47. Let’s see if I’m good enough to survive until the end of this cruel show…

Gdy wieczorem przed snem rozchodziliśmy się do swoich pokoi, trzymałam Nialla za rękę. Czułam się, jakbyśmy szli na ścięcie. Nasz czas dobiegał końca, a teraz zdawał się nam na złość biec dwa razy szybciej.

- Nie chcę jutra - odezwałam się, gdy stanęliśmy przed drzwiami mojego pokoju. Chłopak zamknął mnie w swoich objęciach i przytulił mocno.

- Ja też nie, ale damy radę. Za dwa dni jedziemy do Nowego Jorku i będzie dużo pracy. Nie będziesz miała ani chwili na myślenie o nieprzyjemnych rzeczach - powiedział.

- Właśnie, że będę miała – mruknęłam. - Bo będę musiała być z nim! Ja nie chcę być z nim!

- Jednak nie masz wyboru - odparł twardo.

- Ale ja chcę być z tobą! - zaprotestowałam, patrząc prosto w jego oczy. Czy mi się wydaje, czy brzmiałam jak dziecko w sklepie z zabawkami, które uparło się, że chce właśnie tę zabawkę, której nie może dostać?

- Masz być z nim i lepiej nic nie kombinuj! To dla twojego dobra - mówił uparcie.

- Dla mojego dobra?! Co to za dobro, jeżeli nie będę szczęśliwa?

- To, co dobre, nie zawsze jest przyjemne, Wiki - szepnął, gładząc dłonią mój policzek. - Kto jak kto, ale ty powinnaś coś o tym wiedzieć.

- Wiem... Tylko to jest takie trudne... - powiedziałam, a oczy zaszkliły mi się od łez.

- Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo i nie waż mi się teraz płakać!

- Ja nie płaczę, tylko oczy mi się pocą – mruknęłam, a chłopak zaśmiał się cicho. – Teraz już nie będziemy się kłócić? – zapytałam z nadzieją w głosie.

- Nie wiem... Czy tak nie byłoby nam prościej? Kłócić się niż za sobą tęsknić?

- Nie. Chcę mieć cię w każdej wolnej, możliwej chwili - powiedziałam.

Chłopak uśmiechnął się smutno i mnie pocałował. Był to słodki, ale jednak smutny pocałunek. Nienawidzę pożegnalnych pocałunków.

- Muszę już iść – stwierdził. – Powinniśmy być jutro przytomni, kiedy przyjadą Tomlinsonowie.

- Niall, nie idź, proszę - popatrzyłam w jego przygnębione, błękitne oczy. - Możesz przecież spać ze mną.

- Zaraz do ciebie przyjdę – odparł, uśmiechając się i pocałował mnie w policzek, a potem odszedł.

Weszłam do pokoju i w tym stanie melancholii, przebrałam się w piżamę i załatwiłam wieczorną toaletę. Wróciłam z łazienki i zgasiłam światło. Po ciemku dotarłam do łóżka i zakopałam się pod kołdrą. Słuchałam odgłosów nocy za oknem, które było szeroko otwarte, ale przesłonięte moskitierą. Była ciepła sierpniowa noc, a cykady właśnie dawały koncert. Zawsze uwielbiałam ich słuchać, bo mnie uspokajały. Czas przeraźliwie mi się dłużył. Gdy myślałam już, że on nie przyjdzie, usłyszałam skrzypnięcie otwieranych, a potem zamykanych drzwi. Uśmiechnęłam się. Usłyszałam kroki na podłodze, a potem łóżko obok mnie się ugięło pod jego ciężarem. Podniósł kołdrę i wsunął się pod nią. Po chwili poczułam obejmujące mnie silne ramiona i jego ciepły oddech na karku.

- Już sądziłam, że nie przyjdziesz - odezwałam się.

- Dałem słowo, że przyjdę, więc jestem - odparł, całując mnie w kark. - Nie złamałbym obietnicy.

Chwycił moją dłoń i nasze palce się splotły. Czułam jego ciepło i zapach, których tak bardzo mi brakowało. Leżeliśmy w milczeniu, słuchając swoich oddechów i starając się zapamiętać tę chwilę na zawsze. Nie potrzebowaliśmy zbyt wiele do szczęścia tamtej nocy. Wiele osób będąc na naszym miejscu, z perspektywą tego, że to jest ich ostatnia noc, robiłoby co innego. Nam wystarczyło to, że byliśmy przy sobie. Niepotrzebne były zachłanne pocałunki czy seks, ale też żadne z nas nie powiedziało, że przeprasza. Żadne z nas nie powiedziało, że wybacza to, co druga osoba zrobiła. Żadne z nas nie powiedziało, że kocha. Dlaczego? Czy potrafilibyśmy rozstać się rano i żyć bez siebie po wypowiedzeniu tych słów? Czasem w życiu lepiej czegoś nie rzec, nawet jeśli bardzo się tego pragnie.

Nie wiem, ile czasu minęło, zanim usnęłam, ale w ostatnim przebłysku świadomości usłyszałam szept chłopaka:

- Odzyskam cię.

Gdy się obudziłam, jego przy mnie nie było. Przez chwilę miałam wrażenie, że ostatni dzień był snem, lecz nie. Leżałam, uśmiechając się do siebie, ale potem przypomniałam sobie, co to za dzień. Dziś wracają Tomlinsonowie. Na samą myśl o tym uśmiech zniknął z mojej twarzy i zmroziło mi krew w żyłach. Nie chciałam wstawać z łóżka, ale musiałam. Trzeba się dziś zmierzyć z rzeczywistością i trzeba się będzie z nią mierzyć przez najbliższe (być może) nawet półtora roku. Nie zrozum mnie źle, pamiętniczku, nie to, że nie lubię Louisa. Lubię i to bardzo, ale nie kocham go. Nigdy nie kochałam - taka jest prawda. Pomyliłam miłość z fascynacją, a nawet pożądaniem. A to tylko dowód na to, że jestem jeszcze głupim, nieznającym życia dzieckiem. Żeby pomylić pożądanie z miłością? Trzeba być mną. Teraz wiem, że kocham tylko i wyłącznie Nialla i że nie mogłabym bez niego żyć. Tylko, że problem jest taki, że będę musiała i to od dziś.

Podniosłam się z łóżka i ubrałam, co zajęło mi dwa razy dłużej niż zwykle, gdyż każdą kolejną część garderoby zakładałam w tempie niegodnym nawet ślimaka. Ostatni raz spojrzałam w swoje smutne odbicie, które wcale nie powinno tak wyglądać. Przecież mój chłopak wraca dziś z Australii. Przecież podobno za nim tęskniłam i nie przestawałam o nim myśleć. Powinnam się cieszyć... Spróbowałam się uśmiechnąć, ale trochę mi ten uśmiech nie wyszedł. No Wiki, musisz nad tym popracować, bo od dziś musisz się uśmiechać dwa razy bardziej w chwilach, gdy w ogóle nie będzie ci do śmiechu. Wiesz, jakie to trudne, pamiętniczku? Czasem ci zazdroszczę, że jesteś tylko pamiętnikiem! Chciałabym się z tobą zamienić i nie musieć się martwić i cierpieć.
Wzięłam głęboki wdech i wyszłam z pokoju. Cała reszta siedziała w kuchni i jadła śniadanie. Nikt się nie śmiał, bo nikomu nie spieszyło się do przyjazdu reszty. Było nam dobrze tak pośmiać się i poudawać nienormalną rodzinkę. Chłopakom farby z włosów prawie już się zmyły, bo w końcu to były szamponetki. Z tego faktu byli zdecydowanie zadowoleni, bo bardzo cierpieli w związku z tymi odjechanymi kolorami, a poza tym musieli do wyjazdu do NYC wyglądać tak jak dawniej.

Wkrótce w naszym domu nie było prawie żadnych oznak naszego szalonego pobytu bez Tomlinsonów. Zegar wybił dwunastą.

- Moi drodzy – odezwał się z grobową miną Zayn. – miło było robić za głowę rodziny, ale Tomlinsonowie mogą tu być w każdej chwili, więc ze smutkiem muszę powiedzieć, że podaję się do dymisji ze stanowiska Christophera Millera. Od dziś jestem tylko Zayn.

- Boże, Malik, to zabrzmiało, jakby ktoś umarł! – mruknęła Gabi.

- Cała rodzinka Millerów kopnęła w kalendarz – westchnął Harry.

- Nie umarła, kopnęła w kalendarz czy wącha kwiatki od psodu! Jest nadal w naszych wspomnieniach! I już mi się wszyscy uśmiechać, bo Tomlinsonowie zaczną się dopytywać, co się działo! – rozkazała dziewczyna. – A wszyscy chyba się zgodzimy, że to, co się wydarzyło przez ostatnie kilka dni, powinno pozostać między nami – spojrzała na nas znacząco.

No tak, lepiej, żeby te sprawy nie ujrzały światła dziennego. Począwszy od naszej rodzinki, przez teleturniej, naukę całowania, aż do tego, co działo się wczoraj między mną a Niallem. To by była katastrofa, gdyby Louis się o tym dowiedział. Mimo wszystko nie chcę go zranić tak, jak zraniłam Nialla.

W końcu udało nam się odzyskać dobre humory, bo ktoś zapodał jakiś słaby żart i wszyscy zapomnieliśmy o zmartwieniach. Pozwoliliśmy sobie na ostatnie chwile beztroski. Siedzieliśmy właśnie w dużym pokoju i śmialiśmy się z czegoś, gdy usłyszeliśmy odgłos samochodu wjeżdżającego na podjazd. Wszyscy popatrzyliśmy po sobie. Już są.

- Chodźcie! Trzeba ich przywitać! – zawołał Harry, któremu humor zdecydowanie się już poprawił. W końcu Louis to jego najlepszy przyjaciel i się za nim stęsknił. Wstaliśmy ze swoich miejsc i ruszyliśmy w kierunku drzwi. Ktoś nagle złapał mnie za rękę i wciągnął do kuchni. Blondyn zachłannie wpił się w moje usta. Był to rozpaczliwy pocałunek. Taki, jakby starał się zapamiętać smak i fakturę moich ust na zawsze.

- Niall, co się stało? – spytałam.

- Musiałem cię jeszcze po raz ostatni pocałować, zanim pocałuje cię on – wyjaśnił z ogromnym smutkiem w oczach. Uśmiechnęłam się słabo, ściskając jego dłoń.

- Damy radę – musnęłam jego usta. – I to nie był nasz ostatni pocałunek.

Puściłam jego dłoń i nie oglądając się za siebie, wyszłam z kuchni. Przykleiłam do twarzy jak najbardziej wiarygodny uśmiech. Czas zacząć grać. W końcu mówi się, że życie to teatr. Sprawdzimy, czy jestem wystarczająco dobrą aktorką, żeby przetrwać w tym okrutnym show do końca. Tak, jak to mówiła moja nauczycielka od baletu: „gdy wychodzisz na scenę, zostawiasz swoje życie i smutki za kulisami”, tak ja wychodząc z domu, pozostawiłam za sobą smutek i miłość.
Zobaczyłam ciemnowłosego chłopaka, który uśmiechnął się szeroko na mój widok.

- Wiki! – zawołał.

- Loueh! – odkrzyknęłam i po chwili byłam zamknięta w jego żelaznym uścisku.

- Tęskniłem – powiedział i pocałował mnie.

- Ja też! Bałam się, że kangury cię porwą! – uśmiechnęłam się. Powinnam pomyśleć o zostaniu aktorką. Wolałam nawet nie myśleć o tym, jak czuł się Niall, patrząc na nas w tamtej chwili.

- Ale jestem! Cały i zdrowy! – zaśmiał się. – Widzę, że ty też cała… Tylko co ci się stało z włosami? – spytał z nutką przerażenia w głosie, a potem zerknął w stronę reszty. – G, to twoja robota?!

- Może trochę… - wyszczerzyła się. – Ale popatrz! Twojej dziewczynie jest do twarzy w tym kolorze!

- Ona przynajmniej nie miała pomidorowych włosów – mruknął Harry.

- Miałeś czerwone włosy? – zdziwiła się Fizzy.

- Tak, a Zayn miał platynę – dodał, a Tomlinsonowie wybuchnęli śmiechem.

- A Niall był rudy! – odgryzł się Zayn.

- A Liam był niebieski jak smerf! – mruknął blondyn.

- I to wszystko G? – spytała zdziwiona Lottie.

- Tak… Przegraliśmy mały zakład – wyznał Liam. – Było całkiem ciekawie pod waszą nieobecność, ale jednak to nie to samo co z wami – ach ten daddy… Mistrz dyplomacji!

Gdy już wszyscy się ze wszystkimi przywitali, a Tomlinsonowie opowiedzieli niezwykłe historie o Australii, nadszedł czas na to, żeby spakować się na wyjazd do Nowego Jorku. Siedziałam na górze w pokoju i razem z Lottie zapełniałyśmy walizki. Dziewczyny miały jechać razem z nami. Tak w ramach małych wakacji. Miały pozwiedzać Nowy Jork, gdy my będziemy pracować, a potem przyjść na nasz koncert. Cieszyłam się, że moje przyjaciółki będą tam ze mną. Będzie mi na pewno łatwiej przez to przetrwać.

Lottie właśnie opowiadała mi o przystojnym Australijczyku, którego poznała na weselu.

- Mówię ci, Wiki, jakie on miał piękne oczy… Można by się w nie wpatrywać godzinami. Dosłownie! – wzdychała.

- Czyli Harry to już przeszłość? – spytałam.

- Zdecydowanie – odparła, uśmiechając się. – Związki ze sławnymi ludźmi, którzy cię i tak później zostawią, nie mają większego sensu.

- To dobrze, bo wiesz, jest coś, co powinnaś wiedzieć – zaczęłam, a dziewczyna popatrzyła na mnie pytająco. – Harry kręci z G – wyrzuciłam z siebie.

- Wiedziałam! No po prostu wiedziałam! – prychnęła. – W czym ona niby jest lepsza ode mnie?!

- W niczym, Lottie, obydwie jesteście świetne i żadna z was nie powinna być z Harrym. On ją tylko skrzywdzi.

- Zasłużyła sobie na to – mruknęła dziewczyna. – Mogła nie próbować mi go odbić, to by nie musiała być teraz jego kolejną ofiarą.

- Charlotte…

- No co? Nie mam racji?! Dostanie to, czego chciała – wzruszyła ramionami. – ale na szczęście on mnie już nie zrani. A teraz mówiąc o przyjemniejszych rzeczach, nawet nie masz bladego pojęcia, jak mój brat się za tobą stęsknił! Tylko wzdychał, i wzdychał i nie mógł się doczekać aż wrócimy do Anglii - wywróciła oczami. – Co ty z nim zrobiłaś, kobieto?

- Zakochał się i tyle – odparłam, uśmiechając się, ale tak naprawdę poczułam ucisk w sercu. Nie chcę go tak okrutnie oszukiwać. Nie chcę, ale muszę.

- No właśnie… Mój brat! Zabrał mi moją przyjaciółkę – zmrużyła oczy.

- Nie zabrał ci jej do końca! Dla ciebie zawsze jest miejsce! – uśmiechnęłam się, przytulając dziewczynę.

- A jak… - zawahała się. – sprawa z Niallem?

Wiedziałam, że o to zapyta. Tylko co ja mam jej powiedzieć? Że chyba wszystko znów jest tak, jak być powinno, że już się nie kłócimy? Skoro i tak będę musiała udawać? A jakby wiedziała, to czy byłaby w stanie powstrzymać się od powiedzenia o tym Louisowi? W końcu to jej brat! Jak on by się czuł? Nie dość, że oszukiwany przez dziewczynę i przyjaciół, to jeszcze przez rodzinę? Przykro mi Lottie, ale dziś się jeszcze nie dowiesz.

- Wiesz, jest ciężko – to w sumie nie było kłamstwo. Jest ciężko i to bardzo.

- Czyli nadal zachowujecie się jak na froncie wojennym? – spytała.

- Niestety, ale wiesz, już zdążyłam się przyzwyczaić do tych ciągłych kłótni.

- Może i tak, ale ciekawe, kiedy te kłótnie cię wykończą – westchnęła dziewczyna.

- Spokojnie, dam radę. Nie jestem taka słaba, więc to mnie nie wykończy – prędzej wykończy mnie to, że nie będę mogła z nim być; że nie mogę go otwarcie kochać, całować czy nawet trzymać za rękę.

- No ja mam taką nadzieję – uśmiechnęła się moja przyjaciółka.

Następnego dnia na lotnisku Heathrow w Londynie panował duży chaos. Był środek wakacji, więc wszędzie kręciło się pełno turystów, a do tego było pełno fanek, które jakimś dziwnym trafem wiedziały, że One Direction tam będzie. To było istne piekło. Przedzieraliśmy się przez tłumy w otoczeniu ochroniarzy i do momentu, w którym nie przeszliśmy przez odprawę celną, nie wiedziałam, co się dookoła mnie dzieje. Dopiero, gdy znaleźliśmy się w poczekalni przy naszym gacie, mogłam odetchnąć z ulgą.

- Więcej fanek mieć nie mogliście? – spytałam.

- Niestety tylko tyle nam się udało ściągnąć – uśmiechnął się Louis.

- Jeszcze czego! I tyle próbowało nas zabić! – jęknęła Gabi.

- Jakoś im nie wyszło – mruknął pod nosem chłopak.

- Louis! – skarciłam go wzrokiem.

- No co? – zrobił minę niewiniątka. Wywróciłam oczami. Zastanawiałam się, dlaczego on tak bardzo Gabi nie lubi. Przecież ona mu nic złego nie zrobiła.

- Nic, nic, skarbie.

Chłopak pochylił się i pocałował mnie. Po chwili oderwał się ode mnie, bo dostał paczką żelków w tył głowy.

- Błagam was, przestańcie się do siebie kleić na środku lotniska, bo się ludzie na was patrzą – mruknął Harry.

- A niech się patrzą – odparł Lou. – To moja dziewczyna i mam prawo całować się z nią, kiedy mi się rzewnie podoba! – jakby na potwierdzenie swoich słów, znów mnie pocałował.

- Jesteś nienormalny, Tomlinson – spojrzałam na niego pobłażliwie.

- Może i jestem, ale ty mnie nadal kochasz – uśmiechnął się tryumfalnie. A tu się pan myli, panie Tomlinson, nie kocham. Jednak jakiś tam pociąg czuję, więc umownie możemy przyjąć z dużym, bardzo dużym, przybliżeniem, że kocham. Zerknęłam nad jego ramieniem i zobaczyłam Nialla, który z kamienną twarzą jadł orzeszki ziemne. Mam nadzieję, że za bardzo przeze mnie nie cierpi.

- Coś się stało, Wiki? – spytał zmartwiony Louis.

- Nie, a czemu miałoby się stać?

- Wyglądasz na zmartwioną – wyjaśnił. Głupia! Musisz poćwiczyć aktorstwo, bo się jeszcze zdradzisz!

- Nic się nie stało. Tak tylko się zamyśliłam – uśmiechnęłam się do niego i cmoknęłam w usta. W tym samym momencie ogłoszono, że rozpoczęto boarding naszego samolotu i musieliśmy iść. Miałam tyle szczęścia, że udało mi się uniknąć sześciogodzinnych rozkmin dotyczących mojego życia, bo udało mi się usnąć i przespać cały lot.

Obudziło mnie szturchnięcie w ramię.

- Wiki skarbie, już dolecieliśmy – usłyszałam szept Louisa. Otworzyłam oczy. Jak na potwierdzenie z głośników odezwała się stewardessa:

- Witamy państwa na lotnisku JFK w Nowym Jorku. Radzimy przestawić zegarki, gdyż mamy tutaj dziesiątą rano miejscowego czasu. Temperatura powietrza wynosi dziewięćdziesiąt pięć stopni Fahrenheita, czyli trzydzieści pięć stopni Celsjusza. Dziękujemy za lot z naszą linią lotniczą i życzymy miłego pobytu.

Wtedy coś do mnie dotarło. Jestem w Nowym Jorku! Całe życie o tym marzyłam i oto jestem! Nie ma to jak idealnie spędzić ostatni tydzień wakacji! Niestety mój piękny plan pobytu i sielanki rozpłynął się wraz z ekipą powitalną. Jak myślisz, pamiętniczku, kogo to moje oczy ujrzały? Richarda Van der Woodsena we własnej osobie! Od razu zrobiło mi się słabo na jego widok, ale on chyba był w wyśmienitym nastroju. Nawet się uśmiechał – istny fenomen!

- Witajcie, drogie dzieci! Tak się cieszę, że jesteście! – zawołał, a my wszyscy wymieniliśmy zdziwione spojrzenia. W sumie co mu się dziwić, to Van der Woodsen! – Czeka nas w tym tygodniu tyle pracy! Ale nie bójcie się, choć będzie ciężko, na pewno nie pożałujecie! Musimy zaczynać od zaraz!

I stało się tak, jak nas zapewnił. Nawet nie pojechaliśmy do hotelu! To znaczy nasze bagaże plus Zuzia, Lottie i Fizy pojechały, a nas zaciągnęli do studia. Wylądowałam razem z Gabi, Van der Woodsenem, Paulem, Savanem i kilkoma osobami, których nigdy wcześniej na oczy nie widziałam w jakiejś sali konferencyjnej. Było tu okropnie duszno. Pewnie za sprawą zepsutych klimatyzacji. Wszystkie okna były pootwierane, więc słychać było jazgot nowojorskich ulic. Po prostu nie do wytrzymania! Jakaś dziewczyna w kusej sukience dwoiła się i troiła, żeby dostarczać tu chłodne napoje.

- A więc - zaczął Van der Woodsen. - to będzie dla was bardzo pracowity tydzień, dziewczęta. Mamy trzy dni na to, żeby przygotować dla was singiel promujący. Ściągnąłem najlepszych tekściarzy w kraju, którzy napiszą wam piosenkę. Tylko powiedzcie mi, moje drogie, o czym byście chciały śpiewać.

- Tak właściwie - wtrąciła Gabi. - to Wiktoria napisała piosenkę.

Myślałam, że jej coś zrobię. Wszystkie oczy skierowały się na mnie. Poczułam się bardzo niekomfortowo. Nie chciałam, żeby usłyszał ją cały świat, a w szczególności Louis. To by była katastrofa!

- Napisałaś piosenkę? - spytał mnie mężczyzna.

- Tak – wykrztusiłam. - ale nie jest jakaś specjalna. Zwykła piosenka.

- Nieprawda! - zaprotestowała G. - Moim zdaniem jest naprawdę dobra

- Pozwól to sprawdzić profesjonalistom - uśmiechnął się Van d. - Mogłabyś nam ją zaprezentować? – spytał, ale tak naprawdę to nie było pytanie, lecz rozkaz, a ja nie miałam tu nic do gadania. Kiwnęłam tylko głową na znak, że się zgadzam.
Jak to ich nazwał Van der Woodsen - „profesjonaliści” wysłuchali piosenki niezwykle uważnie i chwilę poszeptali miedzy sobą.

- Mnie się podoba - odezwał się Savan. W sumie to było miło słyszeć, że ludziom, którzy długo siedzą w branży, podoba się moja piosenka. – Takiego utworu jeszcze nie słyszałem. Może się ludziom spodobać... Co ty na to, Richard? - Van d. przechylił głowę, jakby nad czymś się zastanawiał i podrapał się po brodzie.

- Tak, myślę, że się nada – powiedział. - Tylko mam do ciebie, Wiktorio, pytanie. Pozwolisz, że ci je zadam? – pokiwałam twierdząco głową. - Jak wiesz, ludziom w dzisiejszych czasach nie wystarczy posłuchanie piosenki, oni chcą wiedzieć, co artystę pchnęło do napisania akurat takiego tekstu. Moje pytanie brzmi: jaki był twój powód?

O cholera... O tym nie pomyślałam. Co ja im powiem? Przecież nie to, że napisałam tę piosenkę, żeby pokazać, jaka jestem nieszczęśliwa w związku z Louisem i że kocham Nialla. Nie mogę tego powiedzieć całemu światu. Myśl, Wiktoria, myśl...

- Bo... Chodziło mi o to, że... - zacięłam się, a wszyscy wpatrywali się we mnie wyczekująco. - Że... W dzisiejszych czasach wiele dziewczyn boi się przyznać do swoich prawdziwych uczuć i tkwi w związkach bez miłości, bo tak jest wygodniej albo po prostu boją się powiedzieć, co naprawdę czują i każda taka osoba jest już zmęczona tym udawaniem, ale nie ma siły wyrwać się z tego. Ta piosenka jest po to, aby te dziewczyny wiedziały, że nie są same, żeby się nie bały - byłam z siebie dumna. Zdołałam wymyślić takie wytłumaczenie na poczekaniu.

- Takie mądre słowa z ust takiej młodej, szczęśliwej dziewczyny? - zdziwił się Van d. Coś czułam, że on tego nie kupił.

- To, że jestem młoda, nie znaczy, że nie znam życia - odparłam. Mężczyzna uśmiechnął się.

- Mówiłem ci już kiedyś, że zaczynam cię lubić? - tak i to mnie przeraża. Zwłaszcza ten uśmieszek, gdy on to mówi. - Myślę, że nie ma co marnować czasu na pogadanki, więc zabierajmy się do pracy - zarządził mężczyzna. Wszyscy jak na zawołanie zerwali się z miejsc i rozeszli do swoich zadań.

Resztę dnia spędziłyśmy na nagrywaniu piosenki. Nie sądziłam, że to może być tak żmudna praca. W sumie z tym jest jak z baletem, powtarzasz wszystko aż dojdziesz do perfekcji.

Gdy wieczorem samochód odwoził nas pod hotel, miałam serdecznie dość. Bolało mnie gardło, a my nawet nie skończyłyśmy z tą głupią piosenką!

- Nie chcę już być piosenkarką - jęknęła Gabi.

- Ja też nie... Nie mam na nic siły! A chciałam jeszcze dzisiaj pozwiedzać - mruknęłam.

- Pozwiedzać to ty sobie będziesz mogła pokój w hotelu - odparła dziewczyna. - Ja nigdzie indziej z tobą nie idę. Nie ma mowy!

- No dobra, ale będziemy musiały znaleźć na to choć chwilkę.

- Nie dzisiaj! - zaprotestowała.

- Spokojnie, mnie dzisiaj też już się nie chce.

Gdy samochód podjechał pod hotel, wysiadłyśmy z niego i nawet nie miałyśmy okazji pozachwycać się, że jest tu tak pięknie. Przed wejściem do środka kręciło się sporo dziennikarzy, którzy przekrzykiwali się nawzajem i świecili po oczach fleszami lub lampami od kamer. Do drzwi pomogli nam się przedostać ochroniarze. Bez nich byłoby ciężko.
Kobieta stojąca za kontuarem w lobby dała nam klucze do pokoju i wjechałyśmy windą na trzydziestu piętro. Nie ma to jak te wysokie nowojorskie hotele... Zawsze marzyłam o pobycie w takim, a teraz nie mam nawet siły się z tego cieszyć.

Okazało sie, że nasz pokój to nie byle jaki pokój, ale apartament z dwoma sypialniami, kuchnią, salonem i łazienką. Po prostu żyć, nie umierać i nie ruszać się z pokoju. Na szczęście wszyscy nasi przyjaciele mieli pokoje na tym samym piętrze w sąsiednich pokojach. Zuzia, Fizzy i Lottie miały naprzeciwko nas; po prawej ich stronie był pokój Zayna i Liama; po naszej prawej Hazzy i Louisa; a po naszej lewej pokój Nialla. Ten to ma dobrze - cały wielki pokój dla siebie. Zero ludzi, którzy mogą nie dać ci spokojnie żyć czy odpocząć.
 À propos odpoczywania miałam nadzieję na spokojny wieczór, ale całe towarzystwo zwaliło się do nas do pokoju i oświadczyli, że będziemy oglądać film. Skończyło się tak, że włączyli Harry'ego Pottera. Nie pytaj mnie dlaczego, bo nie mam pojęcia. Siedziałam w objęciach Louisa i starałam się odprężyć. Prawie mi się to udało, gdyby nie to, że zostałam oddelegowana po coś do picia. Oczywiście drogą losowania.
Gdy weszłam do kuchni prawie podskoczyłam, bo zobaczyłam Nialla, który stał przy mikrofali i robił popcorn. Nawet nie zauważyłam chwili, w której on tu przyszedł.

- Niall, przestraszyłeś mnie - odpowiedziało mi tylko tępe spojrzenie chłopaka i kiwnięcie głową. Co jest? Czy to wina wszechogarniającego zmęczenia? Podeszłam do lodówki i otworzyłam ją w poszukiwaniu czegoś zimnego do picia. - Jak minął ci dzień? - spytałam.

-  Pracowicie - powiedział trochę od niechcenia. - a twój?

- To samo. Nagrywałyśmy moją piosenkę - odparłam.

- Spoko - mruknął. Mikrofala zapikała i chłopak wyjął z niej popcorn, a potem bez słowa wyszedł z kuchni.

Skonsternowana odwróciłam się w stronę drzwi, w których zniknął chłopak. Stałam zszokowana, ściskając w dłoni puszkę zimnej coli cherry.
Niall Horan właśnie mnie olał.