26. You see? You do it again…

Jak wam mija weekend? Ja się teraz pewnie "świetnie bawię" na komunii O.o ale nie mogłam się powstrzymać od zadedykowania komuś tego rozdziału. A więc ten rozdział jest dla Leny. Choć Cię jeszcze nie znam, to czekam na Ciebie z niecierpliwością i cieszę się, że nie będziesz Adasiem! Mam nadzieję, że będziesz choć w połowie tak fajna jak ja (Co za skromność O.o) 
Miłego czytania i KOMENTOWANIA
-Wiku.
---------------------------------------------------

- Cześć! Czy możemy się do was dosiąść? Jesteśmy tutaj nowe i nie za bardzo się orientujemy - spytała.
- Pewnie. Nie ma sprawy! - powiedziała Louise, a bliźniaczki przesiadły się na miejsca obok nas.
- A tak w ogóle to jestem Jenny, a to moja siostra Blair - przedstawiła się ta odważniejsza.
- Jenn! Przecież umiem mówić?! - wtrąciła się druga dziewczyna. Nawet głosy miały prawie identyczne.
- Jestem Wiktoria.
- A ja Louise, ale nie jesteśmy siostrami...
- To widać... Nie jesteście w ogóle do siebie podobne! - zauważyła Blair.
- Tak... Tego nie można o was powiedzieć - zaśmiałyśmy się.
- Jesteśmy bliźniaczkami jednojajowymi, ale ja jestem o piętnaście minut starsza - pochwaliła się Jenny.
- To ile macie lat? - spytałam się.
- We wrześniu skończymy dziewiętnaście - odparła Blair - A wy?
- Ja mam od dwóch miesięcy szesnaście a Lou dwadzieścia pięć...
- Boże! Ja bym ci dała maksimum 20 lat! - zdziwiła się Jenny.
- Ta... To jej zmyłka –wskazałam na siwofioletowowłosą. - Louise jest stylistką.
- Wow, to by wyjaśniało ten mega ekstrawagancki kolor włosów! - zachwyciła się Jenny, a Blair zmroziła ją wzrokiem i zmieniła temat:
- Od dawna mieszkacie w Londynie? - spytała.
- Ja i mieszkanie w Londynie? Dobry żart! Nie słyszycie mojego zagranicznego akcentu? - zdziwiłam się. Dziewczyny popatrzyły na siebie:
- Ja tam obcego akcentu nie słyszę! A skąd jesteś?
- Z Polski.
- Nasza koleżanka z podstawówki była Polką. Bardzo sympatyczna dziewczyna. To co w takim razie robisz w Londynie?
- Przyjechałam do szkoły, a potem na wakacje do mojej korespondencyjnej koleżanki do Doncaster.
- Doncaster? Tam przecież mieszka... - wtrąciła się Jenny, ale Blair nie dała jej dokończyć:
- Co je może interesować ten twój ukochany z tego twojego ukochanego zespołu?! I tak masz szczęście, że pojechałam z tobą na ten cały głupi koncert aż z Holmes Chapel!
- Nie wmówisz mi, że nie chciałaś tu przyjechać i GO zobaczyć?!
- Po tym, jak pojechał do tego głupiego x Factora i stwierdził, że to nie ma sensu, nie mam ochoty go więcej widzieć! Jestem tu tylko ze względu na ciebie!
- Takie kity to możesz wciskać mamie. Ja wiem, że ty go nadal...
- Dziewczyny, nie przeszkadzamy wam? - spytałam się bliźniaczek, które pogrążone były w małej kłótni...
- Sorki... Tak jest zawsze, gdy Jenny wyjedzie z tym głupim zespołem!
- Oni nie są głupi! To, że masz żal do jednego z nich, nie robi z nich złych ludzi! Znamy tylko jego i wcale mu się nie dziwię, że z tobą zerwał! On nie chciał, żebyś przez niego cierpiała, kiedy będzie sławny! I co? Znosiłabyś to teraz tak spokojnie? Jego każdą nieobecność? To, że jego fanki chciały cię zniszczyć z zazdrości? Tego byś chciała?
- Blair, uważam, że twoja siostra ma rację. Zachować dobry związek, gdy jest się ciągle osobno i jeszcze twój ukochany ma 11mln obserwujących na twitterze, to niezbyt łatwe, nieprawdaż? Ja wiem o tym doskonale, ponieważ sama dużo podróżuję, jak i mój mąż. Jest w zespole rockowym, a ja i moja córka podróżujemy razem z moimi delikwentami, których stylistką jestem...
- Właśnie, gdzie jest Lux? - spytałam zdziwiona.
- Lux jest z Tomem w wesołym miasteczku. Obiecywał jej to od kilku miesięcy, ale nie martw się, jeszcze będziesz miała okazję się nią zająć podczas któregoś koncertu czy coś…
- Nie! Poskarżę się Louisowi! On zamiast odstawić do Doncaster, do Lottie, przywiózł mnie aż tutaj, a ty każesz mi jeszcze zajmować się Lux?
- Oj, nie przesadzaj. To tylko jedna z zalet bycia moją asystentką!
- To będzie tego więcej?
- Oj będzie… Ale Lux się nie przejmuj, bo chłopcy uwielbiają się nią zajmować! A w szczególności Nia... - nie dokończyła tego imienia, widząc mój zabójczy wzrok.
- Ej dziewczyny, bo my już totalnie nie ogarniamy, o czym wy mówicie? - zapytała zdezorientowana Blair.
- W sumie my też za bardzo nie ogarniamy, o co wam chodzi - powiedziała w ich stronę Louise.
- Nie. Zaczekaj, bo mi się zdaję, że tak naprawdę mówimy o jednym i tym samym... – zaczęłam. - Wy mówiłyście o zespole i Holmes Chapel. Może miałyście na myśli One Direction?
- tak... A skąd wiesz? - zdziwiła się Jenny - też przyjechałyście na koncert?
- w pewnym sensie tak - odparła Louise.
- co rozumiesz, przez to całe w pewnym sensie? - spytała Blair.
- No bo... Ja jestem stylistka One Direction.
- Wiedziałam, że cię skądś kojarzę! - zawołała uradowana Jenny .- A teraz proszę, powiedzcie, że Harry nie zachowuje się jak wielki gwiazdor, bo Blair nie jest w stanie przeboleć tego, że ją zostawił, wyjeżdżając do X Factora!
- Hazz... Wiki, może ty pomożesz, bo chyba ostatnio spędziłaś z nimi więcej czasu...
- W sumie to praktycznie mieszkałam z nim pod jednym dachem... - powiedziałam, na co bliźniaczki wybałuszyły oczy. - No co? Miałam okazję mieszkać z całym 1D! No a Styles... To bardzo specyficzna osoba... Ale nie. Nie zachowuje się jak gwiazdor. Co prawda kocha docinki na temat życia sercowego współdomowników, ale ostatnio nawet zaczyna związek. Chociaż nie wiem, co na to Management...
- Jak to nowy związek? - w oczach Blair zobaczyłam ból.
- A co? Myślałaś, że przez te wszystkie lata on będzie niecierpliwie wyczekiwał spotkania z tobą i że nadal będzie cię kochał tak, jak ty kochasz jego? - Jenny chyba należy do bardzo...bezpośrednich osób. Blair zadrżała warga, więc ją przygryzła. 

- Ja wcale go nie kocham!
- Dziewczyny, nie ma sensu kłócić się o to, czy go kocha, czy nie. Doskonale wiem, jak to jest kochać kogoś, kto nie chce cię znać. Ta i będę musiała układać tej osobie włosy- prychnęłam.
- Spokojnie, ja się nim będę zajmować - powiedziała Louise.
- Dzięki ci, kobieto!!! A więc idziecie na koncert... Gdzie macie miejsca? - spytałam.
- Na płycie, gdzieś z tyłu.
- Dobrze, że w ogóle na płycie, bo stamtąd najlepiej widać. Z trybun już nie tak fajnie…
- No... Czatowałam na te bilety pół roku! - westchnęła Jenny. - Ale  stamtąd nawet im się nie będzie można przyjrzeć! A ja tak liczyłam na choć jedno spojrzenie od Louisa... - Czy ona się kocha w moim facecie? Trudno... I tak ją lubię.
- No wiesz... - odezwałam się. - Bardzo trudno będzie cię zobaczyć, bo oni mało widzą ze sceny. To jest jak patrzenie w ciemność, z której błyskają do ciebie flesze, więc weź tam kogoś wypatrz. To nie jest zbyt łatwe... - powiedziałam.
- Wiesz... - odezwała się Blair z chytrym uśmieszkiem, z którym bardzo przypominała Hazzę. - Ona sądzi, że jej przyszły mąż na pewno ją zobaczy...
- Błagam cię! One ich znają! Jeszcze mu powiedzą i będę miała przypał! - wtrąciła się Jenny, która była czerwona ze wstydu.
- A ten jej przyszły mąż to Louis? - spytała Louise.
- Ta... Tylko błagam nie mówcie, że jest gejem... - jęknęła dziewczyna, a ja się zakrztusiłam kawą.
- Gejem? Kto wam takich głupot naopowiadał?! - zapytałam.
- No wiesz... Czyta się to i owo w Internecie, o tym że Larry is real i tak dalej...
- Jenn, zdecydowanie za dużo twittera. On nie jest gejem. Chyba że to się zmieniło w ciągu ostatnich kilku godzin, bo kiedy ostatnio sprawdzałam, to był hetero i to bardzo.
- Wiesz, kamień spadł mi z serca. Jestem w stanie się pogodzić z tym, że mogę przynajmniej o nim pomarzyć...
- Tak... - wtrąciła się Blair - Wolicie nie wiedzieć, co ona i jej przyjaciółka sobie wyobrażały...
- Jestem w stanie dokładnie wyobrazić sobie to, co one... - powiedziałam, uśmiechając się kącikiem ust. Kiedyś też tak robiłam, ale teraz nie muszę. Nagle Louise dostała SMSa.
- Wiki, musimy już iść, bo trzeba chłopaków szykować - powiedziała.
- No dobra... To dziewczyny wymieńmy się numerami, ok? - spytałam bliźniaczek. Wiedziałam, że bardzo im na tym zależało.
- Pewnie! - ucieszyła się Jenny. - Musimy się jeszcze kiedyś spotkać!
Gdy już wszystkie miałyśmy swoje numery, to ja i Louise wróciłyśmy na O2 arenę. Oczywiście nie zabrakło dziewczyn, które chciały sobie zrobić zdjęcie z Louise, więc musieli nam pomóc ochroniarze, bo inaczej byśmy się nie przedarły. W końcu udało nam się dotrzeć do garderoby, w której słychać było śmiechy One Direction. Liam i Zayn, którzy mnie wcześniej nie widzieli, przywitali mnie bardzo entuzjastycznie, a Niall zaszczycił mnie jedynie pogardliwym spojrzeniem. Tak. Ciebie też miło widzieć Nialler. Potem zabraliśmy się do pracy. Zanurkowałam między wieszakami z ubraniami chłopaków, by wyłowić z nich to, co wybrała Louise, gdy zajmowała się ich fryzurami. Pomyśleć, że nad włosami facetów trzeba tyle pracować... To chooore!!! Na szczęście udało nam się szybko uwinąć i chłopcom zostało jeszcze pół godziny do występu, podczas których zwijaliśmy się ze śmiechu. Tylko Nialler traktował mnie, jak powietrze... Więc i ja postanowiłam go ignorować, ale w końcu nie wytrzymałam i wyszłam z garderoby pod pretekstem, że idę do bufetu po wodę. Gdy znalazłam się w bezpiecznej odległości usiadłam w kącie przy jakiś zamkniętych drzwiach do schowka dla woźnych. Skuliłam się, objęłam rękoma nogi i zaczęłam szlochać. Mogę udawać, że się nie przejmuję tym, że traktuje mnie, jakbym nie istniała, ale długo tak nie pociągnę. Wolałabym, by mnie nienawidził, ale żebym chociaż miała pewność, że jeszcze zauważa moje istnienie. Chciałabym, żebyśmy chociaż zamienili ze sobą jedno czy dwa słowa... Mój mózg domagał się jego głosu mówiącego „Kocham cię”. Przykro mi, głupi mózgu, trzeba było wcześniej myśleć, a nie teraz będziesz mi narzekać!!! Nie. Wiem, że o tak wiele prosić nie mogę. Chciałabym po prostu z nim porozmawiać; powiedzieć mu, jak nieziemsko wygląda w tej czerwonej bluzce i dżinsowej kurtce z czarnymi, skórzanymi rękawami, żeby na to odpowiedział mi z szarmanckim uśmiechem, że ja, w tych starych dżinsowych szortach i fioletowej koszulce bez rękawów, wyglądam jeszcze lepiej. Ale tego, żadne z nas nie powie drugiej osobie... On mi, bo już mnie nie kocha, a ja jemu, ponieważ kocham go zbyt mocno, by pokazać, że nadal mi zależy. Jestem wrakiem człowieka, a w rolę mechanika, który chce mnie naprawić, wciela się Louis. Kocham go, ale nie wiem czy posiada on wszystkie potrzebne części, by mnie złożyć w całość. Chociaż wolę, by moje serce było choć trochę posklejane niż rozbite na milion kawałeczków i rzucone na pastwę losu. Otarłam łzy. Dasz radę, głupia wariatko! W końcu wakacje się skończą i będziesz musiała wrócić do Polski. Już nigdy ich nie spotkasz. Będę wolna, ale czy będę szczęśliwa, oglądając wywiady i koncerty z nimi; wiedząc, że są tam dwie najbliższe mi osoby, z czego jedna z nich mnie nienawidzi? To już wolę być tu i teraz! Wtem mój telefon zawibrował i w eter uniosła się przygrywka do I Want. Szybko odebrałam:
- Halo?
- Cześć, Wiki! Dawno nie rozmawiałyśmy! - to moja siostra. Od razu musiałam się ogarnąć.
- Hej, Ola... No tak jakoś nie miałam okazji zadzwonić... Tyle się tu dzieje!
- Ja w to nie wątpię! Podobno poznałaś to całe One Direction...
- Ta... I to lepiej niż chciałam...
- To już nie jesteś ich wielką fanką?!
- Ja?! Zawsze nią byłam, jestem i będę - Ta... Jeśli nie doprowadzą mnie na skraj załamania nerwowego!!!
- To fajnie! Nie zgadniesz, gdzie ja i Karolina właśnie jesteśmy!!!
- No nie zgadnę. Pochwal się lepiej! Wybieracie suknię ślubną dla Karoliny? - spytałam. Moja druga siostra, Karolina, brała we wrześniu ślub. Już nie mogę się doczekać! Będę druhną!!!
- Nie... Ta frajda jeszcze przed nami. Tym razem załatwiłyśmy sobie ostatnie przedmałżeńskie szaleństwo!
- Chyba nie zaprosiłaś striptizera na wieczór panieński?! - spytałam i nagle usłyszałam komunikat z radiowęzła
- Koncert rozpocznie się za piętnaście minut. Prosimy o zajmowanie swoich miejsc - No tak... Ale dziwniejsze było to, że w tle głosu mojej siostry, praktycznie w tym samym momencie, usłyszałam ten sam komunikat!
- Ola, gadaj, gdzie jesteście!
- Na O2 arenie w Londynie i za piętnaście minut zacznie się koncert!
- Co?! Jesteście na koncercie One Direction?!
- Co? Zazdrosna? Wiem, że zawsze chciałaś być na ich koncercie, ale udało nam się załatwić tylko dwa bilety i mamy mały wieczór panieński. Poza tym ty jesteś teraz w Doncaster u Lottie, więc...
- Dobra. Trudno. Jakie macie miejsca?
- A co cię to tak interesuje?
- Nieważne. Niespodzianka! Tylko powiedz, jakie macie miejsca.
- 11 i 12 w czwartym rzędzie w sektorze A na płycie.
- Ok. To miłego koncertu i nie ruszajcie się z miejsc!
- Ok... Pozdrów Lottie i Zuzię.
- Dobra... Papa! Miłej zabawy! - rozłączyłam się. Czas zrobić niespodziankę  mojej siostrze. Huehuehue... Wstałam z mojego kącika z zamiarem powrotu do garderoby, gdy na mojej drodze stanął nie kto inny tylko Niall. Obydwoje byliśmy zaskoczeni tym spotkaniem, bo żadne z nas nie spodziewało się zobaczyć tu drugiego. Wpatrywaliśmy się w siebie bez słowa.

Chłopak miał czerwone oczy od łez, a moje nadal piekły po bliskim spotkaniu ze łzami. Słone krople spływały po jego policzkach. Normalnie bym go teraz przytuliła, ale sytuacja zwyczajna nie jest, więc odezwałam się:
- Nie płacz. Zaraz wychodzisz na scenę. Co sobie twoje fanki pomyślą, gdy zobaczą, że płaczesz?
- Jakby cię to obchodziło... - odezwał się do mnie. Moje serce podskoczyło jak głupie, bo znów usłyszało potrzebny mu do życia głos.
- No w sumie to mnie nie obchodzi - odparłam. Chłopak prychnął pogardliwie.
- To po co w ogóle się do mnie odzywasz?!
- bo to, że obchodzi mnie, co one sobie pomyślą, nie znaczy, że nie obchodzi mnie to, dlaczego płaczesz...
- Nagle zaczęło cię obchodzić, co czuję?
- Zawsze mnie obchodziło, co czujesz!
- Tak?! A obchodziło cię to wtedy, gdy zdradzałaś mnie z Louisem?! Nie? Tak myślałem! To po cholerę teraz się mną interesujesz?
- Bo... – dobra, Wiki, głęboki wdech... Raz, dwa, trzy... - Bo cię kocham!
- A jego?! Też go kochasz?! - popatrzył na mnie z politowaniem, a ja przygryzłam dolną wargę i spojrzałam w dół na moje przeklęte trampki we flagę USA. - Taki kit możesz wciskać Louisowi! Powiedziałaś mu, że go kochasz tylko po to, żeby jego też nie stracić, tak?! Ty się zastanów, kobieto, czy naprawdę kochasz któregokolwiek z nas, bo nie można kochać dwóch osób jednocześnie!
- Ale ja was naprawdę kocham...
- Nie gadaj bzdur! Nie kochasz. Przynajmniej nie tak samo... Prawdziwa miłość jest tylko jedna. Przynajmniej jedna na raz... I wiesz, co mnie najbardziej boli? To, że nadal cię kocham, a ty... Ty... Nigdy mnie nie kochałaś... Gdybyś kochała, nie zdradziłabyś mnie!
- Ale ja cię kocham!
- Tak?! To dlaczego mnie zdradziłaś? I nie pieprz głupot, że dlatego, bo miałaś chwilę słabości. Może zdradziłaś mnie z nudów, co? Może popełniłem taktyczny błąd? Bo Louis nie paprał się z tym, żeby upewnić się czy do niego coś czujesz, a potem nie usiłował zerwać ze swoją dziewczyną i w wyjątkowy wieczór powiedzieć ci, co czuje. On po prostu zaciągnął cię do łóżka! Kochałabyś mnie bardziej, gdybym to ja tak postąpił? Albo inaczej... Czy kochałabyś go, gdybyś z nim tego nie robiła?
- Niall, jak w ogóle możesz tak mówić!!! Przecież nie kocha się za takie rzeczy! Kocha się za to, że ta druga osoba jest!
-Tak? A za co się nienawidzi? Bo wiesz... Mnie zdaję się, że za to, że ten ktoś zrobił ci świństwo; że rzucał puste słowa na wiatr; mówił, że kocha; że liczysz się tylko ty; że chce tylko ciebie, a tak naprawdę zdradza i potem patrzy ci prosto w oczy bez wyrzutów sumienia!
- Myślisz, że nie miałam wyrzutów?! Za mocno cię kochałam!
- Dobrze powiedziane… „kochałaś”. A ja... Wiem, że nienawidzę cię za to, co zrobiłaś, ale jeszcze bardziej nienawidzę siebie za to, że nadal cię kocham!
- Tak?! To proszę bardzo! Nienawidź się dalej! I mnie też! Możesz mnie nienawidzić, bylebyś mnie kochał!
- Myślisz, że to wszystko załatwi? Powiesz mi, że ta krzywda, którą mi wyrządziłaś nic nie znaczy; że mnie kochasz i będzie dobrze? Myślisz, że wtedy cię pocałuję i będzie jak dawniej? Myślisz, że będę mógł być szczęśliwym, wiedząc, że w każdej chwili możesz mi zrobić to, do czego jesteś zdolna? Wiem, że nie... Spaliłaś o kilka mostów za dużo... Serce chce być przy tobie, ale tym razem muszę zaufać rozumowi. Nie chcę znów przez ciebie cierpieć. Myślałem, że faceci nie płaczą, a potem pojawiłaś się ty... I wszystko legło w gruzach. Cały sens! Zawsze serce i rozum szły ze sobą w parze, ale ty musiałaś namieszać!
- Myślisz, że zrobiłam to naumyślnie? Zawsze cię szukałam... I gdy cię w końcu znalazłam; gdy zrozumiałam, co znaczą słowa "kocham cię", wszystko musiało się spieprzyć. Niall, ja przepraszam! Przepraszam za wszystko! Wybacz mi, proszę!
- Wybaczyć? Zbyt wiele żądasz! Ale widzę, że jednak znasz słowo „przepraszam”... Samo słowo nie wystarcza!
- Kocham cię, rozumiesz?! – powiedziałam, chwytając go za poły kurtki i przyciągając do siebie - Kocham!!! Jeśli i ty mnie kochasz, to wybacz! Bo kochać znaczy wybaczać!!! - po moich policzkach znów pociekły łzy. Chłopak drżącą dłonią starł łzę z mojej skóry i przytrzymał ją na moim policzku. Tak bardzo brakowało mi jego dotyku... Popatrzył mi prosto w oczy spojrzeniem, które było pełne miłości, ale też cierpienia... Powoli się do mnie przybliżał. Ja do niego zresztą też. Przeniosłam wzrok na jego malinowe usta, których właśnie pragnęłam. 

Gdy nasze nosy się zetknęły, on się cicho zaśmiał. Przeniosłam pytający wzrok na jego oczy.
- Widzisz? Znów to robisz... Jesteś z jednym, a chcesz być z drugim. I... Tak. Kocham cię, ale to za mało, żeby ci wybaczyć - powiedział i odszedł.