49. You can’t pretend

Obudziłam się przez głupi budzik, który jak zwykle zadzwonił w najmniej odpowiednim momencie. Usłyszałam, jak śpiący obok mnie Louis jęknął, obudzony przez natrętne urządzenie. Wyłączyłam budzik i podniosłam się do pozycji siedzącej. Dziś jest 13 sierpnia. Jeden dzień do mojego wielkiego debiutu na Madison Square Garden, a także równo miesiąc do urodzin Horana i do ślubu mojej siostry. Wtedy nareszcie wrócę do Polski. Niestety tylko na jeden krótki tydzień.

Przez to wszystko, co się wydarzyło, Polska stała się dla mnie wręcz nierzeczywistym, innym światem. Szczerze mówiąc, stęskniłam się za domem i problemami typu, którą piosenkę mam teraz włączyć czy na jaki kolor pomalować paznokcie, żeby nauczyciele w szkole się do mnie nie przyczepili. Te dylematy już dawno przestały mnie dotyczyć, a tak naprawdę powinny przez co najmniej najbliższe trzy lata. Niestety teraz mam inne zmartwienia, na przykład jeśli w ciągu kilku minut się nie ogarnę, to spóźnimy się na jakieś niezwykle ważne spotkanie z Van der Woodsenem. Zrezygnowana po kompletnym braku zachęty do podniesienia się ze strony mojego chłopaka, wstałam z łóżka i poczłapałam do łazienki.

Po kolejnym śniadaniu zjedzonym w pośpiechu wylądowałyśmy w sali konferencyjnej obok studia nagraniowego, gdzie van D i spółka opowiadali nam, jak będzie przebiegało nagrywanie naszej płyty, a potem trasa promocyjna. Na samą myśl o tych podróżach i braku wygodnego łóżka robiło mi się niedobrze, ale w końcu sława wymaga wyrzeczeń. Na szczęście to dopiero za spory kawał czasu, czyli prawdopodobnie w przyszłe wakacje. Do tej pory będą nas męczyć nagrywaniem płyty w każdej możliwej wolnej chwili, czyli nie będę miała życia poza szkołą i pracą. Po prostu cudownie! A ja narzekałam, że mam za dużo sprawdzianów i niedobór czasu na pisanie, a teraz... Teraz pewnie nie będę miała w ogóle weekendów! W ogóle! Co ja się martwiłam o to, że będę musiała udawać związek z Louisem, skoro będziemy zapewne widywać się tak rzadko, że nie będzie miał nawet okazji zauważyć, że cos w naszym związku jest nie tak, jak być powinno.

- To wszystko? - spytała znudzona po godzinnym „wykładzie” Gabi.

- Nie - syknął Van der Woodsen. - Co to jest? - spytał, ciskając w moją stronę jakąś nowojorską gazetę plotkarską. Moje oczy uderzył krzykliwy nagłówek: „Gorąco między Locked i One Direction” i zdjęcie moje i Horana, jak kłócimy się na Times Square. Nie mogłam się nie uśmiechnąć. Wiedziałam, że kiedyś nasze spektakularne awantury trafią na pierwsze strony gazet. Rzuciłam okiem na skąpy artykuł.

„Jak wiemy, te dwa zespoły ciągnęło do siebie od początku, czyli od prezentacji na corocznym tygodniu koncertów charytatywnych w Londynie. To właśnie wtedy objawił się odkryty przez Richarda Van der Woodsena zespół Locked, jak również związek jednej z członkiń, Wiktorii Mieczkowskiej, i Louisa Tomlinsona z One Direction. Chłopak przerobił dla niej piosenkę Amy Winehouse „Valery”, zmieniając imię na "Victorie". Czyż to nie urocze? Nasza para ostatnio pokazywała się na ulicach Nowego Jorku. Nie stronili od czułości i pocałunków mimo obecności ochroniarzy i fotoreporterów. Wydają się być tak w sobie zakochani, że nic nie stoi na przeszkodzie ich związkowi. Jednakże to nie ich ostentacyjne okazywanie sobie uczuć spowodowało szok naszych reporterów.

Na słynnym Times Square doszło do nie lada kłótni między Wiktorią a współczłonkiem One Direction, Niallem Horanem. Nie wiemy dokładnie, o co poszło, ale ta dwójka wyraźnie ma ze sobą na pieńku. Czyżby nowa gwiazdeczka szukała sensacji i rozgłosu, a może miedzy tymi artystami naprawdę zgrzyta? Tylko co na to fani One Direction? Czyją stronę będzie trzymał Tomlinson? Swojej ślicznej, choć niezwykle młodej, dziewczyny czy przyjaciela? Dowiemy się tego dla Państwa jak najszybciej! Już wkrótce -„Ognisty spór i płomienna miłość”. Jedno wiemy na pewno - Modest! Management musi uważać na swoich podopiecznych, bo między Locked a One Direction robi się gorąco...”

Mężczyzna popatrzył na mnie wyczekująco.

- To... – zaczęłam. - jest artykuł.

- Wiem, że to jest artykuł! Ale co to miało niby znaczyć?! - krzyknął mężczyzna.

- Nie rozumiem pana złości. Przecież sam pan kazał mi go nienawidzić, to ma pan efekty – odparłam, naprawdę nie rozumiejąc jego gniewu. Ten facet nie potrafi logicznie myśleć!

- Coś te wasze kłótnie są zbyt wiarygodne jak na twoje słabe umiejętności aktorskie - przeszywał mnie lodowatym wzrokiem. Aż ciarki przeszły mi po plecach. Mimo to nadal starałam się zachować spokój i wyglądać na zrelaksowaną.

- Czyż nie o to chodzi, żeby były autentyczne? - spytałam, unosząc brew.

- Tak. Tylko nie przesadźcie, bo fanki dostaną szału. Chyba nie chcesz mieć hejterów wśród directioners, skarbie, prawda? – uśmiechnął się złośliwie.

- Nie - mruknęłam.

- To widzę, że się rozumiemy. Macie czas wolny do próby o czternastej na MSG – oznajmił. - a teraz żegnam.

Bez słowa podniosłyśmy się z krzeseł i wyszłyśmy na pusty, pozbawiony życia korytarz.

- No, no, no, moja droga - odezwała się Gabi. - pierwsze tygodnie w świecie sławy, a ty już na okładkach gazet!

- Plotkarskich – sprostowałam z posępną miną.

- Dobre i to – stwierdziła. - Ani się obejrzysz, a będziesz rozpoznawana na ulicach!

- Ciebie też to czeka, skarbie. Zwłaszcza, że kręcisz z Harrym Stylesem! - zaśmiałam się, a dziewczyna pokazała mi język.

- Skoro mowa o Harrym, to umówiłam się z nim i musze lecieć - powiedziała, rumieniąc się. G się rumieni! Co ten Harry z nią zrobił?! Wywróciłam oczami. - Poradzisz sobie beze mnie? - spytała.

- Tak – odparłam. - Miałam zamiar wpaść do sali prób i poćwiczyć sobie - wyjaśniłam.

- Ok. To widzimy się na obiadku - powiedziała, cmoknęła mnie w policzek i popędziła na spotkanie ze Stylesem. Ach ci zakochani…

Zostałam sama. Nie wiedziałam, co ze sobą zrobić, bo wcale nie miałam w planach ćwiczeń, ale skoro już tu jestem, to co mi szkodzi? Po chwili znalazłam się w cichej i ciemnej sali prób. Postanowiłam nie rozpalać wszystkich świateł, gdyż wiedziałam, że będą niezwykle jasne. Mój wzrok napotkał czarny fortepian. 

Uśmiechnęłam się smutno i podeszłam do instrumentu. Podniosłam klapę i nacisnęłam klawisz. Fortepian wydał dźwięk, który odbił się echem od ścian. Całkiem przyzwoita akustyka. Usiadłam na stołku przed instrumentem i nagle wybuchnęłam płaczem. Schowałam twarz w dłoniach. Mój szloch pomieszał się z odgłosami wydanymi przez instrument, gdy oparłam łokcie o klawiaturę. Teraz pewnie cały świat myśli, że go nienawidzę, ale ja go kocham… Kocham tak bardzo, że to zabija mnie od środka. Czuję ucisk w sercu za każdym razem, gdy on na mnie patrzy. Gdyby tylko przestał patrzeć na mnie z nienawiścią. Czy o tak wiele proszę? Przecież jeszcze kilka dni temu wszystko zdawało się być takie doskonałe. Idealnie było leżeć w jego objęciach… a wczoraj znów się pokłóciliśmy. Tak jakby to, co się wydarzyło, nie miało miejsca. Znów się schował, znów nie okazuje swoich uczuć. Nie widzi, że go kocham… Co mam zrobić, żeby poczuł moją miłość? Zrobiłabym dosłownie wszystko, żeby to zrozumiał…

Poczułam silną potrzebę zagrania czegoś i po jakimś czasie zdałam sobie sprawę, że melodia, którą gram, połykając łzy, to „Make you feel my love” Adele. Co za ironia mojej podświadomości! To pasuje idealnie! Wzięłam głęboki oddech i od nowej frazy zaczęłam śpiewać:

When the rain is blowing in your face
And the whole world is on your case
I could offer you a warm embrace
To make you feel my love

When the evening shadows and the stars appear
And there is no one there to dry your tears
I could hold you for a million years
To make you feel my love

I know you haven't made your mind up yet
But I would never do you wrong
I've known it from the moment that we met
No doubt in my mind where you belong

I'd go hungry, I'd go black and blue
And I'd go crawling down the avenue
No, there's nothing that I wouldn't do
To make you feel my love

The storms are raging on the rolling sea
And on the highway of regret
The winds of change are blowing wild and free
You ain't seen nothing like me yet

I could make you happy, make your dreams come true
Nothing that I wouldn't do
Go to the ends of the Earth for you
To make you feel my love

To make you feel my love...

Gdy skończyłam śpiewać i ocierałam łzę spływającą mi po policzku, usłyszałam klaskanie. Zmroziło mi krew w żyłach. Nie chciałam, aby ktoś mnie podsłuchiwał. Odwróciłam się, żeby zobaczyć zmierzającego w moim kierunku Van der Woodsena.

- No, no, no... Bardzo ładnie, Wiktorio – odezwał się mężczyzna.

- Dziękuje, panie Van der Woodsen – odparłam drżącym głosem.

- Taka piękna, utalentowana dziewczyna, a taka głupiutka – westchnął mężczyzna, kręcąc głową z dezaprobatą.

- Słucham? – zdziwiłam się.

- Naprawdę myślałaś, że uwierzę w tę bajeczkę o wspieraniu biednych nastolatek z rozterkami emocjonalnymi? – prychnął menedżer, a ja głośno przełknęłam ślinę. Wiedziałam, od początku wiedziałam, że on tego nie kupił. Jednak musiałam przynajmniej grać na zwłokę.

- Przecież o tym jest ta piosenka – powiedziałam, jąkając się. Mężczyzna uciszył mnie gestem dłoni.

- Zamilcz. Nie umiesz udawać. Dobrze wiem, że jest o – westchnął i kontynuował znudzonym głosem. -  nieszczęśliwej miłości twojej i Horana

- Ale...

- Ale teraz nadal masz być szczęśliwa w związku z Louisem tak jak w umowie – powiedział głosem nieznoszącym sprzeciwu.

- Oczywiście – odparłam, tępo wpatrując się w przestrzeń.

- Ja myślę! W innym wypadku się pogniewamy, a tego nie chcemy, prawda? – spojrzał na mnie ostrzegawczo.

- Prawda – szepnęłam.

- To wszystko jasne – powiedział głośniej, jakby chcąc zaznaczyć, że kończy. – Widzimy się na próbie. Idź i emanuj szczęściem z Louisem. Nawet nie próbuj numerów typu godzenie się z Horanem. To byłoby stanowczo niepożądane zjawisko.

- Tak jest – odpowiedziałam łamiącym się głosem.

Van der Woodsen odwrócił i się wyszedł, trzaskając drzwiami. Do oczu znów napłynęły mi łzy. Skuliłam się, usiłując stłumić szloch. Właśnie zabroniono mi kochać. Zabroniono jednego z niewielu uczuć, do którego w tym chorym świecie powinnam mieć prawo. Niczego innego nie chciałam - tylko, żeby pozwolił mi kochać Nialla. Niestety nie mogłam na to liczyć. Byłam głupia, sądząc, że pisanie tej piosenki i cała ta sprawa ujdzie mi na sucho. Van der Woodsen jest zbyt mądry, by mogło mu to wszystko umknąć. Obawiam się, że on ma wszystko dokładnie dla nas zaplanowane.

Gdy w końcu udało mi się ogarnąć, zadzwonił mój telefon.

- Halo? – odezwałam się.

- Gdzie ty jesteś?! – krzyknęła z drugiej strony słuchawki Lottie.

- Ja... – nie za bardzo wiedziałam, co powiedzieć, ale usłyszałam gdzieś w tle odgłosy, jakby ktoś wyrywał dziewczynie z dłoni komórkę.

- Oddawaj telefon! – tym ktosiem był Louis, który po chwili, przechwyciwszy aparat, odezwał się. -  Wiki? Kochanie?

Automatycznie zakryłam dłonią słuchawkę. Wdech, wydech, wdech, wydech. Postaram się brzmieć jak najbardziej normalnie, choć wiem, że będzie to nie lada wyzwanie.

- Jestem – przemówiłam.

- Wszystko w porządku? – zapytał zaniepokojony chłopak.

- Tak – skłamałam.

- Nie brzmisz na... – zaczął, ale przerwały mu jakieś szumy w tle. Po chwili znowu usłyszałam głos Lottie w słuchawce:

- Jak ma brzmieć, kiedy ty ją znowu męczysz?! Wiki?

- Tak, Lottie? – spytałam.

- Ruszaj swój tyłek, gdziekolwiek jesteś. Mamy iść do tej włoskiej restauracji na rogu piątej alei i ósmej ulicy, bo umieramy z głodu w hotelu, a oni strajkują, że trzeba na ciebie czekać...

- Nie, idźcie już. Jestem w studio nagraniowym, więc będę szybciej – odparłam.

- Co ty tam ro.... – znowu rozmowę przerwały szumy i śmiechy. Westchnęłam ciężko. Co ja mam do jasnej cholery z tymi moimi przyjaciółmi?!

- W końcu dotarłam do telefonu – tym razem odezwała się Zuzia. – Gadaj, co się dzieje.

- Nic. Naprawdę... – jęknęłam.

- Wiesz, że nie umiesz udawać?

- Już tak... – mruknęłam.

- Co? – zdziwiła się dziewczyna.

- Nic. Zaraz będę.

- Ok. To do zobaczenia albo poczekaj, Lou czegoś znowu chce – wywróciłam oczami. Czy oni mi nie dadzą nigdy w życiu spokoju?

- Na pewno wszystko ok? – spytał chłopak.

- Ile razy mam ci to powtarzać? Tak, wszystko jest w porządku! – wyrzuciłam z siebie podirytowanym tonem, którego na szczęście chłopak nie zauważył.

- Pogadamy w knajpie, o ile cię nie zje...

- Kto? – zapytałam z przerażeniem w głosie.

- G, a kto? Siedzą i czekają na nas z Hazzą – było słychać, że chłopak nie jest zadowolony z faktu, że jego przyjaciel siedzi w restauracji sam z Gabi. Tylko nadal nie jestem w stanie pojąć, dlaczego on tak bardzo jej nie lubi. Przecież nic złego mu nigdy nie zrobiła! Tak właściwie ledwo się znają, a on na nią reaguje, jakby mu kogoś zabiła. Muszę to kiedyś z niego wyciągnąć…

- Ok. To widzimy się w restauracji. Pa – powiedziałam beznamiętnym głosem.

- Pa. Kocham ... – rozłączyłam się, nie pozwalając mu dokończyć.

- A ja nie... – odparłam, nie bojąc się, że mnie usłyszy i schowałam telefon do kieszeni. Wyszłam z pomieszczenia. Uśmiechnęłam się do siebie. Czas na obiad.

Dotarcie do włoskiej knajpy nie zajęło mi długo i mogę przysiąc, że ochroniarz śledził mnie przez calutką drogę. Będzie musiało minąć trochę czasu, zanim się do tego przyzwyczaję. Gdy przechodząc obok kiosku, zobaczyłam bijące do mnie z witryny nagłówki gazet plotkarskich typu: „Zgrzyty u podopiecznych Modestu”, „Horan i Mieczkowska. Będzie wojna?”, „Czyją stronę będzie trzymał Tomlinson”, „Zamknięta na jeden z kierunków”(Co jest dość kreatywnym tytułem, zwłaszcza gdy jest to po angielsku, czyli „Locked for One of Directions”) czy „Co gryzie Nialla Horana? Wiktoria Mieczkowska!”. Automatycznie zaczęłam iść szybciej, a na oczy założyłam okulary przeciwsłoneczne. Dziś cały Nowy Jork plotkuje właśnie o mnie. Zabawne, nie? Modliłam się, żeby nikt mnie nie rozpoznał, ale odetchnęłam dopiero wtedy, gdy otworzyłam drzwi do restauracji.

Przy dużym stole gdzieś w kącie siedzieli G i Harry, którzy od razu, gdy mnie zobaczyli, pomachali do mnie. Podeszłam do nich i dosiadłam się do stołu.

- Cześć – odezwał się Harry.

- Hej – odparłam, uśmiechając się.

- Co tak wcześnie i czemu sama? - zdziwiła się Gabi.

- A poszłam zobaczyć taką jedną rzecz - powiedziałam, starając wymigać się od odpowiedzi.

- Albo kogoś - wtrącił Harry. -Kiedy masz zamiar powiedzieć Louisowi? - spytał.

- Hazz! - brunetka popatrzyła na niego morderczym wzrokiem.

- No co? - obruszył się lokowaty. - To mój przyjaciel i mam dość okłamywania go, bo ona nie jest mu w stanie powiedzieć prawdy!

- Wierz mi, mnie również to męczy –powiedziałam. - W szczególności, gdy Horan znowu mnie nienawidzi.

- Jak to? – chłopak zrobił wielkie oczy.

- Tak to! Jakby te parę dni nie miało w ogóle miejsca...

- Musisz powiedzieć Lou - stwierdził Harry.

- On ma rację – poparła bruneta Gabi.

- Wiem! Ale ja po prostu... - ściszyłam głos, bo miałam wrażenie, że dziewczyna przy stole obok uważnie nam się przygląda. - nie chcę go ranić.

- Od tego nie uciekniesz - stwierdziła G.

- Wiem...

- Im szybciej to zrobisz, tym lepiej. W dwa tygodnie może mu depresja minie...

- On musi się ogarnąć przed trasą, bo inaczej to będzie jedna wielka masakra, więc czas ucieka - dodał Harry konspiracyjnym szeptem.

- Nie pomagacie! - jęknęłam.

- W czym? - podskoczyliśmy, słysząc głos Louisa. Cała nasza gromadka pojawiła się dosłownie znikąd.

- A w takiej jednej sprawie - odezwała się G, równocześnie oznajmiając, że nikt z nowo przybyłych nie ma nawet najmniejszych szans dowiedzieć się, o czym rozmawialiśmy przed chwilą.

- Nie wnikam... - stwierdził Tomlinson. Grzeczny chłopiec.

- I za to cię kocham - powiedziałam i cmoknęłam go w usta. Czasem to granie wychodzi mi lepiej niż powinno.

- A jakżeby inaczej... - prychnął Niall.

- Horan, zamknij się - syknął Louis.

- Czemu? - spytał bezczelnym głosem blondyn. - Wolność słowa. Mam prawo komentować.

- Ale mógłbyś sobie to odpuścić - wycedziłam przez zaciśnięte zęby, patrząc na chłopaka nierozumiejącym wzrokiem. Usiłowałam doszukać się jakichkolwiek pozytywnych uczuć w jego błękitnych oczach. Jednak nadal widziałam w nich tylko czystą nienawiść.

- A ty... - zaczął, ale Liam nie dał mu dokończyć.

- Cisza! – krzyknął. - Czy możemy choć raz normalnie zjeść obiad?

- Bez was rzucających się sobie do gardeł? - dodała Zuzia.

- Jak najbardziej - odparłam.

- Niall? - Liam popatrzył na blondyna wyczekująco. Ten zrobił minę męczennicy i mruknął:

- Niech stracę...

Mimo że kuchnia włoska jest moją ulubioną, tamtego dnia nie byłam w stanie zjeść wiele. Byłam wściekła, a żołądek związał mi się w supeł. Skubałam więc moje spaghetti po neapolitańsku i nie wdawałam się zbytnio w rozmowy. Cała reszta była zajęta szczebiotaniem o jakiś głupotach. Kompletnie się wyłączyłam. Spoglądałam to na swój talerz, to na blond czuprynę siedzącego na drugim końcu stołu Horana. Tak bardzo chciałabym móc go nienawidzić! Byłoby tyle korzyści. Nie zraniłabym Louisa, Van der Woodsen byłby zadowolony, a do tego ja przestałabym myśleć o tym, jak dobrze było mi w objęciach blondyna, jak słodko smakowały jego pocałunki...

Z zamyślenia wyrwał mnie głos Charlotte:

- To my się zbieramy.

- Już? - zdziwił się Louis.

- Tak, braciszku - odparła Fizzy. -  Mamy tyle do zobaczenia w Nowym Jorku, że nie wiem, jak my się z tym wszystkim wyrobimy... - była tym faktem niezmiernie przejęta. Na co G sfrustrowana wywróciła oczami.

- Przynajmniej zobaczycie cokolwiek – stwierdziła.

- Tak czy owak spadamy. Pa - zawołała pełna radości i energii Zuzia i cmoknęła Liama w usta. Wszyscy bąknęli coś na kształt „pa” i dziewczyn już nie było.

- No nie mają na co narzekać... - westchnęłam.

- Co one wiedzą o życiu! Przecież ty jesteś taka obeznana - powiedział Horan, a jedyne, co było czuć w jego głosie, to czysty, złośliwy sarkazm.

- Niall! - skarcił go Zayn.

- Już... - mruknął niepocieszony, że nie może się na mnie wyżyć, blondyn.

- Dziękuje - szepnęłam.

- Wiecie co? - odezwał się po chwili Liam. - My też już powinniśmy się zbierać, bo zaraz spóźnimy się na próbę.
      No tak! Prawie o tym zapomniałam. Zapłaciliśmy za posiłek i wstaliśmy od stołu.
     Madison Square Garden, przybywam!