44. We want to adopt an orca!

***

Przekręciłam kartkę w pamiętniku i wypadło z niego zdjęcie dwójki całujących się osób. Dziewczyna miała różowe, a chłopak rude włosy. Choć zdjęcie było stare, oni wyglądali razem idealnie i na kilometr było widać, że się kochali. Gdyby tylko tak się nie kłócili...

- To jednak zrobili im to zdjęcie? - zdziwił się Louis.

- Najwidoczniej. Może ktoś zrobił im je, już podczas teleturnieju - stwierdziłam.

- Może... Wiesz co, Elle, mam już dosyć tych ich kłótni. Czy oni nie mogli się po prostu pogodzić? Bo to już robi się nudne, te ciągłe kłótnie, jakby nie mogli się sobie rzucić w ramiona na zgodę! – Faceci! Czy oni nigdy nie zrozumieją, że to nie tak łatwo? Przecież gdyby było tak prosto, to oni by się z dziesięć razy pogodzili, a tymczasem tyle rzeczy stało na drodze do zgody…

- Najwidoczniej nie mogli. Ja na ich miejscu bym tak nie wytrzymała, ale wiesz... Może te kłótnie to był ich swoisty sposób na to, żeby mówić sobie „kocham cię”?

- Czy mówiąc, że ktoś jest pusty, zachowuje się jak dziwka i niszczy ludzi, ma się na myśli, że się kocha tę osobę? Nie wydaje mi się... No chyba że w ten sposób wyznawano sobie uczucia te pięćdziesiąt lat temu!

- Może nie w ten sposób, ale nadal mu na niej zależało. Gdyby nie, to przecież by mógł się przestać do niej odzywać a do tego umawiał się z tą całą Scarlet! Tak nie zachowuje się ktoś, kto ma drugą osobę gdzieś - przekartkowałam pamiętnik wstecz o parę stron, szukając racjonalnych wytłumaczeń dla zachowań Nialla Horana. Bez skutku.

- E tam... Nic dziwnego, że babcia skończyła w domu wariatów i przestała się odzywać - mruknął Louis, przechadzając się po pokoju. Stanął przy oknie. Przyglądał się grupie turystów, która robiła sobie zdjęcia przy bramie posesji przy Downing Street.

- Nie wariatów, tylko spokojnej starości, Lou – poprawiłam kuzyna.

- Po takiej młodości spokojna starość to musi być ciekawa odmiana – prychnął. - Ciekawi mnie, czy oni mają zamiar kłócić się jeszcze wieczność.

- Gabi stwierdziła, że on jej wybaczy, ale kto ich tam wie. Ja mu się wcale nie dziwię. Gdyby mnie ktoś tak skrzywdził, to nie jestem pewna, czy kiedykolwiek bym tej osobie wybaczyła - stwierdziłam, wpatrując się w zdjęcie babci i Nialla. Oni nie mogli się aż tak kłócić. Może babcia wszystko wyolbrzymiała... Tylko po co wyolbrzymiać zdarzenia w swoim własnym pamiętniku? Samotna łza spłynęła mi po policzku, gdy pomyślałam o tym, ile oni musieli wycierpieć. Kochać się, a zarazem nienawidzić. Pragnąć siebie, a nie móc być ze sobą. Udawać, że wszystko jest w porządku, podczas gdy nic nie było tak jak być powinno.

- A gdybyś kochała tę osobę nad życie?

***

Gdy się obudziłam, nie było już ze mną dziewczyn, a zegar w telefonie pokazywał jedenastą trzydzieści piątego sierpnia. Westchnęłam. Nie ma to jak przespać całe przedpołudnie. Tylko ja jestem do tego zdolna. Mogli mnie przecież wcześniej obudzić... To, że miałam wczoraj ciężki dzień, nie znaczy, że można się nade mną użalać.

Wściekła podniosłam się z łóżka i zobaczyłam, że na szafce, na Tobie, mój pamiętniczku, leży zdjęcie. Zdjęcie moje i Horana. Zdjęcie z wczorajszej nocy. Zdjęcie, na którym się całowaliśmy! Ale jak to możliwe? Przecież w końcu nie całowaliśmy się do zdjęć, bo przeszkodziła nasza mała kłótnia. Jakaś wredna osoba musiała je zrobić, gdy się całowaliśmy jak nienormalni. Nie wiem, co nas napadło… Przecież podobno tak bardzo się nienawidzimy… Bardzo mi przykro, ale nasz wczorajszy pocałunek w kategorii „Pocałunek dwóch najbardziej nienawidzących się osób na świecie” zająłby ostatnie miejsce. Mimowolnie uśmiechnęłam się na wspomnienie smaku jego ust.

Nie mam pojęcia, kto podrzucił mi to zdjęcie. Z jednej strony chciałam zabić tę osobę, a z drugiej byłam jej za to niezmiernie wdzięczna. Będę mogła teraz patrzeć na to zdjęcie i starać się udawać, że wszystko gra. Wczorajsza noc była dowodem, że jednak nie jestem mu obojętna. No chyba że tak całował wszystkie inne… Ale gdyby tak całował wszystkie inne, to wygrałby on, a nie Zayn.

Schowałam zdjęcie między kartkami z ostatniego wpisu, poszłam wziąć prysznic i ogarnąć się, bo miałam zapuchnięte oczy od płakania. Jak już w najmniejszym stopniu przypominałam człowieka, zeszłam na dół z zamiarem zjedzenia gigantycznego śniadania, żeby potem móc winić za moje nieszczęście to, że jestem gruba i brzydka. Tylko trzeba nad tym popracować. Gdy weszłam do kuchni, okazało się, że wcale nie spałam o wiele dłużej od innych, bo wszyscy byli dopiero w trakcie śniadania. Było tak jakoś dziwnie... Gabi stała przy kuchence i wesoło podśpiewując, smażyła jajecznicę. Zayn zaś siedział przy stole i czytał gazetę tak, jak to zawsze przy śniadaniu robią ojcowie. Reszta śmiała się i wygłupiała jak dzieci.

- Cześć wszystkim - odezwałam się.

- Och widzę, że moja córeczka już wstała! - zawołał Zayn.

- Zayn , wszystko w porządku? Dobrze się czujesz? - popatrzyłam na niego zaniepokojonym wzrokiem.

- Ja? - zdziwił się. - Ja się czuję wyśmienicie.

- Zayn po prostu wczuwa się w swoją rolę - wyjaśniła Gabi.

- Jak to? – zdziwiłam się.

- Normalnie. W rolę ojca naszego domu – zaśmiał się Liam. No tak, prawie zapomniałam o tym szalonym pomyśle, że mamy udawać rodzinę. To może być zabawne, ale znając życie pewnie i tak nam nie wyjdzie. Chociaż do środy, czyli powrotu Tomlinsonów, mamy jeszcze trzy pełne dni. Może kogoś uda nam się wkręcić.

- Jestem Christopher Miller – uśmiechnął się Zayn znad gazety.

- Niezwykle dojrzałe imię, zwłaszcza, gdy ma się taki kolor włosów – stwierdziłam, śmiejąc się. Usiadłam przy stole i chwyciłam tosta.

- Jak ty się do własnego ojca odzywasz? – spytał głosem surowego rodzica, co spowodowało wybuch śmiechu reszty.

- Więc jesteś moim ojcem, tak?                                                                                         

- A ja twoją matką! – zawołała G z kuchni. – Jakbyś nie wiedziała, mam na imię Holly Miller.

- A reszta to? – spytałam.

- Zuzia jest najstarsza z naszych dzieci i ma na imię Alice – zaczęła wyjaśniać Gabi, a może raczej powinnam powiedzieć Holly. – Potem według starszeństwa jesteś ty i James, czyli bliźniaki - Popatrzyłam na Liama, znaczy Jamesa. Nigdy nie byliśmy do siebie zbytnio podobni, a teraz gdy on miał niebieskie, a ja różowe włosy, to wcale się nie przypominamy.

- On moim bratem bliźniakiem? Przecież nawet nie jesteśmy do siebie podobni! – zaprotestowałam.

- No i? Istnieje coś takiego jak bliźnięta dwujajowe! – powiedziała, nakładając na mój talerz jajecznicę.

- A mogę sobie przynajmniej wybrać imię? – spytałam, a oczy mi się zaświeciły.

- W ostateczności – zgodziła się G, siadając przy stole obok Zayna. – Jaki masz cudowny pomysł na swoje imię?

- Niech będzie… – zastanowiłam się przez chwilę. Nie często można sobie w życiu wybrać imię! Więc jak tu się nazwać? – Chcę mieć na imię Julie.

- Jak słodko – uśmiechnął się lekko kąśliwie Horan, przez co Gabi popatrzyła na niego morderczym wzrokiem.

- Niall, co ja ci dziś mówiłam o twoim nagannym zachowaniu?! Bo będziesz miał szlaban na jedzenie!- powiedziała dziewczyna surowym, podniesionym głosem. Chłopak tylko coś mruknął pod nosem i wrócił do jedzenia.

- Niezła z ciebie matka – zaśmiałam się.

- Najlepsza! – uśmiechnęła się. – Co do reszty twojego rodzeństwa, Harry jest najmłodszy i adoptowany. No i ma na imię Edward – nie mogłam powstrzymać śmiechu.

- Edward? Jak ten w „Zmierzchu”? Już lepszego imienia nie mogłeś sobie wybrać?

- Jestem z niego dumy – chłopak dumnie wypiął pierś. – A ty Julie jak w „Romeo i Julii”? Czekasz na swojego księcia z bajki, a potem popełnisz samobójstwo? – uśmiechnął się kąśliwie. Nie popełnię samobójstwa! I nie czekam na księcia z bajki. Już go znalazłam, ale przez własną głupotę straciłam. Postanowiłam zignorować jego słowa.

- A Niall jest kim w naszej rodzince? – spytałam.

- Ja się upierałem, żeby zrobić z niego skrzata domowego – powiedział z wielką powagą Zayn. – jednak on się nie zgodził.

- Bo nie jestem skrzatem domowym! – oburzył się Niall. – i jestem twoim młodszym bratem, Julie.

- Cudnie. A masz jakieś równie przypałowe imię co nasz kochany Edward?

- Jestem po prostu Niall.

- Ej! A dlaczego on nie zmienił sobie imienia? – spytałam.

- Nie zmienił, bo jego nowa dziewczyna przychodzi dzisiaj do nas na obiad – oznajmiła Gabi. W jej uśmiechu widziałam, że to nie będzie zwykły posiłek. Mrugnęła do mnie. Czy mi się zdaje, czy ona chce wyprawić Scarlet ucztę, której ta nie zapomni do końca swojego życia? Taka opcja mi się podoba i to bardzo. Trzeba zrobić coś, żeby Scarlet nigdy więcej nie chciała się zobaczyć z moim „braciszkiem”. – więc, Julie skarbie, masz się zachowywać i nie dokuczać młodszemu bratu!

- Ale to on zawsze zaczyna! – powiedziałam w samoobronie.

- Nieważne, kto zaczyna – wtrącił Zayn – masz nie zrobić bratu siary.

- Chris skarbie, wiesz, że ojcowie nie używają słowa „siara”? – szepnęła Gabi.

- Sorki… – odszepnął, a potem znów przemawiał głosem rodzica. – Tak więc masz nie narobić bratu wstydu.

- Spokojnie, nie mam ku temu podstaw – uśmiechnęłam się.

Reszta śniadania minęła raczej spokojnie. Potem Gabi zagoniła nas do pracy, bo trzeba było posprzątać i ugotować obiad. Postanowiłyśmy zrobić pieczonego kurczaka, a na deser upiekłam ciasto – pijaka. Moje ukochane, o które zawsze prosiłam mamę do momentu, w którym nauczyłam się go piec samodzielnie. Będzie idealne, a Scarlet wypadną oczy z orbit. Ciekawi mnie, czy ona też potrafi upiec takie ciasto…

Gdy stół w jadalni był przygotowany na obiad niczym w perfekcyjnym domu, a po mieszkaniu roznosił się zapach świeżo upieczonego kurczaka, rozeszliśmy się do swoich pokoi, żeby się przyszykować na obiad. Gabi kazała nam się wszystkim wystroić jak na jakąś kolację z prezydentem, a nie z głupią dziewczyną Nialla. Postanowiłam więc, że muszę wyglądać sto razy lepiej niż Scarlet. Niech Horan zobaczy, co stracił. Założyłam bladoróżową sukienkę na szerokich ramiączkach, stylizowaną na lata pięćdziesiąte. Bardzo ją lubiłam, bo przypominała sukienkę Baby z finałowej sceny „Dirty Dancing”, gdy tańczy z Johny’m. Poza tym dobrze podkreślała moją szczupłą talię. Uśmiechnęłam się do swojego odbicia w lustrze i usiadłam przy toaletce. Dokładnie rozczesałam swoje włosy, do których koloru nadal było mi się ciężko przyzwyczaić, ale szczerze mówiąc, ładnie współgrał z odcieniem sukienki. Pomalowałam delikatnie powieki, pociągnęłam rzęsy tuszem a na usta nałożyłam brzoskwiniowy błyszczyk. Założyłam naszyjnik z perełek i kolczyki do kompletu – to ja dziś będę idealna, a nie Scarlet. Usłyszałam pukanie.

- Proszę – powiedziałam.

Drzwi do pokoju się otworzyły i ku mojemu zdziwieniu zobaczyłam w nich rudego chłopaka ubranego w granatowe obcisłe dżinsy i białą koszulę. Na jego twarzy malowała się niepewność i coś jeszcze, czego nie byłam w stanie odgadnąć.

- Niall, co ty tu robisz? – spytałam, opierając się jednym łokciem o oparcie krzesła.

- Ja…  - zawahał się. – przyszedłem do ciebie… - znów się zaciął i spróbował z innej strony - Skoro jesteśmy już rodzeństwem, to chciałem cię przeprosić – wydusił z siebie. Czy ja się nie przesłyszałam? Czy on właśnie powiedział, że chce mnie przeprosić? Ja chyba śnię.

- Wiesz, Niall – odparłam, starając się nie pokazać po sobie moich emocji. - Julie nie masz za co przepraszać, bo nic złego jej nie zrobiłeś, ale co do Wiki to będzie za co... Tak więc, do której z nas przyszedłeś? – uniosłam pytająco brew.

- Wiktoria… - westchnął. Było widać, że ciężko jest mu to mówić. - proszę cię, nie komplikuj. Przecież dobrze wiesz…

- No co? Sam powiedziałeś, że skoro jesteśmy teraz rodzeństwem, to chcesz mnie przeprosić, a tylko Julie jest twoją siostrą, ja nie, więc jeśli ta „rodzinka”, to jedyny powód, dla którego chcesz przeprosić, to możesz już sobie iść – powiedziałam, patrząc na niego smutnym wzrokiem.

- To nie jest powód…

- Więc słucham – popatrzyłam na niego wyczekująco.

- Chciałem cię przeprosić za wczoraj. Poniosło mnie trochę… - wyznał, drapiąc się po głowie.

- Trochę? – wtrąciłam się.

- Nie przerywaj, proszę. Poniosło mnie. Nie miałem na myśli tych wszystkich rzeczy, które o tobie powiedziałem – mówiąc to, patrzył mi prosto w oczy. Wiedziałam, że mówi szczerze.

- Nie miałeś ich na myśli? A wcześniej? Wtedy, gdy mówiłeś, że zachowuję się jak dziwka? Wtedy też nie miałeś tego na myśli? Też nie chciałeś mnie tym urazić? – spytałam, czując, że łzy napływają mi do oczu. Nie mogę się teraz rozpłakać! Cały tusz mi się rozmaże i będę wyglądać koszmarnie!

- Wiki, ja…

- Nie wysilaj się – ucięłam. – I wiesz co? Miałeś co do mnie rację. Zachowuję się jak dziwka i pusta dziewczyna z sercem z lodu. Nie warto mnie przepraszać – uśmiechnęłam się smutno, gdy po moim policzku spłynęła łza.

- Wikuś, nawet tak nie mów – Czy on właśnie nazwał mnie tak jak kiedyś? Tym polskim zdrobnieniem, którego opanowanie zajęło mu miesiąc?

- Przecież ty sam tak mówiłeś, więc czemu ja nie mogę? – kolejne łzy spływały po moich policzkach. Pewnie już wyglądałam jak potwór.

- Ja przepraszam… - podszedł do mnie i przytulił. Tak, przytulił.  Wyrwałam się z jego objęć.

- Zostaw mnie. Nie chcę twoich przeprosin! Nagle ci się tak na nie zebrało? Teraz?! Właśnie teraz, gdy twoja dziewczyna ma przyjść do nas na obiad?!  Idź już lepiej i chociaż ją przy sobie zatrzymaj. Ja nie jestem tego warta i muszę przygotować Julie, bo przez ciebie się rozmazała.

- Ale… - zaczął, lecz nie dałam mu dokończyć.

- Niall, wyjdź! – krzyknęłam. Chłopak posłuchał mnie, ale gdy był w drzwiach, odwrócił się i powiedział:

- A tak w ogóle to wyglądasz jak księżniczka – uśmiechnął się słabo i po chwili znów byłam sama. Zgięłam się w pół na krześle i starałam się nie rozpłakać jeszcze bardziej. Nazwał mnie księżniczką… Ostatni raz to zrobił, gdy byliśmy razem… Gdy otwarcie mówił, że mnie kocha, że jestem jego księżniczką; tą, na którą tak długo czekał… Teraz, gdy to powiedział, poczułam jak milion ostrzy przeszywa moje serce. Tak bardzo bym znów chciała móc go mieć przy sobie, ale to niemożliwe... Dlaczego mnie przeprosił? Skoro przez ostatnie dwa tygodnie praktycznie dzień w dzień mówił, jak bardzo mnie nienawidzi; że zachowuję się jak dziwka… Co przez jedną noc się zmieniło, że z własnej woli mnie przytulił? To był cud. Tylko dlaczego nie dałam mu się przeprosić? Dlaczego nie powiedziałam, że czekałam na tą chwilę od dawna? Dlaczego nie odwzajemniłam jego uścisku? Przecież mogłam zakończyć w ten sposób nasze kłótnie… ale co by to zmieniło, gdybyśmy się nie kłócili? Byłoby jeszcze gorzej. Nie miałabym powodu, żeby go nienawidzić, jedynie kochać. Kochać i nie móc mieć. Taka miłość zabija. Przynajmniej wiem, że mu nadal zależy, że tylko udaje. Widziałam to w jego oczach. Obydwoje udajemy. Udajemy, że wszystko gra, podczas gdy ja jestem już zmęczona tym udawaniem.

Nagle mnie olśniło. Piosenka. Już wiem, o czym ją napiszę. Słowa zaczęły pojawiać się w mojej głowie. Od razu sięgnęłam po kartkę i zaczęłam pisać, ale zdałam sobie sprawę, że zaraz przyjdzie ta debilka Scarlet i muszę się ogarnąć. Obiecałam sobie, że gdy tylko ta cała szopka się skończy, wracam na górę i piszę tę głupią piosenkę.

Szybko poprawiłam makijaż, który na szczęście aż tak mi się nie zepsuł i wziąwszy kilka głębokich oddechów poszłam na dół. Wszyscy już byli gotowi. Wyglądalibyśmy jak idealna rodzinka gdyby nie to, że wszyscy mieliśmy odjechane kolory włosów. Ciekawi mnie, co sobie Scarlet pomyśli o krewnych swojego ukochanego. Jedno wiem, już nigdy nie spojrzy na niego w ten sam sposób.

Gdy zadzwonił dzwonek do drzwi, byłam najbliżej znajdującą się nich osobą, więc poszłam je otworzyć. Czułam, że to małe dèja-vu. Ostatnio też jej otwierałam drzwi. Tym razem była ubrana w białą sukienkę z rękawkami trzy czwarte, która była śliczna, choć trochę przypominała firankę. Włosy miała spięte w skomplikowany kok z tyłu głowy. Jak można się spodziewać, wyglądała zjawiskowo. Tak, że każda kobieta w promieniu dziesięciu kilometrów robiła się zazdrosna. Zmierzyła mnie wzrokiem od stóp do głów, a spojrzenie zatrzymała dłużej na moich włosach.

- Cześć! – zawołałam. – Ty pewnie jesteś Scarlet!

- Tak, to ja – odparła dziewczyna, uśmiechając się delikatnie.

- Zapraszam do środka. Całą rodziną nie mogliśmy się już doczekać twojego przyjścia! Niall tyle nam o tobie opowiadał! Jesteś jeszcze ładniejsza niż w jego opowieściach! – Boże święty, nie sądziłam, że kiedykolwiek będę słodzić tak dziewczynie, która zabrała mi faceta! W pewnym sensie zabrała…

- Dziękuję – odparła. – Ty też jesteś ładna. Twoje włosy mają… - zastanowiła się przez chwilę. – ciekawy kolor.

- Też tak sądzę – uśmiechnęłam się, zamykając za nami drzwi.

- My się już przypadkiem nie poznałyśmy? Nie jesteś przypadkiem Victoria? – spytała Scarlet.

- Nie, to nie ja. Victoria to moja daleka kuzynka. Ja jestem Julie, starsza siostra Nialla.

- Niall nie mówił, że ma siostrę.

- Ma i to dwie. Chodź, zaprowadzę cię do jadalni. Wszyscy już czekają – powiedziałam i idąc przed nią. Nareszcie mogłam zrzucić z twarzy ten przesłodki uśmieszek. Niestety nie na długo.

W salonie wszyscy już na nas czekali. Pierwszy podszedł do nas Niall, żeby przywitać się ze swoją „ukochaną”. Złożył na jej ustach krótki i sztywny pocałunek. Nie mogłam się nie uśmiechnąć. A więc tak się teraz całuje swoją ukochaną?

- Cześć, skarbie – powiedział. Zabolało. Jak on tak może do niej mówić? Chociaż jak tak na to patrzę z boku, to „skarbie” było takie sztuczne.

- Cześć – odparła. – Niall, co ci się stało z włosami?! Nowy kolor? – biedulka była przerażona rudą czupryną Horana. Nie wiem, co ona ma do tego koloru włosów. Mnie się on bardzo podobał. Wyglądał nieziemsko. Nie mogłabym go bardziej kochać tamtego dnia.

-  Tak, nowy…

- Naturalny – wtrąciłam, a Harry się zaśmiał. Niall za to popatrzył na mnie morderczym wzrokiem.

- Tak? Całkiem… ładny – widać, że czuła się niekomfortowo w zaistniałej sytuacji.

- Miałem nadzieję, że ci się spodoba – uśmiechnął się coś za słodko. – Jak mniemam moją siostrę Julie już poznałaś – dziewczyna pokiwała głową, gdy znów się do niej uroczo uśmiechnęłam. Gdyby tylko wiedziała, że wcale nie jestem jego siostrą, tylko dziewczyną, którą kocha, a przynajmniej kiedyś kochał… że nie jestem tylko nienormalną siostrą jej chłopaka, tylko dziewczyną, z którą wczoraj się całował tak, jak z nią się pewnie nigdy nie całuje. Szkoda mi jej. Nie, co ja gadam, nie jest mi jej szkoda. Następnie Niall wskazał na Liama. - To jest mój brat, a brat bliźniak Julie – James.

- Bliźniaki? Nie jesteście do siebie zbytnio podobni – zauważyła.

- Dwujajowe – powiedziałam.

- To wszystko wyjaśnia.

- A to moja starsza siostra Alice i młodszy przyszywany brat Edward – kontynuował Niall, wskazując na Zuzię i Harry’ego. – a to moi rodzice.

- Miło mi cię poznać, młoda damo – odezwał się Zayn. – Jestem Christopher Miller.

- Miło mi pana poznać, panie Miller – dziewczyna uścisnęła dłoń Zayna, a ja coś czułam, co tam jej po głowie chodzi. Czy przypadkiem Zayn i Gabi nie są za młodzi na tak dorosłe dzieci? Może jesteśmy wampirami?  Wiele bym dała, żeby móc zajrzeć do jej myśli tamtego wieczora.

- Och Scarlet ślicznotko! Tak się cieszę, że mój kochany synek nareszcie znalazł sobie dziewczynę! – zawołała Gabi i wyściskała brunetkę. – Ostatnia złamała mu serce…

- Mamo! – popatrzyłam na nią morderczym wzrokiem.

- Taka prawda, córciu - G wzruszyła ramionami. Jak ja jej czasem nienawidzę. Zwłaszcza, gdy ma skubana rację. – A teraz zapraszam do stołu.

Na początku obiadu było niezwykle spokojnie. Za spokojnie. Jedliśmy kurczaka i jak przykładna rodzinka rozmawialiśmy o jakiś nieistotnych rzeczach, a potem Scarlet opowiadała nam o sobie. Tak nudnej osoby jeszcze nigdy w całym swoim życiu nie spotkałam. Myślałam, że zaraz usnę przy tym stole. Na serio! Zuzia szeptała o czymś z Liamem, a Harry bawił się widelcem. Niall wydawał się być niezwykle zainteresowany opowieścią swojej dziewczyny, ale tak naprawdę pod stołem wystukiwał na swoim kolenie rytm jakiejś piosenki. Gabi podtrzymywała rozmowę ze Scarlet, a Zayn usiłował nie zasnąć. Usiłowałam uratować sytuację i zapytałam:

- Niall, Scarlet, może byście opowiedzieli nam, jak się poznaliście, bo wszyscy umieramy z ciekawości – uśmiechnęłam się. Niall prawie za to zabił mnie wzrokiem.

- O tak! Niall skarbie, ty opowiesz czy ja mam to zrobić? – spytała dziewczyna.

- Ty mów. Tobie to lepiej wychodzi – powiedział Horan znudzonym głosem.

- Dobrze – powiedziała Scarlet i zaczęła opowiadać. -  Poznaliśmy się dwa tygodnie temu, gdy Niall przyszedł do lokalnej biblioteki, w której czytałam dzieciom, po tym jak pomagałam rezydentom domu spokojnej starości. Był smutny, więc zaczęłam go pocieszać, a potem zaproponowałam, żeby poszedł ze mną na bal charytatywny w pałacu Buckingham, ale odparł, że jest zbyt nieszczęśliwy, żeby się bawić. Dodał jednak, że kiedyś jeszcze chętnie gdzieś ze mną pójdzie, no i w końcu się spotkaliśmy i zakochaliśmy się w sobie – rzygać tęczą mi się chce. Już bardziej nudnej kobiety nie mógł sobie wybrać.

- Historia jak z komedii romantyczniej! – zawołałam, udając zachwyt i zerkając wymownie na Nialla. – Braciszku, zazdroszczę ci tej miłości. W końcu znalazłeś swoją wielce wyczekiwaną księżniczkę? – spytałam.

- Nie mówiłeś mi, że szukasz księżniczki – powiedziała Scarlet, która zapewne w swojej głowie widziała siebie jako jego księżniczkę.

- Bo nie szukam – odparł.

- A to szkoda – odparła. – Jeśli chcesz, to mogę zostać twoją księżniczką! – uśmiechnęła się słodko do Horana i złapała go za rękę. Miałam ochotę jej coś zrobić. To ja jestem jego księżniczką. Tak, ja - jego „siostrzyczka Julie”.

- Skoro tego tak bardzo pragniesz, skarbie – powiedział, zaciskając zęby. Wtem dziewczyna sobie coś przypomniała.

- Prawie zapomnieliśmy! – zawołała. – Niall i ja chcemy adoptować orkę.

Wtedy stało się coś niespotykanego. G parsknęła śmiechem, a gdy wszyscy na nią spojrzeli, powiedziała jak gdyby nigdy nic:

- Ed! Zachowuj się! Twój brat najwyraźniej dorósł już do tak poważnej decyzji jak adopcja – dziewczyna mówiła niezwykle poważnym tonem, ale miałam wrażenie, że ledwie powstrzymywała się od śmiechu. - Tak jak ja i twój ojciec paręnaście lat temu – i tu Niall zrobił face palm.

- Teraz tego żałuję – powiedział Zayn, a chwilę później zwijał się z bólu, bo chyba dostał kopniaka od G pod stołem, która zwróciła się do Hazzy:

- Tata tylko żartował...

- Wiem - odparł Harry i uśmiechnął się zadziornie do matki.

- Z matką się nie flirtuje! – syknęłam, zerkając na Hazzę.

- Oj weź się zamknij, landrynka – odszczeknął .

- To nie ja jestem adoptowana, pomidor! – pokazałam mu język.

- Dzieci! – skarcił nas Zayn

- Landryna, ty to... – Harry mógłby tak w nieskończoność, ale Gabi krzyknęła:

- Edward! Juliette! - zapanowała przejmująca cisza. G pochyliła się w stronę Zayna i szepnęła. – To  się nazywa mieć autorytet u dzieci – a potem dodała głośno. -  Ed i Julie, sprzątnijcie ze stołu.

- Może pomóc? – spytała Scarlet. Pieprzony ideał. Wstałam od stołu i zaczęliśmy zbierać naczynia.

- Nie trzeba – uśmiechnęła się Gabi, a gdy już mieliśmy wyjść z jadalni z naczyniami, szepnęła do Zuzi. - Alice, nie będzie mnie 3 minuty, nie pozwól ojcu się wygłupić.

W kuchni niemalże rzuciłam talerzami o dno zlewu. Prawie gotowałam się ze złości.

- Mam jej dosyć! – syknęłam. – Ona jest okropna!

- Wiem, Wiki, tylko się nie denerwuj – powiedziała G.

- Jak mam się nie denerwować?! Ona mówiła o adoptowaniu orki! Orki!

- To było akurat zabawne – zaśmiał się Harry.

- Zamknij się, Styles, i zanieś talerzyki na stół – uciszyła go Gabi, wciskając mu w dłonie porcelanę. Zostałyśmy same. Dziewczyna mnie przytuliła. - Wiem, że jest ci ciężko…

- Nawet nie wiesz, jak bardzo… I to jak on do niej mówi „skarbie”… To mnie zabija.

- Wiki, dasz radę. Może się udławi twoim ciastem albo oparzy herbatą – uśmiechnęła się psychodelicznie.

- Może… - chwyciłam ciasto i nóż. Miałam ochotę na kimś wypróbować jego ostrość, ale nie chciałabym przez to spędzić reszty życia w więzieniu. Gabi niosła tacę z dzbankiem z herbatą. Wróciłyśmy do stołu.

- To ciasto roboty Julie – oznajmiła dumnie Gabi, nakładając pijaka na talerzyki.

- O! To ty pieczesz? – spytała zdziwiona Scarlet.

- Jak widać – uśmiechnęłam się. – Mam nadzieję, że będzie smakować.

Scarlet wzięła kęs ciasta i jej mina nagle stężała. Spojrzała na mnie przerażona i spytała:

- Czy w tym jest alkohol?

- Tak, a coś w tym złego? – popatrzyłam na nią nierozumiejącym wzrokiem. Dziewczyna z wymalowanym niesmakiem na twarzy, odsunęła talerz od siebie.

- Nie piję alkoholu – wyjaśniła.

- Jaja sobie robisz? – zdziwił się Harry.

- Ed! – skarcił go Zayn

- Co? – Styles zrobił minę niewiniątka.

- To nie zawsze jest wybór… – mruknął Liam.

- W moim przypadku jest – odparła Scarlet. - Nie sadzę, żeby używki miały jakikolwiek sens. Ich spożywanie jest jedynie samowolnym niszczeniem własnego organizmu – wszystkim dookoła oczy wyszły z orbit. – Coś nie tak? – spytała przejęta Scarlet.

- Nie... – odparł Zayn.

- Muszę się napić... – mruknęła pod nosem Gabi, a ja nie mogłam się nie uśmiechnąć.

- Słucham? – Scarlet była chyba oburzona.

- Nic, nic – bąknął Niall, żeby Gabi nic więcej nie mogła powiedzieć.

- Ależ kochanie! Twoja mama coś mówiła, a to niekulturalne nie odpowiedzieć – popatrzyła na Nialla pobłażliwym wzrokiem.

- Pytałam, czy ktoś chce jeszcze herbaty – powiedziała Gabi.

- Dziękuję bardzo – Scarlet uśmiechnęła się słodko.

- Jeśli takiej, o jakiej myślę, to nalej do pełna – powiedział Harry, podając jej filiżankę.

-  Mnie też... – dodał Zayn, także podając jej naczynie.

- Może pomogę? – znów zaoferowała się Scarlet, którą ucięła Gabi i to zdecydowanie za szybko.

-NIE! – prawie krzyknęła, a potem ciszej dodała. – Naprawdę nie trzeba.

- Dobrze… - powiedziała niepewnie dziewczyna, biorąc nerwowy łyk herbaty.

- Niall, smakuje ci? – ni stąd ni z owąd zapytała Zuzia. Niall tylko pokiwał głową, bo miał pełną buzię. Uśmiechnęłam się. Bardzo się cieszyłam, że smakuje mu moje ciasto. Scarlet za to popatrzyła na Nialla z niedowierzaniem.

- A ty, Scarlet, pieczesz? – spytałam.

- Niespecjalnie. U nas w domu zajmuje się tym służąca – wyjaśniła. Au! To zabolało. Właśnie zostałam porównana do służącej. Żeby nie powiedzieć jej nic niemiłego, zamknęłam sobie usta kolejną porcją mojego ciasta. Niech głupia Scarlet żałuje, że nie je tego pysznego ciasta. Żeby rozluźnić atmosferę, Gabi spytała dziewczyny:

- Co chcesz robić w przyszłości?

Zaśmiałam się cicho i mruknęłam pod nosem:

- Zostać królową angielską albo kolejną Dianą... – nadal nie rozumiem, dlaczego oberwałam kopniaka pod stołem. Spojrzałam nienawistnie na G.

- Myślałam o poświeceniu swojego życia działalności charytatywnej – wyjaśniła Scarlet. Spojrzałam na Gabi wzrokiem „a nie mówiłam?”.

- A z tego da się wyżyć? – spytał Zayn.

- W moim przypadku nie powinno być z tym problemu – uśmiechnęła się dziewczyna.

- To dobrze – odezwała się Gabi. - Mam nadzieję, że traktujesz poważnie związek z moim kochanym synkiem.

- Jak najpoważniej, proszę pani.

- To dobrze. Tylko wiesz, mój synek jest jeszcze taki młody… Mam nadzieję, że się zabezpieczacie – powiedziała Gabi z niezwykłą powagą. Scarlet zakrztusiła się herbatą, którą właśnie piła. 

- MAMO! - krzyknął Niall, robiąc się czerwony ze wstydu.  G popatrzyła tylko na nich wyczekującym głosem.

- Nie chcę zostać babcią w tak młodym wieku.

- Scarlet, po prostu nie komentuj tego – poprosił Niall.

- Spokojnie, skarbie. Dam sobie radę – powiedziała dziewczyna, która już przestała się krztusić i znów była tak samo perfekcyjna jak wcześniej.

- Więc?- niecierpliwił się Harry.

- Ed, ogarnij się! – skarciła go cicho Zuzia.

- No co? – odszepnął. - Ciekawi mnie to!

- Tak się składa – zaczęła Scarlet. - że jestem dziewicą i mam zamiar nią pozostać aż do ślubu – Boże święty, nawet ja nie jestem!

- To sobie Nialler nie zaliczy... – odezwali się na raz Zayn i Harry. Popatrzyli na siebie i zaczęli się rzucać na krzesłach w swoją stronę, krzycząc „piwo”. Wywróciłam oczami.

- Niall, o co chodzi? – spytała zdezorientowana Scarlet.

- Gdybym to ja wiedział...

Reszta wizyty była raczej sztywna albo jeszcze bardziej upokarzająca dla Nialla. Na szczęście zaraz po deserze dziewczyna wykręciła się jakąś akcją charytatywną i się zmyła. Gdy tylko drzwi się za nią zamknęły, Niall wybuchnął:

- Co wy narobiliście! Ona teraz nie będzie chciała się do mnie odezwać!

- Synku, my po prostu wyświadczyliśmy ci przysługę – powiedziała G. – Już lepiej byś wyszedł w związku z kimś, kto jest niewierny. Przynajmniej byś się nie nudził.

- No właśnie. Ona nawet nie planuje się z tobą przespać! – zauważył Zayn.

- Jeżeli chcieliście ją odstraszyć, to osiągnęliście swój cel. Wielkie dzięki! – mruknął i poszedł na górę, a potem trzasnął drzwiami.

- Ach te nastolatki i ich szczenięce miłości –westchnęła Gabi. – Przejdzie mu.