46. It’s good there’s a happy end…

 Hejka!
witajcie w tym pięknym dniu! Dziś optymistycznie z okazji wydania nowej płyty, na której punkcie już zwariowałam... i będę tymi piosenkami męczyć wszystkich dookoła, więc się strzeżcie! dedication dla całego świata! (ta to sie nazwya good mood!) komentujcie skarbeńki <3
Wiku.xx

46. It’s good there’s a happy end…

***

-Boże! Jak ona mogła wtedy wejść do tego pieprzonego pokoju?! – krzyknęłam, zrywając się z huśtawki, przez co Louis z niej spadł, jęcząc.

- Bo jest głupia i tyle – mruknął chłopak i czy mi się tylko wydawało, czy on otarł łzę?

- Louis, ty chyba się przy tym nie popłakałeś? – popatrzyłam na niego pobłażliwie. A on zrobił minę wielce urażonego. – Płakałeś! Zachowujesz się jak baba, Tomlinson!

- Ale to było naprawdę wzruszające – próbował się bronić chłopak.

- Dla mnie to było raczej frustrujące – stwierdziłam, chodząc nerwowo dookoła ogródka. – Ktoś chyba na serio się na nich wtedy uwziął! Za każdym razem, gdy próbują się pogodzić, to coś albo ktoś im przeszkadza! Ja bym już dawno wykitowała! A w szczególności teraz!

- No – powiedział chłopak, próbując powstrzymać łzy. – To takie niesprawiedliwe! Oni się naprawdę kochali… Tak blisko było. Tak blisko! Tylko ta głupia Gabi musiała wejść! Gdyby poczekała pół minuty… dosłownie pół minuty, to by mogli się pogodzić! – patrzyłam na niego jak na wariata. Właśnie mazał się jak baba na smutnym zakończeniu filmu, która nie może zrozumieć, dlaczego główni bohaterowie musieli umrzeć. On histeryzował gorzej niż ja po obejrzeniu „Armagedonu”.

- Dobrze się czujesz, kuzynku? – spytałam, uśmiechając się do niego pocieszająco, ale chyba mi trochę nie wyszło.

- Tak, tak, tylko to jest okropne…

- Nie sądziłam, że można być jednocześnie facetem i być tak wrażliwym – podałam mu chusteczki.

- Mam to po dziadku – stwierdził.

***

Wpatrywałam się w G, ciskając z oczu piorunami.

- Wszystko w porządku, Julie? – spytała dziewczyna, zerkając na mnie niepewnie.

- Nie, Holly! Nic nie jest w porządku! Mogę cię oficjalnie zamordować?!

- A co ja znowu zrobiłam? I to byłoby morderstwo własnej matki! – spytała G, nie wiedząc, o co mi chodzi.

- Weszłaś do tego pokoju! – syknęłam – a ja już prawie pogodziłam się z Niallem! Tak na dobre! Zabrakło minuty! Dosłownie minuty!

- Ups – dziewczyna uśmiechnęła się przepraszająco. – Zawsze wiedziałam, że z moim wyczuciem czasu jest coś nie tak… Tylko błagam cię, nie zabijaj mnie, bo jestem jeszcze taka młoda!

- Tym razem ci się upiekło, ale mam cię na oku – wycedziłam przez zaciśnięte zęby.

Dziewczyna przytuliła mnie, a potem zeszłyśmy na dół na obiad. Podczas posiłku starałam się unikać spojrzenia Horana, bo ta sytuacja mnie trochę przerosła. Zastanawiałam się, czy gdy emocje opadną, on nadal będzie chętny zakopać topór wojenny. Nie mam bladego pojęcia. Gdy jednak nasze spojrzenia przypadkowo się spotkały, chłopak się uśmiechnął. Tak, uśmiechnął się do mnie! Od razu poczułam, jak rozpływam się ze szczęścia.

- Wiecie co? – odezwał się chłopak. – Coś wam nie wyszło to wasze odstraszenie Scarlet.

- Dlaczego? – spytała Gabi.

- Zadzwoniła do mnie z samego rana i powiedziała, że mimo iż moja rodzina jest co najmniej dziwna, ona postanowiła dać mi szansę, bo ja jestem dobrym człowiekiem – wyjaśnił.

- A ty co jej powiedziałeś? – wbiłam w niego tępy wzrok. Chłopak spuścił głowę i zaczął dłubać widelcem w talerzu.

- Że cieszę się, że nie zraziła się moją nienormalną rodziną – powiedział tak cicho, że ledwie można było go usłyszeć, jednak ja wyłapałam każde słowo. To było jak cios nożem prosto w serce. Odwróciłam wzrok. Nie chciałam na niego patrzeć. A ja myślałam, że możemy się pogodzić… Byłam w błędzie.

- Synku! Co ty narobiłeś? – jęknęła zielonowłosa. – Przecież ta dziewucha nie da ci żyć!

- Błagam was, oszczędźcie mi tego rodzicielskiego kazania. Nie musicie mi przypominać, jak bardzo żałuję swoich słów – zaciekawiona spojrzałam na Horana, który kontynuował. – Powinienem był jej powiedzieć, że skoro nie przepada za moją rodziną, to nie możemy być razem.

- To czemu jej tego nie powiedziałeś? – spytał Zayn.

- Nie wiem! Po prostu nie dzwoni się do mnie, gdy jestem jeszcze nieprzytomny!

- Niall, nie podnoś głosu na ojca! – skarciła go Gabi. – Musisz po prostu jakoś z tego wybrnąć.

- Łatwo powiedzieć – mruknął.

- Rodzinka może ci pomóc – stwierdziła.

- Na pewno pomoże, zwłaszcza że Tomlinsonowie wracają dziś wieczorem.

Z trudem przełknęłam kawałek mięsa. Nie, błagam, niech jeszcze nie wracają. Dajcie mi się tylko pogodzić z Horanem. Jeśli teraz to się nie stanie, to nie wiem, czy kiedykolwiek nadarzy się znów ku temu okazja. Jednak po obiedzie nie było możliwości na zgodę z Niallem. Wyszedł spotkać się ze Scarlet. Miałam ochotę roztrzaskać każdy najmniejszy fragment tego domu, ale powstrzymała mnie Zuzia, z którą włączyłyśmy sobie „Samych Swoich”, żeby się trochę pośmiać. Miny Zayna, Liama i Hazzy, którzy usiłowali cokolwiek zrozumieć z polskiego filmu, były bezcenne. W końcu łaskawie się zgodziłyśmy włączyć im napisy angielskie, żeby biedaczyska nas nie męczyły ciągłym „a z czego się śmiałyście?” czy „a co on powiedział?”.
Po godzinie miałam dosyć cichego flirtowania Gabi i Hazzy… Nie jestem w stanie się do nich przyzwyczaić. To jest po prostu niemożliwe! Żeby ktoś taki jak Gabi kręcił z kimś takim jak Harry!

Niall wrócił do domu z posępną miną.

- Co, Horan, nie udała się randka? – spytał Harry.

- Było do dupy – odparł. – bo ile można siedzieć z dziećmi z domu dziecka i śpiewać im piosenki?! – Czyżby miał jej aż tak dosyć, że nie był nawet w stanie udawać, że doskonale się z nią bawił? Oj Horan, zaczynasz się zdradzać z tym, że wcale jej nie lubisz.

- Ale, skarbie, przecież ty kochasz śpiewać! – popatrzyła na niego przejęta Gabi.

- Ile można śpiewać „Let it shine” i uśmiechać się jak debil?!

- Czyli jednym słowem, braciszku – uśmiechnął się do niego Liam. – to była randka twojego życia!

- Zdecydowanie! Muszę się napić – jęknął, opadając na kanapę obok mnie, bo było to jedyne wolne miejsce. Zesztywniałam. Nie miałam ochoty obok niego siedzieć. Nie po tym, jak spędził pół dnia z tą całą Scarlet.

- Masz i tylko nie opowiadaj poza domem, że ojciec cię rozpija – powiedział Zayn, podając Niallowi nade mną piwo. Odchyliłam się do tyłu, żeby im nie przeszkodzić, ale ramię Irlandczyka i tak otarło się o moje. Przeszedł mnie dreszcz. Gdyby nie ta głupia Scarlet, moglibyśmy być już w zgodzie, a tak nie mamy dla siebie nawet pięciu minut. Nawet jak Scarlet zniknie na dobre, to wróci Louis… Jesteśmy w żałosnej pętli bez wyjścia! Jak nie Louis, to Scarlet; jak nie Scarlet, to Louis! Nie ma miejsca na nas. Nie ma miejsca na szczęście. Takie to już życie - brutalne i okrutne.  Zmarnowaliśmy naszą szansę na miłość, a teraz życie chyba chce nam udowodnić, że w tej grze nie ma drugich szans. Ale ja błagam o takową. Błagam! Poniosę wszelką cenę! Wszelką! Tylko pozwólcie mi choć raz jeszcze go pocałować, usłyszeć od niego te dwa słowa, dziewięć liter, których tak bardzo pragnę.

Tomlinsonowie nie wrócili zanim poszliśmy spać. To było dziwne, ale nikomu ten fakt zbytnio nie przeszkadzał. Mogliśmy przynajmniej mieć jeszcze jedną spokojną noc bez udawania. A udawać będzie trzeba i to dwa razy bardziej niż zwykle. Na szczęście sen przyniósł upragnione ukojenie.

Obudził mnie początek piosenki „Help” The Beatles. Podniosłam się z łóżka niezmiernie zdziwiona. Muzyka grała tak głośno, że cały dom aż się trząsł. I przy pani Tomlinson to im uszło na sucho? Ubrałam się w pośpiechu i zbiegłam na dół, a to, co tam zastałam, było co najmniej szokujące. G stała na stole i śpiewała do miotły, niezwykle wczuwając się w muzykę. Zayn miotał się po pokoju, kiwając się w przód i w tył, jakby był na coś chory i wymachiwał swoją blond czupryną. Harry wtórował chórki do Gabi, wirując jednocześnie z mopem, a Zuzia i Liam tańczyli rockandrolla, skacząc z kanapy na kanapę. Boże święty, gdzie ja jestem? Czy nie pomyliłam przypadkiem domów?!

Niall władował się na stół z gitarą i udając gwiazdę rocka, usiłował zepchnąć Gabi z tej swoistej sceny.

- Julie! – zawołał Horan, uśmiechając się, gdy mnie zauważył. – Chodź!

 Czy ja śnię? Już nie raz miałam tak odjechane sny, więc to by było możliwe, ale z drugiej strony sny na ogół nie są takie realne. Widząc moją zdezorientowaną minę, Gabi oznajmiła z piskiem:

- TOMLINSONOWIE WRACAJĄ DOPIERO W PIĄTEK! – Co?! To niemożliwe! Najlepsza wiadomość, jaką mogłam usłyszeć w dniu dzisiejszym!

- Marzenia się spełniają! – krzyknęłam, władowując się na stół obok nich. Miałam nadzieję, że nie złamie się pod naszym ciężarem. - Ale i tak jesteś martwa – dodałam, zerkając na Gabi. A ta z przerażeniem wymalowanym w oczach zawołała:

- HELP!

Gdy już wyszaleliśmy się na stołach i o mało nie zdemolowaliśmy domu, opadliśmy zmęczeni na kanapy w dużym pokoju.

- Holly, dlaczego tak właściwie Tomlinsonowie wracają dopiero jutro? – spytałam.

- Tak jakby na tym całym weselu jakiś stary wujek dostał zawału i dziś jest pogrzeb – wyjaśniła dziewczyna.

- O… to przykre – stwierdziłam, na chwilę poważniejąc, jednak nawet mimo szacunku do śmierci tego człowieka, nie byłam w stanie na dłużej powstrzymywać się od uśmiechania. – Ale przynajmniej mamy jeszcze jeden dzień wolności.

- Dokładnie! Wyświadczył nam staruszek przysługę – uśmiechnęła się dziewczyna. Nagle Harry nie wytrzymał i wybuchnął:

- Ja tak nie mogę!

- Co się stało, Ed? – spytał go Liam.

- Ja po prostu nie wierzę, że przegrałem ten konkurs! – Nie no, ten znowu o tym! Czy nie może się pogodzić ze swoją porażką? Minęły już cztery dni! Wszyscy praktycznie o tym zapomnieli!

- Daj spokój. Przegrałeś. Nikt nie oszukiwał – westchnęła Gabi.

- Tak? Żądam ujawnienia głosów! – ach ten uparciuch Harry.

- Dobrze, skoro tego właśnie chcesz – odparła Gabi, wstając z kanapy. Miała taki pewny głos, bo była pewna, że ma rację, a Harry będzie znów musiał przeżyć rozczarowanie. Przyniosła miseczki z wynikami chłopaków, na które oni od razu się rzucili, przepychając się jak małe dzieci, gdy rozdają cukierki.

-Kto mi dał „0”?! – krzyknął Harry, zerkając na każdą z nas. – Przecież nie jestem aż taki beznadziejny! – wymieniłyśmy z Zuzią zdziwione spojrzenia. To nie my mu dałyśmy zero… – G!

- Co? Nie postarałeś się - wyszczerzyła się.

- Nie postarałem się? Jakoś potem nie narzekałaś… - powiedział zadziornym głosem.

- Ale nie mówiłam też, żeby to było jakoś ponad przeciętną – odparła obojętnie. Chłopak prychnął zrezygnowany.

Liam obserwował swoje kartki i miał taką smutną minę. Nie dziwię mu się. Nie poszło mu najlepiej. Zuzia przytuliła go i szepnęła pocieszająco:

- Jak dla mnie było perfekcyjnie – Oni są dla mnie za słodcy! Ta ich miłość jest zbyt idealna!

-ZAYN MA TRZY 8! - Niallowi wyszły oczy na wierzch. Zaśmiałyśmy się. Tego wyniku można było się spodziewać. Biedny Horanek zrobił urażoną minę.- A ja marne 6...

-I 10 - dodała Zuzia i spojrzała na mnie niezwykle wymownie.

-Co? – spytałam, udając głupią.

- Ty już doskonale wiesz co – powiedziała oskarżycielskim tonem.

Wtedy Niall ogarnął, o co jej chodziło.

-O... – zaczerwienił się. Jak ten stary kochany Niall. Nie mogłam uwierzyć w to, co widzę. – Chodź  tu – przyciągnął mnie do siebie i przytulił. Tym razem nie odtrąciłam jego ramion, tylko jeszcze mocniej wtuliłam się w niego, wdychając jego słodki zapach. Dzisiejszy dzień chyba naprawdę jest snem. Tylko proszę, nie chcę się jeszcze budzić!

Gdy się od siebie oderwaliśmy, reszta miała oczy jak spodki. Naprawdę nie rozumiem, o co im chodzi…

-Pokażcie ręce - rozkazała Zuzia. Wymieniliśmy zdziwione spojrzenia z Horanem i nie za bardzo rozumiejąc, o co im chodzi, wystawiliśmy dłonie.

-Nie było tam żadnych ostrych przedmiotów! – Liam zakrył sobie usta ze zdziwienia.

-To niemożliwe... – wydukał Zayn.

-MÓWIŁAM! -  wydarła się G. - Dawajcie moją wygraną!

-Zakładaliście sie o to?! – spytałam, patrząc na nich z dezaprobatą. No żeby tak przyjaciele się zakładali o twoje życie!

- Może… - uśmiechnęła się niewinnie Gabi. – Szybciej! Gdzie są moje pieniądze?!

- Mówiłem ci, że hazard to zło? – spytał Liam.

- James, od zapłacenia matce się nie wykręcisz!

- Lepiej jej daj te pieniądze, to będziemy mieli spokój – poradził mu Zayn.

Po chwili G była już szczęśliwą posiadaczką kilku dobrych funtów więcej. W sumie to oni byli głupi, że się z nią założyli. Przecież wiadomo, że z G zakładów się nie wygrywa. Po prostu nie i koniec! Oni muszą się jeszcze bardzo dużo nauczyć…

- No dobra – odezwał się w końcu Harry. – Teraz jestem w stanie wam uwierzyć, że przegrałem, choć twierdzę, że można by kwestionować poprawność głosowania, gdyż niektóre oceny zostały przyznane ze względów emocjonalnych i nie należały się…

- Do czego zmierzasz, Styles? – przerwała mu Gabi.

- Żądam lekcji całowania! – oznajmił, a wszyscy wybuchnęliśmy niepohamowanym śmiechem. – Ale ja mówię poważnie! Skoro jestem taki beznadziejny, to mnie nauczcie!

- Styles, jaka desperacja! – powiedziałam, śmiejąc się.

- Cicho bądź, landryna! Ja muszę się nauczyć całować! – jęknął.

- Ej! Nie mów do mnie landryna! – krzyknęłam. – Mamo!

- Edward, daj spokój siostrze! – zarządziła Gabi. – Jak tak bardzo chcesz, dostaniesz naukę.

- Naprawdę? – zdziwił się Harry.

- Tak, tylko sobie nie pomyśl za dużo! Chris, może oddam w tej kwestii głos tobie – zwróciła się do niego dziewczyna.

- Niech będzie. Jako głowa tej rodziny mogę  przeprowadzić mały wykładzik – oznajmił Zayn.

Wszyscy rozsiedli się na kanapach i ku mojemu zaskoczeniu Zayn naprawdę zrobił nam wykład. Omówił techniki całowania i rodzaje pocałunków. Co podczas całowania jest dopuszczalne a co wręcz naganne. Jak całować się, żeby się nie udusić językiem drugiej osoby i nie ślinić za bardzo. Co robić z rękoma i jak odpowiednio poruszać głową. Zastanawiałam się, skąd on to wszystko wie! Nie każdy zdrowy psychicznie człowiek jest w stanie ni stąd ni z owąd dać pełnowymiarowy wykład o sztuce całowania. Na koniec pokazywał nam wycinki scen z pocałunkami z filmów i krytykował je bądź chwalił. A my wszyscy patrzyliśmy się na to jak cielę na malowane wrota. To się nazywa profesjonalizm pierwsza klasa… Tylko myślę, że Harry’emu nie chodziło o taką wersję lekcji pocałunku… Już myślałam, że biedaczyna będzie musiał obejść się smakiem, gdy Zayn odezwał się:

- No dobra, moi drodzy, czas przejść do części praktyczniej zajęć – uśmiechnął się. – Jako, że jesteśmy rodziną mogę wam pokazać coś, co w naszej rodzinie przekazywane jest  z pokolenia na pokolenie. Zadanie jest proste, nauczę każdą z dziewczyn specjalnego pocałunku, a potem ona będzie musiała nauczyć go chłopaka, z którym będzie w parze – Zayn chyba naprawdę mógłby prowadzić szkółkę całowania. – Zaczynamy?

Wszyscy zgodnie pokiwali głowami i zaczęło się. Na pierwszy ogień poszła G okazało się, że ten wyjątkowy pocałunek to ten, który powodował, że człowiek aż otwierał oczy ze zdziwienia.

- Ej mężu! Czemu się nie pochwaliłeś wcześniej, że to umiesz? – spytała Gabi.

- Nie byłem pewien, czy jesteście godni poznać ten tajnik… - uśmiechnął się. – No to dajesz, Holly. Sprawdźmy, czy nauczyłaś się już – powiedział i znów się pocałowali. – Dobrze, zdałaś egzamin. Możesz zacząć uczyć Harry’ego.

Harry niezmiernie ucieszył się z faktu tego, że będzie mógł się całować z G, a ta tylko bezradnie pokręciła głową. Następna w kolejce była Zuzia, której nauczenie się tego triku zajęło trochę dłużej niż Gabi, ale po chwili i ona dostała pozwolenie na naukę Liama. Gdy nadeszła moja kolej, byłam niezwykle podekscytowana. Bardzo chciałam poznać tę technikę. Choćbym chciała, mój drogi pamiętniczku, nie jestem w stanie opisać tego, jak to się robi. To jest po prostu nie do opisania. Gdy i ja dostałam pozwolenie, żeby zacząć uczyć Horana, Zayn zaczął się przechadzać między nami, dając uwagi i filmując nas telefonem. On jest nienormalny. Popatrzyłam na Nialla, który stał niepewnie w niewielkim odstępie ode mnie.

- Na co czekasz, Horan? – spytałam, uśmiechając się kącikiem ust. – Chodź tu. Rodzice każą nam się całować! – powiedziałam i przyciągnęłam go do siebie, wpijając się w jego usta. Dzięki mojej nowo nabytej sztuczce sprawiłam, że po kilku sekundach chłopak otworzył oczy ze zdziwienia.

- Podoba mi się to – wyszeptał prosto w moje usta.

- Tylko nie masz prawa tego używać podczas całowania ze Scarlet.

- O to się nie musisz martwić – uśmiechnął się i znów mnie pocałował. Moglibyśmy tak przez wieczność, ale nagle usłyszałam piskliwy głosik za sobą:

- Zostawiłam śpiewnik w twoim samochodzie... CO WY ROBICIE?! TO TWOJA SIOSTRA! – to była Scarlet. Ups... Tak oto Niall Horan został nakryty na całowaniu swojej siostry. Oderwaliśmy się od siebie, żeby zobaczyć wściekłą twarz Scarlet. Boże, jaki wszyscy mieli z niej ubaw. – JAK MOGŁEŚ?! – krzyknęła i wybiegła z domu. A Horan nie pobiegł za nią!

Po chwili dało się usłyszeć jedno wielkie „HURRA!” i odtańczyliśmy taniec zwycięstwa. Jednak udało się ją odstraszyć! Po kilku minutach odezwał się telefon Horana, a on odebrał. Mogliśmy usłyszeć zniekształcony głos Scarlet:

 - Czy ty przypadkiem nie powinieneś wyjść za mną i mnie przeprosić?

- Nie! – odparł i rozłączył się. – WOLNOŚĆ! – krzyknął.

-  Ja to słyszę! – chyba jednak nie zakończył połączenia prawidłowo….

- Ups… - tym razem udało mu się rozłączyć poprawnie. – Panowie i panie, od tej chwili jestem wolny od tej perfekcyjnej idiotki!

Nie wiem, co we mnie wstąpiło, zapewnie dzika radość, ale bez przemyślenia moich ruchów wpiłam się w jego usta. On po chwili zawahania oddał mój pocałunek. Boże, było tak idealnie… Szkoda, że tego nie widziałeś, mój kochany pamiętniczku. Było jak podczas końcówki komedii romantyczniej, gdy ukochani mogą być wreszcie ze sobą. Gdy przestaliśmy się całować, nadal trwaliśmy w swoich objęciach i stykaliśmy się czołami, wpatrując w swoje oczy. Cała reszta zaczęła się drzeć i tańczyć „All you need is love”, a ktoś nawet zaczął rozrzucać płatki róż. Nagle spadła na nas doniczka. Tak trochę zabolało...

- O matko! Co to było? – zawołałam przerażona.

 - Mówiłam ci, że się skapną – szepnęła Zuzia do Gabi, na co ta odparła:

-  Ci... To nie jest zwykła komedia romantyczna.

Nagle ktoś wyrwał mnie z objęć Horana i po chwili byłam ściskana w żelaznym uścisku Gabi.

-  Tak się cieszę z twojego szczęścia, córciu! – zawołała uradowanym głosem.

- Ale oni są rodzeństwem! – zaprotestował Harry.

- Serio? – dziewczyna popatrzyła na niego pobłażliwie. - On jest rudy. R-U-D-Y! To nie jest syn Zayna. Nie ma takiej opcji

- Listonosz? – spytał Zayn.

- Hydraulik – odparła.

- Coś z tego kranu za długo ciekło – stwierdził.

- Też cię kocham – uśmiechnęła się.

- A co ze mną? Nie należy mi się szczęście? – jęknął Hazza.

- Ty jesteś adoptowany! – prychnęła.

Przez resztę dnia ja i Niall byliśmy nierozłączni. Cały czas trzymaliśmy się za ręce i przytulaliśmy. Żadne z nas nie chciało puścić drugiej osoby choćby na chwilę, bo wiedzieliśmy, że to nasz ostatni wieczór, ostatnia noc, a potem przyjadą Tomlinsonowie… Mieliśmy więc dla siebie tylko parę godzin… Chociaż lepsze to niż nic.

- To co robimy? – spytała Zuzia.

- Jako głowa rodziny zarządzam film! – odparł Zayn.

- Jako głowa rodziny to ty sobie trawnik możesz skosić – uśmiechnęła się do niego kąśliwie Gabi.

- Jak stare dobre małżeństwo... – westchnął Liam.

- To co w końcu robimy? – spytałam, wtulając się w Nialla.

- Film! – oznajmiła Gabi.

- Serio…? –Zayn spojrzał na zielonowłosą pobłażliwie.

- Muszę dbać o swoją pozycję! – dziewczyna wzruszyła ramionami.

- Mam propozycję! Skoro wszyscy – Zayn popatrzył na nią wyczekująco. - Dobra, prawie wszyscy są w związku lub zakochani...

- Sprzeciw! – przerwała jej Gabi.

- Niby przeciw czemu? – spytał Harry.

- Nie pyskuj matce!

- Dajcie jej skończyć! – powiedziałam błagalnie.

- Że jesteśmy, jak jesteśmy – kontynuowała Zuzia. - Raczej szczęśliwi i radośni…

- Beztroscy – wtrącił Niall i cmoknął mnie w usta, na co Gabi i Zayn wywrócili oczami.

- Obejrzymy... – Zuzia zrobiła chwilę napięcia. – „Pamiętnik”!

Wszyscy zakochani, w związkach i pseudoniezakochani – nieważne, jacy byliśmy tamtego dnia, ucieszyliśmy się, bo kto nie kocha „Pamiętnika”? Rozsiedliśmy się na kanapach i włączyliśmy film. Byłam taka szczęśliwa, że mogę się wtulić w ramię mojego ukochanego, a on nie drze się na mnie, że zachowuję się jak dziwka. Było tak pięknie, że prawie zbyt pięknie. W trakcie oglądania filmu, gdy Allie musiała wybierać między Noah a tym drugim facetem, odezwałam się:

- OMG! To o nas!

- Dobrze, że tu jest happy end – uśmiechnął się Niall i cmoknął mnie w policzek.

- Dlatego to wybrałam – powiedziała dumnie Zuzia.

- Ale ja nie jestem taką okropną matką! – jęknęła Gabi, a wszyscy popatrzyli na nią pobłażliwie. – No co?

- Oj Gabi, Gabi... – westchnęłam.

- Raczej „oj Holly, Holly” – poprawił mnie Zayn.

- No weźcie! – obruszyła się zielonowłosa. - Jak tak chcecie, to piszcie do siebie codziennie te listy!

- Przez 365 dni w roku? – upewnił się Niall.

- Nawet 366 w lata przestępne! – mruknęła Gabi.

- Czy to nie za szybko? – spytał Zayn, ale nikt mu nie odpowiedział, bo mnie w tej chwili olśniło.

- Jesteś genialna! – zawołałam

- O nie... – Gabi zrzedła mina.

- Tak! – dodał Niall, który najwidoczniej też ogarnął, o co chodzi.

- Nie, nie, nie... – zaprotestowała Gabi.

- Ale tak, tak, TAK! – popatrzyłam na nią błagalnym wzrokiem.

- Nie chcę być kurierem!

- Wzięłabym Zuzię, ale ona wraca do Polski pod koniec sierpnia – wyjaśniłam.

- To nasz ostatni miesiąc razem – mruknęła. – Nadal nie wierzę, że zostaniesz tu przez półtora roku!

- Ja też nie, Zee…

- Nie wrócisz nawet na trochę? – spytała Zuzia.

- Postaram się przyjechać na ślub Karoliny we wrześniu. Oczywiście, jeśli mnie puszczą - mruknęłam.

- Muszą! Będę za tobą tęsknić.

- Ja za tobą też, ale teraz koniec przymulania, bo pargnę miło spędzić te ostatnie kilka

godzin! – zarządziłam.

45. Do you really feel a difference when I say your name and when he does?

 Hejka Ludziska, 

witam was ja! równiusieńko za pół roku będę starą siedemnastką! i dobyłam swój pierwszy zajebisty melanż na połowikach ;) żałujcie Ci, których tam nie było! co z tego, ze chce mi sie teraz spać, kiedy jest cudownie! Nie mogę sie doczekać na nową płytkę a to już tylko 10 dni!!! Jaram się jak Niall Nando's! dobra.. zauważyłyscie pewnie, że potrzebowałam zmian w życiu i zmieniłam tło ;) jak Wam się podoba? No i mam nadzieję, że ten rozdizaił przypadnie do gustu! komwntujcie wiec skarby! Dekdykacja dla Zee z okazji nadchodzących jej urodzin! <3

Wiku.xxx
p.s. uprzedzajac pytania piosenka jest mojego autorstwa wiec wszystkie prawa do niej zastzreżone! z resztą jak i do całego Pastu!

-------------------------------

45. Do you really feel a difference when I say your name and when he does?

Usiadłam na łóżku, chwyciłam gitarę i notes. Nareszcie mogłam zabrać się za pisanie mojej piosenki. Byłam zmęczona tą głupią dziewczyną i na szczęście teraz mogę się pogrążyć w moim święcie, przelać uczucia na papier. Wszystko tak bardzo się spotęgowało, że nie mogłam tego w sobie utrzymać. Słowa a razem z nimi odpowiednie akordy ukazywały się w zaskakującym tempie. Wraz z kolejnymi słowami na kartkach papieru pojawiały się moje łzy. Było mi tak ciężko. Gdy skończyłam zaczynało świtać, więc usnęłam jak zabita.
Obudziło mnie szturchnięcie w ramię.

- Wiki, wstawaj! – usłyszałam nad uchem głos Gabi. – Harry chce mnie wyciągnąć na kolację! Nie wiem, w co mam się ubrać!

- Co? – jęknęłam nieprzytomna. – Jak to? Która jest godzina?

- Druga po południu – odparła i znów mną potrząsnęła. – Wstawaj! Co ty robiłaś całą noc?

- Pisałam piosenkę – odpowiedziałam, przecierając oczy i podnosząc się do pozycji siedzącej.

- I jak rezultaty? – spytała podekscytowanym głosem, siadając obok mnie.

- Skończyłam! – zawołałam.

- No to na co czekasz? Zaśpiewaj mi ją! – zażądała.

-To podaj mi gitarę – zwróciłam się z prośbą, a dziewczyna w podskokach pobiegła po rzeczony przedmiot, a potem wręczyła mi go do rąk.

– Śpiewaj!

Zrobiłam tak, jak mnie poprosiła. Zaśpiewałam jej, a gdy skończyłam, otarłam samotną łzę, która spłynęła mi po policzku.

- Boże, Wiki… Ta piosenka jest genialna!

- Bez przesady, G. To tylko piosenka, nic wielkiego… - wzruszyłam ramionami.

- Nic wielkiego? Nie każdy pisze swoją pierwszą piosenkę, która jest tak dobra - stwierdziła dziewczyna.

- Jak myślisz… - zaczęłam. – zawojujemy nią listy przebojów?

- Ja jestem tego w stu procentach pewna, moja droga! Tylko takie małe „ale” - co powiesz, jeśli ktoś cię zapyta, dlaczego akurat taki tekst?

- Nie mam pojęcia, Gabi. Nad tym się jeszcze nie zastanawiałam… - westchnęłam ciężko. – Najbardziej mnie martwi to, co pomyśli sobie Louis, gdy ją usłyszy.

- Nie martw się. Wciśniemy mu jakiś kit – uśmiechnęła się – ale wiem jedno - musisz ją zaśpiewać Niallowi.

- G, ja nie wiem, czy to jest dobry pomysł…

- To jest rewelacyjny pomysł! Ty po prostu musisz mu to zaśpiewać i koniec! Nie ma żadnej innej opcji, moja droga! Jeśli będziesz stawiać opór, to cię do tego zmuszę! W końcu jestem twoją matką! – zaśmiała się. – Właśnie! Co ja mam zrobić? Mój syn zaprosił mnie na kolację!

- Przecież już wcześniej z nim wyszłaś, więc co za problem? – spytałam, przyglądając się jej podejrzliwie, a potem mnie olśniło. – O Boże! On ci się podoba! Harry Styles ci się podoba!

- Wcale, że nie! To by było kazirodztwo! – syknęła.

- Nie mówię, że Holly podoba się Edward, bo to rzeczywiście byłoby dziwne, ale że G podoba się Harry !

- Na taką niedoskonałość nie mogę sobie pozwolić! – obruszyła się dziewczyna. – i nie pyskuj do własnej matki!

- Oj no weź, przyznaj się!

- Nie, bo nie ma do czego! – zielonowłosa była niezwykle uparta i coś czułam, że szybko z niej tego nie wyciągnę.

- Niech ci będzie, ale zgodziłaś się z nim wyjść? – spytałam.

- Zgodziłam – przyznała. No to ja już wiedziałam - on jej się podoba! Nie wierzę w to! To po prostu cyrk na kółkach!

- Więc co masz zamiar założyć? – spytałam.

- Zastanawiałam się między tym – nie wiem, skąd ona wytrzasnęła sukienki, ale musiałam ich wcześniej nie zauważyć. Pokazywała mi teraz obcisłą czerwoną, bardzo ładną, choć nieco wyzywającą. – a tym – druga sukienka była fioletowa i nieco rozkloszowana.

- A masz zamiar się z nim przespać? – spytałam.

- Nie! To jest praktycznie pierwsza randka!

- Więc przyznajesz, że to randka! – złapałam ją za słówka.

- Tak, to randka. Zadowolona?

- Nawet nie wiesz jak bardzo! To jak zamierzasz czy nie?

- Nie, nie jestem… - nie dałam jej dokończyć.

- Mną? – popatrzyłam na nią smutno.

- Nie, głuptasie! – oberwałam kuksańca w ramię. – Nie  jestem psychicznie gotowa na tak ogromny krok ze Stylesem!

- No ja mam taką nadzieję! Masz nie popełniać moich błędów! – rozkazałam jej.

- Wiki, to, że przespałaś się z Louisem po pierwszej randce, nie robi z ciebie takiego złego człowieka. Każdemu to się zdarza - uśmiechnęła się pocieszająco. – Najważniejsze jest to, że uczysz się na swoich błędach.

- Może i się uczę, ale odrobinę za późno – mruknęłam

- Jednak masz szansę to naprawić.

- Nie sądzę. Znów wszystko spieprzyłam – powiedziałam.

- A dlaczego tym razem? – zielonowłosa popatrzyła na mnie pobłażliwie, czekając na wyjaśnienia.

- Bo wiesz, G, Niall wczoraj przyszedł do mnie, gdy szykowałam się na ten cały idiotyczny obiad ze Scarlett – zaczęłam niepewnie.

- I?

- Przeprosił mnie za kłótnię w trakcie teleturnieju – oznajmiłam, a dziewczyna prawie zapiszczała z radości. – Nie ciesz się przedwcześnie – zgasiłam ją. – Powiedziałam mu, że nie chcę jego przeprosin i że nie zasługuję na niego…

- Wiki!

- Tak, wiem! Jestem głupia.

- Nie jesteś! Po prostu może to jeszcze nie był czas, żebyście się pogodzili – stwierdziła, pocierając pocieszająco moje ramię.

- To kiedy będzie? Kiedy, G? Bo ja już tak nie mogę! Po prostu nie potrafię udawać – szepnęłam słabym głosem.

- Zaśpiewaj mu tę piosenkę i tyle!

- Myślisz, że to wystarczy? – spytałam. Dziewczyna westchnęła.

- Jeśli nie to, to już chyba nic nie pomoże – stwierdziła. – Teraz koniec tego dobrego! Musisz mi pomóc się przygotować, a potem czas wrócić do świata żywych!

***

- W tej chwili stąd wyjdźcie! – przerwała nam mama Louisa, która weszła do pokoju chłopaka. – Jak mniemam to, co robicie, jest niezwykle interesujące, ale czy nie moglibyście  tego robić na dworze? Jest taka ładna pogoda! A poza tym za piętnaście minut obiad.

- Dobra, mamo, już idziemy – mruknął Lou. Podnieśliśmy się z łóżka i chwyciwszy pamiętnik babci, poczłapaliśmy za ciocią Michelle na dół.

- Moglibyście mi chociaż powiedzieć, co wy tak tam robicie w zamknięciu? Nadal czytacie ten stary notatnik babci? – spytała kobieta, gdy byliśmy na schodach.

- Tak, ciociu. To jest niezwykle interesująca historia! – odparłam.

- Ach dzieci, macie szczęście, że to historia rodziny… - westchnęła kobieta. – Natomiast teraz już mi do ogródka, a za piętnaście minut punktualnie macie być na obiedzie!

- Dobrze, mamusiu! – zawołał Lou, gdy byliśmy już w drzwiach ogrodowych.

- Louis, jak myślisz, o czym była ta piosenka, którą napisała babcia? – spytałam chłopaka, gdy usiedliśmy na huśtawce. Stwierdziliśmy, że w piętnaście minut i tak nic nie przeczytamy, więc rozmawialiśmy, kołysząc się i opalając buzie w letnim słońcu.

- Wiesz, Elle, zdaje mi się, że o miłości – powiedział.

- Nie no co ty! Na to bym nie wpadła! Ale co w niej było takiego, że G stwierdziła, że to ostatnia szansa na uratowanie sytuacji z Niallem?

- Zdecydowanie coś. Może babcia ją zapisała?

- Może… Jeśli nie, to ja się zdenerwuje.

- Zawsze można by znaleźć tę piosenkę w Internecie, nie sądzisz? – spytał, uśmiechając się niemalże konspiracyjnie.

- Dobra, dawaj telefon – mruknęłam.

Weszliśmy na YouTube, w wyszukiwarkę wpisaliśmy hasło „locked debut single” i wyskoczyło nam nagranie piosenki z MSG w NYC piosenki o nazwie „Pretend we’re ok”. Popatrzyliśmy na siebie z Louisem i bez zawahania włączyliśmy ją. Po odsłuchaniu miałam łzy w oczach… Boże, ona była taka piękna! A babcia miała taki piękny głos! G miała rację, jeżeli Niall po tym jej nie wybaczył, to koniec. Definitywny!

- Lou, ja już nie mogę! Czytajmy dalej! – oznajmiłam.

- Nic nam nie stoi na przeszkodzie! – stwierdził chłopak. Już otworzyłam pamiętnik, gdy nagle z wnętrza domu usłyszeliśmy wołanie.

- Dzieci! Obiad! – w takiej chwili?!

***

Wczorajszego więczora nie wydarzyło się nic specjalnego. No oprócz tego, że G i Hazz wrócili z randki rozanieleni i w stanie lekkiego upojenia. Trochę się poobściskiwali i poszli spać. Ja miałam z nich niezły ubaw. Byli tacy słodcy, kiedy próbowali zaprzeczyć, że coś do siebie czują. Jednak nie wiem, jak to się skończy. Czy to będzie jeden z tych romansów, który potrwa kilka tygodni i minie, czy też miłość na całe życie? W przypadku Harry’ego i Gabi jest to trudne do stwierdzenia.

Była środa. Dziś Tomlinsonowie wracają ze swojej australijskiej wycieczki. Szczerze mówiąc, serce mi się kraja, jak o tym pomyślę. Nie chcę znowu musieć udawać. Nie chcę się sztucznie uśmiechać… Postanowiłam się cieszyć ostatnimi kilkoma godzinami wolności i szczerości…

Siedziałam po turecku na łóżku w moim pokoju i brzdąkałam na gitarze. Miałam szeroko otwarte drzwi na korytarz. Gabi z premedytacją zostawiła mnie samą w domu ze śpiącym Horanem. Cytuję: „Musisz mu to zaśpiewać, bo inaczej cię zabiję’. Co prawda, pisałam tę piosenkę całą noc i byłam z niej dumna, ale nie byłam taka pewna, czy chcę, żeby Niall to usłyszał. Bałam się, że się zdenerwuje jej słowami.

Spojrzałam na notes, w którym zapisałam tekst. Na górze strony było zapisane moim pismem „Pretend we're ok.”, czyli tytuł mojej piosenki. Jak polecił mi Zayn, wzięłam przykład z Hannah Montana i wyjawiłam w piosence sekret. Sekret, że to Nialla kocham bardziej. Miałam tylko nadzieje, ze Lou się nie zorientuje, kiedy ją usłyszy... Związałam różowe włosy w niedbały kok, bo denerwowało mnie to, że wpadały mi do oczu, przygryzłam wargę i próbowałam poprawić ten jeden moment w piosence, który nadal nie brzmiał dobrze.

Po chwili w drzwiach zobaczyłam Nialla, który był już całkiem rozbudzony. Oparł się o framugę i przeczesał swoje rude włosy. Boże, jak ja go kochałam w tym kolorze! Był jak prawdziwy Irlandczyk. Od razu skarciłam się za tę myśl.

- Gdzie są wszyscy? - spytał.

- Nie wiem. Kiedy się obudziłam, już ich nie było. Gabi zostawiła tylko liścik, ze idą zjeść coś jadalnego - wyjaśniłam. No co? Umiem zmyślać.

Chłopak pokiwał głową i zamiast odwrócić się i wyjść, jakby to zrobił przedwczoraj, znów się odezwał:

- Co teraz grasz?

- Rożne rzeczy... Staram się, żeby cokolwiek brzmiało, ale jest ciężko... - mruknęłam. Blondyn, a raczej rudzielec, wszedł do środka i usiadł na łóżku naprzeciwko mnie.

- Zagrasz coś dla mnie? - poprosił. A gdzie się podział ten jego oschły ton? Czyżby Niall się zmienił? No tak, przecież nawet mnie przeprosił po ostatniej kłótni, ale nadal to nie był mój Niall.

- A niby czemu miałabym ci coś zagrać?

- Jesteś mi to winna!

Popatrzyłam na niego pytającym wzrokiem, a on westchnął.

- Byłem twoim pierwszym nauczycielem, więc chcę posłuchać, jak grasz!

- To nie jest zbyt dobry argument - prychnęłam.

- To niby jaki jest dobry według ciebie? - w jego głosie była ta nutka bezczelności, której nienawidziłam, lecz która zarazem ostro mnie nakręcała. Praktycznie do utraty zdrowego rozsądku.

- Już ty dobrze wiesz - mruknęłam, a chłopak przysunął się do mnie. Moje serce zabiło mocniej.

- Chciałbym usłyszeć to, co napisałaś - szepnął mi do ucha, powodując, że przez moje ciało przeszły tysiące dreszczy. W tamtej chwili każda komórka mojego ciała domagała się właśnie jego. Gdybym w porę się nie ogarnęła, to pewnie bym się na niego rzuciła.

- Nie jestem pewna, czy chcesz ją usłyszeć - odparłam. Chłopak przenikliwie wpatrywał się w moje oczy, jakby usiłując z nich wyczytać, co miałam na myśli.

- Przecież i tak to w końcu usłyszę, więc czemu nie możesz tego teraz zaśpiewać? Taka próba generalna? - starał się uśmiechnąć. Byłam nieugięta. Pokręciłam głową. - Ładnie proszę – Wow! On powiedział „proszę”! Czy mi się zdaje, czy mamy właśnie rekord? Rozmawiamy ze sobą już kilka minut a jeszcze się nie pokłóciliśmy! Dawajcie tu tych ludzi od „Księgi rekordów Guinessa”!

- Jesteś stuprocentowo pewien, że chcesz to usłyszeć?

- Tak, Wiki. To chyba przecież nic strasznego...

- Ok, tylko żeby nie było, że nie ostrzegałam - powiedziałam.

- No weź już nie gadaj, tylko zagraj! - Niall miał głosik proszącego o cos pięciolatka. Brzmiał tak jak stary Niall wtedy, gdy na ognisku w pierwszych dniach naszej znajomości próbował mnie nakłonić do zagrania „Knockin' on heaven's door”. Tym razem też mu się udało. Przełknęłam ślinę i zagrałam przygrywkę, a potem zaczęłam śpiewać:

 I remember the days when you and I
We had the best time of our lives
Just one look into your big blue eyes
And I knew this love would change my life
But all of sudden it went wrong
I messed up and then you were gone
You say you don't want me anymore
You say that I'd never cared

W tym momencie Niall chyba zdał sobie sprawę z tego, o czym jest moja piosenka. Słyszałam, jak przełyka ślinę, ale nie odszedł. Został, żeby wysłuchać do końca. Bałam się na niego spojrzeć, bo nie wiedziałam, czy chcę widzieć, jakie emocje malowały się na jego twarzy. Następny wers zawisł w powietrzu, jakbym naprawdę zadała mu pytanie.

 But do you know?

That I still miss you
I still wanna kiss you
That I still love you
That I care...
I'm only pretending I'm ok.

Chłopak nabrał ze świstem powietrza do płuc. Zerknęłam na niego. Patrzył na mnie z niedowierzaniem, jakby nie do końca wiedział, co rozumieć przez refren, który był przecież wyznaniem miłości. Zaraz... Czy to nie na ogół facet powinien napisać piosenkę miłosną dla dziewczyny i jej ją zaśpiewać? Czyż nie tak było we wszystkich romantycznych filmach i historiach? U nas role się odwróciły, bo to ja nawaliłam... No nic. Przyszedł czas na drugą zwrotkę:

 Everyday it's getting harder to be
I hate sad look you're giving me
I'm tired of all the fights we had
Why can't you love me like before?

Czułam, jak łzy napływają mi do oczu. No nie mogę się teraz rozpłakać! 

I'd seen  you smile and I'd heard you laugh
But now we've changed and we've lost our love
We said 'I hate you' but that was a lie

And do you know?

That I still miss you
I still wanna kiss you
That I still love you
That I care...
I'm only pretending I'm ok.

Podniosłam wzrok znad gitary i spojrzałam mu w oczy. Czyżby jego też się zaszkliły? Wiedziałam, że następne kilka zdań spowoduje, że łzy popłyną, ale śpiewając to, musiałam utrzymać z nim kontakt wzrokowy. On też go nie zrywał.

He never looks at me that way
He never holds me like you did
He never kiss me like you kissed
He never smile like you would smile
When he says my name it never feels the same
I'll never love him as much as I love you...

Czy mi się zdaje, czy w moim głosie usłyszałam rozpacz i desperację? Łzy zamiast elegancko pozwolić spłynąć jednej z nich, potoczyły się z prędkością światła po obydwu moich policzkach. W końcu nie co dzień wyznaje się komuś, że kocha się go bardziej niż osobę, z którą się jest; że ta druga osoba nie jest w stanie dać tego samego, co on... Chłopak kciukiem starł łzę z mojego policzka, a mnie oblała fala gorąca. Znów przeniosłam wzrok na gitarę.

I know I'm not supposed to but...

I still miss you
I still wanna kiss you
I still love you
I still care
And I hate pretending I'm ok

So now look straight into my eyes
I'm begging you: please just don't hide
Don't say that our love's not true
Don't say that everything is gone

Don't say

That you don't miss me
That you don't wanna kiss me
That you don't love me
That you don't care
And you're not pretending you're ok

Teraz to jemu łza spłynęła po policzku. Chyba trafiłam w czuły punkt. Tylko skąd mam mieć pewność, co on o tym wszystkim myśli?

 That's a lie...
I know the truth
I've seen it in your eyes
And I know you feel the same way that I do

So please say

Nasze oczy znowu się spotkały. Chłopak miał takie smutne spojrzenie...

That you still miss me
That you still wanna kiss me
That you still love me
That you care
And you’re only pretending you're ok

'Cause I'm tired of pretending we're ok...

Zakończyłam piosenkę, a głos mi prawie zadrżał. Zapanowała cisza. Przerwała ją łza, która spadła na gitarę z odgłosem podobnym do tego, który wydają krople deszczu uderzające o szyby. Znów spojrzałam w jego oczy. Przez chwilę wpatrywaliśmy się w siebie w ciszy, a ja w międzyczasie starłam kolejne łzy z policzków.

Chłopak już otworzył usta, żeby cos powiedzieć, gdy nagle drzwi do pokoju zatrzasnęły się z hukiem. Aż podskoczyliśmy w miejscach.

- To pewnie przeciąg - powiedziałam i wstałam z łóżka. Miałam zamiar je znów otworzyć. Zatrzymała mnie dłoń Horana, która zacisnęła się na mojej.

- Nie otwieraj - poprosił, a ja nawet nie zdążyłam mu odpowiedzieć, bo usłyszałam odgłos przekręcanego w zamku klucza i wyrwałam się z uścisku Nialla. Podbiegłam do drzwi i nacisnęłam klamkę. Ani drgnęła. Usłyszałam czyjeś śmiechy zza drzwi.

- Ej! – krzyknęłam. - Otwórzcie nas!

- Rozważymy tę opcje, jeśli się dogadacie - ciekawi mnie, czy G planowała to od początku…

- Mamy już po dziurki w nosie waszych kłótni - dodał Harry. – Jeśli w ciągu dwudziestu minut nie dojdziecie do porozumienia, to o obiedzie możecie tylko pomarzyć! Nie obchodzi mnie, czy się pogodzicie czy tylko zawiesicie broń, ale macie się więcej nie rzucać do swoich gardeł, bo stąd nie wyjdziecie!

- No weź, Styles! To jest niemożliwe!  Ja muszę zjeść obiad, a nie siedzieć tu z nią! - zawołał Niall. Jego słowa zabolały. Sposób, w jaki wymówił „z nią”, brzmiał prawie tak, jakby zamiast tego powiedział „z tą dziwką”.

- Nie obchodzi nas to! A teraz do widzenia! - zawołała Gabi i usłyszeliśmy tupot stóp schodzących po schodach.

- Horan, jak ty wszystko potrafisz zepsuć! – wydarłam się, a z moich oczu wypłynęło jeszcze więcej łez.

- Ja? Że to niby moja wina? To przez ciebie nas tu zamknęli! – krzyknął.

- Przeze mnie?! Bo niby ja kazałam ci tu przychodzić i prosić mnie o zaśpiewanie piosenki?!

- Nie, ale mogłaś nie zostawiać klucza w drzwiach ze złej strony!

- Jakbyś nie wiedział, zostawiłam go z dobrej strony! To oni musieli go zabrać!

- A teraz zwalasz winę na nich! Trzeba było go lepiej pilnować, to by nas nie zamknęli!

- Gdybyś się ze mną nie kłócił, to też by nas nie zamknęli!

- To i tak twoja wina! To zawsze jest twoja wina! - krzyknął, a ja żałowałam, że nie mam dokąd uciec. Dosłownie. Zaczęłam się trząść.

- Nienawi... – zaczęłam, ale nie dał mi do kończyć.

- Tak? A mówiłaś, że to nieprawda. Czy może to również było kłamstwem? – spytał, nieco ściszając głos. Musiałam usiąść, żeby się nie przewrócić. Opadłam na brzeg łóżka i wpatrywałam się tępo w drzwi.

- To „nienawidzę” na balu było kłamstwem. Dziś... Dziś nienawidzę było, bo nienawidzę, jak nie chcesz mi uwierzyć, w to co czuję; jak zawsze wypominasz mi wszystko złe, co zrobiłam - już nie krzyczeliśmy. Chłopak usiadł obok mnie.

- Nawet jakbym chciał, to nie jestem pewien, czy byłbym w stanie ci uwierzyć.

- Bo po co mi uwierzyć?

- To nie tak łatwo... Porządnie nawaliłaś - stwierdził.

- Wiem. Straciłam chęć do życia, bo ty, który wcześniej byłeś wszystkim i zawsze mnie rozumiałeś, to... wypominałeś mi wszystko, co złe i mówiłeś, że mnie nie kochasz… To wszystko doprowadziło mnie do żałosnej próby samobójczej...

- Chciałaś się zabić? Przeze mnie? - czy w jego głosie słyszałam troskę?

- Chciałam, ale przez wszystko, a nie tylko przez ciebie. Zamierzałam zabić się pęsetą... - mruknęłam, a chłopak zaśmiał się cicho.

- To dość kiepskie narzędzie zbrodni - zauważył.

- No co ty? Dlatego nadal tu jestem. A po kolejnej kłótni zamiast znów chcieć się zabić, napisałam piosenkę. Jeśli po niej nadal twierdzisz, że jestem pusta albo zimna jak lód, to bardzo mi przykro - mruknęłam.

- Ona... - odezwał się. - jeśli te słowa są prawdziwe, to naprawdę była piękna...

- Były. Każde zdanie.

- I naprawdę czujesz różnicę, gdy to ja wypowiadam twoje imię, a nie on? - spytał, a ja czułam jego oddech na karku.

- Naprawdę -odparłam.

- Wiktoria - szepnął prosto do mojego ucha, a ja aż dostałam gęsiej skórki, gdy ten słodki głos z irlandzkim akcentem dotarł do każdej komórki mojego ciała. Uśmiechnęłam się prawie niezauważalnie. Że też potrafił wywołać takie uczucie tylko wypowiedzeniem głupiego imienia. Niesamowite. I wtedy zdarzyło się coś niespodziewanego. Poczułam, jak przyciska usta do mojego odsłoniętego karku. Pocałunkowi towarzyszyło ciche cmoknięcie i to dziwne uczucie w moim żołądku. - Naprawdę nie patrzy na ciebie tak jak ja? - pytał dalej.

- Naprawdę - poczułam kolejny pocałunek trochę wyżej i praktycznie już na szyi. Po moim ciele rozlała się fala rozkoszy.

- Naprawdę nie uśmiecha się tak jak ja?

- Naprawdę - kolejne muśniecie ustami mojej skóry, w które nie mogłam uwierzyć. Wchodził swoimi pocałunkami wyżej.

- Naprawdę nie trzymał cię tak jak ja? - jego szept był taki zmysłowy, jak jeszcze żaden dotąd.

- Naprawdę - złożył pocałunek tuż za moim uchem.

- Naprawdę nie całował cię tak jak ja?

- Naprawdę - tym razem musnął moją żuchwę. Gdzieś w mojej podświadomości przeczuwałam, dokąd zmierza. Nie skończyło się na jednym muśnięciu, składał pocałunki na całej długości żuchwy i zatrzymał się tuż przy kąciku moich ust. Popatrzył mi głęboko w oczy.

- Naprawdę nie kochasz go tak bardzo jak mnie? - spytał, ale nie udzieliłam mu odpowiedzi na pytanie. Usłyszeliśmy przekręcanie klucza w drzwiach i automatycznie odskoczyliśmy od siebie.

Drzwi się otworzyły i zobaczyłam uśmiechniętą Gabi.

- Skoro już przestaliście się kłócić, to możecie wyjść - oznajmiła. Miałam ochotę ją zabić! Moje oczy ciskały pioruny. Błagam cię, teraz się cofnij i zamknij za sobą drzwi! - Nie bądźcie jak te słupy soli, tylko chodźcie na obiad!

Słowo „obiad” podziałało na Horana, bo od razu się podniósł i mrucząc „jedzenie”, pobiegł na dół. No pięknie, a było tak blisko…