26. You see? You do it again…

Jak wam mija weekend? Ja się teraz pewnie "świetnie bawię" na komunii O.o ale nie mogłam się powstrzymać od zadedykowania komuś tego rozdziału. A więc ten rozdział jest dla Leny. Choć Cię jeszcze nie znam, to czekam na Ciebie z niecierpliwością i cieszę się, że nie będziesz Adasiem! Mam nadzieję, że będziesz choć w połowie tak fajna jak ja (Co za skromność O.o) 
Miłego czytania i KOMENTOWANIA
-Wiku.
---------------------------------------------------

- Cześć! Czy możemy się do was dosiąść? Jesteśmy tutaj nowe i nie za bardzo się orientujemy - spytała.
- Pewnie. Nie ma sprawy! - powiedziała Louise, a bliźniaczki przesiadły się na miejsca obok nas.
- A tak w ogóle to jestem Jenny, a to moja siostra Blair - przedstawiła się ta odważniejsza.
- Jenn! Przecież umiem mówić?! - wtrąciła się druga dziewczyna. Nawet głosy miały prawie identyczne.
- Jestem Wiktoria.
- A ja Louise, ale nie jesteśmy siostrami...
- To widać... Nie jesteście w ogóle do siebie podobne! - zauważyła Blair.
- Tak... Tego nie można o was powiedzieć - zaśmiałyśmy się.
- Jesteśmy bliźniaczkami jednojajowymi, ale ja jestem o piętnaście minut starsza - pochwaliła się Jenny.
- To ile macie lat? - spytałam się.
- We wrześniu skończymy dziewiętnaście - odparła Blair - A wy?
- Ja mam od dwóch miesięcy szesnaście a Lou dwadzieścia pięć...
- Boże! Ja bym ci dała maksimum 20 lat! - zdziwiła się Jenny.
- Ta... To jej zmyłka –wskazałam na siwofioletowowłosą. - Louise jest stylistką.
- Wow, to by wyjaśniało ten mega ekstrawagancki kolor włosów! - zachwyciła się Jenny, a Blair zmroziła ją wzrokiem i zmieniła temat:
- Od dawna mieszkacie w Londynie? - spytała.
- Ja i mieszkanie w Londynie? Dobry żart! Nie słyszycie mojego zagranicznego akcentu? - zdziwiłam się. Dziewczyny popatrzyły na siebie:
- Ja tam obcego akcentu nie słyszę! A skąd jesteś?
- Z Polski.
- Nasza koleżanka z podstawówki była Polką. Bardzo sympatyczna dziewczyna. To co w takim razie robisz w Londynie?
- Przyjechałam do szkoły, a potem na wakacje do mojej korespondencyjnej koleżanki do Doncaster.
- Doncaster? Tam przecież mieszka... - wtrąciła się Jenny, ale Blair nie dała jej dokończyć:
- Co je może interesować ten twój ukochany z tego twojego ukochanego zespołu?! I tak masz szczęście, że pojechałam z tobą na ten cały głupi koncert aż z Holmes Chapel!
- Nie wmówisz mi, że nie chciałaś tu przyjechać i GO zobaczyć?!
- Po tym, jak pojechał do tego głupiego x Factora i stwierdził, że to nie ma sensu, nie mam ochoty go więcej widzieć! Jestem tu tylko ze względu na ciebie!
- Takie kity to możesz wciskać mamie. Ja wiem, że ty go nadal...
- Dziewczyny, nie przeszkadzamy wam? - spytałam się bliźniaczek, które pogrążone były w małej kłótni...
- Sorki... Tak jest zawsze, gdy Jenny wyjedzie z tym głupim zespołem!
- Oni nie są głupi! To, że masz żal do jednego z nich, nie robi z nich złych ludzi! Znamy tylko jego i wcale mu się nie dziwię, że z tobą zerwał! On nie chciał, żebyś przez niego cierpiała, kiedy będzie sławny! I co? Znosiłabyś to teraz tak spokojnie? Jego każdą nieobecność? To, że jego fanki chciały cię zniszczyć z zazdrości? Tego byś chciała?
- Blair, uważam, że twoja siostra ma rację. Zachować dobry związek, gdy jest się ciągle osobno i jeszcze twój ukochany ma 11mln obserwujących na twitterze, to niezbyt łatwe, nieprawdaż? Ja wiem o tym doskonale, ponieważ sama dużo podróżuję, jak i mój mąż. Jest w zespole rockowym, a ja i moja córka podróżujemy razem z moimi delikwentami, których stylistką jestem...
- Właśnie, gdzie jest Lux? - spytałam zdziwiona.
- Lux jest z Tomem w wesołym miasteczku. Obiecywał jej to od kilku miesięcy, ale nie martw się, jeszcze będziesz miała okazję się nią zająć podczas któregoś koncertu czy coś…
- Nie! Poskarżę się Louisowi! On zamiast odstawić do Doncaster, do Lottie, przywiózł mnie aż tutaj, a ty każesz mi jeszcze zajmować się Lux?
- Oj, nie przesadzaj. To tylko jedna z zalet bycia moją asystentką!
- To będzie tego więcej?
- Oj będzie… Ale Lux się nie przejmuj, bo chłopcy uwielbiają się nią zajmować! A w szczególności Nia... - nie dokończyła tego imienia, widząc mój zabójczy wzrok.
- Ej dziewczyny, bo my już totalnie nie ogarniamy, o czym wy mówicie? - zapytała zdezorientowana Blair.
- W sumie my też za bardzo nie ogarniamy, o co wam chodzi - powiedziała w ich stronę Louise.
- Nie. Zaczekaj, bo mi się zdaję, że tak naprawdę mówimy o jednym i tym samym... – zaczęłam. - Wy mówiłyście o zespole i Holmes Chapel. Może miałyście na myśli One Direction?
- tak... A skąd wiesz? - zdziwiła się Jenny - też przyjechałyście na koncert?
- w pewnym sensie tak - odparła Louise.
- co rozumiesz, przez to całe w pewnym sensie? - spytała Blair.
- No bo... Ja jestem stylistka One Direction.
- Wiedziałam, że cię skądś kojarzę! - zawołała uradowana Jenny .- A teraz proszę, powiedzcie, że Harry nie zachowuje się jak wielki gwiazdor, bo Blair nie jest w stanie przeboleć tego, że ją zostawił, wyjeżdżając do X Factora!
- Hazz... Wiki, może ty pomożesz, bo chyba ostatnio spędziłaś z nimi więcej czasu...
- W sumie to praktycznie mieszkałam z nim pod jednym dachem... - powiedziałam, na co bliźniaczki wybałuszyły oczy. - No co? Miałam okazję mieszkać z całym 1D! No a Styles... To bardzo specyficzna osoba... Ale nie. Nie zachowuje się jak gwiazdor. Co prawda kocha docinki na temat życia sercowego współdomowników, ale ostatnio nawet zaczyna związek. Chociaż nie wiem, co na to Management...
- Jak to nowy związek? - w oczach Blair zobaczyłam ból.
- A co? Myślałaś, że przez te wszystkie lata on będzie niecierpliwie wyczekiwał spotkania z tobą i że nadal będzie cię kochał tak, jak ty kochasz jego? - Jenny chyba należy do bardzo...bezpośrednich osób. Blair zadrżała warga, więc ją przygryzła. 

- Ja wcale go nie kocham!
- Dziewczyny, nie ma sensu kłócić się o to, czy go kocha, czy nie. Doskonale wiem, jak to jest kochać kogoś, kto nie chce cię znać. Ta i będę musiała układać tej osobie włosy- prychnęłam.
- Spokojnie, ja się nim będę zajmować - powiedziała Louise.
- Dzięki ci, kobieto!!! A więc idziecie na koncert... Gdzie macie miejsca? - spytałam.
- Na płycie, gdzieś z tyłu.
- Dobrze, że w ogóle na płycie, bo stamtąd najlepiej widać. Z trybun już nie tak fajnie…
- No... Czatowałam na te bilety pół roku! - westchnęła Jenny. - Ale  stamtąd nawet im się nie będzie można przyjrzeć! A ja tak liczyłam na choć jedno spojrzenie od Louisa... - Czy ona się kocha w moim facecie? Trudno... I tak ją lubię.
- No wiesz... - odezwałam się. - Bardzo trudno będzie cię zobaczyć, bo oni mało widzą ze sceny. To jest jak patrzenie w ciemność, z której błyskają do ciebie flesze, więc weź tam kogoś wypatrz. To nie jest zbyt łatwe... - powiedziałam.
- Wiesz... - odezwała się Blair z chytrym uśmieszkiem, z którym bardzo przypominała Hazzę. - Ona sądzi, że jej przyszły mąż na pewno ją zobaczy...
- Błagam cię! One ich znają! Jeszcze mu powiedzą i będę miała przypał! - wtrąciła się Jenny, która była czerwona ze wstydu.
- A ten jej przyszły mąż to Louis? - spytała Louise.
- Ta... Tylko błagam nie mówcie, że jest gejem... - jęknęła dziewczyna, a ja się zakrztusiłam kawą.
- Gejem? Kto wam takich głupot naopowiadał?! - zapytałam.
- No wiesz... Czyta się to i owo w Internecie, o tym że Larry is real i tak dalej...
- Jenn, zdecydowanie za dużo twittera. On nie jest gejem. Chyba że to się zmieniło w ciągu ostatnich kilku godzin, bo kiedy ostatnio sprawdzałam, to był hetero i to bardzo.
- Wiesz, kamień spadł mi z serca. Jestem w stanie się pogodzić z tym, że mogę przynajmniej o nim pomarzyć...
- Tak... - wtrąciła się Blair - Wolicie nie wiedzieć, co ona i jej przyjaciółka sobie wyobrażały...
- Jestem w stanie dokładnie wyobrazić sobie to, co one... - powiedziałam, uśmiechając się kącikiem ust. Kiedyś też tak robiłam, ale teraz nie muszę. Nagle Louise dostała SMSa.
- Wiki, musimy już iść, bo trzeba chłopaków szykować - powiedziała.
- No dobra... To dziewczyny wymieńmy się numerami, ok? - spytałam bliźniaczek. Wiedziałam, że bardzo im na tym zależało.
- Pewnie! - ucieszyła się Jenny. - Musimy się jeszcze kiedyś spotkać!
Gdy już wszystkie miałyśmy swoje numery, to ja i Louise wróciłyśmy na O2 arenę. Oczywiście nie zabrakło dziewczyn, które chciały sobie zrobić zdjęcie z Louise, więc musieli nam pomóc ochroniarze, bo inaczej byśmy się nie przedarły. W końcu udało nam się dotrzeć do garderoby, w której słychać było śmiechy One Direction. Liam i Zayn, którzy mnie wcześniej nie widzieli, przywitali mnie bardzo entuzjastycznie, a Niall zaszczycił mnie jedynie pogardliwym spojrzeniem. Tak. Ciebie też miło widzieć Nialler. Potem zabraliśmy się do pracy. Zanurkowałam między wieszakami z ubraniami chłopaków, by wyłowić z nich to, co wybrała Louise, gdy zajmowała się ich fryzurami. Pomyśleć, że nad włosami facetów trzeba tyle pracować... To chooore!!! Na szczęście udało nam się szybko uwinąć i chłopcom zostało jeszcze pół godziny do występu, podczas których zwijaliśmy się ze śmiechu. Tylko Nialler traktował mnie, jak powietrze... Więc i ja postanowiłam go ignorować, ale w końcu nie wytrzymałam i wyszłam z garderoby pod pretekstem, że idę do bufetu po wodę. Gdy znalazłam się w bezpiecznej odległości usiadłam w kącie przy jakiś zamkniętych drzwiach do schowka dla woźnych. Skuliłam się, objęłam rękoma nogi i zaczęłam szlochać. Mogę udawać, że się nie przejmuję tym, że traktuje mnie, jakbym nie istniała, ale długo tak nie pociągnę. Wolałabym, by mnie nienawidził, ale żebym chociaż miała pewność, że jeszcze zauważa moje istnienie. Chciałabym, żebyśmy chociaż zamienili ze sobą jedno czy dwa słowa... Mój mózg domagał się jego głosu mówiącego „Kocham cię”. Przykro mi, głupi mózgu, trzeba było wcześniej myśleć, a nie teraz będziesz mi narzekać!!! Nie. Wiem, że o tak wiele prosić nie mogę. Chciałabym po prostu z nim porozmawiać; powiedzieć mu, jak nieziemsko wygląda w tej czerwonej bluzce i dżinsowej kurtce z czarnymi, skórzanymi rękawami, żeby na to odpowiedział mi z szarmanckim uśmiechem, że ja, w tych starych dżinsowych szortach i fioletowej koszulce bez rękawów, wyglądam jeszcze lepiej. Ale tego, żadne z nas nie powie drugiej osobie... On mi, bo już mnie nie kocha, a ja jemu, ponieważ kocham go zbyt mocno, by pokazać, że nadal mi zależy. Jestem wrakiem człowieka, a w rolę mechanika, który chce mnie naprawić, wciela się Louis. Kocham go, ale nie wiem czy posiada on wszystkie potrzebne części, by mnie złożyć w całość. Chociaż wolę, by moje serce było choć trochę posklejane niż rozbite na milion kawałeczków i rzucone na pastwę losu. Otarłam łzy. Dasz radę, głupia wariatko! W końcu wakacje się skończą i będziesz musiała wrócić do Polski. Już nigdy ich nie spotkasz. Będę wolna, ale czy będę szczęśliwa, oglądając wywiady i koncerty z nimi; wiedząc, że są tam dwie najbliższe mi osoby, z czego jedna z nich mnie nienawidzi? To już wolę być tu i teraz! Wtem mój telefon zawibrował i w eter uniosła się przygrywka do I Want. Szybko odebrałam:
- Halo?
- Cześć, Wiki! Dawno nie rozmawiałyśmy! - to moja siostra. Od razu musiałam się ogarnąć.
- Hej, Ola... No tak jakoś nie miałam okazji zadzwonić... Tyle się tu dzieje!
- Ja w to nie wątpię! Podobno poznałaś to całe One Direction...
- Ta... I to lepiej niż chciałam...
- To już nie jesteś ich wielką fanką?!
- Ja?! Zawsze nią byłam, jestem i będę - Ta... Jeśli nie doprowadzą mnie na skraj załamania nerwowego!!!
- To fajnie! Nie zgadniesz, gdzie ja i Karolina właśnie jesteśmy!!!
- No nie zgadnę. Pochwal się lepiej! Wybieracie suknię ślubną dla Karoliny? - spytałam. Moja druga siostra, Karolina, brała we wrześniu ślub. Już nie mogę się doczekać! Będę druhną!!!
- Nie... Ta frajda jeszcze przed nami. Tym razem załatwiłyśmy sobie ostatnie przedmałżeńskie szaleństwo!
- Chyba nie zaprosiłaś striptizera na wieczór panieński?! - spytałam i nagle usłyszałam komunikat z radiowęzła
- Koncert rozpocznie się za piętnaście minut. Prosimy o zajmowanie swoich miejsc - No tak... Ale dziwniejsze było to, że w tle głosu mojej siostry, praktycznie w tym samym momencie, usłyszałam ten sam komunikat!
- Ola, gadaj, gdzie jesteście!
- Na O2 arenie w Londynie i za piętnaście minut zacznie się koncert!
- Co?! Jesteście na koncercie One Direction?!
- Co? Zazdrosna? Wiem, że zawsze chciałaś być na ich koncercie, ale udało nam się załatwić tylko dwa bilety i mamy mały wieczór panieński. Poza tym ty jesteś teraz w Doncaster u Lottie, więc...
- Dobra. Trudno. Jakie macie miejsca?
- A co cię to tak interesuje?
- Nieważne. Niespodzianka! Tylko powiedz, jakie macie miejsca.
- 11 i 12 w czwartym rzędzie w sektorze A na płycie.
- Ok. To miłego koncertu i nie ruszajcie się z miejsc!
- Ok... Pozdrów Lottie i Zuzię.
- Dobra... Papa! Miłej zabawy! - rozłączyłam się. Czas zrobić niespodziankę  mojej siostrze. Huehuehue... Wstałam z mojego kącika z zamiarem powrotu do garderoby, gdy na mojej drodze stanął nie kto inny tylko Niall. Obydwoje byliśmy zaskoczeni tym spotkaniem, bo żadne z nas nie spodziewało się zobaczyć tu drugiego. Wpatrywaliśmy się w siebie bez słowa.

Chłopak miał czerwone oczy od łez, a moje nadal piekły po bliskim spotkaniu ze łzami. Słone krople spływały po jego policzkach. Normalnie bym go teraz przytuliła, ale sytuacja zwyczajna nie jest, więc odezwałam się:
- Nie płacz. Zaraz wychodzisz na scenę. Co sobie twoje fanki pomyślą, gdy zobaczą, że płaczesz?
- Jakby cię to obchodziło... - odezwał się do mnie. Moje serce podskoczyło jak głupie, bo znów usłyszało potrzebny mu do życia głos.
- No w sumie to mnie nie obchodzi - odparłam. Chłopak prychnął pogardliwie.
- To po co w ogóle się do mnie odzywasz?!
- bo to, że obchodzi mnie, co one sobie pomyślą, nie znaczy, że nie obchodzi mnie to, dlaczego płaczesz...
- Nagle zaczęło cię obchodzić, co czuję?
- Zawsze mnie obchodziło, co czujesz!
- Tak?! A obchodziło cię to wtedy, gdy zdradzałaś mnie z Louisem?! Nie? Tak myślałem! To po cholerę teraz się mną interesujesz?
- Bo... – dobra, Wiki, głęboki wdech... Raz, dwa, trzy... - Bo cię kocham!
- A jego?! Też go kochasz?! - popatrzył na mnie z politowaniem, a ja przygryzłam dolną wargę i spojrzałam w dół na moje przeklęte trampki we flagę USA. - Taki kit możesz wciskać Louisowi! Powiedziałaś mu, że go kochasz tylko po to, żeby jego też nie stracić, tak?! Ty się zastanów, kobieto, czy naprawdę kochasz któregokolwiek z nas, bo nie można kochać dwóch osób jednocześnie!
- Ale ja was naprawdę kocham...
- Nie gadaj bzdur! Nie kochasz. Przynajmniej nie tak samo... Prawdziwa miłość jest tylko jedna. Przynajmniej jedna na raz... I wiesz, co mnie najbardziej boli? To, że nadal cię kocham, a ty... Ty... Nigdy mnie nie kochałaś... Gdybyś kochała, nie zdradziłabyś mnie!
- Ale ja cię kocham!
- Tak?! To dlaczego mnie zdradziłaś? I nie pieprz głupot, że dlatego, bo miałaś chwilę słabości. Może zdradziłaś mnie z nudów, co? Może popełniłem taktyczny błąd? Bo Louis nie paprał się z tym, żeby upewnić się czy do niego coś czujesz, a potem nie usiłował zerwać ze swoją dziewczyną i w wyjątkowy wieczór powiedzieć ci, co czuje. On po prostu zaciągnął cię do łóżka! Kochałabyś mnie bardziej, gdybym to ja tak postąpił? Albo inaczej... Czy kochałabyś go, gdybyś z nim tego nie robiła?
- Niall, jak w ogóle możesz tak mówić!!! Przecież nie kocha się za takie rzeczy! Kocha się za to, że ta druga osoba jest!
-Tak? A za co się nienawidzi? Bo wiesz... Mnie zdaję się, że za to, że ten ktoś zrobił ci świństwo; że rzucał puste słowa na wiatr; mówił, że kocha; że liczysz się tylko ty; że chce tylko ciebie, a tak naprawdę zdradza i potem patrzy ci prosto w oczy bez wyrzutów sumienia!
- Myślisz, że nie miałam wyrzutów?! Za mocno cię kochałam!
- Dobrze powiedziane… „kochałaś”. A ja... Wiem, że nienawidzę cię za to, co zrobiłaś, ale jeszcze bardziej nienawidzę siebie za to, że nadal cię kocham!
- Tak?! To proszę bardzo! Nienawidź się dalej! I mnie też! Możesz mnie nienawidzić, bylebyś mnie kochał!
- Myślisz, że to wszystko załatwi? Powiesz mi, że ta krzywda, którą mi wyrządziłaś nic nie znaczy; że mnie kochasz i będzie dobrze? Myślisz, że wtedy cię pocałuję i będzie jak dawniej? Myślisz, że będę mógł być szczęśliwym, wiedząc, że w każdej chwili możesz mi zrobić to, do czego jesteś zdolna? Wiem, że nie... Spaliłaś o kilka mostów za dużo... Serce chce być przy tobie, ale tym razem muszę zaufać rozumowi. Nie chcę znów przez ciebie cierpieć. Myślałem, że faceci nie płaczą, a potem pojawiłaś się ty... I wszystko legło w gruzach. Cały sens! Zawsze serce i rozum szły ze sobą w parze, ale ty musiałaś namieszać!
- Myślisz, że zrobiłam to naumyślnie? Zawsze cię szukałam... I gdy cię w końcu znalazłam; gdy zrozumiałam, co znaczą słowa "kocham cię", wszystko musiało się spieprzyć. Niall, ja przepraszam! Przepraszam za wszystko! Wybacz mi, proszę!
- Wybaczyć? Zbyt wiele żądasz! Ale widzę, że jednak znasz słowo „przepraszam”... Samo słowo nie wystarcza!
- Kocham cię, rozumiesz?! – powiedziałam, chwytając go za poły kurtki i przyciągając do siebie - Kocham!!! Jeśli i ty mnie kochasz, to wybacz! Bo kochać znaczy wybaczać!!! - po moich policzkach znów pociekły łzy. Chłopak drżącą dłonią starł łzę z mojej skóry i przytrzymał ją na moim policzku. Tak bardzo brakowało mi jego dotyku... Popatrzył mi prosto w oczy spojrzeniem, które było pełne miłości, ale też cierpienia... Powoli się do mnie przybliżał. Ja do niego zresztą też. Przeniosłam wzrok na jego malinowe usta, których właśnie pragnęłam. 

Gdy nasze nosy się zetknęły, on się cicho zaśmiał. Przeniosłam pytający wzrok na jego oczy.
- Widzisz? Znów to robisz... Jesteś z jednym, a chcesz być z drugim. I... Tak. Kocham cię, ale to za mało, żeby ci wybaczyć - powiedział i odszedł.

25. Directioners will find out everything. I know ‘cause I’m one of them…

hey girls and boys!

witam was już jako stara kobita... hue hue hue

i zapraszam do czytania tylko komentowac mi bo ostatnio coś zero entuzjazmu...

Wiku .xx

--------------------------------

25. Directioners will find out everything. I know ‘cause I’m one of them…

- Jak to musimy wracać? - spytałam. Zacisnął na chwilę powieki i wziął głęboki oddech, zanim odpowiedział:
- Może to ci się wydać trochę skomplikowane, ale to wina Managementu. Podpisaliśmy umowę, więc teraz musimy robić wszystko, co Management uzna za dobre  dla zespołu i to bez gadania. Tym razem wymyślili sobie koncerty charytatywne w środku naszych ciężko zasłużonych wakacji, bo to wspaniały sposób na rozgłos. Musimy być jutro w samo południe na O2 Arenie w Londynie, ponieważ zaczynamy próby. Nie możemy się z tego wykręcić, bo najmniejsze nieuzasadnione odstępstwo od warunków umowy i zakończy się zerwaniem kontraktu, co przysporzy nam tak gigantycznych kosztów, że nigdy się nie wypłacimy. Ten koncert to pikuś. Oni ingerują w nasze życie prywatne. Znają hasła do wszystkich naszych kont. Kontrolują to, co piszemy na twitterze; ile osób i kogo obserwujemy; z kim się spotykamy i wiążemy. Harry został zmuszony do burzliwego związku z Taylor, a potem do rozstania. Mnie kazali w nieskończoność ciągnąć związek z Eleanor, bo fanki ją lubiły, gdy obydwoje mieliśmy już tego dość. Myślę, że Niall nie chciał mówić o was nikomu, bo bał się, że Management zakaże wam się spotykać. Nie dlatego, że był niepewny waszego związku. Te wakacje miały być dla nas odpoczynkiem. Mieliśmy robić, co nam się podoba i z kim mamy ochotę bez ingerencji Managementu, ale nie! Nie dadzą nam żyć! Już parę razy próbowaliśmy się postawić, ale obcięli nam dochody z płyty z 80% na 50%. Dlatego musimy wracać.
- Nie rozumiem, jak ktoś może wami tak pomiatać! To chore! Jesteście jak maszynki do zarabiania pieniędzy, które nie mają własnej woli! W co wyście się wpakowali?!
-W koszmar. Na szczęście kontrakt kończy się w ostatnim dniu naszej trasy koncertowej, czyli 31 grudnia 2014, więc to już tylko półtora roku.
- Półtora roku? Macie zamiar wytrwać w tym półtora roku?! Kto wie, czego będą od was jeszcze chcieli?!
- Wolę nie wiedzieć. Teraz chcą nas w Londynie, więc musimy jechać. Bardzo cię za to przepraszam. Dokończymy kiedy indziej, ale jeśli za chwilę nie wyjedziemy, to nie zdążę na czas.
- Nie przepraszaj, bo to nie twoja wina. Rozumiem, że nie możesz w tej sprawie nic zrobić...
- Nie gniewasz się?
- Na ciebie? Nigdy. Ale jestem wściekła na ten pieprzony Management! To co teraz? Wracamy?
- Tak - odparł z miną zbitego psa.
- Hej, kochany... To nie koniec świata! Mogą wam przerwać wakacje, ale nie odbiorą nam siebie, więc nie będzie tak źle.
- No właśnie nie wiem, jak to będzie. Boję się, że oni także ciebie skrzywdzą.
- Mnie nikt nie skrzywdzi. Żadne słowa mnie nie zabolą - Oprócz słów Nialla, które nadal brzmią w mojej głowie: "nie chcę cię nigdy więcej widzieć", ale na te słowa zasłużyłam, więc one się nie liczą, co nie?
- Teraz tak tylko mówisz! Ale ja obiecuję ci, że choćby niewiadomo co się stało i jakie głupoty zwymyślałby o tobie management management, ja zawsze będę obok. Nie pozwolę im cię odebrać – powiedział, uśmiechając się słabo i pocałował mnie.
***
Obudziło mnie delikatne szturchnięcie w ramię.
- Wikuś. Kochanie, już dojechaliśmy - przetarłam oczy. Zobaczyłam, że zatrzymaliśmy się na podjeździe pod domem Lou i Hazzy w Londynie.
- Zaraz. To ty nie miałeś mnie odstawić w Doncaster?
- Nie było na to czasu, a poza tym nasza stylistka potrzebuje pomocnicy, więc pomyślałem sobie, że jej się przydasz.
- Ja? Na pomocnicę stylistki? To jakiś żart? Poza tym Paul się nie zgodzi.
- Paul już się zgodził, a Louise też nie będzie miała nic przeciwko.
- Ale Paul nie wie o tym, że ty i ja...
- Nie. Tylko chłopcy wiedzą. A z tego, co powiedział Hazza, to Niall strasznie się wkurzył i...
- Co powiedział?
- Nie powinienem ci tego mówić.
- Jak już zacząłeś, to dokończ! Co powiedział?
- Ok. Sama tego chciałaś! Powiedział, że jesteś płytka i lecisz na wszystkich, którym się podobasz i że zachowujesz się jak, jakby to ładnie powiedzieć... Jak kobieta lekkich obyczajów. - poczułam, jak ta część mojego serca, która oddana była Niallowi, rozpada się na miliard małych kawałeczków, które na dodatek raniły ledwie trzymające się pozostałe.
- Świetnie! Wiedziałam, że on mnie nienawidzi! Nie musiał mnie obrażać! Podobno mnie kochał. Lecz gdyby to było prawdą, nie wyzywałby mnie od... Od... - nie mogło mi to przejść przez gardło. Oczy zrobiły się mokre.
- Nie myśl teraz o tym, proszę cię. Niall jest zły. Zrozum to. Jeśli kocha, to kocha naprawdę mocno, dlatego go to tak boli i nie panuje nad tym, co mówi. Pewnie teraz żałuje swoich słów - poczułam jak ta pojedyncza łza, która zakręciła mi się w oku, spływa po moim policzku. Chłopak pochylił się i starł ją kciukiem.
- Nienawidzę, gdy płaczesz z jego powodu i nie pozwolę ci na to więcej - musnął moje usta - Kocham cię, wiesz?
- Nie, nie wiem. Idziemy?
- Oczywiście! - wyszliśmy z samochodu, a w drzwiach czekał już na nas uśmiechnięty Harry. Dopiero teraz się zacznie - pomyślałam.

- No… no… no! Kogo moje oczy widzą! Nasze gołąbeczki! - zawołał Styles i od razu mnie wyściskał - Widzę, że jednak przerzuciłaś się na Tomlinsona. Wiedziałem, że to tak będzie. Bardzo upojną chwilę wam przerwałem? - spytał z bezczelnym uśmiechem na twarzy. Nie wytrzymałam i pacnęłam go w ten kudłaty łeb.
- Nie tak upojne, jak byś chciał...
- Dobra, dobra. Tylko się nie denerwuj, bo zasłyniesz jako ta, która usiłuje doprowadzić członków One Direction na skraj załamania nerwowego.
- Też cię kocham, Styles.
- Słyszałeś, Tommo? Twoja dziewczyna, jeśli można ją takową nazwać, powiedziała właśnie, że mnie kocha.
- Przykro mi, Hazz, ale ona kocha tylko mnie – wtrącił Lou.
- I Nialla, chyba że tylko zmyślała.
- Wiesz co, Hazz? Głupi jesteś! - powiedziałam.
- A co? Nie mam racji? - odpowiedziało mu milczenie. - Ja zawsze mam rację! Ale mogę wam powiedzieć, że słodko ze sobą wyglądacie. Tylko miejmy nadzieję, że nikt się nie przyczepi...
- Błagam cię, Styles. Przestań krakać. Teraz musimy się ogarnąć, a potem jedziemy na próbę - powiedział Lou i weszliśmy do środka. Potem zajęliśmy się ogarnianiem po podróży. Stwierdziłam, że wyglądam jak potwór z Loch Ness. No, bo wiesz... Właśnie przyjechałam z nad jeziora Loch Ness i wyglądam jak potwór. Tak, wiem, pamiętniczku, ten żart był głupi. Ale tak to już mam. Gdy już wyglądałam jak człowiek, a Styles przestał rzucać mi i Louisowi docinki, wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy w stronę O2 Areny. Będę tam po raz pierwszy w życiu i to jako asystentka stylistki One Direction. Nieźle, nie? Jadąc do Anglii, nawet o tym nie marzyłam. Chłopcy oczywiście wydzierali się, śpiewając piosenki, które leciały w radio, a ja w milczeniu wpatrywałam się w zakorkowany Londyn. Zastanawiałam się, co ja zrobię, bo przecież będę musiała tam spotkać Nialla. Jak ja mu spojrzę w oczy? Zresztą on też obdarował mnie wiązką "komplementów". Czułam się okropnie, bo gdy tylko znikały ramiona Louisa; gdy był choćby tak jak teraz, po drugiej stronie samochodu, do moich myśli wkradał się Niall. A każda myśl o nim raniła jak cios nożem prosto w serce. W końcu samochód wjechał na ulicę, przy której mieści się O2 Arena i otworzyłam oczy ze zdumienia. Zobaczyłam tłum fanek, które przyszły tu tylko po to, by zobaczyć swoich idoli choć przez kilka sekund; by posłuchać ich głosów. Zdałam sobie sprawę z tego, jakie mam szczęście. A raczej jak bardzo marnuję szansę daną mi przez los. Bezczelnie igram sobie z uczuciami dwójki najwspanialszych facetów na świecie. A może to oni igrają z moimi? W końcu ja jestem tutaj nieletnia... Dobra. Dosyć tego, Wiki, bo właśnie szukasz dziury w całym. Samochód przejechał przez szlaban bez problemów, bo miał przyciemniane szyby. Gdyby tak nie było, jestem pewna, że w ciągu kilkunastu minut moje zdjęcie znalazłyby się na twitterze z dopiskiem "kim jest dziewczyna, która przyjechała z Harrym i Louisem na próbę?". A Directioners dowiedzą się o wszystkim. Wiem doskonale, bo sama jestem jedną z nich! Tak więc na miejscu Hazza i Loueh pobiegli na próbę, a mnie Paul miał zaprowadzić do Louise. 

- Wiktorio, chłopcy nie chcieli mi o tym powiedzieć, ale może ty wiesz, bo spędzasz z nimi więcej czasu... - nie wierzę. Manager One Direction pyta się mnie o coś, co tyczy się chłopaków z 1D. Świat zwariował! – Czy wiesz, dlaczego Niall jest taki wściekły? Zachowuje się, jakby coś go ugryzło.
- Aaa... To... To moja wina.
- Jak to „twoja” wina? - zdziwił się mężczyzna.
- No moja i Louisa po części, ale bardziej moja...
- Czy możesz jaśniej?
- Ja i Lou... Zrobiliśmy świństwo wobec Niallera, a teraz on nie chce ze mną rozmawiać ani mnie widzieć. Zresztą ja na jego miejscu, też bym nie chciała siebie znać. Spokojnie. Przejdzie mu. To znaczy wyrzuci z siebie gniew podczas śpiewu, ale wątpię by kiedykolwiek się jeszcze do mnie odezwał.
- Oj, nie może być tak źle...
- Owszem jest, ale to już było, minęło. Teraz chciałabym poznać Louise - szybko zmieniłam temat.
- No tak. Oto jesteśmy. Garderoba One Direction - powiedział i otworzył drzwi. Moim oczom ukazał się widok, który pragną zobaczyć wszystkie Directioners na świecie. Od progu przywitała mnie Louise. Była to śliczna dziewczyna o siwofioletowych włosach, ach ci styliści, w których było jej naprawdę do twarzy. Wyglądała na jakieś dwadzieścia pięć lat czy coś koło tego.
- Cześć. Jestem Louise. Ty pewnie jesteś Wiktoria - wyściskała mnie. - Witam cię w moim królestwie.
- Cześć... Wiesz, że zawsze chciałam cię poznać?
- Naprawdę? - zaśmiała się dziewczyna.
- Pewnie! Dla wszystkich dziewczyn, które kochają One Direction, jesteś wielką szczęściarą i autorytetem, bo kto ich zna tak dobrze jak ty?
- W sumie prawie nikt... No ale bez przesady, bo przecież spałam tylko z Harrym...
- Ty...spałaś...z...Harrym?! - gdybym coś jadła, to bym się zakrztusiła. Dziewczyna, widząc moją minę, znów się roześmiała, a jej śmiech przypominał dźwięk srebrnych dzwoneczków.

-No.. To była jednorazowa noc po dobrej imprezie, jak jeszcze nie miałam męża i Lux, bo Toma bym nigdy nie zdradziła - Fajnie... Nie ma co. Nie musiała tego mówić, to sprawiło, że ujrzałam przed oczami twarz Nialla, ale szczęśliwego, wtedy, gdy w jego oczach widać było te iskierki pożądania. Musiałam przygryźć wargę.
- No tak... Nawet o tym nie pomyślałam. Fajnie, że jesteście szczęśliwi. A Harry chociaż był dobry?
- A ty nie za młoda na taką wiedzę? Ty pewnie faceta nago nie widziałaś. I dobrze. Za wcześnie, to nie najlepiej.
- I tu cię zaskoczę. Widziałam i to żeby raz...
- W twoim wieku?! Ile ty masz właściwie lat?
- Szesnaście od dwóch miesięcy
- No dobra, nie czepiam się. Ja pierwszy raz przeżyłam w wieku piętnastu...
- A ja niewiele po szesnastce...
- Więc w te wakacje?
- Tak.
- Podczas twojego pobytu u Lottie?
- Tak.
- To on musi być Brytyjczykiem! Przystojny chociaż?
- Przystojny… i to bardzo...
- Ktoś ze szkoły Lottie?
- A co ty taka ciekawska?
- No wiesz, zżera mnie ciekawość, jaki był chłopak, który był twoim pierwszym. Wiesz, w życiu najbardziej pamięta się ten pierwszy i ostatni raz...
- On...jest wyjątkowy, ale też przez niego wszystko się zepsuło… i naprawiło. Na początku on się do mnie przystawiał. Pocałował mnie na diabelskim młynie w Brighton. Potem byliśmy przyjaciółmi. A ja zakochałam się w innym chłopaku, z którego dziewczyną się pokłóciłam. Wtedy ten pierwszy mnie pocałował. Potem poszliśmy do kina, a później to już jakoś tak wyszło. Ja go nawet wtedy nie kochałam... Następnie udało mi się zdobyć tego drugiego chłopaka, ale kiedy wyjechali to znów spotkałam się z tym pierwszym i... znów to zrobiliśmy, ale powiedziałam mu, że kocham tego drugiego i że to nie może się więcej powtórzyć. Potem myślałam, że ten drugi zginął w katastrofie lotniczej i nie mogłam już dopuścić do zbliżenia z pierwszym. Z drugim do niczego nie doszło, bo zawsze ktoś nam przerywał. Przedwczoraj wyjeżdżały od nas moje koleżanki z Polski i Oliwia pocałowała tego pierwszego, przez co wszystko wyszło na jaw: że zdradziłam tego drugiego z tym pierwszym i ten drugi powiedział mi, że nie chce mnie nigdy więcej widzieć. No i po tym incydencie ja uciekłam do parku. Pojawił się ten pierwszy i wtedy poczułam, że jego też kocham.  Całowaliśmy się i pojechaliśmy nad jezioro Loch Ness. No i tam była powtórka z rozrywki...
- Dziewczyno... Ale ty masz popieprzone życie… To dlaczego teraz jesteś tu, a nie z tym chłopakiem nad jeziorem Loch Ness? – spytała. - Nie mów, że chłopcy cię tu ściągnęli z upojnego wypadu w Szkocji?!
- Pomyślmy... Ściągnął nas telefon od Stylesa pod tytułem: „Management się wścieknie, jeśli Lou nie będzie na dzisiejszej próbie”. Więc oto jesteśmy...
- Ten chłopak, o którym mówiłaś to... To...był...Tomlinson?! - Louise zrobiła zdziwioną minę.
- Tak. To był on...
- Czy ty zdajesz sobie sprawę, że przespałaś się z sześć lat starszym facetem?!
- Trzy razy. No nie licząc kilku powtórek podczas pierwszej nocy...
- I tym facetem był Louis Tomlinson?!
- A ty spałaś ze Stylesem... Wielkie mi halo!
- W sumie dla dziewczyn, które tego nie doświadczyły to byłoby wielkie halo... Ale jeśli tym pierwszym chłopakiem był Louis, to kto był drugim? - spytała dziewczyna, a mój wzrok stał się nieobecny, gdy napotkał na swojej drodze dobrze znaną gitarę. Podeszłam do niej i dotknęłam jej polakierowanej powierzchni... Ta gitara pamięta jeszcze dotyk ciepłych dłoni Horana i tęskni za nimi tak, jak  moja skóra. Tęsknię za jego śmiechem. Za tym, jak dużo je i jak dzielił się ze mną. Za tym, jak nasze głosy współgrały, gdy śpiewaliśmy razem. Tęskniłam za tymi godzinnymi rozmowami. Za naszymi subtelnymi pocałunkami...
- To był Niall, prawda? - spytała dziewczyna, a ja pokiwałam twierdząco głowa.
- On teraz mnie nienawidzi...
- Nie sądzę. W Niallu nie ma tylu negatywnych emocji, by kogoś nienawidzić.
- Nie widziałaś tej przerażającej pustki w jego oczach, kiedy się dowiedział. Potem pojawiła się w nich ta furia... Po prostu widziałam, jak cała miłość, którą mnie darzył, zniknęła w ciągu sekundy.
- Może to jeszcze nie koniec...
- Racja. Został mi Louis, który darzy mnie niemniejszym uczuciem niż kiedyś Niall, ale w tej chwili sama już nie wiem, którego bardziej kocham... To, że między nami pojawiła się miłość, to chyba nikomu nie wyszło na dobre. Sto razy lepiej byłoby, gdybym wcale nie przyjechała do tej całej Anglii...
- Nie gadaj głupot! Tak chciał los... Ja osobiście uważam, że nic w naszym życiu nie dzieje się przez przypadek. Zawsze jest jakiś powód, który stanie się jasny dopiero po jakimś czasie. A teraz już nie płacz, bo sobie rozmazałaś makijaż - spojrzałam w lustro. Nawet nie zauważyłam, że płaczę. Ostatnio zdarza mi się to nazbyt często. – Chodź, kochanie, ja wiedziałam, że ktoś kiedyś będzie cierpiał przez One Direction... - dziewczyna mnie przytuliła.
- I z wzajemnością... - zaśmiałam się cicho.
- No widzisz. Gorzej by było, gdybyś tylko ty cierpiała. Chodź, poprawię ci makijaż, a potem pokażę, co będziesz robić, ok?
- Niech będzie – powiedziałam, ocierając ostatnie łzy. Miałam zamiar pokazać Niallowi, że się tym wszystkim nie przejmuję. Nie będę pokazywać, że go nadal kocham. Co to, to nie! Z ostatnimi łzami zniknęło także moje cierpienie. Przynajmniej z twarzy. Louise świetnie znała się na makijażu i dzięki jej cudownym rękom  kompletnie nie było widać, że płakałam, do tego wyglądałam bardzo naturalnie. Nawet miałam złocistobrązowe cienie na powiekach, a zawsze ograniczałam się do kilku pociągnięć tuszem do rzęs.
- Wow, kobieto, co ty ze mną zrobiłaś?
- Ja? Nic! - uśmiechnęła się kącikiem ust, a potem szepnęła mi prosto do ucha. - Niech Niall wie, co stracił.
- Ta... I niech utwierdzi się w przekonaniu, że jestem dziwką.
- Oj... On na pewno tak nie myśli!
- A założymy się?
- No dobra... A teraz powiem ci, co i jak. A więc tu masz najważniejszą rzecz, czyli przepustkę. Bez niej nigdzie nie wejdziesz - powiedziała, podając mi plakietkę ze szpanerskim napisem "stylist's asisstant", logiem 1D, jeszcze jakimiś szpanerskimi napisami, zawieszoną na szpanerskiej smyczce z łańcuszka. Od razu założyłam ją na szyję - Tu są wszystkie kosmetyki. Będziesz mi głównie wszystko podawać, ale może się zdarzyć, że nie będzie czasu i będziesz musiała mi pomóc uczesać chłopaków czy coś... Tu są wieszaki z ubraniami chłopców. Będziesz miała przyjemność wybrać, co założą na koncert wieczorem.
- To koncert jest już dziś?
- No... A myślałaś, że będziemy czekać w nieskończoność? To jest show business! Każdy dzień to pieniądz! To trochę przerażające, nie ma życia, ale tak to już jest.
- No w sumie... A jak długo mam ci pomagać?
- Tak długo, jak będzie trzeba. Teraz chodź. Oprowadzę cię, żebyś się tu nie pogubiła - powiedziała i chwyciła mnie pod rękę i zaczęła oprowadzać. Wszystko było tu takie… wielkie... i niesamowite. Czuć było, tę magiczną atmosferę, jaką czułam w teatrze przed występem. Wszyscy poznawani ludzie byli bardzo sympatyczni, na przykład bliźniacy Fred i George (ktoś tu chyba był fanem Harry'ego Pottera, gdy nadawał imiona swoim dzieciom) którzy obsługiwali oświetlenie, dym i wszystkie efekty specjalne, byli niezwykłymi jajcarzami. Gdy już wszystko zobaczyłam, oczywiście salę prób omijałyśmy szerokim łukiem, Louise stwierdziła, że wychodzimy do Starbucksa po kawę. Skoczyłyśmy po nasze torebki do garderoby i wyszłyśmy z O2 areny. Od razu powitały nas piski dziewczyn stojących z plakatami 1D.
- Boże święty, co za dzicz!
- Zdążyłam się przyzwyczaić. Chodź - powiedziała, chwyciła mnie pod rękę i ruszyłyśmy przez tłum fanek, które pewnie już czekały na koncert, który miał się zacząć za jakieś...cztery godziny! No tak... Liczą, że może wcześniej uda im się zobaczyć chłopaków. Przedrzeć się między nimi to było nie lada wyzwanie, to znaczy od momentu, w którym szlaban przestał nas od nich odgradzać. Gdy już dotarłyśmy do Starbucksa, zamówiłyśmy sobie po karmelowym macchiato i usiadłyśmy przy barze na stołkach. Dwa miejsca od nas siedziały jakieś dziewczyny. Wyglądały na bliźniaczki. Takie same delikatnie kręcone ciemne włosy i czekoladowe oczy. Rozmawiały o czymś podekscytowanymi głosami. W pewnym momencie pokiwały do siebie znacząco głowami i jedna z nich, chyba ta odważniejsza, nachyliła się w nasza stronę...

24. Would you dance with me?

Obudził mnie wspaniały zapach śniadania, ale nie chciałam jeszcze wstawać. Naciągnęłam kołdrę na głowę i wtuliłam się w poduszkę. Ale miałam dziwny sen... Z jednej strony okropny, a z drugiej cudowny. Okropny, bo straciłam Nialla, a cudowny, bo odzyskałam Louisa. Taki dziwny sen... Ale już się skończył i mogę sobie spokojnie poleżeć, nie przejmując się tymi dziwnymi snami. Usłyszałam ciche skrzypienie otwieranych drzwi do pokoju i ktoś z rozpędu wskoczył na łóżko przy okazji, przygniatając mnie. Jęknęłam niezadowolona.
- Kimkolwiek jesteś, złaź ze mnie, zły człowieku!
- Nie mam zamiaru! - odparł Louis. Louis? To on mnie obudził? A co jeśli to nie był sen?
- Louis, złaź ze mnie!!!
- Nie! - odparł i ściągnął kołdrę z mojej głowy. Zauważyłam, że nie jestem w pokoju Lottie.
- Czyli to nie był sen?
- Zależy co...
- No… To wszystko od sytuacji z tobą i Oliwią do...
- …seksu nad jeziorem Loch Ness? - spytał, zabawnie poruszając brwiami, a ja pokiwałam głową -Tak, to prawda. A co? Nie podobało ci się?
- Nie! To znaczy podobało się tylko, to było tak nierealne i do tego obudziłam się tutaj i myślałam, że to był jedynie sen...
- Gdyby to był sen, to bym stwierdził, że masz zboczone sny - uśmiechnął się łobuzersko.
- Ej! Nie mam zboczonych snów, bo to nie był sen! - oburzyłam się.
- Skoro to nie był sen, to mogę zrobić to?
- Co? - nie odpowiedział, tylko pochylił się nade mną i pocałował mnie tak, jakby codziennie przychodził rano mnie pocałować, a ja rozpłynęłam się w smaku jego ust.
- Właściwie, jak ja się tu znalazłam?
- Kiedy się obudziłem rano, przyniosłem cię tu, bo przecież nie mogłem cię zostawić samej na pomoście! - popatrzył na mnie pobłażliwie, ale coś w tym spojrzeniu było słodkiego, takiego, że aż się ciepło robiło na sercu - A teraz zapraszam na pyszne śniadanko!
- To ty umiesz gotować? - zdziwiłam się.
- Ba! Jak bym mógł nie umieć? Ty jeszcze wiele o mnie nie wiesz...
- A chciałabym...
- Jeśli chcesz to mogę ci pokazać, co umiem i lubię robić.
- Pewnie!
- To po śniadaniu - powiedział, musnął moje usta i wstał z łóżka. Gdy był już w drzwiach, odwrócił się i z błyskiem w oczach powiedział - Poza tym słodko mówisz przez sen, że mnie kochasz... - i wyszedł. Więc gadam takie rzeczy przez sen??? Spoko... Chyba czas się leczyć. Przeciągnęłam się i poczłapałam do łazienki, aby wziąć ciepły prysznic. Podczas kąpieli, jak to bywa, zaczęłam mieć rożne, dziwne rozkminy. Stwierdzam, że może to i dobrze, że ta cała sprawa wyszła na jaw i Niall mnie rzucił. Sama nie wiem… Może tak właśnie miało być. Przecież dzięki temu mogę spróbować być z Louisem, nie raniąc nikogo innego. Może po prostu nigdy do siebie z Niallem nie pasowaliśmy... Może przestanę go kochać? Nie, to trochę głupie. Jak mogłabym przestać go kochać? Normalnie. Tak, jak on przestał kochać mnie. Czy na pewno przestał? Powinno się walczyć o miłość i wybaczać. Spójrzmy prawdzie w oczy, on nawet nie spróbował zawalczyć... Nie powiedział, że jest mi w stanie wybaczyć... Pewnie już zapomniał o moim istnieniu, a ja mam tu Louisa i razem możemy być szczęśliwi. Spróbuję zapomnieć o Niallu. Tak, to moje postanowienie na dziś. Zapomnieć o miłości swojego życia. Bułka z masłem, co nie? Witajcie w moim świecie!
Z tych głupich myśli otrząsnęłam się dopiero, gdy stanęłam w drzwiach kuchni i zobaczyłam uśmiechniętego od ucha do ucha Louisa. W momencie, w którym zobaczyłam jego uśmiech, wszystkie troski zniknęły jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

- To co za specjały przygotowałeś na dzisiejszy poranek? - spytałam.
- Parówki zapiekane z żółtym serem i pomidorami - wyszczerzył się i postawił na stole danie. Co z tego, że jest bardzo proste, skoro równocześnie przepyszne! Wiem, bo już kiedyś je robił. Po chwili dodał - Poza tym... słodko wyglądasz w paskach.
Spojrzałam na siebie. Tak... Miałam na sobie tę biało-czarną, stylizowaną na lata pięćdziesiąte sukienkę w grube paski. Uśmiechnęłam się kącikiem ust, zaglądając w niebieskoszare oczy chłopaka.
- Tak sądzisz? - spytałam.
- No pewnie! – odparł, kładąc ręce na mojej talii, a mnie przeszedł przyjemny dreszcz. Pochylił się i jego usta musnęły moje. Potem odsunął się ode mnie na zaledwie kilka milimetrów. Stykaliśmy się czołami, wpatrując sobie w oczy z czułością. Następnie jego ciepłe usta znów złączyły się z moimi w słodkim pocałunku.
- Bądź już zawsze moja, proszę - szepnął mi do ucha - Nie zostawiaj mnie znów...
- Nie mam zamiaru cię zostawić. Nie przejmuj się, Lou - powiedziałam i musnęłam jego usta. Bardzo chciałam by to była prawda, ale nie wiem, co przyniesie jutro - To co? Możemy jeść?
- Pewnie.
Nie pomyliłam się- danie było pyszne. Podczas posiłku nie zabrakło naszych zwyczajowych śmiechów i wygłupów. W końcu skończyliśmy jedzenie i Lou zaczął mi pokazywać, co lubi.
- No dobra... Zamknij oczy - poprosił.
- Ok... Zaczynam się bać.
- Nie ufasz mi?
- Ufam.
- Zaprowadzę cię do mojego ulubionego pokoju w tym domu
- To dlaczego nie mogę patrzeć? - spytałam.
- Bo nie i już! - uśmiechnął się, a potem położył swoje dłonie na moich oczach - Tylko nie podglądaj!
- Nie będę – czułam, jak prowadzi mnie gdzieś. Wiem, że było to na parterze, bo nie szliśmy po schodach na górę. W końcu posadził mnie na dość szerokim skórzanym stołku i sam usiadł obok. Miał utrudnioną robotę, bo cały czas jego dłonie zakrywały moje oczy. W końcu je zabrał, mówiąc:
- Możesz otworzyć oczy – posłusznie wykonałam jego polecenie i zaniemówiłam. Znajdowaliśmy się w pomieszczeniu, które wyglądało na salon. Jedną ścianę miało całkowicie przeszkloną, z cudnym widokiem na jezioro Loch Ness. Natomiast my siedzieliśmy właśnie przy bielusieńkim fortepianie Yamahy.
- To ty umiesz grać? - spytałam zdziwiona. Chłopak tylko uśmiechnął się tajemniczo, a jego smukłe palce dotknęły klawiszy. Rozpoznałam tę melodię już po pierwszych taktach. Kocham ten utwór. Mój wzrok powędrował na twarz chłopaka, która przyglądała się w skupieniu klawiszom. Było widać, że sprawia mu to radość. Gdy spostrzegł, że na niego patrzę, uniósł głowę i jego wzrok skrzyżował się z moim. Uśmiechnął się, a ja odwzajemniłam ten uśmiech. Gdy skończył grać, w powietrzu brzmiały jeszcze ostatnie nuty wydobyte z instrumentu.
- I jak się podobało? - spytał.
- Ładnie, ładnie... Bella's Lullaby. Uwielbiam to - powiedziałam, a potem spytałam, uśmiechając się słodko - Pokażesz mi jak?
- Pewnie! Tylko trzeba cierpliwości... - poinformował mnie i ustawił moje palce na odpowiednich klawiszach. Przypomniało mi się, jak Niall przytrzymywał je na strunach. To był dzień, w którym zdałam sobie sprawę, że jestem w nim zakochana. God! Głupia dziewczyno! On nie chce cię znać! Zapomnijmy o tym! Przycisnęłam klawisze trochę zbyt nerwowo, a z instrumentu wydobyła się zniekształcona nuta.
- No to mamy już pierwszą nutę. Lecimy dalej - pokazywał mi kolejne, a ja udawałam, że słucham. Tak naprawdę przyglądałam się temu, jak słodko wygląda, gdy próbuje być nauczycielem gry na pianinie. Tylko biedaczek nie wiedział, że pokazuje za szybko, żeby ktokolwiek to zapamiętał, więc miałam dobrą zabawę.
- A teraz...
Postanowiłam skrócić jego męki.
- Niech zgadnę - wtrąciłam mu się w środek zdania, patrzył na mnie zdziwiony - Teraz będzie tak - pokazałam klawisze, które należy nacisnąć.
- Skąd ty to wiesz? - zdziwił się. Uśmiechnęłam się łobuzersko i zaczęłam grać. Moje palce poruszały się po klawiszach nie mniej sprawnie niż jego. Gdy skończyłam, zerknęłam na chłopaka. Wpatrywał się we mnie z rozdziawionymi ustami, na co się zaśmiałam i powiedziałam:
- Zamykamy buzię. Nie jesteśmy dorszem!
- Gadasz jak Marry Poppins!
- Wiem - uśmiechnęłam się.
- Nie masz prawa tak mówić, bo perfidnie mnie oszukałaś! Ja tu się produkowałem, a ty cały czas świetnie się bawiłaś. Foch- powiedział. Skrzyżował ramiona na piersi i odwrócił głowę, robiąc obrażoną minę.
- Ale ty tak słodko starałeś się mnie nauczyć... Dam ci radę, kiedy będziesz kiedyś kogoś uczył grać na pianinie, to dwa razy wolniej, bo nic nie skapuje.
- Czepiasz się! I nadal jestem na ciebie obrażony.
- Oj, no weź... - objęłam go ramionami i przytuliłam, ale pozostał niewzruszony, więc pocałowałam go w szyję. Nie mogąc się powstrzymać, uśmiechnął się kącikami ust.
- Myślisz, że to coś da? - spytał.
- Myślę, że tak... - mówiąc to, muskałam ustami jego szyję. W końcu westchnął:
- No dobra... Wygrałaś - przekręcił głowę. Nasze spojrzenia się spotkały i wpatrując się we mnie jak w obrazek, złożył na moich ustach słodki pocałunek. 

- Ja zawsze wygrywam. Masz ochotę zagrać coś razem? - spytałam, a po chwili graliśmy wszystko co się da na cztery ręce. Głownie melodie, których nazw nie pamiętam. Śmiesznie było grać z nim to, czego nauczyły mnie koleżanki w podstawówce na przerwach przed lekcjami baletu czy tańca ludowego. Tak jakbyś nie wiedział, pamiętniczku, to udało mi się przeżyć trzy lata w miejscu tortur fizycznych i psychicznych, potocznie zwanym Ogólnokształcącą Szkołą Baletową imienia Romana Turczynowicza w Warszawie. Uroczo, nieprawdaż? W tamtych chwilach, gdy miałam te jedenaście lat, nigdy bym nie pomyślała, że kiedyś będę sobie grać na fortepianie z bożyszczem milionów nastolatek. Fajnie, nie? Potem nie robiliśmy nic konkretnego. Większość czasu zajmowało nam śmianie się i gilgotanie oraz ganianie się po domu z przerwami na całowanie. W końcu, gdy zrobiło się ciemno, Lou złapał i posadził mnie na kanapie w salonie. Zaczęliśmy oglądać „Dirty dancing”, czyli film z czołówki moich ukochanych produkcji. Byłam ciekawa, co ten film ma wspólnego z tym, co on umie/lubi robić, ale nie przeszkadzało mi to. Zawsze podobała mi się ta muzyka z filmu. Aż czuć w niej rytm i tę taką, jakby to nazwać, głębokość. Nienawidzę nie umieć ubrać opisu muzyki w słowa! Ta muzyka i ten ich taniec jest taki..., że aż chce się tańczyć. Nie jest to dzisiejszy hip-hop czy jeden z dziwnych tańców dyskotekowych, na których ludzie się o siebie bezmyślnie ocierają. O nie! To o wiele więcej... Ten taniec na pewno nie jest „czysty”, jak sama nazwa wskazuje, lecz po prostu perfekcyjny! Między tancerzami wytwarza się niebywała więź. Dopełniają się idealnie. Zdają się czuć muzykę całymi sobą. Tym tańcem można by wyrazić prawdziwą definicję tańca. Wpatrywałam się w ekran jak zaczarowana.
- Nigdy nie widziałem, byś oglądała jakiś film w ten sposób... - zauważył chłopak, przy czym mój świat idealnego tańca pękł niczym bańka mydlana. Wróciłam do szarej rzeczywistości.
- Ponieważ to nie jakiś tam film! Popatrz tylko na to, w jaki sposób oni tańczą... Czyż to nie jest wspaniałe? - spytałam - Gdy to oglądam, wyobrażam sobie, że też tak tańczę... Zazdroszczę dziewczynie, która to przeżyła. Zawsze tak chciałam... Teraz, już nikt tak nie tańczy... - westchnęłam, tęskno zerkając na telewizor, na którym za chwilę miała zacząć się jedna z tanecznych scen.
- No to chodź! - odezwał się Louis i uśmiechając się łobuzersko, wyciągnął do mnie rękę. Musiałam przeoczyć moment, w którym wstał.
- Ale po co? - zapytałam, wstając posłusznie.
- Jak to po co? A kto właśnie narzekał, że chce tak zatańczyć? - spytał. Spojrzałam na niego zdezorientowana.
- No ja, ale nie spodziewałam się, że umiesz tak tańczyć
- Przecież obiecałem, że pokażę ci, co umiem...
- Czyli po to był ten film? Aby zaciągnąć mnie do tańca?
- Tak jakby...
- Nie było prościej zapytać? - spytałam, patrząc na niego pobłażliwie.
- Nie, ale niech ci będzie. Zatańczysz ze mną? – spytał, wpatrując się prosto w moje oczy. Skinęłam głową na znak, że się zgadzam. Świetnie się wpasowaliśmy, bo właśnie w filmie rozbrzmiała przygrywka do tańca Baby i Jonnhy'ego. Louis podszedł do mnie i złapał za nadgarstki. Zarzucił sobie moje ramiona na szyję. Przycisnął mnie do siebie tak, że nie było między nami ani milimetra pustej przestrzeni. Jego dłonie powędrowały na moje biodra i zaczęliśmy taniec. To było coś niesamowitego. Ta fenomenalna muzyka, która praktycznie płynęła w moich żyłach i my - tańczący. Jakby to powiedział fachowiec: głębokie ruchy. Specyficzne krążenia biodrami na niskougiętych kolanach. Do tego bycie jak najbliżej siebie. Ten taniec ociekał.... seksem. Tak, stąd też Polska nazwa filmu „Wirujący seks”, która jest trochę komiczna, lecz również trafna. Odchylił mnie do tyłu i zatoczył pół okręg, a moje długie, rozpuszczone włosy niemalże dotknęły podłogi.. Po chwili stykaliśmy się czołami, a jego dłoń zacisnęła się gdzieś w okolicy mojego krzyża na materiale kilkuwarstwowej spódnicy mojej sukienki, która niezwykle przypominała tę z „Dirty dancing”. Wpatrywaliśmy się prosto w swoje rozpalone tęczówki, gdy nasze ciała pogrążone były w tym zmysłowym tańcu. To było coś wspaniałego. Jeszcze nigdy wcześniej nie czułam się tak podczas tańca, jak właśnie teraz. 

Gdy muzyka się skończyła i akcja filmu potoczył się dalej, my staliśmy w swoich objęciach. Patrzyliśmy na siebie jak zaczarowani, opierając się swoimi czołami i uśmiechaliśmy się do siebie delikatnie. Po chwili nasze usta spotkały się w namiętnym pocałunku, który z każdą sekundą stawały się coraz zachłanniejsze. Odgarnął moje włosy na jedno ramię, a jego palce powędrowały na moje plecy by odpiąć zamek sukienki. Poczułam jego rozgrzane dłonie na mojej obnażonej skórze i wtedy tę wspaniałą chwilę przerwał sygnał telefonu Louisa. On go zignorował i całował mnie dalej.
- Lou, telefon - powiedziałam między pocałunkami.
- Wiem i co z tego? - spytał i znów wpił się w moje usta.
- A jeśli to coś ważnego? – nie odpuszczałam.
- Teraz to ty jesteś najważniejsza - znów mnie pocałował. Postanowiłam dać za wygraną, ale ten ktoś, kto chciał się dodzwonić do Louisa nie poddał się. W końcu wkurzony tym ciągłym brzęczeniem Lou oderwał się ode mnie i chwycił telefon. Powiedział:
- Harry. To nie potrwa długo. Obiecuję, że zaraz do tego wrócimy -potem odebrał, a jego wolna dłoń nadal spoczywała na mojej talii- No hej. Przecież mówiłem ci wczoraj, że wracam za tydzień! ... Gdzie chciał lecieć? ... Dobrze, że go powstrzymaliście! Co on sobie w ogóle wyobraża?! ... Co z tego, że jest na nią wściekły! ... Ale z niego bachor... Co Paul powiedział? ... Jak to jutro?! ... Przecież koncerty mamy dopiero pod koniec sierpnia! ... Jaki znowu tydzień koncertów charytatywnych?! ... I on to ustala bez naszej wiedzy?! ... Tego gościa pojebało!!! ... Nie obchodzi mnie, że management może podsłuchiwać tę rozmowę! ... Przecież jestem spokojny! Po prostu byłem w trakcie czegoś! ... Wcale się z nią nie pieprzyłem! Pogrzało cię, Styles?! Po prostu byliśmy zajęci! ... Dobra, przestań z tymi insynuacjami i powiedz Paulowi, że management ma się wypchać! ... No tak... Dobra. Nieważne. Nie musisz mu tego mówić. Przyjadę... Tak, też cię kocham - Louis zakończył rozmowę. Był mocno wkurzony.
- Tommo, co się stało? – spytałam, chwytając jego twarz w dłonie i zmuszając go, by na się do mnie odwrócił. Jego spojrzenie było przerażające.
- Wiki, najdroższa... Musimy wracać.