35. I don’t want to be famous!

Obudziłam się z tym okropnym uczuciem w żołądku. Tym, które nie pozwala nic przełknąć w dniu ważnego egzaminu albo sprawdzianu. Jednak dziś nie piszę żadnego, choć w sumie można by to porównać do takowego - sprawdzian reakcji directioners na nas. Miałam nieodparte wrażenie, że to się źle skończy. Czyżbym już miała paranoję? Bardzo możliwe. Ale co jeśli im się nie spodobamy? Jeśli pomyślą, że mój związek z Louisem jest tylko na potrzeby promocji naszego zespołu? Co prawda, w umowie jest napisane, że tak długo jak kontrakty nasz i One Direction są ważne, mam być z Louisem, lecz to nie po to, by nas promować. Ale... Directioners tego nie wiedzą, a są w stanie dośpiewać sobie wszystko. Kiedyś prawie wierzyłam w istnienie Larry’ego, co z perspektywy czasu wydaje się śmieszne. Jednak tak było. Tak właśnie działa siła perswazji directioners. Co jeśli tym razem wymyślą coś o mnie albo Gabi? Prychnęłam, zerkając na sufit. Nie mogę się tym przejmować, przecież taki jest świat show businessu! Trzeba zacisnąć zęby i brnąć do przodu, by osiągnąć sukces. Tyle, że ja tego nie chcę. Nie chcę być rozpoznawalna. Nie chcę swoich piosenek w radiu. Nie chcę milionów sprzedanych płyt. Nie chcę śpiewać na koncertach. Nie chcę fanów. To trzeba było myśleć wcześniej...
Gdy zadzwonił budzik, jęknęłam głośno i zakryłam głowę kołdrą. Tak bardzo nie chciałam dzisięjszego dnia. A ten głupi budzik dzwonił jak najęty! Poczułam, jak łóżko się rusza i po chwili budzik już mnie nie wkurzał. To Lou pewnie go wyłączył.
- Wiki kochanie, wstajemy! - zawołał radosnym głosem.
- Nie chcę! - mruknęłam.
- Ale dziś wielki dzień!
- Tak… Wielki dzień, w którym obrzucą mnie pomidorami!
- Nie przesadzaj! Na pewno będzie dobrze. A teraz wstawaj!
-Przestań gadać jak moja mama! To i tak nie podziała! Nie wstaję i koniec!
- Nie? A mnie się zdaje, że wstajesz... - powiedział i ściągnął kołdrę z mojej głowy. Jasne światło zabolało moje oczy.
- Nie! A teraz dobranoc - odparłam i zacisnęłam mocno powieki. Po chwili poczułam usta chłopaka na swojej szyi. Nie mogłam się nie uśmiechnąć.
- Tommo, co ty robisz?
- Nic, tylko usiłuję cię zachęcić do wstania z łóżka - szepnął między kolejnymi pocałunkami.
- Wiesz, że w ten sposób nie zachęcisz mnie do wstania? - przekręciłam się na drugi bok i wpiłam w jego usta.
- Wiem, ale to był jedyny sposób, żeby cię rozbudzić!
- Ty podstępny, perfidny...
- Ciii - uciszył mnie pocałunkiem.
- Dobra, dobra. Już wstaję! – jęknęłam. Zerwałam się z łóżka i pobiegłam do łazienki. Gdy się umyłam i ubrałam czas było udać się na śniadanie do kuchni. Chociaż Hazza zapewne spędził nad tym bekonem dobre dwadzieścia minut, ledwie przełknęłam choćby dwa kęsy.
- Oj Wiki, nie denerwuj się... - uśmiechnął się Harry. - Taki pierwszy raz nie boli - czy tylko ja wyczułam podtekst w jego wypowiedzi?
- Zabawny jesteś, słońce. Ja tu mam zaśpiewać na scenie przed waszymi fankami!
- Jak dobrze pójdzie, już dziś wieczorem będziesz miała własne - wtrącił Louis.
- To mnie pocieszyłeś...
- Tylko nie zabierz nam wszystkich naszych! - Harry pogroził mi palcem.
- Nie martw się. One nie będą na mnie napalone tak, jak na ciebie.
- No, a śmiałyby być bardziej napalone na ciebie! – wywróciłam oczami.
- Ej ludzie, zobaczcie, co napisali na oficjalnym twitterze Modest! - zawołał Lou, wtykając nam pod nosy swojego iphone'a.

"@ModestManagement: Dziś po koncercie @onedirection poznacie nasze nowe podopieczne, które właśnie zaczynają muzyczną karierę. Przyjmijcie je ciepło"

- Świetnie... Teraz już nie ma odwrotu. Ja nie chcę być sławna...
- Ciesz się ostatnimi godzinami anonimowości! Z nią jest jak z dziewictwem. Jeśli stracisz, to raz na zawsze - Styles uśmiechnął się bezczelnie, z jednej strony chciałam go walnąć w ten pusty, kudłaty łeb, a z drugiej zmroziło mi krew w żyłach. Czy to znaczy, że już nigdy nie wyjdę do sklepu po mleko bez tekstów typu "patrzcie to ona!", "Przecież to Wiktoria Makowska!", "Ale ma rozczochrane włosy!".
- To ją pocieszyłeś, Haroldzie – odezwał się Louis. - Nie martw się, Wiki... Na początku nie będziesz aż tak rozpoznawalna, że nie będziesz się mogła nigdzie ruszyć bez robienia widowiska. Potem będzie gorzej.
- Obydwaj jesteście niezwykle pocieszający... - mruknęłam i ugryzłam kawałek już zimnego bekonu.
Nim się obejrzałam byliśmy na O2 Arenie na próbie dźwiękowej. Musiałyśmy zaśpiewać na scenie. Oczywiście dopiero po chłopakach. Gdy przyszła nasza kolej, weszłyśmy na scenę. Jak zobaczyłam, jaka ona jest wielka, to prawie umarłam z przerażenia. Na widowni pomieści się chyba z dziesięć razy więcej osób niż w sali Moniuszki w Teatrze Wielkim!!! Na szczęście głos nie ugrzązł mi w gardle. Gdy stwierdzili, że śpiewamy zadawalająco, ogłoszono przerwę na lunch, a potem, że przygotowania czas zacząć.
Wylądowałam w garderobie na fotelu przed lustrem z Louise, która miała się zająć moim wyglądem.
- Nie sądziłam, że doczekam się takiego dnia, w którym moja asystentka awansuje na piosenkarkę!!
- Wiesz, wolałabym być twoją asystentką do końca życia.
- Niestety, teraz ty będziesz śpiewać, a ja mam nową świetną asystentkę - uśmiechnęła się dziewczyna. Tak, jej nowa asystentka, Sophie, była naprawdę świetna. Teraz szykowała Liama, podczas gdy reszta towarzystwa była zajęta jak zwykle inteligentną rozmową. Z każdą chwilą czułam, że denerwuję się coraz bardziej. Natomiast wszyscy dookoła zdawali się świetnie bawić. Chłopcy jak zwykle rozluźnieni, bez przerwy sypali żartami jak z rękawa. Louise podniecała się tym, że nareszcie może ubrać jakieś dziewczyny, a nie tylko One Direction. Gabi do porządku przywołałam dopiero wtedy, gdy przypomniałam, ze musimy wymyślić jakąś nazwę. Wtedy zaczęła się burza mózgów.
- A może... „Wariatki w sukienkach”?
- Genialny pomysł, Haroldzie! I pomyśleć, że to ty wymyśliłeś nazwę One Direction! - skarciła go G.
- Wtedy to było co innego. Nie myślałem, że będę sławny, więc nazwa jakoś tak sama przyszła, a teraz to zupełnie inna sprawa.
- Harry po prostu nie chce, żebyście miały chwytliwą nazwę, bo boi się, że będziecie popularniejsze od nas - mruknął Liam.
- Wcale, że nie! Ja po prostu nie mam dziś weny... – tłumaczył się Hazza.
- Tak, broń się dalej!
- To niespecjalnie. Po prostu limit jego świetnych pomysłów został wykorzystany  - zaśmiał się Zayn.
- Ej! Ja nadal mam świetne pomysły! - obruszył się Loczek.
- Zaliczysz do nich też „Wariatki w sukienkach”? - Niall popatrzył na zielonookiego pobłażliwie.
- Nie do końca... To może „1D's Girlfriends”?
- Do reszty cię pogięło, Styles? - czy on jest naprawdę taki głupi, czy mi się tylko wydaje?
- A niby dlaczego? Przecież to świetna nazwa!
- Wcale nie jest świetna, bo:
a) wasze fanki by nas i was zabiły za tę nazwę
b) na kilometr byłoby widać, że chcecie nas wypromować
c) co najważniejsze: ja nie jestem dziewczyną żadnego z was! I tak już pozostanie - oczy Gabi ciskały pioruny w stronę Harry'ego.
- No już nie denerwuj się tak, G. Na żartach się nie znasz?
- Może i się zna, ale to nie jest czas na żarty, Hazz – powiedziałam. - Mamy coraz mniej czasu, a musimy mieć nazwę! Ja nie spędzę reszty życia z jakąś niezwykle przypałową nazwą, Haroldzie!
- W sumie nie chciałbym być w zespole „1D's Girlfriedns” do końca mojego życia - przyznał chłopak.
- Więc zacznijcie myśleć! Proszę was... - mruknęłam, a Lou objął mnie i szepnął, że wszystko będzie dobrze. Ta... Chciałoby się. Potem usiedliśmy w kołeczku jak przedszkolaki i pochyliliśmy się nad kartką papieru. Zapisywaliśmy na niej wszystkie możliwe nazwy, ale żadna nie przypadła mi specjalnie do gustu. Sądząc po sceptycznej minie G, ona też nie była zadowolona.
W końcu chłopcy musieli już iść na scenę, a my zostałyśmy same z niewymyśloną nazwą i wielkimi supłami w żołądkach. Minuty się ciągnęły w nieskończoność, a ja nadal miałam pustkę w głowie. Niby jak tu z dnia na dzień wymyślić nazwę dla zespołu, z którą będę musiała żyć przez resztę życia?!
- Nie mogę tak! Musze wyjść się przewietrzyć! - mruknęłam w pewnym momencie.
- Obawiam się, że nie możesz. Do waszego wyjścia na scenę zostało piętnaście minut - odezwał się Paul, który nie wiadomo kiedy pojawił się w garderobie.
- Czyli jesteśmy tu zamknięte jak w jakimś więzieniu?!
- Mam! - zawołałam.
- Co? - zdziwili się wszyscy tu obecni.
- Nazwę zespołu – wytłumaczyłam. - Locked! -Byłam z siebie dumna.
- Oryginalne - mruknął Paul, jednak jego twarz nie wyrażała zbyt wielu emocji. - Teraz czas na scenę.
- Tak szybko? - zdziwiła się Gabi.
- A myślałyście, że koncert będzie trwał wiecznie? No już! Ruszajcie się! - mruknął Paul, a my bez słowa udałyśmy się w kierunku sceny. Usłyszałyśmy jeszcze, jak Louise krzyczy za nami "powodzenia" a potem czułam już tylko paraliżujący strach. Czułam, jak krew buzuje mi w uszach; jak po moim ciele rozlewa się nieprzyjemne zimno; jak ręce zaczynają się pocić. To dziwne, że gdy mam wyjść na scenę i zatańczyć, to jestem szczęśliwa i wyluzowana. Mogę wygłupiać się z koleżankami z zespołu i paplać coś o Nilu, który powinien wylać. A teraz... Teraz cała się trzęsę. To nienormalne. Boje się, że z mojego gardła nie wyjdzie żaden dźwięk, co dopiero śpiew! Ktoś niezwykle życzliwy wcisnął mi w rękę mikrofon i popchnął mnie do wyjścia na scenę. Usłyszałyśmy wrzask dziewczyn i oklaski. Chłopcy właśnie kończyli koncert.
- Dziękujemy wam bardzo za przybycie! - odezwał się Liam. - Bez was nie byłoby nas tutaj! - odpowiedział mu zgodny pisk. - A teraz, jak co roku na zakończenie tygodnia koncertów charytatywnych, zaprezentuje się rozpoczynający swoją karierę zespół. W tym roku jest to  "Locked"! - nie wiem, skąd znał naszą nazwę. Pewnie ktoś mu podał przez słuchawki. - Czyli Wiktorię Mieczkowską i Gabi Ruess. Przyjmijcie je ciepło, bo są naprawdę świetne! Dziewczyny zapraszamy na scenę! Powitajmy je gorącymi brawami! - wtedy znów rozległy się oklaski, a moje nogi zaczęły przypominać watę, myślałam, że już nie wytrzymam. Nawet nie zdążyłam zauważyć jak nieudolnie wymawia moje nazwisko!
- No chodź, Wiki - szepnęła G, starając się uśmiechnąć pokrzepiająco. Musiała mnie pociągnąć za rękaw koszuli, żebym się ruszyła z miejsca. Wyszłyśmy na scenę i oślepiły nas jasne światłą reflektorów. Czułam, jak mocno bije moje serce. Publiczność była nami zaintrygowana. Co ty byś sobie, pamiętniczku, pomyślał, gdyby dwie nikomu nieznane dziewczyny pojawiły się na scenie? Zdziwienie? Oburzenie? Zainteresowanie? Szok? Konsternację? A co jeśli w jednej z nich rozpoznałbyś dziewczynę, którą kilka dni wcześniej twój idol pocałował na twoich oczach? Miałam wrażenie, że mnie dokładnie lustrują; że czekają na choćby najmniejszy błąd. Pożałowałam, że wyszłam na tę głupią scenę. Niestety nie było już odwrotu. Chłopcy zdawali się sobie nic z tego nie robić. Nadal mieli uśmiechnięte twarze.
- Panie i panowie, oto i one! Zaśpiewają dla was cover piosenki "They don't care about us" Michaela Jacksona! - zawołał Lou i chłopcy przeszli na bok sceny. Publika ucichła w oczekiwaniu na nasz sukces lub porażkę. Starałam się uśmiechać, ale czułam jak drżą mi policzki. Słysząc pierwsze takty muzyki, wzmocniłam uścisk na mikrofonie do tego stopnia, że pobielały mi kłykcie. Wzięłam głęboki oddech i o dziwo, zaczęłyśmy śpiewać, a nasze głosy doskonale ze sobą współgrały:
- Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, aggravation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
Bang bang, shot dead
Everybody's gone mad

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us -

Zauważyłam, że Niall, po chwili patrzenia na mnie z bólem w oczach, odwraca się na pięcie i zbiega ze sceny. W tej samej chwili prawie niezauważalnie zadrżał mi głos. -

Beat me, hate me
You can never break me
Will me, thrill me
You can never kill me
Jew me, Sue me
Everybody do me
Kick me, kike me
Don't you black or white me -

Dlaczego wyszedł? Co takiego tym razem mu odbiło? Przecież mógł wystać jedną głupią piosenkę do końca! Co mu szkodziło?! Przez to nagle miałam wrażenie, że nie ma tu nikogo, dla kogo miałabym się starać, śpiewając tę piosenkę. Poczułam, jakbym znajdowała się za ścianą; jakby cała energia ze mnie uchodziła. Mógł zostać choćby przez szacunek dla Gabi, ale zachował się jak skończony debil albo jakby to G ujęła- jak łoś! Najwidoczniej nic go nie obchodzi. My go nie obchodzimy... Zdenerwował mnie, a słowa piosenki nabrały kolejnego znaczenia i ze zdwojoną siłą wydostawały się z moich ust:

-All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Tell me what has become of my life
I have a wife and two children who love me
I am the victim of police brutality, now
I'm tired of bein' the victim of hate
You're rapin' me of my pride
Oh, for God's sake
I look to heaven to fulfill its prophecy...
Set me free

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Trepidation, speculation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
black man, black mail
Throw your brother in jail 


All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Tell me what has become of my rights
Am I invisible because you ignore me?
Your proclamation promised me free liberty, now
I'm tired of bein' the victim of shame
They're throwing me in a class with a bad name
I can't believe this is the land from which I came
You know I do really hate to say it
The government don't wanna see
But if Roosevelt was livin'
He wouldn't let this be, no, no

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, speculation
Everybody litigation
Beat me, bash me
You can never trash me
Hit me, kick me
You can never get me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Some things in life they just don't wanna see
But if Martin Luther was livin'
He wouldn't let this be

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, segregation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
Kick me, strike me
Don't you wrong or right me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Skończyłyśmy. Czułam adrenalinę szalejącą w moim organizmie. Chyba nam wyszło. Taką mam nadzieję. Na Arenie zapanowała głucha cisza. Byłam w stanie usłyszeć nasze głośne, niespokojne oddechy. A co jeśli im się nie podobało? Jeśli zaraz naprawdę wyciągną te głupie pomidory, żeby poćwiczyć na nas cela? Albo zaczną buczeć?! Oblała mnie fala zimnego potu. Co jest z tą publicznością do jasnej cholery?! Ta chwila zawieszenia trwała zaledwie kilka sekund, ale dla nas zdawały się one ciągnąć minutami, nawet godzinami. Czułam się tak, jakbym miała zaraz zemdleć, ale nie mogłam sobie pozwolić na takie upokorzenie, takie jak na lekcji edukacji dla bezpieczeństwa, gdy straciłam kontakt ze światem. Gdy moje serce miało już rozwalić mi żebra, widownia wybuchła radosnym okrzykiem i oklaskami! Owacje na stojąco! Opadła mi szczęka z wrażenia. Ci wszyscy ludzie biją brawa nam. NAM! Nigdy w życiu bym się nie spodziewała takiej reakcji. Ukłoniłyśmy się i po chwili chłopcy z One Direction zamknęli nas w uścisku. To była najpiękniejsza chwila mojego życia, a raczej byłaby, gdyby kogoś tu nie brakowało. Najważniejszej osoby... Ale co tu robić, jeśli ktoś się tak zachowuje? Trzeba iść dalej. Jeszcze raz się wszyscy ukłoniliśmy i zbiegliśmy ze sceny. W garderobie zastaliśmy Nialla grającego na telefonie.
- To co? Możemy już iść? – spytał takim głosem, jakby był znudzony całym światem. Nie zdążyliśmy mu odpowiedzieć, bo do garderoby wpadł Van der Woodsen, cały w skowronkach. A tak bardzo chciałam się odgryźć blondynowi... To będzie musiało poczekać.
- Dziewczęta, byłyście wspaniałe! - zawołał Van der Woodsen. - Nigdy nie sądziłem, że ze zmuszonych do śpiewania dziewczyn może wyjść coś tak wspaniałego! Będziecie sensacją porannych gazet i jutrzejszego balu! - wszyscy patrzyliśmy na niego jak na idiotę. Czy on się czegoś naćpał?  Bo w takim stanie nie widuje się go często...
- Jakiego balu? - zdziwiła się Gabi.
- Jutro jest letni bal charytatywny. Nie wiedziałaś? No nic. Podeślemy wam z rana sukienki i stylistkę, a teraz już mi do domów się wyspać! Jutro wszyscy musicie być piękni. A i Niall jutro sobie porozmawiamy!
- A co ja takiego zrobiłem, że chcesz ze mną rozmawiać? - mruknął blondyn, zerkając na mężczyznę z niechęcią. Jeśli był obrażony na cały świat, to mógł chociaż zachować resztki zdrowego rozsądku i pozostać uprzejmy dla tego debila, żeby go nie wkurzać!
- Muszę z tobą porozmawiać o twoim zachowaniu, które takie nie może pozostać!
- Tylko się tak nie denerwuj, bo ci żyłka pęknie…
- Jak ty się do mnie odzywasz, Horan?! Matka cię nie nauczyła, że należy szanować dorosłych? - no pięknie. Van der Woodsen się wkurzył, a miał taki dobry humor... Gdyby tylko ten Niall się tak nie zachowywał... - To nie może czekać do jutra! Powiedz mi, gówniarzu, dlaczego się zachowujesz, jakbyś był pępkiem świata?! Sodówa uderzyła ci do głowy?! - wydarł się nasz szef. Nikt nie miał odwagi odezwać się i bronić Nialla, bo wtedy też by oberwał. A w tym przypadku Van der Woodsen ma rację, Niall zachowuje się jak zepsuty bachor. Zresztą żadne z nas nie jest od niego lepsze. Oczy chłopaka  w tym świetle wydawały się być tak lodowo niebieskie, jakby były dwoma górami lodowymi, które bezczelnie wpatrywały się w Van der Woodsena. Przeczesał grzywkę dłonią a potem się odezwał:
- Nie, to nie woda sodowa. Będziesz musiał się przyzwyczaić. Dawnego Nialla już nie ma. A jeśli szukasz winnego, to spytaj Wiktorii i Louisa. Oni doskonale znają się na robieniu z ludzi produktów człowiekopodobnych. – popatrzył na nas z pogardą. Boże święty, dlaczego pozwoliłeś mu się tak bardzo zmienić? Kiedyś najweselszy i najmilszy członek One Direction, a teraz… Teraz zraniony przez cały świat gówniarz. To moja wina. Biorę za to pełną odpowiedzialność. Gdybym nie przyjechała do Doncaster, to teraz One Direction nadal byłoby zgranym i zgodnym zespołem. Teraz każdy dzień, każda chwila powoduje kolejne spięcia. To przeze mnie Niall nienawidzi Louisa; przeze mnie jego oczy stały się pustymi, zimnymi górami lodu.
Van der Woodsen spojrzał zaintrygowany na mnie i Louisa.
- Co miał na myśli Horan, mówiąc, że to wasza wina?
Musiałam wziąć głęboki oddech i dwa razy to przemyśleć, żeby po chwili dziwnej ciszy się odezwać:
- Ja to panu wyjaśnię.
- Świetnie, ale nie przy ludziach. Zapraszam do gabinetu - mruknął, a ja przerażona tym, że będę musiała przebywać sam na sam z tym szaleńcem, poszłam za nim.
Mam wrażenie, że ta przeklęta skórzana kanapa polubiła moje towarzystwo, a wręcz się go domaga! Ostatnio dość często tu jestem... Van der Woodsen spojrzał na mnie pytająco:
- Słucham. Dlaczego Horan twierdzi, że to wasza wina?
- Bo... Bo.. Ja byłam z Niallem - powiedziałam na jednym wdechu.
- Jak to byłaś z Niallem? - zdziwił się mężczyzna.
- Normalnie, jak chłopak z dziewczyną. Tyle, że zanim zostaliśmy parą, ja miałam bliskie spotkanie z Louisem. Bliższe niż planowałam...
- Więc Niall jest zły, że zostawiłaś go, żeby potem być z Tomlinsonem?
- Nie, to by jakoś przełknął. On jest wściekły za to, że ja go zdradziłam z Louisem. - wytłumaczyłam, a Van der Woodsen uniósł brew.
- Zdradziłaś? Tego się po tobie nie spodziewałem… Zaczynam cię lubić!
-Za to, że zdradziłam Horana?!
- Kto by takiej cioty nie zdradził?
- Niall nie jest ciotą!  Ja go kocham!
- To takie słodkie... Ale teraz masz w kontrakcie kochanie Louisa, a skoro dzisiejsze zachowanie Horana było dziwne, to pozwalam wam się jawnie nienawidzić.
- To na to potrzeba zgody? - zdziwiłam się. To przecież nienormalne! Nienawidzi się tych, których chce się nienawidzić! Nie można kogoś zmusić do nienawidzenia drugiej osoby. Van der  Woodsen popatrzył na mnie z litością i odparł:
- W świecie show businessu na wszystko jest potrzebna zgoda, skarbie. Nienawiść też jest w kontrakcie...