43. He’ll never forgive me. Ever.

Spojrzeliśmy na siebie, ciskając piorunami z oczu.

- Nie - odezwał się rudy. - nie będę się z nią całować.

- Ani ja z nim!

- Dzieci! Skoro tego właśnie chcecie, to będziecie na końcu! - oznajmiła Gabi. - Zayn, bierz ją. Niall, chodź tu!

Kto jak kto, ale Zayn umiał się całować. Miał jakąś dobrze opracowaną technikę. Aż pozazdrościć jego przyszłej dziewczynie. Będzie miała w życiu dobrze. W końcu wszyscy całowali się już ze wszystkimi oprócz mnie i Horana, bo każde z nas uparcie odmawiało pocałunku.

-No całować się! - zabiłam Hazzę wzrokiem za te słowa. - Mogliście mieć to już za sobą!

- Zdążyłam zrobić ze 3 rundki w międzyczasie! - dodała Gabi.

-Ale ja się z nią nie będę całował! - jęknął Niall.

- Ja z wami wykituję! Nawet ze mną się całowałeś! - powiedziała zrezygnowana Gabi, przeczesując swoje zielone włosy.

- Ale ty wielce nie zraniłaś pana idealnego! - odparłam.

- O ty moje biedactwo! Może jeszcze kocyk przynieść? - Gabi popatrzyła na Horana pozornie współczującym wzrokiem.

- Jeszcze czego? - prychnął rudzielec. - Całusa na dobranoc?

- Nareszcie! Wiki, do dzieła! - zawołała Zuzia.

- Ale nie od niej! Nie mam zamiaru płacić za całowanie! - czy Horan naprawdę miał na myśli to, co ja myślałam, że on miał na myśli? Jeśli tak, to... A zresztą nie chcę wiedzieć.

- Czyżby wielki Niall - łamacz serc – bał się całusa od byłej dziewczyny? Uwaga, bo cię zje! - westchnęła Gabi.

- Ja po prostu nie chcę się niczym zarazić. Kto wie, z kim się szlajała! - miałam ochotę zabić Horana za te słowa. Zastanawiam się, czy zdawał sobie sprawę z tego, że one mnie raniły. Zresztą jak co trzecie albo nawet co drugie jego słowo.

- Jeszcze jakaś choroba weneryczna… - prychnęła G.

- A żebyś wiedziała! Nie wiem co ona tam ma!

- Pijawki! Na pewno! - prychnęła.

- Dorośnijcie! - westchnął Liam.

- A może to ja powinnam się bać twoich ust, Horan? - spytałam, patrząc na niego wymownie. - Jeszcze resztki tego homara zostały!

- Boże, możecie się w końcu pocałować?! - zdenerwował się Harry. - Wszyscy wiemy, że tego chcecie! – wywrócił oczami.

- My?! – prychnęłam. - Chyba was pogrzało!

Dobra, prawda była taka, że każda komórka mojego ciała domagała się słodkich ust Irlandczyka, zarazem miałam ochotę go zamordować gołymi rekami. To dość skrajne uczucia nie sądzisz, pamiętniczku? I jak tu nie zwariować…

- A kto do siebie bez przerwy wzdycha? - prychnął Zayn.

- Zuzia i Liam? - Niall w ten sposób chyba chciał udawać głupiego.

- Nie, Horan, ty i Wi! – podniósł głos Harry prawie równocześnie z Gabi, która skomentowała tekst Horana:

- Idiota...

- Słyszałem! - fuknął rudzielec.

- O to chodziło!

- Całujcie się, dzieciaki! - nie wytrzymał Zayn i krzyknął.

- Nie! - zaprotestowaliśmy z idealnym synchronem i synchronicznie zabiliśmy się wzrokiem. Przez to piorunujące, błękitne spojrzenie poczułam, jak po moim ciele przebiega prąd. Jego złośliwy uśmiech mnie nakręcał.

- Jak się szybciej pocałujecie, to szybciej będzie z głowy! - ponaglił nas Liam.

- Jakby to mogło pomóc! - prychnął Niall.

- Zamknijcie oczy i będzie po sprawie! - poradziła Zuzia.

- Łatwo powiedzieć! - obruszyłam się.

- Mam was serdecznie dosyć! - Zayn był juz nieźle podirytowany. Zresztą nasi pozostali przyjaciele także.

- Bo przegracie walkowerem! - zagroziła Gabi.

- Co to, to nie! - zaprotestowałam. Nie mogę tak po prostu odpuścić, bo nie chcę się z nim całować. - Horan! Będziesz musiał się odkazić!

- Czekaj, bo zaraz się przekonasz, że Niall Horan nie przegrywa! - on też najwidoczniej zmienił swoje nastawienie, ale w jego głosie nadal nie było żadnych pozytywnych uczuć.

- Skąd wiesz, czy nie dostałeś od reszty po zero punktów? Mój pocałunek ci nie pomoże! - uśmiechnęłam się tryumfalnie.

- Bo jestem w tym dobry! - Horan zrobił taką minę, jakby to, że jest mistrzem sztuki całowania, było oczywiste.

- G? - spojrzałam na zielonowłosą pytająco.

- Dyplomatycznie przemilczę tę kwestię! - odparła.

-Ty wredoto!

- Ej, bo cię zdyskwalifikuje!

- Już to widzę - wywróciłam oczami.

- To świetnie! - dziewczyna wzruszyła oczami. – Uwaga, uwaga! Wiki i Niall zostają...

- No dobra! Chodź tu i miejmy to w końcu za sobą... – powiedziałam, przyciągnęłam go do siebie i przycisnęłam jego usta do swoich. Nie zdążyliśmy się nawet rozkręcić, bo ktoś nam przerwał.

-No nareszcie! Tylko nie całować się jak przedszkolaki, bo to nie przedszkole! - zawołała Zuzia.

- Może powinniście się uczyć od starszych i bardziej doświadczonych - stwierdził Zayn.

- Ja się nie będę od nikogo uczył! - oburzył się Horan. - Podziwiajcie to! - powiedziawszy to, znów wpił się w moje usta i zaczął całować z takim zaangażowaniem, jak dawno nie całował. Przez moje ciało przebiegło milion dreszczy, które zdawały się być jak fajerwerki eksplodujące od środka. Nie zawahałam się nawet sekundy i zaczęłam oddawać jego pocałunek, pogłębiając go. Jego dłonie powędrowały na moją talię, czyli na (według mnie) swoje właściwe miejsce. Objęłam ramionami jego szyję, a moje palce bawiły się jego rudymi włosami. Poczułam jak jego język dotyka mojej dolnej wargi i rozchyliłam usta, żeby go wpuścić. Cały świat dookoła przestał istnieć. Dzięki magii pewnego Irlandczyka, którego usta doprowadzały mnie do szału. Dziś jego pocałunki smakowały colą. Niall przycisnął mnie do siebie tak, że miedzy naszymi ciałami nie było ani milimetra przerwy. Czy ja miałam takie wrażenie, czy chłopak jęknął cicho podczas pocałunku?

-Co tak się ślinisz, Horan? - spytałam, żeby się z nim podrażnić, gdy oderwaliśmy się od siebie, aby zaczerpnąć powietrza. Nadal jednak stykaliśmy się czołami.

- Jakoś ci to wcześniej nie przeszkadzało! - musnął moje wargi.

- Tak? Pierwsze słyszę! - uśmiechnęłam się i znów wpiliśmy się w swoje usta. Przez pocałunek mogłam poczuć, że chłopak się uśmiecha, a potem przygryzł delikatnie moją dolną wargę, powodując niezmiernie wielką falę rozkoszy. Boże, jak ja kocham się z nim całować!

- Teraz to ich od siebie nie odkleimy... - usłyszałam gdzieś z tyłu głowy szept Liama, ale miałam go w głębokim poważaniu.

- Ups... Serio wziąć i nakręcić ich do jakiejś głupiej komedii romantycznej, to baby będą płakać, kiedy będą oglądać! - zaśmiał się Harry. Tymczasem Niall nie zaprzestał składania na moich ustach miliona delikatnych pocałunków.

- I rzygać tęczą potem... - dodała Gabi.

- Niby kiedy? - zdziwił się Zayn.

- Gdy już się W KOŃCU przestaną całować! - czy mi się zdaje, czy w wypowiedzi Zuzi była zawarta jakaś sugestia? Automatycznie oderwałam się od Horana. Uśmiechnęłam się niewinnie, zerkając na moich przyjaciół. Gabi tylko wywróciła oczami i odezwała się:

- Czas na wyniki! Kartki z punktami wrzucamy do misek z imionami!

Wszyscy sięgnęli po kartki i zaczęli oceniać. A więc jakby ich tu ocenić... Harry... Dam mu cztery punkty. Był całkiem niezły, ale to nie w moim guście. Liam - trzy. Bardzo mi przykro, ale za całowanie jak brat nie można dostać więcej. Zayn... Technikę miał naprawdę świetną. Tak na osiem punktów, bo naprawdę na nie zasłużył. I wreszcie Niall... Nadal czuję smak jego ust na swoich; to przyjemne mrowienie i Boże święty, to co on tylko potrafi... To Zayn przy nim całuje jak przedszkolak! Dam mu dziesiątkę. Gdyby się dało, dałabym więcej.

- Czas ogłosić wyniki! - zawołał Liam.

-Pierwsze miejsce zajmuje.... - Zuzia zawiesiła głos w powietrzu, tworząc napięcie. Ciekawi mnie, kto wygra. Może Niall? Ale co jeśli tylko mnie całował tak... idealnie? Jednak to by znaczyło, że… nieważne…  - Zayn i Gabi! Oklaski dla naszych zwycięzców-rodziców! - wszyscy zaczęli bić brawo. Tego można się było spodziewać…

- Jak to nie ja? - zdziwił się Hazza, robiąc smutną minkę.

- Normalnie - wyszczerzyła się Gabi, a był to uśmiech zwycięstwa. - Drugie... Niall i - błagam ja. Błagam! Bo przecież chyba nie Zuzia! To by było upokarzające… - Vic! - tak! Wiedziałam!

- No ale nawet drugie nie? - obruszył się Styles.

-Życie, Skarbie - G wzruszyła ramionami. - Trzecie miejsce to... Liam i Zuzia!

-A ja? - moje oczy nigdy w życiu nie widziały tak zdruzgotanego Styles'a.

-Czwarte miejsce! - zawołała Gabi - Harry „Klęska” Styles!

Wszyscy wybuchnęli śmiechem, ale Hazza zdawał się być wściekły. Taka porażka dla kogoś, kto uważa się za bycie idealnym w sztuce całowania, jest druzgocząca. No cóż, nie można mieć wszystkiego, więc Harry będzie musiał przeżyć tę porażkę.

- Ale to niemożliwe! – jęknął. - Ja jestem najlepszy! A idźcie do diabła się całować!

- Spokojnie – G położyła mu dłoń na ramieniu. - Nauczymy cię

- Nikt nie będzie mnie uczył! – obruszył się Harry. Jednak po chwili dodał. – No chyba że ty będziesz moim nauczycielem…

- Zastanowię się, ale teraz czas na najlepsze pocałunki! – zawołała Gabi.

- I robimy zdjęcia! – dodała Zuzia. - Pierwsze miejsce, drugie, trzecie i Hazza, chodź tu! Będziesz miał swoje 5 minut – jak to? Znowu pocałunki? To chyba jest jakiś głupi żart!

- Moje 5 minut? Samotne?! – Harry pokręcił głową z niedowierzaniem.

- To my mamy jeszcze raz się całować? NIE! – zapytałam z niechęcią w głosie.

- Tylko do zdjęcia! – wyjaśnił Liam.

- Tylko do zdjęcia? Tylko do zdjęcia?! – prychnął Horan. -  Czyli akceptowany jest również pocałunek przedszkolaków, tak?

- Jak tak chcesz być wspominany przez wnuki, to proszę bardzo – Gabi wzruszyła ramionami. –„O! Zobacz! To wujek Niall! Ten, co nie umie się całować?”

- Nienawidzę was! – Horan popatrzył na dziewczynę przez przymrużone powieki.

- Z wzajemnością – zielonowłosa uśmiechnęła się do niego słodko. - ale się postaraj dla jednego głupiego zdjęcia! Kto wie, kto je zobaczy…

- Może Tomlinson i się skończy sielanka... – zastanawiał się na głos chłopak.

- To nie mój chłopak, nie obchodzi mnie to – prychnęła Gabi. - A poza tym co rozumiesz przez „sielankę”, a raczej jej koniec?

- Doprawdy? – spytał, a potem wyjaśnił. – Depresja.

- Nie rozumiem... Ja i depresja? – zdziwiłam się.

- Ja już swoją zaliczyłem – odparł.

- Niby kiedy? – spytałam.

- Gdy obściskiwałaś się z Lou nad jeziorem Loch Ness. Romantycznie było? – uśmiechnął się kąśliwie.

- Bardzo. Właśnie wtedy miałeś depresję?

- W sumie to odwyk... – stwierdził, patrząc na mnie pustym wzrokiem.

- Od czego? – pytałam dalej.

- Od ciebie.

- Odwyk ode mnie... Takiego określenia jeszcze nie słyszałam – zagryzłam wargę. - Nie chwaliłeś się, że musiałeś mieć „odwyk”. No tak, byłeś zbyt zajęty mówieniem, że zachowuję się jak dziwka!

- Komuś tu się zebrało na wypominanie! – prychnął.

- Uczę się od ciebie!

- Oj, ode mnie... – zaśmiał się cicho. -  Gdybyś uczyła się czegokolwiek od innych, to byś wiedziała, że jak się kogoś kocha, to się go nie zdradza!

- Dziekuję, wujku dobra rada! Trzeba było przylecieć tym pieprzonym samolotem! – Tak… gdyby wtedy przyleciał, nie zdradziłabym go z Tomlinsonem; nie byłabym zazdrosna o pocałunek Louisa, a potem Niall by ze mną nie zerwał; nie pojechałabym nad to pieprzone jezioro Loch Ness i nie przyjechałabym do Londynu; nie zostałabym na siłę wciągnięta do światu show biznesu; byłabym tylko zwyczajną dziewczyną, która przyjechała do Anglii, do swojej przyjaciółki i miała wakacyjny romans z Niallem Horanem. Tak niewiele brakowało… Jedna decyzja, która zmieniła wszystko.

- Pod jakim pretekstem? – popatrzył na mnie jak na wariatkę. - Zobaczenia „sióstr”? Czy może dziewczyny, o której nie wiedzą?

- Pod takim, że nie musieliśmy ukrywać tego, co było między nami! Dlaczego się upierałeś, żeby zachować to w tajemnicy, a z taką Scarlet chodzisz po ulicy za rękę i wymieniacie się przy wszystkich śliną! – mówiłam to wszystko z wyrzutem w głosie.

- Pomyślmy... Może dlatego, że mój szef jest zboczonym psycholem i mógł zabronić nam się spotykać? Wtedy straciłbym cię na zawsze! Jednak Louis go ubiegł... – wkurzył mnie. Może nie kocham Louisa tak, jak kocham Horana, ale nawet on nie ma prawa go obrażać!

- Nie porównuj Louisa do Van der Woodsena! – krzyknęłam. To najgorsze porównanie, jakiego można użyć wobec drugiego człowieka, a zwłaszcza przyjaciela.

- Jakoś się nienajgorzej dogadują ostatnimi czasy...

- Ty... – dźgnęłam go palcem w pierś i zacisnęłam zęby.

- Ja! Niall Horan. Słucham?

- Nie waż się mówić, że on jest taki jak Van der Woodsen!

- Bo co? Poskarżysz się? – prychnął. - Ups... Nie masz komu! A właśnie! Jak się żyje bez twojego Louiska? Czyż nie łatwiej? – najgorsze było to, że Niall miał rację. Odkąd Tomlinosonowie wyjechali, było mi jakoś tak wyjątkowo nietrudno. Gdyby nie to, że Horan tymi kłótniami nie dawał mi żyć, byłoby dużo lepiej… a jednak jest koszmarnie. Usłyszałam szept Liama do reszty:

- Schowajcie wszystkie ostre i ciężkie przedmioty z pola widzenia...

Zignorowałam jego głos i krzyknęłam do Horana:

- Gdyby ciebie tu nie było, to może!

- Oj, tak mi przykro...  – po jego złośliwym uśmieszku widziałam, że wcale tak nie jest. - ale teraz nie musisz się hamować i możesz próbować wmówić mi, że mnie kochasz!

- Bo ja cię do cholery jasnej kocham! – krzyknęłam.

- Zaczyna się... – westchnął Harry.

- A Louisa? – spytał Niall. Zagotowało się we mnie. Oni zawsze pytają, czy kocham Louisa, gdy mówię, że kocham Nialla. Czy to naprawdę aż tak się ze sobą wiąże? Czy to aż takie ważne?

- Czemu wszyscy tak samo na to reagują!

- No nie wiem... – prychnął rudzielec. -  Może jesteś z nim w związku i twierdzisz, że go również kochasz?

Wtedy… Wtedy zdałam sobie z tego sprawę…

- Tak? Proszę bardzo! Powiem prawdę! Myślałam, że go kocham!

- Myślałaś? – chłopak ściszył głos.

- Tak...

- A jednak ci się to zdarza! – prychnął.

- Nie ma to jak uprzejmość, Horan! I nie, nie kocham go!

- Naprawdę? – zdziwił się Liam.

- Nie, Daddy – Irlandczyk pokręcił głową. - Pewnie znowu kłamie, a gdy wróci Lou, wszystko będzie po staremu.

- Któremu „staremu”, bo ja już nie wiem, jak kiedyś było... – smerfowowłosy popatrzył na niego nierozumiejącym wzrokiem.

- Horan twierdzi, że mówię to tylko po to, żeby go podpuścić, a potem uciec do Louisa i się z niego śmiać, prawda? – wyjaśniłam, zerkając to na Liama, to na Nialla. - A wtedy on zostanie sam jak palec... Zaraz co się stało z tym twoim... ruszyłem do przodu?

- Ależ ty się błyskotliwa zrobiłaś! Powiedz mi, to też podpatrzyłaś u mnie? Bo krok do przodu to twój pierwszy ruch. Dobrze sobie przypominam? – spytał Niall.

- To, że wtedy nie chciałeś mnie znać, nie znaczyło, że będę cię błagać o wybaczenie! Nie wiedziałam, co czuję!

- A teraz wiesz? Bo ostatnio tak samo odreagowujesz każdą sytuację!

- Czyżby? – zdziwiłam się.

- Jesteś najzwyczajniej w świecie nudna – stwierdził, a potem kontynuował, udając dziewczęcy głos. -  Nie będę w związku z Niallem, prześpię się z Louisem. Będę w związku z Niallem, prześpię się z Louisem. Niall ze mną zerwie, prześpię się z Louisem. Niall mnie nienawidzi, prześpię się z Louisem. Niall mnie pocałuje w głupiej butelce, prześpię się z Louisem. A teraz nie ma z kim się przespać, co? – zrobił smutną minkę. Czułam, że robi mi się słabo, a łzy napływają do oczu.

- Ty... Ty...

- No co? Nie umiesz się wysłowić?

- Nie warto, Wiki – wtrąciła się Zuzia.

- Posłuchaj przyjaciółki. Lepiej spassować, gdy robi się gorąco – dodała Gabi.

- Mówisz o sobie, tak? – prychnął Niall, patrząc z pogardą na zielonowłosą.

- Niby kiedy?

- Horan – syknęłam. -  to jest sprawa między naszą dwójką. Nie wciągajmy w to reszty.

- Nareszcie mówicie do rzeczy! – zawołał Harry.

- Styles, zamknij się – Gabi trzasnęła go ręką w głowę.

- Au! Zwariowałaś?!

- Proszę, nie kolejni! – jęknął Liam.

- Spokojnie, Li, spokojnie. Będzie dobrze... – dziewczyna chłopaka go przytuliła.

- I widzisz, co narobiłaś? – krzyknął Horan.

- Co ja narobiłam? – zdziwiła się zielonowłosa.

- Tak, G! – warknął Niall. - Zwariować z tobą można!

- Ja przynajmniej nie obwieszczam wszem i wobec, jak to ja cierpię! – dziewczyna popatrzyła na niego z politowaniem.

- Bo ty nie wiesz, jak to jest! – żachnął się rudzielec.

- Ojoj! Czy choć przez chwile pomyślałeś, że nie jesteś jedyną osobą na tym świecie, która kiedykolwiek cierpiała? – spytałam.

- Oczywiście, że tak! – oburzył się Horan. - Tylko ty jesteś na tyle pusta, żeby nie myśleć o uczuciach innych!

- Tego jeszcze nie słyszałam... – zaśmiałam się pod nosem. - że ja niby jestem pusta? Co ja pustak jestem?! Może to ty jesteś pusty, skoro sądzisz, że tylko ty cierpisz?

- Może i jestem pusty, ale to całkowicie twoja wina!

- Czyżby?!

- Otworzyłaś mnie i wysypałaś całą zawartość! „Bo tak”!

- Hahaha... I co może resztę zakopałam w ogródku? Nie rozśmieszaj mnie Horan!

- I tu się potwierdza to, co mówiłem! Jesteś pusta jak wydmuszka!
Nie liczą się dla ciebie uczucia innych. Wszystkich wykorzystujesz i gdy się zużyją, to wyrzucasz. Niszczysz ludzi! – jego spojrzenie mroziło. Jego słowa jeszcze nigdy tak nie bolały. Mógł mówić, że zachowuję się jak dziwka, bo szczerze mówiąc, już sama traciłam to, co ludzie nazywają świadomością własnego ja, ale, że niby ja niszczę ludzi… Łzy potoczyły się po moich policzkach. Miałam już serdecznie dosyć tych wszystkich kłótni. Nie miałam już nawet siły krzyczeć.

-  Mam dość. Ja tak dłużej nie mogę! – ledwie mogłam mówić przez łzy. -Skoro jestem taka pusta, jak twierdzisz, to czemu teraz czuję, jak serce rozbija mi się na milion kawałków?

- Lód łatwo pęka – odparł Horan i nie zważając na nic, pobiegł na górę. 

Usłyszeliśmy trzaskanie drzwiami. Opadłam na kanapę, schowałam twarz w dłoniach i zaczęłam szlochać. Cała się trzęsłam.

- Zajebiście. Wiedziałam, że przez tę pozerską gnidę to tak się skończy! – syknęła Gabi.

- Masz na myśli mnie? – spytałam przez łzy, zerkając na dziewczynę.

- O ile jesteś blondynem, a właściwie rudzielcem, z irlandzkim akcentem, to tak – odparła. Gdy to powiedziała, do mnie wróciły bolesne słowa Horana i zaniosłam się szlochem.

- To nie pomaga – westchnęła Zuzia. Usiadła obok mnie i mocno przytuliła. Schowałam twarz w jej fioletowych włosach i płakałam.

- Lepiej chodźmy już spać – zaproponował Liam.

- To idźcie – poparła go Gabi. - Nie próbujcie teraz drażnić Nialla, a my spróbujemy uspokoić V, bo jeszcze będzie sobie chciała zrobić krzywdę – usłyszałam, jak chłopcy niemrawymi głosami szepczą dobranoc, a potem ich kroki w przedpokoju i na schodach.

- Cieszę sie, że we mnie wierzysz, G... – odezwałam się. W sumie to miała rację, już raz się chciałam zabić, ale tak jakby trochę mi to nie wyszło. Dziewczyna wywróciła oczami.

- Chodźmy na górę – odezwała się Zuzia.

Wstałyśmy i bez słowa udałyśmy się na górę. Dziewczyny się uparły, że chcą ze mną posiedzieć, więc poszły za mną do „mojego” pokoju. Położyłyśmy się na łóżku. Ja leżałam na środku, a dziewczyny po obu moich stronach. Patrzyłam w ciemny sufit, a po moich policzkach spływały łzy. Po chwili ciszy odezwałam się:

- Dlaczego on taki jest?

- Bo go skrzywdziłaś – odparła Gabi, za co dostała poduszką od Zuzi.

- Gabi! – fioletowowłosa skarciła ją wzrokiem, ale G tak naprawdę miała rację, bo ja rzeczywiście go skrzywdziłam, a ona, jak to miała w zwyczaju, nie owijała w bawełnę, tylko waliła prosto z mostu.

- Taka prawda – wzruszyła ramionami.

- Wiem, jestem beznadziejna... – westchnęłam. -  A on ma rację, jestem pusta i zimna. Na co komu ktoś taki jak ja?

- Jeśli przechodzi ci przez myśl to, co sądzę, to nawet o tym nie myśl! – Gabi popatrzyła na mnie bezwzględnym wzrokiem.

- Nie, G, na to jestem zbyt wielkim tchórzem... – no bo taka prawda. Gdybym miała odwagę się zabić, to już bym to dawno temu zrobiła.

- To, że zraniłaś Nialla nie znaczy, że tak jest z każdym – dodała Zuzia, starając się do mnie uśmiechnąć pocieszająco. - Zobacz, jak uszczęśliwiasz Louisa! – prychnęłam.

- Louis jest szczęśliwy, bo nie zna prawdy; nie wie, jak ja się męczę; jak bardzo jestem nieszczęśliwa! - przełknęłam łzy, które wpadły mi do ust. -Byłam głupia. To prawda. Nie ma żadnej wymówki, która by usprawiedliwiła to, że zdradziłam Nialla, ale ja go tak bardzo kocham... A świadomość, że on mi nigdy nie wybaczy; że nigdy nie będzie czuł tego co ja... To mnie zabija!

Gabi się zaśmiała. Nie no, żeby tak się śmiać z mojego nieszczęścia?!

- Co? –fuknęłam.

- Myślisz, że on ci nigdy nie wybaczy? – spytała.

- To przecież właśnie powiedziałam – odparłam.

- On ci wybaczy i to niedługo. Wiem, co mówię – uśmiechnęła się. Nie byłam w stanie uwierzyć jej w to, co powiedziała.

- A skąd ten pomysł?  Nie ma nawet najmniejszych podstaw, żeby mi wybaczyć i przy każdej kolejnej kłótni mnie w tym utwierdza!

- Zdaje mi się, że orientuję się trochę lepiej niż ty.

- Na pewno... – mruknęłam, robiąc posępną minę.

- Zobaczysz.

- Ta... – nie miałam już siły się z nią na ten temat kłócić, bo wiedziałam swoje. On mi nigdy nie wybaczy. Nigdy. Z takim właśnie przekonaniem zasnęłam.