46. It’s good there’s a happy end…

 Hejka!
witajcie w tym pięknym dniu! Dziś optymistycznie z okazji wydania nowej płyty, na której punkcie już zwariowałam... i będę tymi piosenkami męczyć wszystkich dookoła, więc się strzeżcie! dedication dla całego świata! (ta to sie nazwya good mood!) komentujcie skarbeńki <3
Wiku.xx

46. It’s good there’s a happy end…

***

-Boże! Jak ona mogła wtedy wejść do tego pieprzonego pokoju?! – krzyknęłam, zrywając się z huśtawki, przez co Louis z niej spadł, jęcząc.

- Bo jest głupia i tyle – mruknął chłopak i czy mi się tylko wydawało, czy on otarł łzę?

- Louis, ty chyba się przy tym nie popłakałeś? – popatrzyłam na niego pobłażliwie. A on zrobił minę wielce urażonego. – Płakałeś! Zachowujesz się jak baba, Tomlinson!

- Ale to było naprawdę wzruszające – próbował się bronić chłopak.

- Dla mnie to było raczej frustrujące – stwierdziłam, chodząc nerwowo dookoła ogródka. – Ktoś chyba na serio się na nich wtedy uwziął! Za każdym razem, gdy próbują się pogodzić, to coś albo ktoś im przeszkadza! Ja bym już dawno wykitowała! A w szczególności teraz!

- No – powiedział chłopak, próbując powstrzymać łzy. – To takie niesprawiedliwe! Oni się naprawdę kochali… Tak blisko było. Tak blisko! Tylko ta głupia Gabi musiała wejść! Gdyby poczekała pół minuty… dosłownie pół minuty, to by mogli się pogodzić! – patrzyłam na niego jak na wariata. Właśnie mazał się jak baba na smutnym zakończeniu filmu, która nie może zrozumieć, dlaczego główni bohaterowie musieli umrzeć. On histeryzował gorzej niż ja po obejrzeniu „Armagedonu”.

- Dobrze się czujesz, kuzynku? – spytałam, uśmiechając się do niego pocieszająco, ale chyba mi trochę nie wyszło.

- Tak, tak, tylko to jest okropne…

- Nie sądziłam, że można być jednocześnie facetem i być tak wrażliwym – podałam mu chusteczki.

- Mam to po dziadku – stwierdził.

***

Wpatrywałam się w G, ciskając z oczu piorunami.

- Wszystko w porządku, Julie? – spytała dziewczyna, zerkając na mnie niepewnie.

- Nie, Holly! Nic nie jest w porządku! Mogę cię oficjalnie zamordować?!

- A co ja znowu zrobiłam? I to byłoby morderstwo własnej matki! – spytała G, nie wiedząc, o co mi chodzi.

- Weszłaś do tego pokoju! – syknęłam – a ja już prawie pogodziłam się z Niallem! Tak na dobre! Zabrakło minuty! Dosłownie minuty!

- Ups – dziewczyna uśmiechnęła się przepraszająco. – Zawsze wiedziałam, że z moim wyczuciem czasu jest coś nie tak… Tylko błagam cię, nie zabijaj mnie, bo jestem jeszcze taka młoda!

- Tym razem ci się upiekło, ale mam cię na oku – wycedziłam przez zaciśnięte zęby.

Dziewczyna przytuliła mnie, a potem zeszłyśmy na dół na obiad. Podczas posiłku starałam się unikać spojrzenia Horana, bo ta sytuacja mnie trochę przerosła. Zastanawiałam się, czy gdy emocje opadną, on nadal będzie chętny zakopać topór wojenny. Nie mam bladego pojęcia. Gdy jednak nasze spojrzenia przypadkowo się spotkały, chłopak się uśmiechnął. Tak, uśmiechnął się do mnie! Od razu poczułam, jak rozpływam się ze szczęścia.

- Wiecie co? – odezwał się chłopak. – Coś wam nie wyszło to wasze odstraszenie Scarlet.

- Dlaczego? – spytała Gabi.

- Zadzwoniła do mnie z samego rana i powiedziała, że mimo iż moja rodzina jest co najmniej dziwna, ona postanowiła dać mi szansę, bo ja jestem dobrym człowiekiem – wyjaśnił.

- A ty co jej powiedziałeś? – wbiłam w niego tępy wzrok. Chłopak spuścił głowę i zaczął dłubać widelcem w talerzu.

- Że cieszę się, że nie zraziła się moją nienormalną rodziną – powiedział tak cicho, że ledwie można było go usłyszeć, jednak ja wyłapałam każde słowo. To było jak cios nożem prosto w serce. Odwróciłam wzrok. Nie chciałam na niego patrzeć. A ja myślałam, że możemy się pogodzić… Byłam w błędzie.

- Synku! Co ty narobiłeś? – jęknęła zielonowłosa. – Przecież ta dziewucha nie da ci żyć!

- Błagam was, oszczędźcie mi tego rodzicielskiego kazania. Nie musicie mi przypominać, jak bardzo żałuję swoich słów – zaciekawiona spojrzałam na Horana, który kontynuował. – Powinienem był jej powiedzieć, że skoro nie przepada za moją rodziną, to nie możemy być razem.

- To czemu jej tego nie powiedziałeś? – spytał Zayn.

- Nie wiem! Po prostu nie dzwoni się do mnie, gdy jestem jeszcze nieprzytomny!

- Niall, nie podnoś głosu na ojca! – skarciła go Gabi. – Musisz po prostu jakoś z tego wybrnąć.

- Łatwo powiedzieć – mruknął.

- Rodzinka może ci pomóc – stwierdziła.

- Na pewno pomoże, zwłaszcza że Tomlinsonowie wracają dziś wieczorem.

Z trudem przełknęłam kawałek mięsa. Nie, błagam, niech jeszcze nie wracają. Dajcie mi się tylko pogodzić z Horanem. Jeśli teraz to się nie stanie, to nie wiem, czy kiedykolwiek nadarzy się znów ku temu okazja. Jednak po obiedzie nie było możliwości na zgodę z Niallem. Wyszedł spotkać się ze Scarlet. Miałam ochotę roztrzaskać każdy najmniejszy fragment tego domu, ale powstrzymała mnie Zuzia, z którą włączyłyśmy sobie „Samych Swoich”, żeby się trochę pośmiać. Miny Zayna, Liama i Hazzy, którzy usiłowali cokolwiek zrozumieć z polskiego filmu, były bezcenne. W końcu łaskawie się zgodziłyśmy włączyć im napisy angielskie, żeby biedaczyska nas nie męczyły ciągłym „a z czego się śmiałyście?” czy „a co on powiedział?”.
Po godzinie miałam dosyć cichego flirtowania Gabi i Hazzy… Nie jestem w stanie się do nich przyzwyczaić. To jest po prostu niemożliwe! Żeby ktoś taki jak Gabi kręcił z kimś takim jak Harry!

Niall wrócił do domu z posępną miną.

- Co, Horan, nie udała się randka? – spytał Harry.

- Było do dupy – odparł. – bo ile można siedzieć z dziećmi z domu dziecka i śpiewać im piosenki?! – Czyżby miał jej aż tak dosyć, że nie był nawet w stanie udawać, że doskonale się z nią bawił? Oj Horan, zaczynasz się zdradzać z tym, że wcale jej nie lubisz.

- Ale, skarbie, przecież ty kochasz śpiewać! – popatrzyła na niego przejęta Gabi.

- Ile można śpiewać „Let it shine” i uśmiechać się jak debil?!

- Czyli jednym słowem, braciszku – uśmiechnął się do niego Liam. – to była randka twojego życia!

- Zdecydowanie! Muszę się napić – jęknął, opadając na kanapę obok mnie, bo było to jedyne wolne miejsce. Zesztywniałam. Nie miałam ochoty obok niego siedzieć. Nie po tym, jak spędził pół dnia z tą całą Scarlet.

- Masz i tylko nie opowiadaj poza domem, że ojciec cię rozpija – powiedział Zayn, podając Niallowi nade mną piwo. Odchyliłam się do tyłu, żeby im nie przeszkodzić, ale ramię Irlandczyka i tak otarło się o moje. Przeszedł mnie dreszcz. Gdyby nie ta głupia Scarlet, moglibyśmy być już w zgodzie, a tak nie mamy dla siebie nawet pięciu minut. Nawet jak Scarlet zniknie na dobre, to wróci Louis… Jesteśmy w żałosnej pętli bez wyjścia! Jak nie Louis, to Scarlet; jak nie Scarlet, to Louis! Nie ma miejsca na nas. Nie ma miejsca na szczęście. Takie to już życie - brutalne i okrutne.  Zmarnowaliśmy naszą szansę na miłość, a teraz życie chyba chce nam udowodnić, że w tej grze nie ma drugich szans. Ale ja błagam o takową. Błagam! Poniosę wszelką cenę! Wszelką! Tylko pozwólcie mi choć raz jeszcze go pocałować, usłyszeć od niego te dwa słowa, dziewięć liter, których tak bardzo pragnę.

Tomlinsonowie nie wrócili zanim poszliśmy spać. To było dziwne, ale nikomu ten fakt zbytnio nie przeszkadzał. Mogliśmy przynajmniej mieć jeszcze jedną spokojną noc bez udawania. A udawać będzie trzeba i to dwa razy bardziej niż zwykle. Na szczęście sen przyniósł upragnione ukojenie.

Obudził mnie początek piosenki „Help” The Beatles. Podniosłam się z łóżka niezmiernie zdziwiona. Muzyka grała tak głośno, że cały dom aż się trząsł. I przy pani Tomlinson to im uszło na sucho? Ubrałam się w pośpiechu i zbiegłam na dół, a to, co tam zastałam, było co najmniej szokujące. G stała na stole i śpiewała do miotły, niezwykle wczuwając się w muzykę. Zayn miotał się po pokoju, kiwając się w przód i w tył, jakby był na coś chory i wymachiwał swoją blond czupryną. Harry wtórował chórki do Gabi, wirując jednocześnie z mopem, a Zuzia i Liam tańczyli rockandrolla, skacząc z kanapy na kanapę. Boże święty, gdzie ja jestem? Czy nie pomyliłam przypadkiem domów?!

Niall władował się na stół z gitarą i udając gwiazdę rocka, usiłował zepchnąć Gabi z tej swoistej sceny.

- Julie! – zawołał Horan, uśmiechając się, gdy mnie zauważył. – Chodź!

 Czy ja śnię? Już nie raz miałam tak odjechane sny, więc to by było możliwe, ale z drugiej strony sny na ogół nie są takie realne. Widząc moją zdezorientowaną minę, Gabi oznajmiła z piskiem:

- TOMLINSONOWIE WRACAJĄ DOPIERO W PIĄTEK! – Co?! To niemożliwe! Najlepsza wiadomość, jaką mogłam usłyszeć w dniu dzisiejszym!

- Marzenia się spełniają! – krzyknęłam, władowując się na stół obok nich. Miałam nadzieję, że nie złamie się pod naszym ciężarem. - Ale i tak jesteś martwa – dodałam, zerkając na Gabi. A ta z przerażeniem wymalowanym w oczach zawołała:

- HELP!

Gdy już wyszaleliśmy się na stołach i o mało nie zdemolowaliśmy domu, opadliśmy zmęczeni na kanapy w dużym pokoju.

- Holly, dlaczego tak właściwie Tomlinsonowie wracają dopiero jutro? – spytałam.

- Tak jakby na tym całym weselu jakiś stary wujek dostał zawału i dziś jest pogrzeb – wyjaśniła dziewczyna.

- O… to przykre – stwierdziłam, na chwilę poważniejąc, jednak nawet mimo szacunku do śmierci tego człowieka, nie byłam w stanie na dłużej powstrzymywać się od uśmiechania. – Ale przynajmniej mamy jeszcze jeden dzień wolności.

- Dokładnie! Wyświadczył nam staruszek przysługę – uśmiechnęła się dziewczyna. Nagle Harry nie wytrzymał i wybuchnął:

- Ja tak nie mogę!

- Co się stało, Ed? – spytał go Liam.

- Ja po prostu nie wierzę, że przegrałem ten konkurs! – Nie no, ten znowu o tym! Czy nie może się pogodzić ze swoją porażką? Minęły już cztery dni! Wszyscy praktycznie o tym zapomnieli!

- Daj spokój. Przegrałeś. Nikt nie oszukiwał – westchnęła Gabi.

- Tak? Żądam ujawnienia głosów! – ach ten uparciuch Harry.

- Dobrze, skoro tego właśnie chcesz – odparła Gabi, wstając z kanapy. Miała taki pewny głos, bo była pewna, że ma rację, a Harry będzie znów musiał przeżyć rozczarowanie. Przyniosła miseczki z wynikami chłopaków, na które oni od razu się rzucili, przepychając się jak małe dzieci, gdy rozdają cukierki.

-Kto mi dał „0”?! – krzyknął Harry, zerkając na każdą z nas. – Przecież nie jestem aż taki beznadziejny! – wymieniłyśmy z Zuzią zdziwione spojrzenia. To nie my mu dałyśmy zero… – G!

- Co? Nie postarałeś się - wyszczerzyła się.

- Nie postarałem się? Jakoś potem nie narzekałaś… - powiedział zadziornym głosem.

- Ale nie mówiłam też, żeby to było jakoś ponad przeciętną – odparła obojętnie. Chłopak prychnął zrezygnowany.

Liam obserwował swoje kartki i miał taką smutną minę. Nie dziwię mu się. Nie poszło mu najlepiej. Zuzia przytuliła go i szepnęła pocieszająco:

- Jak dla mnie było perfekcyjnie – Oni są dla mnie za słodcy! Ta ich miłość jest zbyt idealna!

-ZAYN MA TRZY 8! - Niallowi wyszły oczy na wierzch. Zaśmiałyśmy się. Tego wyniku można było się spodziewać. Biedny Horanek zrobił urażoną minę.- A ja marne 6...

-I 10 - dodała Zuzia i spojrzała na mnie niezwykle wymownie.

-Co? – spytałam, udając głupią.

- Ty już doskonale wiesz co – powiedziała oskarżycielskim tonem.

Wtedy Niall ogarnął, o co jej chodziło.

-O... – zaczerwienił się. Jak ten stary kochany Niall. Nie mogłam uwierzyć w to, co widzę. – Chodź  tu – przyciągnął mnie do siebie i przytulił. Tym razem nie odtrąciłam jego ramion, tylko jeszcze mocniej wtuliłam się w niego, wdychając jego słodki zapach. Dzisiejszy dzień chyba naprawdę jest snem. Tylko proszę, nie chcę się jeszcze budzić!

Gdy się od siebie oderwaliśmy, reszta miała oczy jak spodki. Naprawdę nie rozumiem, o co im chodzi…

-Pokażcie ręce - rozkazała Zuzia. Wymieniliśmy zdziwione spojrzenia z Horanem i nie za bardzo rozumiejąc, o co im chodzi, wystawiliśmy dłonie.

-Nie było tam żadnych ostrych przedmiotów! – Liam zakrył sobie usta ze zdziwienia.

-To niemożliwe... – wydukał Zayn.

-MÓWIŁAM! -  wydarła się G. - Dawajcie moją wygraną!

-Zakładaliście sie o to?! – spytałam, patrząc na nich z dezaprobatą. No żeby tak przyjaciele się zakładali o twoje życie!

- Może… - uśmiechnęła się niewinnie Gabi. – Szybciej! Gdzie są moje pieniądze?!

- Mówiłem ci, że hazard to zło? – spytał Liam.

- James, od zapłacenia matce się nie wykręcisz!

- Lepiej jej daj te pieniądze, to będziemy mieli spokój – poradził mu Zayn.

Po chwili G była już szczęśliwą posiadaczką kilku dobrych funtów więcej. W sumie to oni byli głupi, że się z nią założyli. Przecież wiadomo, że z G zakładów się nie wygrywa. Po prostu nie i koniec! Oni muszą się jeszcze bardzo dużo nauczyć…

- No dobra – odezwał się w końcu Harry. – Teraz jestem w stanie wam uwierzyć, że przegrałem, choć twierdzę, że można by kwestionować poprawność głosowania, gdyż niektóre oceny zostały przyznane ze względów emocjonalnych i nie należały się…

- Do czego zmierzasz, Styles? – przerwała mu Gabi.

- Żądam lekcji całowania! – oznajmił, a wszyscy wybuchnęliśmy niepohamowanym śmiechem. – Ale ja mówię poważnie! Skoro jestem taki beznadziejny, to mnie nauczcie!

- Styles, jaka desperacja! – powiedziałam, śmiejąc się.

- Cicho bądź, landryna! Ja muszę się nauczyć całować! – jęknął.

- Ej! Nie mów do mnie landryna! – krzyknęłam. – Mamo!

- Edward, daj spokój siostrze! – zarządziła Gabi. – Jak tak bardzo chcesz, dostaniesz naukę.

- Naprawdę? – zdziwił się Harry.

- Tak, tylko sobie nie pomyśl za dużo! Chris, może oddam w tej kwestii głos tobie – zwróciła się do niego dziewczyna.

- Niech będzie. Jako głowa tej rodziny mogę  przeprowadzić mały wykładzik – oznajmił Zayn.

Wszyscy rozsiedli się na kanapach i ku mojemu zaskoczeniu Zayn naprawdę zrobił nam wykład. Omówił techniki całowania i rodzaje pocałunków. Co podczas całowania jest dopuszczalne a co wręcz naganne. Jak całować się, żeby się nie udusić językiem drugiej osoby i nie ślinić za bardzo. Co robić z rękoma i jak odpowiednio poruszać głową. Zastanawiałam się, skąd on to wszystko wie! Nie każdy zdrowy psychicznie człowiek jest w stanie ni stąd ni z owąd dać pełnowymiarowy wykład o sztuce całowania. Na koniec pokazywał nam wycinki scen z pocałunkami z filmów i krytykował je bądź chwalił. A my wszyscy patrzyliśmy się na to jak cielę na malowane wrota. To się nazywa profesjonalizm pierwsza klasa… Tylko myślę, że Harry’emu nie chodziło o taką wersję lekcji pocałunku… Już myślałam, że biedaczyna będzie musiał obejść się smakiem, gdy Zayn odezwał się:

- No dobra, moi drodzy, czas przejść do części praktyczniej zajęć – uśmiechnął się. – Jako, że jesteśmy rodziną mogę wam pokazać coś, co w naszej rodzinie przekazywane jest  z pokolenia na pokolenie. Zadanie jest proste, nauczę każdą z dziewczyn specjalnego pocałunku, a potem ona będzie musiała nauczyć go chłopaka, z którym będzie w parze – Zayn chyba naprawdę mógłby prowadzić szkółkę całowania. – Zaczynamy?

Wszyscy zgodnie pokiwali głowami i zaczęło się. Na pierwszy ogień poszła G okazało się, że ten wyjątkowy pocałunek to ten, który powodował, że człowiek aż otwierał oczy ze zdziwienia.

- Ej mężu! Czemu się nie pochwaliłeś wcześniej, że to umiesz? – spytała Gabi.

- Nie byłem pewien, czy jesteście godni poznać ten tajnik… - uśmiechnął się. – No to dajesz, Holly. Sprawdźmy, czy nauczyłaś się już – powiedział i znów się pocałowali. – Dobrze, zdałaś egzamin. Możesz zacząć uczyć Harry’ego.

Harry niezmiernie ucieszył się z faktu tego, że będzie mógł się całować z G, a ta tylko bezradnie pokręciła głową. Następna w kolejce była Zuzia, której nauczenie się tego triku zajęło trochę dłużej niż Gabi, ale po chwili i ona dostała pozwolenie na naukę Liama. Gdy nadeszła moja kolej, byłam niezwykle podekscytowana. Bardzo chciałam poznać tę technikę. Choćbym chciała, mój drogi pamiętniczku, nie jestem w stanie opisać tego, jak to się robi. To jest po prostu nie do opisania. Gdy i ja dostałam pozwolenie, żeby zacząć uczyć Horana, Zayn zaczął się przechadzać między nami, dając uwagi i filmując nas telefonem. On jest nienormalny. Popatrzyłam na Nialla, który stał niepewnie w niewielkim odstępie ode mnie.

- Na co czekasz, Horan? – spytałam, uśmiechając się kącikiem ust. – Chodź tu. Rodzice każą nam się całować! – powiedziałam i przyciągnęłam go do siebie, wpijając się w jego usta. Dzięki mojej nowo nabytej sztuczce sprawiłam, że po kilku sekundach chłopak otworzył oczy ze zdziwienia.

- Podoba mi się to – wyszeptał prosto w moje usta.

- Tylko nie masz prawa tego używać podczas całowania ze Scarlet.

- O to się nie musisz martwić – uśmiechnął się i znów mnie pocałował. Moglibyśmy tak przez wieczność, ale nagle usłyszałam piskliwy głosik za sobą:

- Zostawiłam śpiewnik w twoim samochodzie... CO WY ROBICIE?! TO TWOJA SIOSTRA! – to była Scarlet. Ups... Tak oto Niall Horan został nakryty na całowaniu swojej siostry. Oderwaliśmy się od siebie, żeby zobaczyć wściekłą twarz Scarlet. Boże, jaki wszyscy mieli z niej ubaw. – JAK MOGŁEŚ?! – krzyknęła i wybiegła z domu. A Horan nie pobiegł za nią!

Po chwili dało się usłyszeć jedno wielkie „HURRA!” i odtańczyliśmy taniec zwycięstwa. Jednak udało się ją odstraszyć! Po kilku minutach odezwał się telefon Horana, a on odebrał. Mogliśmy usłyszeć zniekształcony głos Scarlet:

 - Czy ty przypadkiem nie powinieneś wyjść za mną i mnie przeprosić?

- Nie! – odparł i rozłączył się. – WOLNOŚĆ! – krzyknął.

-  Ja to słyszę! – chyba jednak nie zakończył połączenia prawidłowo….

- Ups… - tym razem udało mu się rozłączyć poprawnie. – Panowie i panie, od tej chwili jestem wolny od tej perfekcyjnej idiotki!

Nie wiem, co we mnie wstąpiło, zapewnie dzika radość, ale bez przemyślenia moich ruchów wpiłam się w jego usta. On po chwili zawahania oddał mój pocałunek. Boże, było tak idealnie… Szkoda, że tego nie widziałeś, mój kochany pamiętniczku. Było jak podczas końcówki komedii romantyczniej, gdy ukochani mogą być wreszcie ze sobą. Gdy przestaliśmy się całować, nadal trwaliśmy w swoich objęciach i stykaliśmy się czołami, wpatrując w swoje oczy. Cała reszta zaczęła się drzeć i tańczyć „All you need is love”, a ktoś nawet zaczął rozrzucać płatki róż. Nagle spadła na nas doniczka. Tak trochę zabolało...

- O matko! Co to było? – zawołałam przerażona.

 - Mówiłam ci, że się skapną – szepnęła Zuzia do Gabi, na co ta odparła:

-  Ci... To nie jest zwykła komedia romantyczna.

Nagle ktoś wyrwał mnie z objęć Horana i po chwili byłam ściskana w żelaznym uścisku Gabi.

-  Tak się cieszę z twojego szczęścia, córciu! – zawołała uradowanym głosem.

- Ale oni są rodzeństwem! – zaprotestował Harry.

- Serio? – dziewczyna popatrzyła na niego pobłażliwie. - On jest rudy. R-U-D-Y! To nie jest syn Zayna. Nie ma takiej opcji

- Listonosz? – spytał Zayn.

- Hydraulik – odparła.

- Coś z tego kranu za długo ciekło – stwierdził.

- Też cię kocham – uśmiechnęła się.

- A co ze mną? Nie należy mi się szczęście? – jęknął Hazza.

- Ty jesteś adoptowany! – prychnęła.

Przez resztę dnia ja i Niall byliśmy nierozłączni. Cały czas trzymaliśmy się za ręce i przytulaliśmy. Żadne z nas nie chciało puścić drugiej osoby choćby na chwilę, bo wiedzieliśmy, że to nasz ostatni wieczór, ostatnia noc, a potem przyjadą Tomlinsonowie… Mieliśmy więc dla siebie tylko parę godzin… Chociaż lepsze to niż nic.

- To co robimy? – spytała Zuzia.

- Jako głowa rodziny zarządzam film! – odparł Zayn.

- Jako głowa rodziny to ty sobie trawnik możesz skosić – uśmiechnęła się do niego kąśliwie Gabi.

- Jak stare dobre małżeństwo... – westchnął Liam.

- To co w końcu robimy? – spytałam, wtulając się w Nialla.

- Film! – oznajmiła Gabi.

- Serio…? –Zayn spojrzał na zielonowłosą pobłażliwie.

- Muszę dbać o swoją pozycję! – dziewczyna wzruszyła ramionami.

- Mam propozycję! Skoro wszyscy – Zayn popatrzył na nią wyczekująco. - Dobra, prawie wszyscy są w związku lub zakochani...

- Sprzeciw! – przerwała jej Gabi.

- Niby przeciw czemu? – spytał Harry.

- Nie pyskuj matce!

- Dajcie jej skończyć! – powiedziałam błagalnie.

- Że jesteśmy, jak jesteśmy – kontynuowała Zuzia. - Raczej szczęśliwi i radośni…

- Beztroscy – wtrącił Niall i cmoknął mnie w usta, na co Gabi i Zayn wywrócili oczami.

- Obejrzymy... – Zuzia zrobiła chwilę napięcia. – „Pamiętnik”!

Wszyscy zakochani, w związkach i pseudoniezakochani – nieważne, jacy byliśmy tamtego dnia, ucieszyliśmy się, bo kto nie kocha „Pamiętnika”? Rozsiedliśmy się na kanapach i włączyliśmy film. Byłam taka szczęśliwa, że mogę się wtulić w ramię mojego ukochanego, a on nie drze się na mnie, że zachowuję się jak dziwka. Było tak pięknie, że prawie zbyt pięknie. W trakcie oglądania filmu, gdy Allie musiała wybierać między Noah a tym drugim facetem, odezwałam się:

- OMG! To o nas!

- Dobrze, że tu jest happy end – uśmiechnął się Niall i cmoknął mnie w policzek.

- Dlatego to wybrałam – powiedziała dumnie Zuzia.

- Ale ja nie jestem taką okropną matką! – jęknęła Gabi, a wszyscy popatrzyli na nią pobłażliwie. – No co?

- Oj Gabi, Gabi... – westchnęłam.

- Raczej „oj Holly, Holly” – poprawił mnie Zayn.

- No weźcie! – obruszyła się zielonowłosa. - Jak tak chcecie, to piszcie do siebie codziennie te listy!

- Przez 365 dni w roku? – upewnił się Niall.

- Nawet 366 w lata przestępne! – mruknęła Gabi.

- Czy to nie za szybko? – spytał Zayn, ale nikt mu nie odpowiedział, bo mnie w tej chwili olśniło.

- Jesteś genialna! – zawołałam

- O nie... – Gabi zrzedła mina.

- Tak! – dodał Niall, który najwidoczniej też ogarnął, o co chodzi.

- Nie, nie, nie... – zaprotestowała Gabi.

- Ale tak, tak, TAK! – popatrzyłam na nią błagalnym wzrokiem.

- Nie chcę być kurierem!

- Wzięłabym Zuzię, ale ona wraca do Polski pod koniec sierpnia – wyjaśniłam.

- To nasz ostatni miesiąc razem – mruknęła. – Nadal nie wierzę, że zostaniesz tu przez półtora roku!

- Ja też nie, Zee…

- Nie wrócisz nawet na trochę? – spytała Zuzia.

- Postaram się przyjechać na ślub Karoliny we wrześniu. Oczywiście, jeśli mnie puszczą - mruknęłam.

- Muszą! Będę za tobą tęsknić.

- Ja za tobą też, ale teraz koniec przymulania, bo pargnę miło spędzić te ostatnie kilka

godzin! – zarządziłam.