24. Would you dance with me?

Obudził mnie wspaniały zapach śniadania, ale nie chciałam jeszcze wstawać. Naciągnęłam kołdrę na głowę i wtuliłam się w poduszkę. Ale miałam dziwny sen... Z jednej strony okropny, a z drugiej cudowny. Okropny, bo straciłam Nialla, a cudowny, bo odzyskałam Louisa. Taki dziwny sen... Ale już się skończył i mogę sobie spokojnie poleżeć, nie przejmując się tymi dziwnymi snami. Usłyszałam ciche skrzypienie otwieranych drzwi do pokoju i ktoś z rozpędu wskoczył na łóżko przy okazji, przygniatając mnie. Jęknęłam niezadowolona.
- Kimkolwiek jesteś, złaź ze mnie, zły człowieku!
- Nie mam zamiaru! - odparł Louis. Louis? To on mnie obudził? A co jeśli to nie był sen?
- Louis, złaź ze mnie!!!
- Nie! - odparł i ściągnął kołdrę z mojej głowy. Zauważyłam, że nie jestem w pokoju Lottie.
- Czyli to nie był sen?
- Zależy co...
- No… To wszystko od sytuacji z tobą i Oliwią do...
- …seksu nad jeziorem Loch Ness? - spytał, zabawnie poruszając brwiami, a ja pokiwałam głową -Tak, to prawda. A co? Nie podobało ci się?
- Nie! To znaczy podobało się tylko, to było tak nierealne i do tego obudziłam się tutaj i myślałam, że to był jedynie sen...
- Gdyby to był sen, to bym stwierdził, że masz zboczone sny - uśmiechnął się łobuzersko.
- Ej! Nie mam zboczonych snów, bo to nie był sen! - oburzyłam się.
- Skoro to nie był sen, to mogę zrobić to?
- Co? - nie odpowiedział, tylko pochylił się nade mną i pocałował mnie tak, jakby codziennie przychodził rano mnie pocałować, a ja rozpłynęłam się w smaku jego ust.
- Właściwie, jak ja się tu znalazłam?
- Kiedy się obudziłem rano, przyniosłem cię tu, bo przecież nie mogłem cię zostawić samej na pomoście! - popatrzył na mnie pobłażliwie, ale coś w tym spojrzeniu było słodkiego, takiego, że aż się ciepło robiło na sercu - A teraz zapraszam na pyszne śniadanko!
- To ty umiesz gotować? - zdziwiłam się.
- Ba! Jak bym mógł nie umieć? Ty jeszcze wiele o mnie nie wiesz...
- A chciałabym...
- Jeśli chcesz to mogę ci pokazać, co umiem i lubię robić.
- Pewnie!
- To po śniadaniu - powiedział, musnął moje usta i wstał z łóżka. Gdy był już w drzwiach, odwrócił się i z błyskiem w oczach powiedział - Poza tym słodko mówisz przez sen, że mnie kochasz... - i wyszedł. Więc gadam takie rzeczy przez sen??? Spoko... Chyba czas się leczyć. Przeciągnęłam się i poczłapałam do łazienki, aby wziąć ciepły prysznic. Podczas kąpieli, jak to bywa, zaczęłam mieć rożne, dziwne rozkminy. Stwierdzam, że może to i dobrze, że ta cała sprawa wyszła na jaw i Niall mnie rzucił. Sama nie wiem… Może tak właśnie miało być. Przecież dzięki temu mogę spróbować być z Louisem, nie raniąc nikogo innego. Może po prostu nigdy do siebie z Niallem nie pasowaliśmy... Może przestanę go kochać? Nie, to trochę głupie. Jak mogłabym przestać go kochać? Normalnie. Tak, jak on przestał kochać mnie. Czy na pewno przestał? Powinno się walczyć o miłość i wybaczać. Spójrzmy prawdzie w oczy, on nawet nie spróbował zawalczyć... Nie powiedział, że jest mi w stanie wybaczyć... Pewnie już zapomniał o moim istnieniu, a ja mam tu Louisa i razem możemy być szczęśliwi. Spróbuję zapomnieć o Niallu. Tak, to moje postanowienie na dziś. Zapomnieć o miłości swojego życia. Bułka z masłem, co nie? Witajcie w moim świecie!
Z tych głupich myśli otrząsnęłam się dopiero, gdy stanęłam w drzwiach kuchni i zobaczyłam uśmiechniętego od ucha do ucha Louisa. W momencie, w którym zobaczyłam jego uśmiech, wszystkie troski zniknęły jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

- To co za specjały przygotowałeś na dzisiejszy poranek? - spytałam.
- Parówki zapiekane z żółtym serem i pomidorami - wyszczerzył się i postawił na stole danie. Co z tego, że jest bardzo proste, skoro równocześnie przepyszne! Wiem, bo już kiedyś je robił. Po chwili dodał - Poza tym... słodko wyglądasz w paskach.
Spojrzałam na siebie. Tak... Miałam na sobie tę biało-czarną, stylizowaną na lata pięćdziesiąte sukienkę w grube paski. Uśmiechnęłam się kącikiem ust, zaglądając w niebieskoszare oczy chłopaka.
- Tak sądzisz? - spytałam.
- No pewnie! – odparł, kładąc ręce na mojej talii, a mnie przeszedł przyjemny dreszcz. Pochylił się i jego usta musnęły moje. Potem odsunął się ode mnie na zaledwie kilka milimetrów. Stykaliśmy się czołami, wpatrując sobie w oczy z czułością. Następnie jego ciepłe usta znów złączyły się z moimi w słodkim pocałunku.
- Bądź już zawsze moja, proszę - szepnął mi do ucha - Nie zostawiaj mnie znów...
- Nie mam zamiaru cię zostawić. Nie przejmuj się, Lou - powiedziałam i musnęłam jego usta. Bardzo chciałam by to była prawda, ale nie wiem, co przyniesie jutro - To co? Możemy jeść?
- Pewnie.
Nie pomyliłam się- danie było pyszne. Podczas posiłku nie zabrakło naszych zwyczajowych śmiechów i wygłupów. W końcu skończyliśmy jedzenie i Lou zaczął mi pokazywać, co lubi.
- No dobra... Zamknij oczy - poprosił.
- Ok... Zaczynam się bać.
- Nie ufasz mi?
- Ufam.
- Zaprowadzę cię do mojego ulubionego pokoju w tym domu
- To dlaczego nie mogę patrzeć? - spytałam.
- Bo nie i już! - uśmiechnął się, a potem położył swoje dłonie na moich oczach - Tylko nie podglądaj!
- Nie będę – czułam, jak prowadzi mnie gdzieś. Wiem, że było to na parterze, bo nie szliśmy po schodach na górę. W końcu posadził mnie na dość szerokim skórzanym stołku i sam usiadł obok. Miał utrudnioną robotę, bo cały czas jego dłonie zakrywały moje oczy. W końcu je zabrał, mówiąc:
- Możesz otworzyć oczy – posłusznie wykonałam jego polecenie i zaniemówiłam. Znajdowaliśmy się w pomieszczeniu, które wyglądało na salon. Jedną ścianę miało całkowicie przeszkloną, z cudnym widokiem na jezioro Loch Ness. Natomiast my siedzieliśmy właśnie przy bielusieńkim fortepianie Yamahy.
- To ty umiesz grać? - spytałam zdziwiona. Chłopak tylko uśmiechnął się tajemniczo, a jego smukłe palce dotknęły klawiszy. Rozpoznałam tę melodię już po pierwszych taktach. Kocham ten utwór. Mój wzrok powędrował na twarz chłopaka, która przyglądała się w skupieniu klawiszom. Było widać, że sprawia mu to radość. Gdy spostrzegł, że na niego patrzę, uniósł głowę i jego wzrok skrzyżował się z moim. Uśmiechnął się, a ja odwzajemniłam ten uśmiech. Gdy skończył grać, w powietrzu brzmiały jeszcze ostatnie nuty wydobyte z instrumentu.
- I jak się podobało? - spytał.
- Ładnie, ładnie... Bella's Lullaby. Uwielbiam to - powiedziałam, a potem spytałam, uśmiechając się słodko - Pokażesz mi jak?
- Pewnie! Tylko trzeba cierpliwości... - poinformował mnie i ustawił moje palce na odpowiednich klawiszach. Przypomniało mi się, jak Niall przytrzymywał je na strunach. To był dzień, w którym zdałam sobie sprawę, że jestem w nim zakochana. God! Głupia dziewczyno! On nie chce cię znać! Zapomnijmy o tym! Przycisnęłam klawisze trochę zbyt nerwowo, a z instrumentu wydobyła się zniekształcona nuta.
- No to mamy już pierwszą nutę. Lecimy dalej - pokazywał mi kolejne, a ja udawałam, że słucham. Tak naprawdę przyglądałam się temu, jak słodko wygląda, gdy próbuje być nauczycielem gry na pianinie. Tylko biedaczek nie wiedział, że pokazuje za szybko, żeby ktokolwiek to zapamiętał, więc miałam dobrą zabawę.
- A teraz...
Postanowiłam skrócić jego męki.
- Niech zgadnę - wtrąciłam mu się w środek zdania, patrzył na mnie zdziwiony - Teraz będzie tak - pokazałam klawisze, które należy nacisnąć.
- Skąd ty to wiesz? - zdziwił się. Uśmiechnęłam się łobuzersko i zaczęłam grać. Moje palce poruszały się po klawiszach nie mniej sprawnie niż jego. Gdy skończyłam, zerknęłam na chłopaka. Wpatrywał się we mnie z rozdziawionymi ustami, na co się zaśmiałam i powiedziałam:
- Zamykamy buzię. Nie jesteśmy dorszem!
- Gadasz jak Marry Poppins!
- Wiem - uśmiechnęłam się.
- Nie masz prawa tak mówić, bo perfidnie mnie oszukałaś! Ja tu się produkowałem, a ty cały czas świetnie się bawiłaś. Foch- powiedział. Skrzyżował ramiona na piersi i odwrócił głowę, robiąc obrażoną minę.
- Ale ty tak słodko starałeś się mnie nauczyć... Dam ci radę, kiedy będziesz kiedyś kogoś uczył grać na pianinie, to dwa razy wolniej, bo nic nie skapuje.
- Czepiasz się! I nadal jestem na ciebie obrażony.
- Oj, no weź... - objęłam go ramionami i przytuliłam, ale pozostał niewzruszony, więc pocałowałam go w szyję. Nie mogąc się powstrzymać, uśmiechnął się kącikami ust.
- Myślisz, że to coś da? - spytał.
- Myślę, że tak... - mówiąc to, muskałam ustami jego szyję. W końcu westchnął:
- No dobra... Wygrałaś - przekręcił głowę. Nasze spojrzenia się spotkały i wpatrując się we mnie jak w obrazek, złożył na moich ustach słodki pocałunek. 

- Ja zawsze wygrywam. Masz ochotę zagrać coś razem? - spytałam, a po chwili graliśmy wszystko co się da na cztery ręce. Głownie melodie, których nazw nie pamiętam. Śmiesznie było grać z nim to, czego nauczyły mnie koleżanki w podstawówce na przerwach przed lekcjami baletu czy tańca ludowego. Tak jakbyś nie wiedział, pamiętniczku, to udało mi się przeżyć trzy lata w miejscu tortur fizycznych i psychicznych, potocznie zwanym Ogólnokształcącą Szkołą Baletową imienia Romana Turczynowicza w Warszawie. Uroczo, nieprawdaż? W tamtych chwilach, gdy miałam te jedenaście lat, nigdy bym nie pomyślała, że kiedyś będę sobie grać na fortepianie z bożyszczem milionów nastolatek. Fajnie, nie? Potem nie robiliśmy nic konkretnego. Większość czasu zajmowało nam śmianie się i gilgotanie oraz ganianie się po domu z przerwami na całowanie. W końcu, gdy zrobiło się ciemno, Lou złapał i posadził mnie na kanapie w salonie. Zaczęliśmy oglądać „Dirty dancing”, czyli film z czołówki moich ukochanych produkcji. Byłam ciekawa, co ten film ma wspólnego z tym, co on umie/lubi robić, ale nie przeszkadzało mi to. Zawsze podobała mi się ta muzyka z filmu. Aż czuć w niej rytm i tę taką, jakby to nazwać, głębokość. Nienawidzę nie umieć ubrać opisu muzyki w słowa! Ta muzyka i ten ich taniec jest taki..., że aż chce się tańczyć. Nie jest to dzisiejszy hip-hop czy jeden z dziwnych tańców dyskotekowych, na których ludzie się o siebie bezmyślnie ocierają. O nie! To o wiele więcej... Ten taniec na pewno nie jest „czysty”, jak sama nazwa wskazuje, lecz po prostu perfekcyjny! Między tancerzami wytwarza się niebywała więź. Dopełniają się idealnie. Zdają się czuć muzykę całymi sobą. Tym tańcem można by wyrazić prawdziwą definicję tańca. Wpatrywałam się w ekran jak zaczarowana.
- Nigdy nie widziałem, byś oglądała jakiś film w ten sposób... - zauważył chłopak, przy czym mój świat idealnego tańca pękł niczym bańka mydlana. Wróciłam do szarej rzeczywistości.
- Ponieważ to nie jakiś tam film! Popatrz tylko na to, w jaki sposób oni tańczą... Czyż to nie jest wspaniałe? - spytałam - Gdy to oglądam, wyobrażam sobie, że też tak tańczę... Zazdroszczę dziewczynie, która to przeżyła. Zawsze tak chciałam... Teraz, już nikt tak nie tańczy... - westchnęłam, tęskno zerkając na telewizor, na którym za chwilę miała zacząć się jedna z tanecznych scen.
- No to chodź! - odezwał się Louis i uśmiechając się łobuzersko, wyciągnął do mnie rękę. Musiałam przeoczyć moment, w którym wstał.
- Ale po co? - zapytałam, wstając posłusznie.
- Jak to po co? A kto właśnie narzekał, że chce tak zatańczyć? - spytał. Spojrzałam na niego zdezorientowana.
- No ja, ale nie spodziewałam się, że umiesz tak tańczyć
- Przecież obiecałem, że pokażę ci, co umiem...
- Czyli po to był ten film? Aby zaciągnąć mnie do tańca?
- Tak jakby...
- Nie było prościej zapytać? - spytałam, patrząc na niego pobłażliwie.
- Nie, ale niech ci będzie. Zatańczysz ze mną? – spytał, wpatrując się prosto w moje oczy. Skinęłam głową na znak, że się zgadzam. Świetnie się wpasowaliśmy, bo właśnie w filmie rozbrzmiała przygrywka do tańca Baby i Jonnhy'ego. Louis podszedł do mnie i złapał za nadgarstki. Zarzucił sobie moje ramiona na szyję. Przycisnął mnie do siebie tak, że nie było między nami ani milimetra pustej przestrzeni. Jego dłonie powędrowały na moje biodra i zaczęliśmy taniec. To było coś niesamowitego. Ta fenomenalna muzyka, która praktycznie płynęła w moich żyłach i my - tańczący. Jakby to powiedział fachowiec: głębokie ruchy. Specyficzne krążenia biodrami na niskougiętych kolanach. Do tego bycie jak najbliżej siebie. Ten taniec ociekał.... seksem. Tak, stąd też Polska nazwa filmu „Wirujący seks”, która jest trochę komiczna, lecz również trafna. Odchylił mnie do tyłu i zatoczył pół okręg, a moje długie, rozpuszczone włosy niemalże dotknęły podłogi.. Po chwili stykaliśmy się czołami, a jego dłoń zacisnęła się gdzieś w okolicy mojego krzyża na materiale kilkuwarstwowej spódnicy mojej sukienki, która niezwykle przypominała tę z „Dirty dancing”. Wpatrywaliśmy się prosto w swoje rozpalone tęczówki, gdy nasze ciała pogrążone były w tym zmysłowym tańcu. To było coś wspaniałego. Jeszcze nigdy wcześniej nie czułam się tak podczas tańca, jak właśnie teraz. 

Gdy muzyka się skończyła i akcja filmu potoczył się dalej, my staliśmy w swoich objęciach. Patrzyliśmy na siebie jak zaczarowani, opierając się swoimi czołami i uśmiechaliśmy się do siebie delikatnie. Po chwili nasze usta spotkały się w namiętnym pocałunku, który z każdą sekundą stawały się coraz zachłanniejsze. Odgarnął moje włosy na jedno ramię, a jego palce powędrowały na moje plecy by odpiąć zamek sukienki. Poczułam jego rozgrzane dłonie na mojej obnażonej skórze i wtedy tę wspaniałą chwilę przerwał sygnał telefonu Louisa. On go zignorował i całował mnie dalej.
- Lou, telefon - powiedziałam między pocałunkami.
- Wiem i co z tego? - spytał i znów wpił się w moje usta.
- A jeśli to coś ważnego? – nie odpuszczałam.
- Teraz to ty jesteś najważniejsza - znów mnie pocałował. Postanowiłam dać za wygraną, ale ten ktoś, kto chciał się dodzwonić do Louisa nie poddał się. W końcu wkurzony tym ciągłym brzęczeniem Lou oderwał się ode mnie i chwycił telefon. Powiedział:
- Harry. To nie potrwa długo. Obiecuję, że zaraz do tego wrócimy -potem odebrał, a jego wolna dłoń nadal spoczywała na mojej talii- No hej. Przecież mówiłem ci wczoraj, że wracam za tydzień! ... Gdzie chciał lecieć? ... Dobrze, że go powstrzymaliście! Co on sobie w ogóle wyobraża?! ... Co z tego, że jest na nią wściekły! ... Ale z niego bachor... Co Paul powiedział? ... Jak to jutro?! ... Przecież koncerty mamy dopiero pod koniec sierpnia! ... Jaki znowu tydzień koncertów charytatywnych?! ... I on to ustala bez naszej wiedzy?! ... Tego gościa pojebało!!! ... Nie obchodzi mnie, że management może podsłuchiwać tę rozmowę! ... Przecież jestem spokojny! Po prostu byłem w trakcie czegoś! ... Wcale się z nią nie pieprzyłem! Pogrzało cię, Styles?! Po prostu byliśmy zajęci! ... Dobra, przestań z tymi insynuacjami i powiedz Paulowi, że management ma się wypchać! ... No tak... Dobra. Nieważne. Nie musisz mu tego mówić. Przyjadę... Tak, też cię kocham - Louis zakończył rozmowę. Był mocno wkurzony.
- Tommo, co się stało? – spytałam, chwytając jego twarz w dłonie i zmuszając go, by na się do mnie odwrócił. Jego spojrzenie było przerażające.
- Wiki, najdroższa... Musimy wracać.