23. His lips were what I’d been looking for…

Hejka Ludziska!

Dobra bez zbędnego gadania dedykacja dla Zwiedzającej w zwiazku z jej wczorajszymi imieninami <3 jeszcze raz życzę liamka i dużo dzieci... no dobra tylko się nie przeraź tego rozdziału! Czytasz na własna odpowiedzialność i nie będzie łatwo dla Team Nicky... no dobra koniec spojlerowania, zapraszam do czytania! (i tak możecie się bać o moją psychikę)

- Wiku

-------------------------------------------

- Co?! - odezwał się po chwili ciszy. Jego piękne niebieskoszare oczy wpatrywały się we mnie ze zdziwieniem, ale też z radością.

- Czy ty właśnie powiedziałaś, że mnie kochasz?
- Tak. Dlatego to szaleństwo, bo zdałam sobie sprawę, że kocham was obydwu i nie wiem, co robić...
- To rzeczywiście trudne... Ale proszę, chociaż pozwól mi się nacieszyć twymi słowami.
- Którymi? Tymi, że nie wiem, co robić?
- Nie, tymi, że mnie kochasz. Nie mogę w to uwierzyć... Powiedz to jeszcze raz, proszę... - spojrzałam mu głęboko w oczy i znów wypowiedziałam te słowa, które tylko wszystko komplikowały:
- Kocham cię. Teraz mi wierzysz?
Nie odpowiedział, jedynie spojrzał na mnie z takim uczuciem, że aż mnie przytłaczało i pocałował mnie najdelikatniej, jak umiał. Co z tego, że właśnie byłam w środku najgorszego dnia mojego życia. Co z tego, że mój chłopak dowiedział się, że go zdradziłam i powiedział mi, że nie chce mnie nigdy więcej widzieć. Co z tego, że w ten sposób straciłam miłość swojego życia i wiedziałam, że zawsze będę go kochać, skoro jest przy mnie osoba, która darzy mnie wspaniałym uczuciem; która jest jak moje prywatne słońce, które rozjaśniło mroki mojego pokomplikowanego życia. Wszyscy są teraz przeze mnie skrzywdzeni lub wściekli na mnie. Mimo wszystko on jest tu ze mną i całuje mnie, jakby nic poza tą chwilą nie miało znaczenia. Jeszcze godzinę temu myślałam, że będę pewnie teraz z Niallem. Będziemy grać na gitarach albo pójdziemy do kina, tak jak mi obiecał. Nigdy nie byliśmy na prawdziwej randce... Nie pomyślałabym, że jeszcze kiedykolwiek pocałuję Louisa, ale ostatnio życie nauczyło mnie, że wszystko jest możliwe, więc nie powinnam się zbytnio dziwić. Tak więc wszystko potoczyło się zupełnie nie tak, jak planowałam, ale w tej chwili nic się nie liczyło. Tylko my dwoje. Teraz jego usta były tym, co mi było potrzebne.
- Mam przez to rozumieć, że jednak już mi wierzysz?
- Tak - szepnął i musnął moje usta. Potem wtuliłam się w jego pierś. I tak byliśmy już mokrzy, mnie było zimno, a przytulając się do niego, mogłam zyskać chociaż odrobinę ciepła.
- A co z tym pocałunkiem z Oliwią? - spytałam w końcu - Co to dla ciebie znaczyło?
Chłopak westchnął ciężko, a ja uniosłam głowę, by spojrzeć na niego.
- To... Nie znaczyło zbyt wiele.  Lubię ją. Jest ładna i w ogóle, ale to nic w porównaniu z tobą...
- Teraz tak tylko mówisz. Jak sobie nas wyobrażasz? Ona byłaby dla ciebie lepsza... Uwierz mi.
- Nie, bo nie byłaby tobą.
- To, że nie byłaby mną, nie znaczy, że nie byłaby dla ciebie lepsza. Ja ci nie mogę dać tego, co ona. Ja go nadal kocham...
- Proszę cię, przymknij się i mnie pocałuj! - nasze usta znów połączyły się we wspaniałym pocałunku. Pełnym pasji i...miłości.
- Kocham cię, wiesz? - szepnął mi do ucha.
- Nie, nie wiem. Ja ciebie też - musnęłam ustami jego szyję.
- Co ty na to, żebyśmy stąd zwiali i wrócili, kiedy sytuacja się uspokoi?
- Przecież twoi rodzice dzisiaj wracają i co oni powiedzą, gdy mnie nie będzie?
- Nie martw się. Ja to załatwię, a  teraz chodźmy.
- Niech ci będzie. Też mam tego wszystkiego dosyć - powiedziałam, a chłopak chwycił mnie za rękę i ruszyliśmy parkową alejką. Deszcz przestał już padać i zza chmur wyjrzało ciepłe, lipcowe słońce. Chwilę później siedzieliśmy w samochodzie Louisa i pędziliśmy autostradą.
- Gdzie jedziemy? - spytałam.
- Do miejsca, w które często jeździliśmy w zimie. Jest tam cicho i nikogo nie ma, więc będziemy mieli spokój. - uśmiechnął się. Jechaliśmy kilka godzin i rozmawialiśmy o wszystkim, wygłupialiśmy się i śpiewaliśmy piosenki, które leciały w radiu. Lou jeszcze komentował charaktery i zachowania poszczególnych wykonawców. Miałam wrażenie, że to, co zdarzyło się dziś, w ogóle nie miało miejsca. Nawet nie zorientowałam się, że jest już ciemno, a samochód się zatrzymał.
- Jesteśmy na miejscu! - oznajmił.
- Co? Już? Tak szybko? - zdziwiłam się.
- Ta... Zdążyliśmy tylko dojechać do Szkocji.
- Dokąd?!
- Kiedy wyjdziemy na zewnątrz, to myślę, że sama poznasz, gdzie jesteśmy - uśmiechnął się tajemniczo. Wysiedliśmy z samochodu, a moim oczom ukazał się duży drewniany dom o spadzistym zielonym dachach, osadzony na skraju lasu przed płaskimi górami.
- Ładnie, ale jak mam poznać, gdzie jesteśmy? - spytałam.
- W ten sposób nie poznasz - powiedział i złapawszy mnie za ramiona, obrócił o sto osiemdziesiąt stopni - Tak lepiej? - zapytał, a ja delikatnie pokiwałam głową. To co zobaczyłam, zaparło mi dech w piersiach. Przede mną rozpościerało się gigantyczne jezioro otoczone niskimi górami, a gdzieś po drugiej stronie jeziora ukazały się ruiny zamku. To wszystko było spowite tajemniczym światłem księżyca w pełni. Wszędzie bym poznała ten widok, który przez jakiś czas gościł na tapecie mojego laptopa.
- Ty... Zabrałeś mnie nad jezioro Loch Ness??? - spytałam, nie mogąc w to uwierzyć.
- Tak.
- Wiesz, że zawsze marzyłam, żeby tu przyjechać?
- Niezmiernie miło mi spełniać twoje marzenie. Masz ochotę na lampkę wina i pizzę na pomoście w świetle księżyca?
- Brzmi kusząco, ale ja jestem niepełnoletnia. Hello!
- Czy naprawdę cię ta granica wieku obchodzi? - spojrzał na mnie pobłażliwym wzrokiem.
- Nie, w sumie, to nie... Tylko skąd weźmiesz pizzę na takim pustkowiu? - zapytałam.
-  Zaufaj mi. Mam już swoje sposoby... - uśmiechnął się i musnął moje usta. Nie wiem, jak on tego dokonał, ale pół godziny później siedzieliśmy na kocu, na pomoście i urządziliśmy mały piknik. Dookoła Lou porozstawiał świeczki. Było magicznie… Jedliśmy przepyszną pizzę, która niestety skojarzyła mi się z Niallem, ale szybko odegnałam od siebie myśli o nim, bo przecież powiedział, że nie chce mnie znać, więc delektowałam się smakiem chardonnay. Gdy pizza zniknęła, siedzieliśmy na brzegu pomostu ze stopami zanurzonymi w ciepłej wodzie. Jedną ręką trzymałam kieliszek wina, a palce drugiej były splecione z palcami Louisa. Głowę opierałam na jego ramieniu.

- I jak ci się podobała nasza kolacja? - spytał.
- Szczerze? To była najbardziej romantyczna chwila mojego życia.
- Naprawdę? A z Niallem nie miałaś takich chwil?
- Nie za bardzo. Wiesz, przez to całe "nie mówienie o nas nikomu" nie byliśmy na prawdziwej randce, ale teraz nie chcę o nim rozmawiać, proszę. Jakby nie patrzeć to była, a raczej jest najbardziej romantyczna chwila mojego życia.
- A seks, to co? - Ta... Ten tylko o jednym.
- Przykro mi, kochany, ale seks z tobą nigdy nie był romantyczny, bo ja nic wtedy nie czułam. To była taka czysta namiętność i pożądanie. Zero romantyzmu.
- Przykro mi to słyszeć. Jeśli chcesz, mogę to zmienić... Skoro teraz coś czujesz, to może spojrzysz na sprawę inaczej…
- Tak sądzisz?
- Myślę, że tak... – szepnął, muskając ustami moją szyje, by po chwili  delikatnie wpić się w moje usta. Ten pocałunek był taki, jakby to ująć, romantyczny. Potem przeniósł się z ustami na moje ramiona. Czułam, jak jego delikatne usta pieszczą moją skórę i całują tak, jakbym była najcenniejszym skarbem. Wyjął z mojej dłoni kieliszek i dopił resztę wina. Jego dłonie dotknęły mojej talii i położył mnie tak delikatnie, jakbym była z porcelany. Całował każdy wolny milimetr mojej skóry. Każdy pocałunek jeszcze bardziej powodował, że się w nim zakochiwałam, na moich powiekach, czubku nosa a potem na ustach.
- Kocham cię – wyszeptał, wpatrując się prosto w moje oczy. A ja zatonąwszy w tych błękitnoszarych tęczówkach, odparłam głosem pełnym przekonania:
- Ja ciebie też kocham - z uczuciem wpiłam się w jego usta, przy okazji zdejmując szelki z jego ramion (że też musiał je założyć), a potem guziki jego koszuli zaczęły ustępować pod naciskiem moich kruchych palców. Gdy w końcu koszula opadła z jego ramion, zaczęłam je całować, chociaż pewnie nie mogło się to równać z jego pocałunkami. Widziałam, że uśmiecha się delikatnie i byłam szczęśliwa. Nawet nie zauważyłam momentu, w którym jego dłonie powędrowały pod moją koszulkę, by ją ze mnie zdjąć. Zaczął obdarowywać pocałunkami moje obojczyki i płaski brzuch. Choć całował mnie już wiele razy, nigdy nie odczuwałam tego w ten sposób. Pomogłam mu się pozbyć jego spodni, co było dość problematyczną sprawą, bo byliśmy w dość ”nietypowym” miejscu i skończyło się tak, że wylądowały w wodzie. Zaśmieliśmy się cicho, ale Louis wrócił do całowania mnie, pozostawiając spodnie na pastwę losu. Następnie zniknęły moje szorty, które cudem uniknęły kąpieli w jeziorze. Takie to minusy zamiaru kochania się na pomoście... Oczywiście z kocykami i w ogóle, bo to byłoby inaczej ohydne, ale w tamtej chwili nie liczyło się to, gdzie jesteśmy, tylko jak bardzo chcemy być blisko siebie. Niestety mój stanik nie miał szczęścia i też skończył w wodzie, ale nawet na niego nie spojrzałam, przecież był to mój najlepszy stanik. Teraz liczyły się tylko usta Louisa i jego dłonie, które pieściły moje ciało. Czułam, że zaczynam płonąć od środka. Gdy pozbyliśmy się reszty bielizny, znów staliśmy się jednością, ale tym razem było inaczej niż poprzednio... doswiadczenie bylo o wiele bardziej intensywne, przez co sprawialo mi wiesksza przyjemnosc. w końcu  opadliśmy ze zmęczenia. Przytuliliśmy się i owinęliśmy kocem, bo nie mieliśmy sił, aby pójść do domu. Poza tym noc była bardzo ciepła. Leżeliśmy, wpatrując się sobie w rozpalone oczy. Louis miał zaróżowione policzki od wysiłku i przyspieszony oddech. Po jego czole spływały kropelki potu, do których przyklejały się kosmyki jego brązowych włosów na czole, ale nadal wyglądał olśniewająco i bardzo seksownie. Czułam, że włosy lepią mi się do karku i miałam wrażenie, że ta spocona wersja mnie nie jest zbyt atrakcyjna.
- Wiesz, że teraz wyglądasz tak pięknie, jak jeszcze nigdy... – wyszeptał, wpatrując się we mnie z uwielbieniem.
- Nie powiedziałabym, że wyglądam pięknie, bo czuję, jak się wszystko do mnie lepi. Więc powiedz mi, co jest we mnie takiego „pięknego” w tej chwili? - spytałam.
- To, że w twoich oczach widzę miłość. A miłość dodaje piękna. Nawet jeśli w danej sytuacji wygląda się niekorzystnie. Chociaż tobie to nie grozi, bo wyglądasz teraz niezmiernie pociągająco... - szepnął i pocałował mnie – Chciałbym, żeby ta chwila trwała wiecznie.
- O tak... Taka wieczność mi się podoba - uśmiechnęłam się i wtuliłam twarz w pierś chłopaka. Pocałował mnie we włosy i przytulił mocniej. Nawet nie pamiętam, kiedy zasnęłam.