział rozanielony Harry.

- Oczywiście, Haroldzie, oczywiście... Weź przestań się tak ślinić, Styles! - mruknęła G, na co wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem, bo Hazzie chyba rzeczywiście pociekła ślinka. On jest nienormalny. W sumie nie on jeden w tym towarzystwie! 

Podeszłam do Louisa, który od razu mnie pocałował.

- Ślicznie wyglądasz - szepnął mi do ucha, a ja się uśmiechnęłam.

- Uważaj, bo od tych ciągłych komplementów mnie rozpuścisz!

- Zrobiłbym to z przyjemnością

- Chcesz mieć głupią dziewczynę?

- Nie, ale i tak będę cię rozpuszczał komplementami, zwłaszcza że są szczere. 

- Dobra, dobra. Tylko przestań o tym gadać! - prawie krzyknęłam. Ten człowiek trochę mnie irytował. Nie wiem dlaczego. Przecież nie powiedział nic złego. A może dlatego, że nie lubię słuchać głupich komplementów? 

Ostatnie kilka minut oczekiwania na limuzyny zajęły nam rozmowy. Zdążyłam się przyjrzeć chłopakom. Dziś, jak to na bal przystało, wszyscy mieli na sobie garnitury. Szczerze mówiąc, wyglądali bardzo, bardzo dobrze. Jednak garnitur potrafi zrobić z chłopaka mężczyznę. Stwierdziłam to już na egzaminach gimnazjalnych w kwietniu, ale teraz byłam tego stuprocentowo pewna. Nie dość że wyglądali na dojrzalszych, to jeszcze nie można było oderwać od nich wzroku.

Gdy pod dom podjechały dwie czarne limuzyny, byłam już bardzo zdenerwowana. Nawet nie wiem, czy nie bardziej niż przed wczorajszym występem. Przecież wtedy mogło zobaczyć nas kilkaset fanek (nie licząc oglądalności z YouTube), a dziś cały świat. No dobra. Nie cały, ale będziemy sensacją dla dziennikarzy i paparazzich! Nawet nie byłam w stanie się zachwycać ekskluzywnym wnętrzem pojazdu, no bo nie oszukujmy się, nie często jeżdżę limuzyną.

Przechodnie na zatłoczonych ulicach Londynu, odwracali głowy, żeby na nas popatrzeć. Jednak dzięki przyciemnianym szybom mogli się tylko domyślać, kto jedzie w środku. 

Z każdą kolejną mijaną przecznicą czułam, jak supeł w moim żołądku zaciska się coraz bardziej i pocą mi się ręce. Taka mała powtórka z rozrywki. Szkoda, że chłopcy jadą drugą limuzyną. Gdyby jechali z nami, to trzymałabym Louisa za rękę i słuchałabym wywodu Liama o tym, jak to powinnyśmy się zachowywać na czerwonym dywanie, a może śmiałabym się z żartu Harry'ego albo Zayna, lub patrzyłabym się jak głupia na Nialla.. Skąd ten pomysł? To Louis jest od tego, żeby na niego patrzeć! Nie Niall! Odpuść sobie!

Nim się obejrzałam limuzyna zatrzymała się. 

- To już? - odezwała się Gabi przerażonym głosem. 

- Wygląda na to, że tak - odparłam, oddychając głęboko i usiłując nie zemdleć z wrażenia. Drzwi po mojej lewej stronie otworzyły się i oślepił mnie blask fleszy. Dosłownie. Nigdy w całym swoim życiu nie widziałam tylu aparatów wycelowanych wprost na mnie. Oprócz białej, migoczącej plamy zobaczyłam kawałek czerwonego materiału i byłam pewna, że to już. 

- Idziemy? - spytałam Gabi.

- Idziemy - odparła.
Głęboki oddech i moje stopy w kremowych pantofelkach pojawiły się na czerwonym dywanie, a chwilę po nich także reszta mnie. Nie wiedziałam, co się dzieje dookoła. Czerwony dywan był niezwykle długi i szeroki, otoczony bramkami z dwóch stron, a za nimi stały tłumy ludzi. To stamtąd docierały do mnie natrętne światła fleszy.

Kilka sekund po mnie pojawiła się Gabi. 

- Co my tu robimy? - jęknęła brunetka.

- Uśmiechamy się i staramy się dobrze wyglądać, bo chyba nie chcesz źle wypaść na zdjęciach? Damy radę. Pierwszy raz na czerwonym dywanie. Nie ma się czego bać - uśmiechnęłam się słabo, próbując przekonać bardziej siebie niż dziewczynę.

- To chyba jakiś dobry żart - zaśmiała się panicznie.
Ruszyłyśmy przed siebie, a wszyscy dziennikarze zdawali się wiedzieć, kim jesteśmy, zupełnie jakbyśmy były w branży już dobre kilka lat, a nie raptem dwa dni. Z każdym kolejnym dniem ten świat mnie zadziwia. 

Wkrótce potem dotarłyśmy do mężczyzny, który trzymał listę gości. Jak miło było być na niej tuż obok Eda Sheerana, Jamesa Arthura, Cher Lloyd, Rebbecki Fergguson, Taylor Swift, Justina Biebera, One Direction i Bóg wie, kogo jeszcze... Uśmiechnięte przeszłyśmy dalej.

Nagle zostałam oślepiona przez kolejny blask fleshy i wokół nas zaroiło się od gwiazd. Czułam się jak malutka dziewczynka w wielkim święcie, co zresztą zbytnio nie odbiegało od prawdy, bo te moje marne szesnaście lat to dużo nie jest. Powinnam być teraz na wakacjach w jakiś ciepłych krajach z rodzicami i siedzieć na basenie, a nie być wśród światowych sław na czerwonym dywanie. Co z tego, że w tej sukience i makijażu niewiele się wyróżniałam, jeśli psychicznie nie byłam na to gotowa? Już nawet taka Gabi była starsza i bardziej tu pasowała. Uśmiechała się do kamer i ochoczo pozowała do zdjęć.

- G, to nie dla mnie. Ja tak dłużej nie mogę - zwróciłam się do brunetki. Już chciałam stąd uciec, gdy poczułam czyjąś dłoń ściskającą moją. Odwróciłam się i zobaczyłam uśmiechniętego Louisa.

- Pomyślałem sobie, że przyda ci się wsparcie, bo z daleka wyglądałaś na porządnie przerażoną. 

Automatycznie przytuliłam się do chłopaka.

- Właśnie miałam się zacząć modlić, żebyście się pojawili, bo to wszystko mnie przerasta... - pożaliłam się chłopakowi. Ten uśmiechnął się do mnie najpiękniejszym uśmiechem, jaki posiadał, i pocałował w skroń. Przez ten czuły gest poczułam się jeszcze mniejszą i delikatniejszą, choć bezpieczną w jego ramionach.

- Po to tu jestem, żebyś nie musiała przechodzić przez to sama. 

- A nie powinieneś być razem z chłopakami?

- Zrobili nam już co najmniej miliard zdjęć. Harry z Edem wyrywają jakieś laseczki; Liam flirtuje z dziennikarką, która zawsze próbuje go nieudolnie poderwać; Zayn poszedł znaleźć Perrie, wiesz, że oni na siebie lecą? A Niall gada pewnie z Justinem. Więc jestem cały twój - wyszeptał prosto do mojego ucha, wywołując przyjemne dreszcze. W mojej głowie pojawiło się wspomnienie z wczorajszej nocy, jak składał niezliczone delikatne pocałunki na mojej szyi i szeptał te dwa najpiękniejsze słowa... I to jego spojrzenie przepełnione miłością, gdy odgarnęłam z jego czoła przylepiającą się do niego grzywkę. Taki zawsze podobał mi się najbardziej. Wtedy zapominałam, że bardziej...

- O czym myślisz?- spytał, gdy wchodziliśmy do wielkiej sali, która równie dobrze mogłaby być wyjęta wprost z bajki. Miała w sobie coś z tego, jak wyglądała Wielka Sala podczas świątecznego balu w Harrym Potterze, magiczna i elegancko zarazem. Na scenie produkował się jakiś nikomu nieznany zespół, a na parkiecie tańczyło całkiem sporo osób. Jeszcze więcej kręciło się przy bufecie.

- Szczerze? W tej chwili o tym, że znalazłam się w bajce, a wcześniej o wczorajszej nocy.

- Sam nie wiem, co lepsze... Chociaż obstawiałbym wczorajszą noc - Louis zaśmiał się cicho. Zarumieniłam się, a Gabi, która słyszała całą naszą rozmowę, wywróciła oczami. To jej spojrzenie z serii ‘rzygam tą waszą miłością’.
Chwilę później na horyzoncie pojawił się niewysoki mężczyzna z czerwoną twarzą. Jak na razie wyglądał na wesołego. 

- Jego tu tylko brakowało... - mruknęła Gabrielle. 

- Może chociaż dziś się do nas nie przyczepi? - w moim głosie słyszałam desperacką nadzieję, która malała z każdym kolejnym krokiem zbliżającym do nas Van der Woodsena. Mężczyzna uśmiechał się, ukazując rządek przesadnie wybielonych zębów i zawołał:

- Jak to dobrze was widzieć, dziewczęta! Cudownie się prezentujecie! Jak wam się podoba w wielkim święcie? - spytał.

- Jest inaczej - odparłam. To lekko powiedziane inaczej...

- nie martwcie się, przyzwyczaicie się do tego ciągłego błysku fleszy! To potrafi być nawet przyjemne! Uwierzcie mi! - nie spodziewałam się, że on może mieć taki dobry humor! Zachowywał się jakby się czegoś naćpał! Ale prawie bym zapomniała, że na zewnątrz musi udawać tak świetnego, miłego i wspaniałomyślnego, żeby wszyscy myśleli, że jest najlepszy w swojej branży. Szczerze mówiąc, od samego patrzenia na niego robiło mi się niedobrze.
Potem bańka sielanki prysła. Van der Woodsen przyjrzał się naszym strojom.

 - To nie są sukienki, które wam wysłałem! - krzyknął, ale na szczęście gwar panujący dookoła go zagłuszył - Tamte...

- To są sukienki, które rano znalazłyśmy w pudełku od pana - wtrąciłam się w pół zdania. 

- Niemożliwe! One są zupełnie inne!

- Chyba sam pan nie wie, co pan nam wysłał! - prychnęła Gabi. W oczach mężczyzny zobaczyłam złowieszczy błysk, a potem uśmiechnął się przesadnie i wycedził przez zęby:

- To, że dziś dam wam spokój, nie znaczy, że ujdzie wam to na sucho! A ja chciałem być dla was taki dobry... Trudno. Teraz przechodzimy do spraw organizacyjnych. Za dwa tygodnie jedziemy do Nowego Jorku. Szczegóły omówimy potem, a teraz chodźcie. Muszę was przedstawić - oznajmił.
A potem zaczęło się. Rozmowy z ludźmi, których po raz pierwszy widziałam na oczy, albo z tymi, których znałam z telewizji. To całe uśmiechanie się na siłę i opowiadanie bzdurnej historyki było męczące... Jak to od dziecka marzyłam o byciu piosenkarką i o tym jak Van der Woodsen nas odkrył... Ciekawi mnie, co by sobie ludzie pomyśleli, gdybym powiedziała im prawdę; że nigdy nie chciałam śpiewać; że moim marzeniem był taniec; a potem zostałam zaszantażowana i nie miałam wyboru; że zostałam wrzucona do tego świata bez możliwości ucieczki...

A tak to wszyscy widzieli w nas tylko dwie utalentowane dziewczyny, które były niezwykłymi szczęściarami z wielką przyszłością przed sobą. 

Jaki ten świat jest dziwny... Ciekawi mnie, czy jesteśmy jedynymi z wymyśloną historią, która po prostu była wygodniejsza? Jak dużo gwiazd kryje swoje prawdziwe ja pod maskami wykreowanymi po to, by dobrze się sprzedawali? Ile z obecnych tu osób jest naprawdę szczęśliwych? Było mi ich żal, ale najbardziej było mi żal samej siebie. Oczywiście nie mogłam dać po sobie znać, że to wszystko mnie męczy, bo trzeba było się uśmiechać i robić dobre pierwsze wrażenie. 

Na szczęście po kilku niezwykle długich godzinach opadłam na krzesło przy jednym z pięknie udekorowanych stolików. Mogłam sama w spokoju wpatrywać się w przestrzeń i nie bać się, że ktoś będzie mnie dręczył. Mogłam głęboko odetchnąć i zdjąć tę wesolutką maskę. 

  Patrzyłam, jak bawią się moi bliscy. Gabi ucięła sobie pogawędkę z Edem Sheeranem, więc Harry był wielce zazdrosny i poszedł pogadać z Taylor Swift. Ciekawi mnie tylko, czy o Gabi czy o Eda... Louis próbował odciągnąć Liama od natrętnej dziennikarki, Zayn tańczył z Perrie, a Niall... Gdzieś zniknął. Rozglądałam się wszędzie, ale nigdzie go nie widziałam. W tym samym momencie ze sceny zszedł Justin Bieber, a jego miejsce zajął Ed. Rozbrzmiały pierwsze takty 'Give me love' i nie mogłam się nie uśmiechnąć. Kocham tę piosenkę.
Ktoś chyba chciał, żebym dostała zawału i prawie mu się udało, gdy usłyszałam tuż przy swoim uchu:

- Kogo tak szukasz?