31. I think I can help you…

Hejka!
to już ostatni rozdział przed wakacjami! przez następne dwa tygodnie na pewno nic nie dodam, bo jadę szkolić się na patent żeglarski, a potem... potem sie zobaczy! obiecuje, że wrócę we wrześniu, bo ta historia jest już dalej napisana i będzie jeszcze pisana, bo muszę ja skończyć! a tymczasem dedykuję ją wszystkim, którzy skomentują!
Miłych wakacji!
Wiku.xx

31. I think I can help you…

Biegłam przed siebie. Najpierw pustymi korytarzami dla pracowników, a potem przedzierałam się między tłumami fanek, które zmierzały do swoich miejsc. Wątpię, by któraś z nich rozpoznała w chudej, zapłakanej dziewczynie tę, która wczoraj całowała Louisa Tomlinsona na oczach kilkuset osób. W końcu udało mi się przedostać na świeże powietrze. Założyłam przyciemniane RayBany i  bezwiednie skierowałam się do Starbucksa. Potrzebowałam zimnego waniliowego frappuccino. W kawiarni unosił się zapach świeżo zmielonej kawy i było tu przyjemnie chłodno. W sam raz na upalny lipcowy wieczór. Podeszłam zamówić sobie kawę, grzebiąc w portfelu w poszukiwaniu pieniędzy.
- Hi, can I get a vanilla frappuccino size venti? - mruknęłam.
- Wiki? To ty?! - czy ja właśnie usłyszałam polski?! Podniosłam oczy i ujrzałam znajomą brunetkę o zielonych oczach stojącą za ladą. Była ubrana w firmowy strój Starbucksa. Na jej widok na mojej twarzy pojawił się słaby uśmiech.
- Gabi?! Co ty tutaj robisz?
- Dorabiam, a ty? Co tu robisz? Czy nie powinnaś być przypadkiem u tej...
- Lottie?
- Tak... Ale skoro jesteś w Londynie, a jej tu z tobą nie ma... Poznałaś ich, prawda? - spytała, na co ja pokiwałam tylko głową. - Ty płakałaś? Co się stało? - dopiero teraz zobaczyła moje czerwone oczy, przez te przyciemniane okulary było trudno cokolwiek dostrzec…
- To dłuższa historia, a ty masz chyba pracę - odpowiedziałam.
- Właśnie kończę moją zmianę. Zrobię nam frappuccina na koszt firmy, przebieram się i przychodzę do ciebie - powiedziała. Po chwili stało się tak, jak zapewniła. Siedziałyśmy przy stoliku i piłyśmy kawę.
- Mów, czemu płaczesz. 
- No bo... pokłóciłam się z Niallem.
- Z Niallem? - to jej spojrzenie, które mówiło "Siedzimy tu. Takie babskie pogaduchy, a ty mi tu mówisz, że właśnie pokłóciłaś się z Niallem Horanem. Normalka" - Bardzo? 
- Bardzo... Tak, że na końcu nazwał mnie dziwką, a ja go spoliczkowałam.
- Że co?! Tylko go spoliczkowałaś?! Ja bym go do razu wykastrowała i jaja zakopała w ogródku! Jak on w ogóle mógł tak o tobie powiedzieć?!
- Gabi, proszę, uspokój się… W sumie miał trochę słuszności tak mówiąc...
- Oświeć mnie.
- No bo... To było tak... - opowiedziałam jej całą historię z Niallem i Lou.
- Nawet go rozumiem, ale to nie mieści mi się w głowie... Ale teraz powiedz szczerze, którego z nich kochasz bardziej? - spytała.
- Nia... Louisa - odpowiedziałam trochę za szybko.
- Nialouisa? To jest jeszcze trzeci? - spytała kpiąco. - Jak jest naprawdę? - popatrzyła na mnie wyczekująco.
- Louisa - tak. Muszę go kochać bardziej, bo inaczej nie przetrwamy.
- To skąd się wziął ten przedrostek „Nia”? 
- Gabi, proszę cię, czy to ważne, którego kocham bardziej?
- A nie? Jesteś ostatnią osobą, po której spodziewałabym się, że coś takiego powie! Przecież to w tej sprawie najważniejsze. Powinnaś być z tym, którego kochasz najbardziej na święcie.
- Nie, będę z tym, z którym Modest mi pozwala być.
- Modest?! Nie mów, że dopadli też ciebie...
- Oni wszystkich dopadli... Chłopcy przez to nie mają prywatności, własnej woli... Muszą robić wszystko, co oni im każą. Gabi, oni im grożą... Oni grozili nawet mnie! 
- Jak to ci grozili? 
- Bo wiesz... Tam szefem jest taki debil Van der Woodsen - tym razem opowiedziałam im całą sytuacje z Modestem i Van der Woodsenem, a ona tylko kręciła głową z niedowierzaniem.
- Jak widać droga do sławy nie jest usłana tylko różami i stanikami fanek rzucanymi na scenę... Trzeba coś z tym zrobić! Ja ciebie z tym bajzlem samej nie zostawię! Coś wymyślę, bo tak nie możesz być...
- Naprawdę, dam sobie radę...
- Właśnie widzę jak sobie dajesz radę… Wiki, chcę pomóc! Jestem ci w końcu coś winna - No tak... Ta sprawa…
- Gabi, bez przesady, to nie było nic wielkiego.
- Nawet jeśli nie, to ja nie mogę patrzeć na to, jak się męczysz - powiedziała, a w tym momencie dostałam SMSa od Lou.

Gdzie jesteś? Koncert już się skończył. Wszystko w porządku, kochanie? .xx

Niezupełnie... Jestem w Starbucksie z koleżanką. Przyjedziesz po mnie?

Ok. Będę za pięć minut .xx

- Kto tam do ciebie pisze?
- Lou.
- Gdybym nadal była ich fanką, to właśnie w tej chwili błagałabym cię o ich numery telefonów... - zaśmiałyśmy się.
- No... Wiesz, co to by było, gdybym zgubiła telefon, a ktoś by go znalazł i zajrzał do kontaktów?
- 1D dostawałoby miliard telefonów dziennie... Ale w sumie masz satysfakcję, że masz coś, o czym marzy kilka milionów dziewczyn na tym święcie. 
- Bo ja przestałam żyć w marzeniach i zmieniłam marzenia w życie. Jeszcze pół roku temu zasypiałam z myślą o tym, jak cudownie byłoby ich spotkać i co ja bym w takiej sytuacji im powiedziała, żeby nie popatrzyli jak na zwyczajną fankę i zapamiętali mnie. A teraz? Teraz mam książkę telefoniczną wypchaną numerami telefonów One Direction, skrzynkę zapchaną SMSami od nich, całowałam się z trójką z nich i spałam z Louisem Tomlinsonem. Co więcej jestem jego dziewczyną. Gdyby ktoś te pół roku temu do mnie podszedł i powiedział mi, jak będzie wyglądać moja przyszłość, to bym powiedziała, że się chyba czegoś naćpał... Ja po prostu zawalczyłam o marzenia, a los był dla mnie hojny.
- Za hojności losu trzeba płacić...
- Ja już płacę. Jedna z dwójki najważniejszych, być może najważniejsza dla mnie osoba powiedziała mi prosto w oczy, że zachowuje się jak dziwka! Do tego Modest wytyczył nam zasady, muszę upubliczniać swój związek! Nie mam teraz możliwości wyboru! Ile mam jeszcze zapłacić za odrobinę szczęścia i miłości w moim życiu?  
- Miejmy nadzieje, że już wcale.
- Tak... – westchnęłam. W tej samej chwili drzwi się otworzyły i do kawiarni wszedł, wyglądający jak młody bóg, Louis Tomlinson. Ubrany w turkusowe rurki i koszulkę w biało-czarne paski. Włosy miał w artystycznym nieładzie, a na jego nosia spoczywały okulary przeciwsłoneczne. 
- Cóż to za „dobra dupeczka”? - szepnęła Gabi, gdy chłopak zdjął okulary zamaszystym gestem i zaczął się rozglądać w poszukiwaniu mnie.
- No... Pozazdrościć jego dziewczynie... - mrugnęłam do Gabi.
- Tak... - wywróciła oczami.
- Tu jesteś, słoneczko ty moje - usłyszałam jego charakterystyczny głos tuż przy swoim uchu. Na mojej twarzy wykwitł uśmiech, a potem odwróciłam się, by po chwili nasze usta mogły się spotkać. W tej chwili tylko on, tylko te jego piękne oczy, tylko jego silny uścisk i jego delikatne wargi sprawiały, że nie czułam się jak ostatnia dziwka. Wiedziałam, że jest ktoś, kto mnie kocha; dla kogo jestem wszystkim.
- Ekhem… Nie jesteście tu sami! – ostentacyjnie kaszlnęła i mruknęła w pewnym momencie Gabi.

***

- Całkiem fajna ta twoja koleżanka - Lou przerwał te dziwna ciszę, która panowała odkąd weszliśmy do domu. Ja po prostu nie byłam w nastroju na rozmowy. Słowa Nialla wciąż były żywe w mojej głowie.
- Tak... Gabi jest świetną dziewczyną i wiele sobie zawdzięczamy. Gdyby nie ja to wolę nie mówić, jakby to mogło się dla niej skończyć.
- Ale co mogło się źle skończyć?
- Nieważne – mruknęłam, a chłopak westchnął.
- Dlaczego wyszłaś z koncertu?
- Chciałam się napić kawy
- Kawy mogłaś się napić na O2 arenie, a nie...
- Tam nie mają waniliowego frappuccino...
- Mam ci uwierzyć, że to jedyny powód?
- Lou...

 
- Co? Nie wyglądasz na szczęśliwą. Co się stało?
- Nic. Wszystko w porządku...
- To teraz popatrz mi prosto w oczy i powiedz to samo.
- No dobra. Nic nie jest w porządku - powiedziałam, a chłopak spojrzał na mnie pytająco.
- Nie dość, że Van der Woodsen, to jeszcze pokłóciłam się z Niallem.
- Znowu? – przytaknęłam. - Który to już raz w ciągu tygodnia? Drugi?
- Trzeci…
- O co tym razem poszło?
- O ciebie
- O mnie?
- Tak, o ciebie!
- I tylko tyle?
- On... Powiedział, że nie wie, jak mógł się we mnie zakochać i... Nazwał mnie dziwką.
- Co proszę?! Ja mu chyba...
- Lou, uspokój się. On to przeżywa. Miał rację, tak mówiąc... Ja naprawdę się tak zachowuję...
- Wcale nie! 
- Tak? To która normalna dziewczyna zdradza swojego chłopaka z jego najlepszym przyjacielem?! Tylko taka bez serca.
- Ty masz serce! Gdybyś nie miała, to byś się tym nie przejmowała.
- Ale przejęłam się już po fakcie. Ja wszystko spieprzyłam! Przeze mnie się kłócicie. Już nie jest jak dawniej... Nie powinno mnie tu być!
- Gdyby cię tu nie było, to... Nie jestem w stanie sobie teraz wyobrazić życia bez ciebie... Trudno, że przyciągasz kłopoty z odległości wielu kilometrów, ale ja ciebie kocham i chce cię właśnie taką nienormalną, jaką jesteś! Niall nie wie, co stracił.
- Tylko tak mówisz... A jakbym to ciebie z nim zdradziła? Jakbyś się zachował?
- To zależałoby od tego, czy kochałabyś go bardziej ode mnie. Wtedy nie byłbym zadowolony... Powściekałbym się, ale w końcu bym zrozumiał, że to jego kochasz…
- A jeśli nadal chciałabym ciebie? Wybaczyłbyś?
- Jeśli obiecałabyś, że nigdy więcej tego nie zrobisz... Nigdy nie byłbym w stanie się długo gniewać... Wolałbym nawet mieć cię jako przyjaciółkę niż nie mieć cię wcale...
- Nie martw się. Za bardzo cię kocham, żeby cię zostawić - powiedziałam i przytuliłam chłopaka. Nie mogę go stracić... Zbyt wiele już straciłam. Podniosłam głowę, by dosięgnąć jego ust. Chłopak uśmiechnął się i zaczął oddawać moje pocałunki. Zapomnieliśmy o bożym świecie. Gdyby w odpowiednim momencie Styles nie wyszedł z kuchni i nie zaczął do nas gadać, żebyśmy się nie obściskiwali w przedpokoju, to skończyłoby się to bardzo ciekawie…
- Macie ochotę na spaghetti czy wolicie się obściskiwać?
- Jestem za spaghetti - odparłam, a Lou zrobił niepocieszona minkę.  
- Jesteś okropna, wiesz?
- Sorki, ale muszę coś jeść! I ty chyba też, kochasiu! – odparłam, śmiejąc się i ciągnąc go za rękę do jadalni, gdzie Hazza już naszykował pyszną kolację. Po zjedzonym posiłku zapomniałam o nieprzyjemnych wydarzeniach tego dnia i razem z chłopakami oglądałam jakąś przezabawną komedie. Nawet nie pamiętam, kiedy odpłynęłam.
Następnego dnia wszystko działo się tak szybko. Głównie dlatego, że trochę zaspaliśmy... W niesamowitym tempie dotarliśmy na O2 Arenę i musieliśmy się zajmować przygotowaniami. Odetchnęłam dopiero o dziewiętnastej, kiedy chłopcy wyszli na scenę i wreszcie mogłam usiąść i odpocząć. W pewnym sensie, bo musiałam mieć na oku Lux, gdyż Louise musiała wyjść do sklepu po pieluchy  na noc dla małej. Maleńka usnęła w moich objęciach, więc musiałam siedzieć nieruchomo i cicho. W pewnym momencie usłyszałam pukanie do drzwi. Kto to może być?
- Proszę - powiedziałam cicho, by nie zbudzić małej, ale na tyle głośno, żeby ten ktoś mógł mnie usłyszeć. Drzwi się otworzyły i zobaczyłam w nich Gabi.
- G? Co ty tu robisz?
- Wiki, byłam u Van der Woodsena
- Boże! Po co?!
- Przecież obiecałam, że pomogę!
- Ale ja nie chcę, żebyś pakowała się w kłopoty przeze mnie!
- Proszę cię, oszczędź sobie tego gadania. Mam umowę One Direction.
- Jak?!
- Nieważne... To znaczy lepiej będzie, jeśli nie będziemy tu o tym rozmawiać. Van der Woodsen nie wie, że my się znamy. Poza tym muszę najpierw przejrzeć te papiery.
- Dobra. Spotkajmy się o 23 na Niagara Drive 34, ok?
- Ok. To do zobaczenia - mruknęła i zniknęła za drzwiami. Przez chwilę byłam zbyt oszołomiona, żeby się ruszyć. Nie wierzyłam, że to zdarzyło się naprawdę. Gabi jak zwykle coś wymyśliła... Tylko boję się, że ta zabawa w Sherlocka może ją wiele kosztować. To, co wymyśliła, na pewno nie jest jakąś łatwizną... Chyba oszalała! Może wieczorem ją przekonam, żeby lepiej nic nie robiła, ale skoro ma umowę chłopaków, to może... Może uda nam się wyjść z tego bagna!
Koncert dłużył mi się w nieskończoność. A do tego przez Lux nie mogłam się ruszać! Zawsze, kiedy coś się dzieje, to ja muszę mieć jakieś „zajmujące” zajęcie typu pilnowanie śpiącego dziecka! W końcu miałam wrażenie, że po wielu godzinach drzwi do garderoby się otworzyły i pojawiła się w nich Louise, która zabrała Lux z moich kolan. Chwilę później do pomieszczenia weszli chłopcy.
- I jak się koncert udał? - spytałam, starając się brzmieć naturalnie.
- Było świetnie! - zawołał Harry. Ten to zawsze tryska energią. Nawet po tych koncertach, które muszą być cholernie męczące. 
- To super, a teraz wszyscy przebierać się szybko, bo mamy spotkanie o 23 w domu Hazzy i Lou - mruknęłam. Po moim głosie można było poznać, że nie ma we mnie zbytniego entuzjazmu dla tej sprawy.
- Coś się stało? - spytał zaniepokojony Liam.
- Nic... Przynajmniej na razie, ale to może się zmienić.
- A wiesz chociaż, o co chodzi? - Zayn uniósł pytająco brew.
- Tak, ale tutaj lepiej o tym nie rozmawiajmy - mruknęłam. Chłopcy byli nieco zdezorientowani, ale nie zadawali zbędnych pytań. Szybko się przebrali i po szybkiej drodze powrotnej, zajechaliśmy na podjazd domu przy Niagara Dr. Na stopniach siedziała już Gabi i nerwowo się rozglądała, trzymając w żelaznym uścisku kopertę z szarego papieru. 
- Hej Gabi, jesteśmy najszybciej jak się dało - powiedziałam witając się z dziewczyną, a potem zwróciłam się do chłopaków. - To jest Gabi, moja przyjaciółka z Polski. Myślę, że ma coś, co może nam pomoc, a właściwie wam...
- Miło cię poznać – odezwali się chłopcy.
- A możecie trochę jaśniej? – zapytał Zayn.
- Tak. Tylko chodźmy do środka - odparłam. Po chwili cała nasza siódemka siedziała w kuchni dookoła stołu. Czułam się trochę tak, jakby to była narada wojenna. W sumie to nie zdziwiłabym się, gdyby to się tak skończyło...
- Więc... - zaczął Louis, żeby nas pośpieszyć. Spojrzałam na Gabi i kiwnęłam głową na znak, że ma zaczynać. 
- Zdobyłam waszą umowę od Van der Woodsena i chyba... Chyba mogę wam pomóc...

30. You’ve made a pretty show tonight…

Dziś trzeci dzień koncertów charytatywnych, więc od rana jesteśmy na O2 Arenie na próbach. Directioners nadal nie wiedzą, kim jestem, bo Lou nie zastosował się do polecenia Van der Woodsena i nie pochwalił się naszym związkiem. Na razie mam jeszcze trochę prywatności. Mam nadzieję, że to szybko się nie wyda, ale boję się, jak to będzie... Byliśmy właśnie w środku wiru przygotowań. Dosłowny galimatias! Dwadzieścia minut do rozpoczęcia koncertu. Gdy tu nagle do garderoby wpada nie kto inny, tylko sam Van der Woodsen, poprawił swój bladobłękitny krawat i warknął:
- Tomlinson, musimy porozmawiać!
- Ale panie Van der Woodsen, zaraz zaczyna się koncert!
- To nie może czekać! Nie wykręcaj się koncertem! Nie posłuchałeś mnie, to teraz będziesz się tłumaczył! Za mną!
- Ok... - bąknął Lou i wyszedł za Van der Woodsenem. Staliśmy w szoku.
- Czego on od niego chce? – spytałam. - Przecież wczoraj z nim rozmawialiśmy!
- Wiki, jeśli Van der Woodsen nie dostaje tego, czego żądał za pierwszym razem, to i tak to dostaje za kolejnym - odparł Liam. Coś było niepokojącego w spojrzeniu, którym mnie obdarzył. Czy był to strach? Czyżby Liam Payne się bał? Może to było tylko moje wrażenie, bo po chwili wszyscy zachowywali się jak gdyby nigdy nic. Zaczęliśmy się denerwować dopiero wtedy, gdy byliśmy już za kulisami, a jego nie było. Chłopcy stali już na swoich miejscach i przestępowali z nogi na nogę. Nagle wbiegł zdyszany Louis i chwycił swój mikrofon.
- Możemy wchodzić - powiedział.
- Gdzie ty byłeś? Czego on od ciebie chciał? - spytał Hazza.
- Nieważne... Znów coś pieprzył. Teraz już czas - odparł trochę na odczepkę i musieli już wyjść na scenę. Przyglądałam się ich poczynaniom ze strefy dla VIP-ów. Miałam miejsce praktycznie przy samej scenie. Wystarczyło wyciągnąć rękę, by dosięgnąć chłopców. Dookoła mnie stało mnóstwo rozhisteryzowanych fanek, które pragnęły chociaż dotknąć swojej „miłości”. Zastanawiałam się, co powiedział Van der Woodsen Louisowi, bo ten zachowywał się jakoś tak… dziwnie. To było podejrzane. W końcu nadszedł czas na pytania z Twittera i... Stało się to, czego chciałam uniknąć.
Pierwsze pytanie było bardzo banalne, ktoś prosił chłopców, żeby udawali najbardziej rozhisteryzowane fanki, jakie widzieli. To było trochę dziwne, ale ok... Drugie pytanie dotyczyło tego, jak by chcieli się  nazywać, gdyby mogli zmienić swoje imiona i wolę nie mówić, co ci idioci wymyślili... Gdy widownia pokładała się ze śmiechu, na ekranie pojawiło się kolejne pytanie. Jako pierwszy zauważył je Zayn:
- Lou, to chyba pytanie do ciebie! - powiedział, a we mnie coś się zagotowało, gdy zerknęłam na ten przeklęty ekran i zobaczyłam, co na nim widniało:

Louis, kim jest twoja nowa dziewczyna? Myślę, że nie tylko ja, ale i inne Directioners umierają z ciekawości!


Nie wierzyłam własnym oczom. Van der Woodsen jednak dopiął swego. No dobra, Wiki, oddychaj głęboko... Spojrzałam na chłopców. Wyglądali na zdezorientowanych. No oprócz Louisa... Ten stał na scenie rozluźniony i sprawiał wrażenie, jakby spodziewał się tego pytania. Jasne, że się spodziewał. To pewnie o tym Van der Woodsen chciał z nim porozmawiać. Chłopak przeczesał wolną ręką włosy i , żegnaj prywatności, odezwał się:
- Moja dziewczyna... Jest naprawdę wspaniała. To najcudowniejsza dziewczyna świata. Mogła mieć każdego, a wybrała mnie - Tak... Mogłam mieć Nialla, ale wybrałam Louisa. Zobaczyłam, jak Niall nerwowo zaciska dłonie w pięści, chwytając materiał swoich spodni, odwraca wzrok. Lou kontynuował - Mnie, który na nią nie zasługiwał... - To ja na niego nie zasługuję. - I bardzo, bardzo ją kocham. Mam nadzieję, że ona kocha mnie co najmniej w jednej ósmej tak, jak ja kocham ją - Kątem oka zobaczyłam, że Niall prychnął i pokręcił głową - I choć może nie wszyscy są zadowoleni z naszego związku, to ja jej kochać nie przestanę – Czułam, jak po moim policzku spływa łza szczęścia. - Na imię jej Wiktoria. Jest najpiękniejszą i najwspanialszą Polką, jaką kiedykolwiek widziałem. Tak jest. Kocham cię, Wiki – powiedział, patrząc praktycznie prosto w moje oczy, a potem zrobił coś, czego w zupełności się nie spodziewałam. Podszedł w moją stronę, na skraj sceny. Ukucnął przede mną tak, żeby zminimalizować różnicę wysokości, którą powodowała scena i pocałował mnie. Zdezorientowana dopiero po kilku sekundach oddałam pocałunek.
 Wiedziałam, że to na pokaz, a ja nienawidzę okazywania sobie uczuć na pokaz! O to poszło z moim chłopakiem w Polsce. Przepraszam bardzo, ale nie miałam zamiaru całować się na oczach wszystkich na samym środku Złotych Tarasów! A teraz całowałam się z Louisem Tomlinsonem na środku londyńskiej O2 Areny. Wszystkie oczy, wszystkie aparaty, wszystkie kamery były skierowane na nas, dlaczego tego nie przerwałam? Prosta odpowiedź: Modest Management. Nie miałam wyboru. Nie, przepraszam, miałam wybór: zostać tu, całować go albo spakować manatki, wrócić do Polski i utracić miłość. Wybór to żaden. Mimo tego, że ten pocałunek był przymusowy i na oczach tylu osób, rozpłynęłam się w ustach Irland... Tfu!!! Czy ja właśnie podczas całowania Louisa pomyślałam o Niallu? Serio?! Niall to moja pierwsza prawdziwa miłość, a taką się pamięta na zawsze, ale teraz jest tylko Louis. Koniec, kropka. Gdy się w końcu od siebie oderwaliśmy, rozległy się wiwaty. Część osób biła brawo, a jeszcze inni buczeli, ale wszyscy mówili coś podnieconymi głosami. Popatrzyłam na twarze członków One Direction. Lou szczerzył się jak mało kto. Hazz spojrzał na mnie i poruszył znacząco brwiami. Liam kręcił głowa z niedowierzaniem, chyba nadal nie wierzył, że to się stało. Zayn poklepał Lou po ramieniu. Mój wzrok powędrował na Nialla. Na chwilę nasze spojrzenia się spotkały. Patrzył na mnie po części z pogardą, złością, ale w jego oczach dominował smutek. Skrzyżował ręce na piersi, żeby ukryć zaciśnięte pięści. Przygryzł dolną wargę tak mocno, że aż pobielała. Widziałam, że jest wściekły na mnie, na Louisa, na Modest. To było widać na kilometr. Cała jego postawa zdawała się mówić „nienawidzę was za to, co mi zrobiliście” albo jeszcze „jak mogliście mi ją odebrać?!”, ale to... To by znaczyło, że mu na mnie zależy, a tak nie jest... Może i sobie mówić, że nadal mnie kocha, ale co z tego, jeśli on i tak nie chce mi wybaczyć, żyć w spokoju i przyjaźni? Nie wiem, jak Directioners zareagują na te jego wrogą postawę, ale wiem, że na pewno było ją widać. Każda kolejna sekunda uświadamiała mi, jak bardzo musi przeze mnie cierpieć… Poczułam, że każde nasze spojrzenie w oczy; każda sekunda, którą sobie poświęcimy, będzie przepełniona bólem i tęsknotą. Dlatego czas zapomnieć. Zapomnieć o wszystkim i uwolnić się od toksycznej sytuacji. Zdążyłam spostrzec pojedynczą łzę na jego policzku i szybko odwróciłam wzrok. Niall Horan już dla mnie nie istnieje. Tak, tak będzie lepiej… Taka była moja postawa do końca koncertu. Usiłowałam udawać, że go tu nie ma i dobrze się bawić. W strefie dla VIPów zagadało mnie kilka fanek, które zaczęły szczebiotać o tym, jakie to ja mam szczęście i o wszystko mnie wypytywać. Wcale im się nie dziwię, ja też bym była ciekawa na ich miejscu! Na koniec zrobiłyśmy sobie razem zdjęcia. Trzeba się przyzwyczajać do tego, że nie będę już anonimową fanką One Direction. Gdy znów zerknęłam na scenę i mój wzrok padł na Nialla, zdałam sobie sprawę, że jestem w sytuacji bez wyjścia. Nie mogę udawać, że nie istnieje, skoro jestem skazana na ich towarzystwo. Takie unikanie jest niedojrzałe, a poza tym jako dziewczyna Tomlinsona muszę dbać o dobre stosunki z resztą jego zespołu. To ja już nie wiem, czy nie wolałabym wrócić do Polski... Nie, nie umiałabym po tym wszystkim normalnie żyć. Gdy wracaliśmy po koncercie, obskoczyli nas paparazzi, więc ochrona musiała nam pomóc się przedostać. Gdy drzwi od domu się za nami zamknęły, odetchnęliśmy z ulgą.
- No, no, no... Ale dziś zrobiliście widowisko! - zaśmiał się Hazz, gdy zdejmował buty.
- Harry, przecież doskonale wiesz, że nie mieliśmy wyboru. To sprawka Van der Woodsena - odparł Lou.
- Wiem, wiem... Tylko mam czasem wrażenie, że Modest próbuje przedobrzyć...
- Harry, daj spokój - uciął Lou.
- A co ty taki ostatnio przychylny na decyzje tego psychola?! - zirytował się Styles. Zaczynało robić się gorąco, więc postanowiłam wkroczyć do akcji.
- Chłopcy, proszę was, nie zaczynajcie tego nawet! Nie warto się o to kłócić... Było, minęło. Może ktoś zrobił ładne zdjęcia. A teraz chodźmy spać. Przecież jest późno, a jutro znowu koncerty - na szczęście pomogło. Rozeszliśmy się do siebie i po chwili leżałam pod ciepłą kołderką przytulona do Louisa.
- Wiki, przepraszam cię za ten wieczór. Ja wiem, że ty nie lubisz tego wszystkiego - wyszeptał brunet.
- Ciii… Nic nie szkodzi, jeśli tak trzeba, to trzeba, a my nie możemy nic z tym zrobić. I tak cię będę kochać, choćby nie wiem co - odpowiedziałam, uśmiechając się delikatnie.
- Ja ciebie też - pocałował mnie, a potem przytulił do siebie mocniej. Po chwili usnęłam, wsłuchując się w miarowe bicie serca chłopaka.

Nastepnego dnia Niall znów postanowił się do mnie nie odzywać. Nie ogarniam tego człowieka... Mógłby zaakceptować to, że teraz będę z Louisem i tylko z nim. Mógłby się chociaż postarać zachować w miarę przyjazne stosunki tak, jak ja to robię, ale nie... Patrzenie na mnie spod przymrużonych powiek jest takie… dojrzałe. A może Irlandczycy tak już maja, że tylko patrzą na kogoś wilkiem i są humorzaści... Chociaż w sumie narzeczony mojej siostry - Nate Welsh - też jest Irlandczykiem i to nie przeszkadza mu być normalnym... To może powinnam raczej powiedzieć, że chyba wszystkie gwiazdy tak mają, ale tu z kolei nie pasuje Lou i reszta. W sumie Niall to Niall... I pomyśleć, że moje głupie serce wariuje, gdy ten tylko na mnie spojrzy.
Właśnie siedzieliśmy w garderobie. Było około osiemnastej, więc chłopcy powinni być już gotowi, a tak nie było. Louise pracowała nad fryzurą Zayna, bo ta zawsze zajmowała najwięcej czasu, a ja właśnie kończyłam czesać Lou. Trochę mi to szło powoli, bo ten głupek robił do mnie dziwne miny i strasznie się wiercił. W końcu udało mi się z nim uporać i byłam bardzo zadowolona z mojej pracy.
- No, no, no... Po co go tak zrobiłaś, Wik? - spytał Harry. - Jeszcze ci się na niego rzucą na tym koncercie!
- Haroldzie, ja bym się tam bardziej martwiła o ciebie! Loueh jest mój i te dziewczyny doskonale o tym wiedzą, a ty jesteś singlem... Masz cudne loki i te zielone oczy... Sama Taylor Swift napisała o tobie piosenkę i przyznała się w niej, że będzie tęsknić za twoimi pocałunkami, więc, sorry bardzo, ale to o siebie powinieneś się martwić, koteńku.
- Och, Wiki, ty się o mnie nie martw... - mruknął Styles.
- Wy tu mi pogaduchy urządzacie, a jesteśmy w lesie! - zawołała Louise. Była świetna do plotkowania, ale jeśli chodzi o pracę niezwykle sumienna i punktualna.
- To Styles zaczął...  A ja tu się męczyłam nad włosami Lou! – wiem, że zabrzmiałam jak przedszkolak skarżypyta, ale co mi tam!
- Styles, sprawdź czy cię nie ma za kulisami. A i zabierz ze sobą resztę gotowych! - Zarządziła Louise. Po chwili w garderobie zostałam tylko ja, Louise, Zayn i Nialler, który, jak zwykle przez to, że musiał coś zjeść, był w lesie. A właściwie w czarnej, głuchej puszczy, bo nawet się nie przebrał. Louise zerknęła na niego z politowaniem z ponad wykwintnej fryzury Zayna, którą właśnie dopracowywała.
- Horan! Ale się z ciebie śpiąca królewna zrobiła!!! Wyskakuj z tych ciuszków! Ale to migiem!!! Wiki, wiesz, gdzie są jego ubrania, to weź się na coś przydaj i je przynieś! - zawołała zrezygnowana Louise. Westchnęłam. Ruszyłam w stronę wieszaka z ubraniami i chwyciłam strój naszykowany dla Irlandczyka. Gdy podeszłam do blondyna, wcisnęłam mu w rękę wieszak z ubraniem. Przez chwilę mierzyliśmy się wzrokiem. Poczułam mocny zapach jego perfum, z którym nie da się pomylić żadnej innej woni i prawie zakręciło mi się w głowie.
- Boże! Ludzie! Nie wpatrujcie się w siebie jak w obrazki, tylko się przebieraj, Horan! A ty, Wiki, mogłabyś mieć trochę lepsze wyczucie czasu!!!
Chłopak uniósł brew i popatrzył na mnie z wyższością. Potem wyszarpnął wieszak z mojej dłoni, gdyż obydwoje trzymaliśmy go w żelaznych uściskach.
- Wpatruj się lepiej w tego swojego Louiska... - prychnął, kiedy się od niego odwróciłam. Poczułam, jak coś się we mnie zagotowało. Tym razem przegiął.
Odwróciłam się z powrotem w stronę blondyna, który miał przyklejony do twarzy bezczelny uśmieszek.
- Wiesz co, Horan?! Daruj sobie! To, że cię zdradziłam, nie upoważnia cię do zgrywania wielce zranionego! I nie waż mi się obrażać Louisa!
- Och... Jesteś najgłupszą osobą jaką ten świat widział! Ja nie zgrywam zranionego! To naprawdę bolało!
- Przecież już cię przeprosiłam! Proszę cię, nie roztrząsaj tego! Teraz jestem z Louisem, czy ci się to podoba czy nie!
- Mnie nie obchodzi, z kim sobie sypiasz!
- Nie, wcale! Bo mnie się zdaje, że jesteś zazdrosny!
- Ja? Zazdrosny?! O co? O ciebie?! Wiesz co, jesteś śmieszna! Teraz zastanawiam się, jak mogłem w ogóle zakochać się w kimś takim!
- Jakim? No powiedz to!
- Kimś, kto zachowuje się jak… - zaczął Niall. - Dziwka. - powiedział to. Nie wierzę, że to powiedział. Louise i Zayn wpatrywali się w nas z niedowierzaniem, a ja czułam, że zaczynam drżeć.

- Co powiedziałeś? Że jak się zachowuję? - starałam się brzmieć spokojnie.
- Powiedziałem, że zachowujesz się jak DZIWKA! – prawie krzyknął, a ja dzielnie zniosłam jego jadowite spojrzenie. Po chwili wymierzyłam mu siarczysty policzek. Chłopak złapał się za pulsujący z bólu policzek, a w moich oczach pojawiły się łzy.
- Nie wierzę, że to powiedziałeś...
- A ja nie wierzę, że wcześniej nie zrozumiałem, że kochanie ciebie było ogromnym błędem.
- Gdzie się podział Niall Horan, który bez przerwy się uśmiechał; który zawsze coś jadł; który mówił mi, jak bardzo mnie kocha; który grał razem ze mną na gitarze?! Bo tego Nialla, którego mam przed sobą, z całego serca nienawidzę!
- W takim wypadku możesz się przyzwyczajać do nienawidzenia mnie, bo tamtego Nialla już nie ma i on nigdy nie powróci. Własnoręcznie go zabiłaś!
- Nie... To ty pozwoliłeś mu odejść! - krzyknęłam i wybiegłam stamtąd, zalewając się łzami.

29. He looked like predicting his opponent’s next move…

- Coś się stało, Paul? - spytał Liam.
- Nie. To znaczy chyba nie... Szef chce rozmawiać z Louisem i Vicky.
- Ze mną? Ale o czym?! - zdziwiłam się, ale po chwili przypomniało mi się to, co Lou mówił o Modest Management i tym, co się stało wczoraj... To nie wróży nic dobrego...
- A jak myślisz? Chyba nie o kolorach kwiatów na klombie przed Buckingham Palace - prychnął pogardliwie Niall.
- Daruj sobie, Niall - mruknął Hazz. - Przecież Wiktoria doskonale wie, o czym może chcieć rozmawiać Van der Woodsen!
-Wolałbym, żeby tak nie było... - westchnął Lou, na co ja ścisnęłam jego dłoń.
- Damy radę. Chodź, Lou. Miejmy to już za sobą - powiedziałam i pociągnęłam chłopaka w stronę drzwi. Gdy mieliśmy już wyjść, odwróciłam się. - A i Hazz, masz pozdrowienia od Blair... Jeśli ci na niej zależy, to weź coś z tym zrób!
A potem szłam razem z Louisem za Paulem.
- Jak myślisz, czego on od nas chce? - spytałam szeptem.
- Nie wiem... To znaczy nie dokładnie... Mam tylko nadzieję, że nie zabroni nam się spotykać. Choć tak naprawdę nie wiem, czego możemy się spodziewać. Ale trzeba mieć jakąś nadzieję - odparł, a żeby dodać mi otuchy objął mnie ramieniem.
- Tak... Miej nadzieję na najlepsze, bądź gotów na najgorsze - wyszeptałam bardziej do siebie niż do niego i po chwili stanęliśmy przed drzwiami do pokoju dla VIP-ów.
- No to ja was zostawiam i życzę powodzenia - powiedział Paul i od razu się ulotnił. Popatrzyłam z przerażeniem na Louisa, a on uśmiechnął się pokrzepiająco i zapukał do drzwi. Po chwili usłyszeliśmy wypowiedziane głębokim głosem: „Proszę”. Gdy Lou nacisnął klamkę, wzięłam głęboki oddech. Drzwi się otworzyły, a moim oczom ukazało się ekskluzywnie urządzone pomieszczenie, w takim to spotykają się VIP-y po koncertach. Na skórzanej kanapie z białym iPadem w dłoni siedział ubrany we włoski garnitur mężczyzna w średnim wieku z charakterystycznymi brytyjskimi rysami twarzy i świdrującymi szarymi oczami. Wyglądał tak, jakby przewidywał właśnie kolejny ruch jego przeciwnika. Bił od niego przerażający chłód. Przypominał trochę złego czarnoksiężnika z bajek. Wyczułam, że to nie będzie przyjemna znajomość.
- Dzień dobry, panie Van der Woodsen - odezwał się Louis ze sztucznie wesołym uśmiechem na twarzy.
- Dzień dobry - bąknęłam, gdy Lou szturchnął mnie delikatnie w ramię. Sama byłam zbyt oszołomiona, aby się odezwać.
- Witaj, Louis. Ciebie też witam. Ty jesteś Wiktoria, tak? - spytał. Miał głęboki i szorstki głos. Jego sokole oczy lustrowały mnie od góry do dołu.
- T-tak... - to jedyne, co udało mi się z siebie wydusić.
- Usiądźcie - polecił, a my bez słowa sprzeciwu spełniliśmy jego polecenie, bo w sumie, jak już mam słuchać tego wcielenia zła, to wolę na siędząco. Dobrze, że kanapa, na której usiedliśmy znajdowała się kilka metrów od niego. Moja dłoń w przerażeniu odnalazła dłoń Louisa i wplotła swoje palce między jego. Chłopak zacisnął nasze dłonie w żelaznym uścisku. 

To wszystko nie umknęło uwadze Van der Woodsena.
- Wiem, że zastanawiacie się, dlaczego chciałem z wami porozmawiać, ale pozwolicie, że najpierw się przedstawię, bo ty, Wiktorio, mnie nie znasz. Tak więc nazywam się Richard Van der Woodsen i jestem prezesem Modest Management. Moim zadaniem jest między innymi dbanie o dobre imię wielu gwiazd w tym One Direction, pilnowanie, by nie pakowali się w kłopoty czy w niekorzystne związki - gdy to mówił, czułam jak w gardle rośnie mi gigantyczna gula... - I tym sposobem przechodzimy do sedna sprawy. CO WY SOBIE DO JASNEJ CHOLERY WYOBRAŻALIŚCIE?! - wystarczyła sekunda, by krzyknął, ale nie stracił panowania nad głosem. - Nie mam nic przeciwko nowym parom. Tylko, błagam, nie róbcie tego bez mojej wiedzy! Dostałem prawie zawału serca, gdy przeczytałem to w porannej gazecie w dziale plotkarskim!!! Nie możemy sobie pozwolić na żadne niedoskonałości! Więc powiedzcie mi, czy traktujecie to na poważnie?
- A jak mielibyśmy to traktować?! - spytał się Louis.
- No nie wiem... Co sobie ludzie pomyślą na to, że Louis Tomlinson umawia się z szesnastolatką? To nasza główna obawa.
- Niech sobie myślą, co chcą! Mnie to nie przeszkadza - w końcu udało mi się z siebie wykrztusić.
- Wiktorio, dziecko drogie. To jest show business. Tu wszystko się liczy.
- Może i tak, ale widziałam komentarze Directioners pod naszymi zdjęciami i nie było tam hejtów!
- Directioners to Directioners, ale mnie chodzi o to, czy ktoś z góry się nie przyczepi do tego, czy powinniście być razem!
- Jeśli chodzi ci o to, to wszystko sprawdziłem i nie mają do czego się przyczepić. Od szesnastego roku życia to nie jest karalne.
- To macie szczęście! Poznalibyście się rok, dwa lata temu, a poszedłbyś siedzieć za pedofilię, Tomlinson!
- Ale nie pójdzie! Więc w czym jest problem?! - No ten facet zaczął mnie porządnie denerwować!
- W tym, że temat dziewczyn One Direction jest bardzo kruchy. W dzisiejszych czasach potrzebujemy stałego, szczęśliwego związku. Dlatego od dziś będziecie pokazywać się razem w miejscach publicznych, chodzić razem na gale i rozdania nagród, ty, Wiki, masz odpisywać fankom na tweety i mówić jaka to jesteś szczęśliwa, a ty Lou, jak dziś na koncercie padnie pytanie o twoją dziewczynę, to masz powiedzieć, kim jest - mówiąc to, miał niezwykle znudzoną minę. - Po prostu macie aż ociekać szczęściem, miłością i zabraniam wam ze sobą zrywać!  Najwcześniej do stycznia przyszłego roku - na koniec na jego twarzy zagościł cwany uśmieszek, a mnie serce podeszło do gardła. Czyli nadszedł czas na to, czego się obawiałam: związek na pokaz...
- Przepraszam, ale jak to sobie pan wyobraża? Ja mieszkam w Polsce. Chodzę tam do szkoły. Od września zaczynam naukę w najlepszym warszawskim liceum!
- Tak? Od teraz jesteś przyjęta do najlepszej szkoły w Londynie. A nawet, jeśli chcesz, mogę ci załatwić dodatkowe przesłuchanie do Royall Ballet School, bo wiem, że w głębi serca tego właśnie pragniesz - opadła mi szczęka. Skąd on to wie? Czy on chce mnie przekupić? Widząc moją minę, dorzucił. - Myślisz, że jak nie powiedziałaś chłopakom o twoim niespełnionym marzeniu, to my do tego nie dotrzemy? Więc uważaj, bo ja dowiem się wszystkiego... 

- Niech pan przestanie. Nie może pan jej na siłę wciągać do naszego świata... - odezwał się Lou. W jego głosie słychać było złość.
- Ona już sama się do niego wciągnęła, gdy nawiązała kontakt z twoją siostrą, a potem całowała się z tobą. Jeśli chciałaś mieć normalne życie jak miliony ludzi na tym świecie, to trzeba było pomyśleć wcześniej. Teraz nie macie zbytnio wyboru. Witamy w świecie Modest Managementu - uśmiechnął się bezczelnie. - Co? Nie cieszycie się, że nie zabroniłem wam się spotykać?
- Jest pan okropnym człowiekiem!
- Zawsze mogę zmienić zdanie i możesz mieć samolot do Polski za godzinę i dopilnuję, że nigdy więcej się już nie spotkacie. To jak? Nie mam zbyt wiele czasu. Decyzja! - popatrzyłam zrozpaczonym wzrokiem na Louisa. Zero prywatności czy zero miłości? Chłopak ścisnął moją dłoń, jakby chciał pokazać, że damy radę i powiedział:
- Wiki, to zależy od ciebie. Nie będę cię zmuszał do zostawienia domu rodzinnego i szkoły dla bycia ze mną. To ja muszę robić wszystko, co mi każą, ty masz wybór...
- Co to za wybór?! Być z tobą i nie mieć prywatności ani wolnej woli co do naszego związku, czy wrócić do Polski tak, jakby to nigdy się nie stało i zapomnieć? Nie umiałabym zapomnieć! Zostanę... To w końcu tylko kilka miesięcy, a potem się zobaczy. A jeśli oferta przesłuchania do Royall Ballet School jest nadal aktualna, to chętnie z niej skorzystam - No co? Jak proponują, to czemu nie skorzystać? Skoro i tak tu będę uziemiona, to mogę robić coś pożytecznego.
- Miło mi słyszeć, że się zdecydowałaś po dobroci, bo nie zawsze jestem taki przychylny. Z przyjemnością ogłaszam, że rozpoczynamy promowanie nowego związku! - zatarł dłonie, śmiejąc się szyderczo. - To teraz przechodzimy do zasad. W twoim wypadku, Wiki, zero bliskich kolegów; żadnego flirtowania z kolegami ze szkoły czy umawiania się do kina. Macie spędzać razem co najmniej jeden wieczór w tygodniu. Potem możecie nawet ze sobą zamieszkać. Wiktorio, podasz mi swój numer telefonu oraz login i hasło do twojego konta na twitterze...
- Chyba pana pogrzało! I tak nie będę miała prywatności!!! Nie będzie mnie pan aż tak kontrolować! Numer telefonu - proszę bardzo - ale nic więcej! Nie wiąże mnie żadna umowa, więc nie może mi pan kazać podać haseł!
- Ona ma rację. To, że kontroluje pan nas, nie oznacza, że może pan ją także kontrolować!
- No dobrze... Może trochę się zapędziłem, ale będziesz pisać tam, co ci powiemy - Taaa... Chciałbyś, głupi facecie. Nie mam zamiaru ci się podporządkowywać! Czy on naprawdę myśli, że będę mu robić wszystko, co mi każe? Dobry żart.
- Oczywiście - odparłam. Z takimi nie warto się kłócić.
- A więc, teraz, póki są wakacje, żyjcie w szczęściu i miłości. Razem pokażecie się na balu charytatywnym na zakończenie tygodnia koncertów charytatywnych w niedzielę, a potem będę wam mówił, co i jak na bieżąco. To wszystko, co mam wam do powiedzenia - Nie ma to jak miłe pożegnanie. Bez słowa wstaliśmy i ruszyliśmy do wyjścia. Gdy byliśmy w drzwiach, ten psychol sobie coś przypominał. - A prawie bym zapomniał. Nie wiem na jakim etapie jest wasz związek, ale proszę was, uważajcie, bo sensacja typu „Louis Tomlinson zostanie ojcem” byłaby końcem świata - Czułam, że aż się we mnie zagotowało.
- Niech pan się o to nie martwi. Mnie też nie spieszy się do macierzyństwa - zmroziłam go wzrokiem, a potem wyszliśmy za drzwi, którymi Lou trzasnął.
- Nienawidzę tego psychola! - prychnął Louis, gdy byliśmy już kilka kroków od miejsca konfrontacji z szefem Modest Managementu.
- Lou, uspokój się.
- Przepraszam cię, ale ten człowiek mnie doprowadza do szału! Jeszcze mi będzie ciebie wplątywał w te swoje gierki! Tak szybko jak kontrakt się skończy, to nie ręczę za siebie!
- Poszedłbyś siedzieć za jakiegoś palanta, który tylko zarabia na tobie i twoim talencie. Naprawdę?
- Nie...
- No więc daj sobie spokój. Mogło być gorzej... Mógł mnie odesłać do Warszawy, a wtedy byś mnie już nie zobaczył!
- Znalazłbym na to sposób.
- Naprawdę tak myślisz? Oni by już dopilnowali, byśmy nigdy nawet na siebie nie wpadli!
- Chyba masz rację... Ale nadal nie podoba mi się ta sytuacja...