informacja

Hej! jak już może część z Was wie, przyszły rok spędzam na wymianie w Stanach Zjednoczonych. Nie martwcie się, nie mam zamiaru kończyć pisania tej histrorii! Będę nadal publikować tak często, jak będę miała czas. Tymczasem chciałam Was zaprosić do czytania mojego bloga, w którym będę opisywać mój pobyt w USA. http://wikigoestoamerica.blogspot.com/
-Wiku
ps. nowy rozdział będzie jak się ogarniecie z komentarzami.

53. Can I stay?

Obudziłam się niezwykle wypoczęta. Jeszcze ani razu, odkąd przyjechaliśmy do Nowego Jorku, nie czułam się tak dobrze z rana. Nie bolały mnie plecy ani głowa, było mi po prostu idealnie. Przekręciłam się z boku na bok i przeciągnęłam na wszystkie strony z zamiarem ponownego zwinięcia się w kłębek. Wzięłam głęboki oddech, wdychając ładny zapach hotelowej pościeli i wtuliłam się w poduszkę.  Zaraz... Dlaczego to łóżko jest takie puste?

Otworzyłam oczy. Znajdowałam się w swoim hotelowym pokoju. Do tego byłam sama. Gdzie zniknął Niall i jego sypialnia? Chyba że... Nie, to niemożliwe... To nie mógł być sen. Po prostu nie mógł! We śnie nigdy po koszmarze nie występuje coś, co jest praktycznie spełnieniem marzeń! W snach zawsze jest na odwrót! Zawsze, gdy mam jakiś cudowny sen, to on przeradza się w koszmar! Poza tym wspomnienia snu jeszcze nigdy nie były tak wyraźne w mojej głowie. Czy to okrucieństwo Van der Woodsena czy delikatność Nialla... Wszystko nazbyt wyraźne jak na sen. Jeśli jednak okazałoby się to snem, to chyba bym zabiła moją wyobraźnię! Z tego wszystkiego nie miałam nawet ochoty leżeć i leżeć w łóżku, tak jak to zawsze robię po obudzeniu, tylko usiadłam, oparłam się plecami o ścianę i przykryłam kołderką. Wpatrywałam się w budzący się do życia Manhattan za oknem i z każdą kolejną sekundą byłam coraz bardziej pewna, że coś jest nie tak.

Po chwili drzwi do pokoju uchyliły się i zobaczyłam w nich Gabi, która niepewnym krokiem weszła do środka.

-Cześć - G się uśmiechnęła delikatnie, wyglądała na zmartwioną.  - Jak się czujesz?

-Dobrze - odparłam stuprocentowo pewna mojej odpowiedzi. Nawet jeśli to był tylko sen, to nie zmienia faktu, że czuję się teraz świetnie.

-Jesteś pewna? - spytała troskliwie brunetka.

-Tak - odpowiedziałam stanowczo.

-Jakbyś chciała pogadać, to wiesz, że tu jestem, tak? - popatrzyła na mnie ze zmartwioną miną i usiadła na łóżku obok mnie.

-Gabi, o co ci chodzi? - zmarszczyłam brwi, nie rozumiejąc nadmiernej troski dziewczyny.

-Niall powiedział, że Van der Woodsen chciał cię wczoraj… no wiesz… - przełknęła ślinę – zgwałcić.

O Boże, czyli to jednak nie był sen! A skoro to nie był sen, to pewnie druga część też nie! Pogodziłam się z Niallem! No i my... Nie mogłam pohamować ogromnego uśmiechu, który pojawił się na mojej twarzy.  Tak długo czekałam na tę chwilę, w której będę mogła zakopać topór wojenny, i nie spodziewałam się, że to stanie się tak szybko. Myślałam, że nasz spór będzie ciągnął się jeszcze miesiącami, zabijając mnie od środka.  A tymczasem... Zakończył się, a ja... Chyba zdradziłam Louisa i do tego wcale nie jest mi przykro.... Ups.

- Wiki? - dziewczyna popatrzyła na mnie jak na wariatkę, no bo kto normalny uśmiecha się jak głupi, gdy ktoś mu mówi, że wczoraj został ofiarą próby gwałtu. Nikt. No chyba że potem przeżyło się najlepszą chwilę swojego życia... Ale ona tego nie wiedziała.  Wypadało się choć trochę ogarnąć. Wzięłam głęboki oddech.

-Już ok - powiedziałam, uśmiechając się znacznie delikatniej niż przed chwilą.

-Masz jeszcze jakieś inne wspomnienia z tej nocy? - spytała, patrząc na mnie lustrującym wzrokiem, a ja dosłownie czułam, że się rumienię. Dziewczynie zaświeciły się oczy. No pięknie jestem niczym otwarta księga… - Czy ja dobrze myślę? Ty i Niall...? Wybaczył ci?

- I nie tylko... - wyszeptałam, a dziewczyna pisnęła radośnie i mnie wyściskała. Myślałam, że mnie zgniecie, ale oddałam jej uścisk.

- To widzę, że jest co świętować! Chodź na śniadanie - zawołała, a po chwili zastanowienia dodała - albo daj mi 10 minut i przyjdź. - Nie wiedziałam, o co jej chodzi, ale postanowiłam jej zaufać. Gdy już była w drzwiach mojej sypialni i odwróciła się nagle. - Prawie bym zapomniała! W szafie czeka na ciebie prezent!

- Prezent? - zdziwiłam się.

- Tak, prezent. Zuzia się wygadała, że patrzyłaś na nią tęsknym wzrokiem, więc się wymsknęłam i załatwiłam ci ją z okazji cudownego występu - uśmiechnęła się - no i na pocieszenie po próbie gwałtu - zaśmiała się.

- Bardzo śmieszne, G! - prychnęłam.

- No co? Sama się tym nie przejęłaś! - uśmiechnęła się. - A teraz ja spadam. Bądź za 10 minut, nie wcześniej!

- Ok - odparłam, a dziewczyna zniknęła, zamykając za sobą drzwi.

 Nie ogarniałam, o co jej chodziło z tymi dziesięcioma minutami, ale w tamtej chwili byłam zdolna odpuścić sobie wielką dociekliwość i lepiej sprawdzić, co też takiego czeka na mnie w szafie. Poderwałam się z łóżka i prawie w podskokach podbiegłam w stronę skrytki. Otworzyłam ciężkie, drewniane drzwi i zobaczyłam tam tę jasnobłękitną sukienkę, w której zakochałam się wczoraj na zakupach. Zapiszczałam z radości.  Tak bardzo chciałam ją kupić! Ona była znakiem miłości, której nie mogłam mieć, a teraz... Teraz pojawiła się w mojej szafie!  Nie wiem, gdzie się podziała czerwona sukienka z wczoraj i może dobrze, bo za bardzo kojarzyłaby mi się z Van der Woodsenem, a chciałam móc założyć coś, co nie będzie mi się z nim kojarzyło, i oto mam!

Ogarnęłam się, czyli umyłam twarz, oczy, zęby, do tego uczesałam włosy w warkocza francuskiego. Postanowiłam założyć moją śliczną, nową, błękitną sukienkę, bo co sobie miałam żałować? Trzeba wykorzystać ostatni dzień w Nowym Jorku.  Popatrzyłam na mój nadgarstek. Wisiała na nim srebrna bransoletka od Louisa. O nie! Co to, to nie! Rozpięłam zapięcie i po chwili ozdoba wylądowała... gdzieś w puzderku na biżuterię. Spojrzałam na hotelowy budzik stojący na szafce nocnej. Dziesięć minut już na pewno minęło. Wzięłam głęboki oddech i nacisnęłam klamkę. Bez problemu ustąpiła. Znalazłam się w przedsionku między naszymi sypialniami, a częścią dzienną, czyli salonem i czymś, co pełniło rolę kuchni i jadalni, jedynie z lodówką i mikrofalą. A pomyśleć, że to pięciogwiazdkowy hotel. Plaza, czy jakoś tak...

Usłyszałam czyjeś głosy, wyjrzałam zza przepierzenia i od razu się z powrotem schowałam. Przy stole siedziała G i sam Niall. Na jego widok zalała mnie fala gorąca i musiałam się oprzeć o ścianę. Przymknęłam powieki i w tym samym momencie byłam w stanie usłyszeć ich rozmowę.

- ... Ale czego? - w głosie Nialla słychać było zdezorientowanie.

- Ty juz dobrze wiesz!

- Wiki ci powiedziała? - zdziwił się. Ocho, czy on właśnie pomyślał, że ja jej powiedziałam o wczorajszej nocy?

- Tak! - pisnęła G. - Ale czemu ty tego nie powiedziałeś, zdając relację z wczoraj? - powiedziała z pretensją w głosie. Podeszłam jak najbliżej końca ściany się dało, żeby nadal pozostawać w ukryciu, a mimo to widzieć doskonale Gabi i Nialla. Wiem, że podsłuchiwać nie ładnie, ale jak się mówi o mnie, to nie mogę nie wiedzieć, o co dokładnie chodzi.

- To nie było ważne - mruknął.

- A to, że pięknie wyglądała w tej sukience było? - spytała, patrząc na niego pobłażliwie. On naprawdę tak powiedział? Poczułam motyle w brzuchu... Chłopak zarumienił się.

- To nic takiego... - mruknął wymijająco.

- Nic takiego?! - obruszyła się Gabi.

-No dobra - chłopak zrobił taki gest, jakby się poddawał - To była najważniejsza noc w moim życiu, ok? - Najważniejsza noc jego życia? Czy ja właśnie śnię czy to się dzieje naprawdę?

- Serio? Rozumiem, że to skończy wasze kłótnie, ale naprawdę to było najważniejsze?

- No tak - odparł zdziwionym głosem chłopak. Boże święty! Oni gadają o dwóch rożnych rzeczach! I jeszcze nie ogarnęli! Przecież on jej zaraz wszystko wypapla! Uspokój się, Wi, może będzie trzymał język za zębami... Podsłuchaj jeszcze trochę. Jak zrobi się gorąco, to wkroczysz do akcji.

- Ile wybaczenie miłości swojego życia dla niektórych znaczy... - westchnęła G.

- Wybaczenie? - zdziwił się. Ocho, chyba ogarnął, że cos jest nie tak.

- Przecież to się wczoraj stało - musiała popatrzeć na niego tym swoim skonsternowanym wzrokiem, ale stąd nie mogłam tego zobaczyć, bo siedziała tyłem. Za to zmieszanie na twarzy chłopaka było aż nazbyt widoczne...  - Nie tylko to się wczoraj stało! - pisnęła dziewczyna. - Gadaj!!!

O nie! Tego za wiele! Gabi niczego więcej się nie dowie. Przynajmniej nie teraz. Wzięłam głęboki wdech, żeby przybrać jak najbardziej neutralny wyraz twarzy i wyszłam zza przepierzenia.

- G, minęło już te dziesięć minut? - spytałam, a potem udałam zdziwienie, gdy zauważyłam blondyna siedzącego obok dziewczyny. – O! Niall... Cześć.

- Cześć - odparł, uśmiechając się do mnie tak cudownie. Ogarnęła mnie jakaś taka dziwna nieśmiałość. Poczułam się jak po raz pierwszy zakochana siedmiolatka, która nie rozumie, co to jest i co z tego wynika.  G popatrzyła na nas przez przymrużone powieki. Postanowiłam ją zignorować i chwyciwszy miskę z płatkami na mleku, usiadłam obok Nialla.

Przy stole zapanowała cisza. Słychać było tylko uderzenia sztućców o talerze. Kątem oka widziałam, że Niall uśmiecha się delikatnie, a ten jego uśmiech i jego bliskość przypomniała mi wczorajszą noc. Najcudowniejszą noc mojego życia. Chciałabym teraz móc się do niego przytulić i pocałować, ale nawet dla Gabi, która wie, że się pogodziliśmy, to mogłoby wydawać się dziwne. Poza tym chciałam mieć dla siebie jedną jedyną rzecz, o której od razu wszyscy inni nie będą wiedzieć. W tym przypadku tą rzeczą jest Niall. Mój Niall. Tak bardzo mój jak nigdy wcześniej. Zerkaliśmy na siebie, uśmiechając się co chwila, a potem odwracając wzrok. A kiedy nasze spojrzenia się krzyżowały, czułam, jak płoną mi policzki i spuszczałam wzrok na jedzenie. W głowie słyszałam jego głos z wczoraj, gdy szeptał moje imię i „kocham cię”. Na to wspomnienie przypominały mi się jeszcze inne rzeczy i czułam, że robię się coraz bardziej czerwona. Do tego robiło mi się gorąco.

- Boże, jak tu duszno! - mruknęłam, podnosząc się z krzesła, żeby podejść do okna i je otworzyć. Wzięłam przy tym kilka głębokich wdechów z tego pozornie świeżego powietrza, które praktycznie stało w miejscu i było jeszcze gorętsze. Nie sądzę, by moje zachowanie umknęło uwadze Gabi. Wróciłam do stołu, czując na sobie jej spojrzenie.

- Co z wami? - odezwała się nagle.

- A co miałoby być? - zdziwił się Niall.

- No bo... Rozumiem, że się na siebie nie drzecie, bo zakopaliście topór wojenny, ale myślałam, że będziecie się do siebie chociaż odzywać!  - obruszyła się. - A wy się zachowujecie, jakbyście się siebie wstydzili!

Zerknęłam na Nialla. Wymieniliśmy uśmiechy. My? Wstydzić się siebie? Chyba wczoraj udowodniliśmy, że ani trochę... Ale dziś rano panuje taka atmosfera... Jest w pewnym sensie magiczna. Zaduma, te spojrzenia, uśmiechy. Nie potrzeba nam słów.

- My się siebie nie wstydzimy – powiedziałam. - My tylko jemy, a z pełną buzią nie wypada mówić!

- A od kiedy wy, a w szczególności Niall, przejmujecie się tym, co wypada a co nie przy stole? - spytała dziewczyna.

- Po prostu jestem bardzo głodny, więc nie mam czasu na mówienie - odparł.

Był jeszcze jeden powód, dla którego się nie odzywaliśmy. Miałam wrażenie, że G mogłaby się z naszej rozmowy wszystkiego domyślić. Dziewczyna westchnęła.

- To jak wam minęła noc? - Co ją napadło? Czy ona coś podejrzewa czy po prostu jest w nastroju na bezsensowne przesłuchania?

- A jak mogła minąć noc niedoszłej ofierze gwałtu? – Cudownie, ale o tym się nie dowiesz.

- W sumie… - mruknęła, jakby nie bardzo mi wierząc. - a tobie Niall?

- Na pewno lepiej niż Wiki, pod tym względem, że nikt mnie nie chciał zgwałcić - powiedział.

- No tak. Ty tylko robiłeś za super bohatera w tej bajce. - Dziewczyna zrobiła zaciętą minę.

- A żebyś wiedziała, że robił za super bohatera! Bez niego ta noc byłaby najgorszą nocą mojego życia - powiedziałam, uśmiechając się do chłopaka. Poczułam, jak jego prawa dłoń sięga po moją lewą pod stołem i nasze palce się splatają. Tego oczywiście G zobaczyć nie mogła.

- A tak, jakoś ją przeżyłaś - powiedział. Tak... jakoś...

Gabi zmrużyła powieki, wymierzając widelcem to we mnie to w Nialla, wycedziła przez zaciśnięte zęby:

- Wy coś ukrywacie.

- My niczego nie ukrywamy - powiedziałam stanowczo.

- Ja wiem swoje - mruknęła dziewczyna.

- Tak, Sherlocku? - Niall uniósł jedną brew, a dziewczyna zaczęła się kołysać to w prawo to w lewo, nucąc doskonale wszystkim znaną muzyczkę z różowej pantery.

- To nie ten detektyw - wtrąciłam.

- Wiem. Dziś jestem różową panterą! - odparła. Wymieniliśmy z Niallem spojrzenia i wybuchnęliśmy śmiechem.

- I tak to z was wyciągnę! - powiedziała dziewczyna, strzelając focha. Wtem rozległo się pukanie, ale nie poczekano na „proszę” i drzwi się otworzyły. Zobaczyłam w nich Hazzę, a tuż za nim Louisa i poczułam, jak Niall w błyskawicznym tempie zwalnia uścisk na mojej dłoni. Na szczęście chłopcy nie zdążyli niczego zauważyć.

- Cześć, dziewczyny. Co u was tak wesoło? - zawołał Harry, który chyba na początku nie zauważył Nialla. - O Horan! Co ty tu robisz?

- Miło, że w ogóle poczekaliście na proszę - mruknęłam.

- Oj nie gniewajcie się - uśmiechnął się do mnie przepraszająco Lou - to wina Hazzy, który nie umie czekać!

- Ej! - Chłopak sprzedał mu kuksańca i zaczęli się przepychać w drzwiach. Gabi strzeliła facepalma.

- Jak już tu jesteście - westchnęła - to przyłączcie się do naszego śniadania. Tylko ostrzegam, że to terapia grupowa! - powiedziała. Co też ona znowu wymyśliła?

- Zaryzykujemy - uśmiechnął się Harry i chłopcy usiedli z nami przy stole.

Tak więc wylądowałam między Niallem a Louisem. Zabawnie, nie? Gdy Lou pocałował mnie na dzień dobry, Niall nawet nie prychnął, tylko spuścił wzrok. Chwilę później popatrzyłam na niego przepraszająco, a on uśmiechnął się do mnie niemal niezauważalnie.

- A jaka terapia grupowa? - spytał Louis.

- Zaciągnęłam Horana do nas na śniadanie i rozpoczęłam rolę mediatora, żeby ci dwoje chociaż przestali ciągle ze sobą drzeć koty - odparła Gabi, wzruszając ramionami, jakby to nie było nic wielkiego. Tymczasem to był kolejny genialny plan G, żeby uratować nam tyłki. Ja ją chyba wkrótce zacznę wielbić.

- I jak postępy? - spytał nieco podejrzliwie Lou.

- Na razie się nie kłócimy - powiedziałam, uśmiechając się. No w sumie mówiłam prawdę. Nie kłóciliśmy się.

- Właściwie to nie kłócą się już od dobrych - brunetka popatrzyła na zegarek - piętnastu minut!

- Jak ty to zrobiłaś? - spytał Harry z podziwem w głosie.

- Po prostu mam naturalny talent do pracy z ludźmi - stwierdziła - ale wiesz, jest taka dziwna zależność, że jak się ze sobą nie kłócą, to praktycznie się do siebie nie odzywają.

- Ale chyba lepiej, żebyśmy się do siebie nie odzywali niż się na siebie darli - mruknął Niall.

- A rozmawianie jest prowokacyjne - dodałam. Ach my i te nasze umiejętności aktorskie…

- No w sumie… - przyznał mi rację Louis. - a, prawie bym zapomniał! Jak zjemy, zabieramy was na podwójną randkę!

- Mnie też? - spytał Niall bardziej dla żartu, przez co ledwie powstrzymałam się od śmiechu.

- Wiesz, jak znajdziesz sobie dziewczynę na tę randkę, to czemu nie - stwierdził Harry.

- Ale jej nie masz, więc idziemy tylko my - odparł Lou ze współczującą miną, ale coś mu żal nie było. - Strefa nie dla singli.

- Trudno. Jakoś to przeboleję - powiedział Niall. I nie sądzę, by jego żal o to, że my idziemy, a on będzie wtedy sam, był udawany.  Kiedyś mu to wynagrodzę. W taki czy inny sposób.

Po kilkunastu minutach przemierzaliśmy Nowy Jork. Szłam obok Gabi, a po naszych obu stronach szli Louis i Harry. Powiedzieli, że mają dla nas jakąś niespodziankę i że mamy się ich nie dopytywać, o co chodzi, bo i tak nic nam nie powiedzą. W takim wypadku w ramach protestu zaczęłyśmy rozmawiać po polsku. Jednak chłopaków wydawało się to nie irytować, więc postanowiłyśmy nie przestawać. Może w końcu dadzą za wygraną.

-Więc... - odezwała się nagle dziewczyna, przerywając mój wywód o nowej płycie Jamesa Arthura.

- Co więc? - zdziwiłam się.

- Jakie to atrakcje mieliście wczoraj? - uniosła pytająco brew.

- Kto? - spojrzałam na nią nierozumiejąco, na co ona westchnęła, wywracając oczami.

- Ty i... - zastanowiła się - pan skrzat. – Taaaa… Nie ma to jak G i jej kreatywność w znalezieniu konspiracyjnej ksywki dla Nialla, żeby nie brzmiała w najmniejszym stopniu podobnie do czegokolwiek, co mogłoby być z nim związane, w języku angielskim. Spojrzałam na nią spod przymrożonych oczu. On nie jest skrzatem!

- Nie nazywaj go tak! - syknęłam.

- A czemu nie? To wasze pseudonimy na tajne schadzki? - Poruszyła znacząco brwiami. Boże święty, z kim mi żyć przyszło?!

- Jesteś nienormalna - powiedziałam.

- Merci - wyszczerzyła się, a potem zrobiła zaciętą minę - a wracając do tematu, mów!

- Ale nie mam pojęcia, o co mogłoby ci chodzić... - starałam się zabrzmieć jak najbardziej neutralnie się dało. Tak, żeby nie ogarnęła, że mogę mieć pojęcie, o co jej chodzi.

- Niby powiedziałaś mi wszystko, co? - popatrzyła na mnie pobłażliwie. Nie odpowiedziałam. Wiedziałam, że jak coś zaraz powiem, to się wygadam, a tego bardzo nie chcę.

- Skrzat i tak przyznał, że to nie było tylko „wybaczam ci, Wiki”!

- Nie do końca tak powiedział...- mruknęłam.

- Podsłuchiwałaś! - obruszyła się Gabi.

- Już nie można wyjść z własnego pokoju? - spytałam.

- Nie, chyba że w końcu powiesz mi, co się stało. - Czemu ona jest taka uparta? Czy naprawdę jej to do szczęścia potrzebne?

- Ale przecież nic... - zaczęłam znowu, ale nie dała mi dokończyć.

- Stop! Przemyśl to, co chcesz powiedzieć, weź głęboki wdech i tego nie mów - Teraz to już jej nie rozumiem. Najpierw chce, żeby jej powiedzieć, a sekundę później nie.

- Zdecydowałabyś się, co?

- Jestem zdecydowana i to z ciebie wyciągnę!

- No to dawaj, Sherlocku.

- Nie ma tak łatwo. To będzie w najmniej spodziewanym momencie. Dudududum... - oznajmiła, na co prychnęłam sfrustrowana. Też sobie wymyśliła! W najmniej spodziewanym momencie... Czyli kiedy? Ma zamiar mnie upić i kazać mi wszystko wyśpiewać? Chciałaby. Ja się tak łatwo nie dam! Ona tak łatwo się nie dowie! Z zaciętą miną wtuliłam się w ramię Louisa, co wcale nie pomogło mi wyluzować i już nie odzywając się do G po polsku, szłam dalej. Bardzo mi się nie podobało, że muszę tu być, ale co ja jedna biedna mogłam zrobić. Chłopak, przyjaciele, ochroniarze i zapewne paparazzi na karku - nie sposób uciec. Trzeba się uśmiechać i udawać, że tak świetnie się bawię.

Wkrótce okazało się, że celem naszej wyprawy było kino i jakiś niezwykle denny film, którego nazwy nawet nie zapamiętałam. Liczyłam tylko minuty, aż to się skończy. No nawet nie wypadało wyciągnąć telefonu i z kimś posmsowac, bo byłoby od razu widać światło! Gdzieś w połowie filmu stwierdziłam, że „idę do łazienki” i wyszłam z sali. Mogłam odetchnąć z ulgą. Poszłam do rzekomego pomieszczenia i załatwiwszy swoje potrzeby, przesadnie długo myłam ręce.

Potem usiadłam sobie na kanapie przed salą kinową i wyciągnęłam telefon. Otworzyłam wiadomości i weszłam w rozmowę z Niallem. Zobaczyłam coś, co mnie zszokowało. Między moim „dziękuje” wysłanym jak się okazało o godzinie 00.00 a SMSem z wołaniem o pomoc, była jeszcze jedna wiadomość. Od niego. Wysłany o 00.03 o tresci „nie ma za co :)”. Odpisał mi! Odpisał, a ja głupia tego nie zauważyłam! Tylko jak ja to zrobiłam? No bo iphony lubią tak wszystko wyświetlać, że niezauważenie czegoś jest praktycznie niemożliwe, a tu bam! Wiadomość zapewne przyszła jeszcze zanim zdążył mi się zablokować ekran, ale ja już usnęłam. A potem jakimś cudem tego nie zobaczyłam... Strzeliłam facepalma. Jestem głupia i tyle. Chociaż w sumie teraz nie muszę się przejmować tym, że przegapiłam wtedy szanse, żeby z nim pogadać, bo wszystko się ułożyło. Szybko wystukałam wiadomość na klawiaturze.

Niall... Nudzi mi się… Tu jest tak okropnie...

Na odpowiedź nie musiałam długo czekać.

Co ja mam powiedzieć? Poszliśmy z Zaynem do Museum of Modern Art, bo ten się uparł, ale ta wystawa nie ma najmniejszego sensu...

Ty przynajmniej nie musisz oglądać jakiejś dennej komedii romantycznej!

Nie, ale i tak tęsknię za Tobą

Widziałeś mnie dziś rano

Co nie zmienia faktu, że tęsknię

No tak... :) ja w sumie też tęsknię… Niall?

Tak?

Zabierz mnie stąd

Wiesz, że bym chciał, ale nie mogę

Wiem... :( dobra, ja idę oglądać, bo pomyślą sobie, że umarłam w tej łazience

Hahaha :) ktoś tu zmyślał, żeby ze mną pogadać :p

Powinieneś się czuć zaszczycony :p

Oczywiście ;) a teraz już leć. Wieczorkiem się gdzieś wymskniemy :*

Ok :*

Z uśmiechem na twarzy schowałam telefon z powrotem do torebki i wróciłam do sali kinowej. Zastałam tam już porządnie zniecierpliwionego Louisa. O Hazzie i G nie będę wspominać, bo nie wiem, czy oni w ogóle oglądali ten film... Byli zbyt zajęci.

- Już się zaczynałem martwić, że coś ci się stało - szepnął do mnie brunet, gdy usiadłam obok niego.

- Jak widać, żyję i jestem w jednym kawałku - odparłam, starając się do niego uśmiechnąć.

- To dobrze. - Chłopak cmoknął moje usta. Chwycił mnie za rękę, a potem dalej oglądaliśmy film. Pod koniec zrobiło się tak żałośnie przewidywalnie, że to aż niedobrze się robi. W sumie to lubię takie filmy, ale jakoś nie miałam ochoty ich oglądać bez Nialla. Chciałabym móc jego trzymać za rękę, położyć mu głowę na ramieniu i wtedy, czując jego cudowny zapach, mogłabym oglądać takie filmy w nieskończoność.

Na szczęście wkrótce ta „komedia” się skończył i poszliśmy na niezwykle ambitny obiad do Sbarro's, czyli najlepszej pizzy świata. Ugryzłam właśnie kolejny kawałek mojej ukochanej pizzy z serem i tym nieziemskim sosem czosnkowym, który jest tylko w USA, gdy Lou się odezwał:

- Wiki, gdzie masz bransoletkę ode mnie? - Ups. Zauważył. Cholera. Co by mu powiedzieć... Jaki kit mu wcisnąć... Myśl, Wiktoria, myśl.... A zresztą czemu by nie…?

-  Pewnie została u Van der Woodsena - odparłam.

- Co?! - Chłopak prawie zakrztusił się kawałkiem pizzy.

- To, co słyszałeś - mruknęłam obojętnym głosem.

- Co ty robiłaś u van D, że zostawiłaś tam bransoletkę? - spytał podejrzliwym głosem chłopak.

- No nie wiem... - prychnęłam - Niech sobie przypomnę... - Udałam, że się zastanawiam. - Już pamiętam. Próbowałam nie dać się zgwałcić! - powiedziałam na tyle głośno, żeby zrobić wrażenie, ale żeby nikt dookoła nas nie usłyszał.

- Bardzo śmieszne - mruknął Louis.

- Twój chłopak to idiota - wtrąciła Gabi i chyba miała rację. On nie zdawał sobie sprawy z tego, że ja mówię serio.

- O co ci znowu chodzi? - oburzył się Louis. - Z takich rzeczy się nie żartuje!

- Mnie to mówisz? - Dziewczyna popatrzyła na niego pobłażliwie. No to prawda. Jej nie musiał mówić, że z takich rzeczy się nie żartuje. Mnie zresztą już też nie. Pamiętam każdy szczegół zbyt dobrze, żeby sobie z tego żarty stroić.

- Ja mówię serio... - powiedziałam, patrząc na niego śmiertelnie poważnie.

- Cooooo?!?! - Louis i Harry zdziwili się trochę za głośno, po czym rozejrzeli się, czy nikt na nas nie patrzy, a potem nachylili się bardziej do środka stołu.

- Co takie wielkie oczy robicie? To dla van D nie nowość! - powiedziałam, zniżając głos do szeptu

- To jakim cudem udało ci się mu uciec? - spytał Louis. Hm... Jak by mu to powiedzieć...

- Powiedzmy, że zjawiła się dobra wróżka - wyjaśniłam.

- A raczej skrzat... - wtrąciła G, za co zabiłam ją wzrokiem, a ona uśmiechnęła się do mnie niewinnie.

- To nie jest czas na żarty! - wyrzucił z siebie lekko podirytowany chłopak.

- Ale my nie żartujemy... - powiedziałam, na co Lou westchnął ciężko.

- Skoro tak, to co rozumiecie przez dobrą wróżkę lub skrzata? – odezwał się.

- Raczej kogo - poprawiłam go.

- Czyli? - dopytywał. Skoro tak bardzo chcesz wiedzieć, to proszę bardzo.

- Niall - powiedziałam.

- Niall?! - prychnął oburzony. - Skąd on tam się wziął?

Chyba mówienie mu o tym smsie to nie jest najlepszy pomysł, bo zaraz zacznie się czemu nie napisałam do Louisa i jak to się stało, że ta wiadomość dotarła akurat do Nialla. Już Lou był dobry w takim drążeniu tematu i wyciąganiu z ludzi rożnych rzeczy, więc postanowiłam udawać, że nie mam pojęcia, jak Horan się tam znalazł.

- Skąd mam to wiedzieć? Znalazł się tam i tyle. Powinieneś się raczej z tego cieszyć. Twoja dziewczyna nie padła ofiarą gwałtu!

- Przy pierwszej sposobności mu podziękuję - powiedział od niechcenia.

- Wdzięczność w twoich oczach po prostu powala, Tomlinso. - prychnęła Gabi, a potem szepnęła do mnie po polsku. - On to by pozwolił, żeby cię zgwałcił, byleby pan skrzat nie był zamieszany w sprawę!

- G!

- No co? - Dziewczyna popatrzyła na mnie, unosząc ręce w bezbronnym geście. Nienawidzę, kiedy G ma dużo racji w tym, co mówi i nie zamierzam jej tego zdradzać. Czuję, że on byłby prawie do tego zdolny, bo tak czy inaczej wiem, że jest nadal cholernie zazdrosny o Nialla. I w sumie to powinien być i to bardziej niż kiedykolwiek wcześniej...

- Po prostu jestem zdziwiony, że właśnie on tam się znalazł - mówił dalej brunet.

- Może miał jakiś ważny powód, dla którego tam poszedł - mruknęłam.

- A może - chłopak zawiesił się na chwilę - on cię śledził! - Serio Tomlinson? I co jeszcze? Może to on chciał mnie zgwałcić i to była tylko zmowa z Van der Woodsenem?!

- Tak! Widziałam, jak przyklejał jej chipa do bransoletki! - powiedziała G, nabijając się z chłopaka.

- Co?! Co on sobie wyobraża?! - On naprawdę nie wyczuł ironii w jej głosie? Razem z G strzeliłyśmy facepalmy.

- Louis, obawiam się, że to była ironia... - odezwał się Harry. Zdezorientowany Louis zerknął na nas, a my patrzyłyśmy na niego z politowaniem.

- Aha... To co on tam tak właściwie robił?

- Nie mam pojęcia. - To jego dociekanie jest naprawdę denerwujące.

- To jest dziwne...

- Serio? - odezwali się na raz Harry i Gabi, a potem popatrzyli na siebie i zaczęli się drzeć: „piwo!”

- Ale nie bardziej niż to... - mruknął Louis.

- My też tacy byliśmy... - powiedziałam. Tak, dawno i nieprawda.  Louis uśmiechnął się i pocałował mnie w policzek. Dlatego, że w ostatniej chwili mu go nadstawiłam.

- Co ci? - spytał.

- Nic.

- Nic?

Westchnęłam.

- Wiesz, po tak ciężkich przeżyciach straciłam zaufanie do mężczyzn. - Czy ja usłyszałam w swoim głosie sarkazm?

- Do mnie też? - Co by tu mu znowu pozmyślać…

- A byłeś tam, żeby ją uratować? - spytała Gabi wręcz oskarżycielskim tonem.

- Gdybym wiedział, że do niego idzie, to bym był!

- Gdybać to sobie możesz...

- Skończmy już ten temat, proszę. - Popatrzyłam na nich błagalnie, no i wreszcie się zamknęli. Miałam dosyć tego ględzenia.

Ogarnęła mnie błoga cisza. Nie odzywałam się praktycznie w ogóle aż do powrotu do hotelu, a tam zamknęłam się w sypialni z zamiarem spakowania walizki, gdyż już jutro wracamy do Anglii. Nie miałam dużej ilości rzeczy, więc nie zajęło mi to długo i nie miałam co ze sobą zrobić. Chciałam pójść gdzieś, gdzie nikt nie będzie mi przeszkadzał w byciu samej. Tyle że w hotelu trudno znaleźć takie miejsce. Wtem mnie olśniło i czym prędzej wymknęłam się z pokoju.

Gdy byłam na korytarzu, szybkim krokiem skierowałam się w stronę niepozornych szarych drzwi, które skrywały za sobą metalowe schody prowadzące na dach. Wchodząc po nich, brałam po dwa schodki na raz. Po chwili owionęło mnie świeże powietrze. Tu na górze był chociaż wiatr i piękny widok. Oczywiście nie miałam zamiaru podchodzić do krawędzi dachu, bo śmiertelnie się bałam, ale w głębi też było dobrze. Mogłam wreszcie swobodnie pomyśleć. A jest o czym. Trzeba wymyślić, jak zakończyć sprawę z Louisem, żeby on to jakoś przeżył plus żeby van der Woodsen nie wściekał się za bardzo. Nie wiem, jak ja to zrobię, ale coś muszę wymyślić. Na szczęście mam przed sobą cztery długie miesiące, podczas których nie będę się z nimi widywać. Nie mam pojęcia, jak ja je przeżyję. To nie będzie sielanka, jaką byłoby liceum w Warszawie. Jeśli pomyślnie przejdę egzamin, to czeka mnie ciężka harówka w szkole baletowej plus weekendowe nagrywanie płyty. Do domu wrócę dopiero na ślub Karoliny, a potem na święta. Przez ten czas zdążę się dziesięć razy za wszystkimi stęsknić i przeżyć pięć załamań nerwowych. Do tego nie mogę nikomu powiedzieć, co czuję do Nialla, bo cały świat jest przekonany, że ja go nienawidzę. Cudownie, nie? Prychnęłam, opierając dłonie na murku i zerkając na zachodzące słońce nad Manhattanem. Nagle usłyszałam, że drzwi na dach się otwierają. Kto śmie zakłócać mój spokój?!

- Lou, chcę być sama - mruknęłam, ale ten ktoś mi nie odpowiedział. Może to jednak nie był on albo sobie poszedł?

Po chwili poczułam obejmujące mnie od tylu ramiona. Do tego ten zapach, który rozpoznałabym wszędzie.

- A ja mogę zostać? - spytał. Odwróciłam głowę i zobaczyłam wpatrujące się we mnie błyszczące niebieskie oczy. Uśmiechnęłam się i pocałowałam go.

- Rozumiem, że to odpowiedz twierdząca - stwierdził.

- Tak. - Nasze uzna znów się spotkały.

- Tęskniłem za tym - wyznał.

- Za czym?

- Za tym, że mogę cię całować bez wyszukanych pretekstów.

- Tak więc wcześniej szukałeś pretekstów? - Uniosłam pytająco brew.

- A ty nie?

- Nie. - Wyszczerzyłam się.

- Osz ty! - zawołał i zaczął mnie gilgotać, przez co zaczęłam z piskiem uciekać. Ganialiśmy się po tym dachu jak dwójka małych dzieci, przy okazji piszcząc i śmiejąc się do rozpuku. W końcu zatrzymałam sie, żeby złapać oddech.

- Mam cię! - zawołał, zamykając mnie w swoich objęciach.

- O nie! I co teraz się stanie? - powiedziałam z udawanym przerażeniem.

- Już cię nie puszczę!

- No to mamy problem, bo kiedyś będziesz musiał – stwierdziłam. - Van D i reszta nie byliby z tego faktu zadowoleni...

- No tak… Jak to on ujął: „Masz się z nią kłócić i nie pozwól jej się uwieść, bo oboje źle skończycie” - mruknął chłopak.

- On tak ci powiedział? - zdziwiłam się. Czyli Van der Woodsen uciął sobie pogawędkę także i z nim? No tak. Jaką miał mieć pewność, że ja się go posłucham… a poza tym czyż nie fajniej jest grozić więcej niż jednej osobie naraz?

- Tak - odparł - jakby nie wiedział, że prędzej czy później będzie to dla nas niewykonalne.

- Więc ja ciebie uwiodłam? - spytałam, patrząc na niego z lekkim rozbawieniem malującym się na mojej twarzy.

- Tak z tego wynika - odparł.

- A co jeśli to ty mnie uwiodłeś? Ja byłam taka biedna, w szoku po tak dramatycznym przeżyciu, a ty to wykorzystałeś? – popatrzyłam na niego przez przymrużone powieki.

- Tak? Mam ci teraz przypomnieć, kto tak bardzo mówił, że nie chce iść spać, bo będzie miał koszmary, że teraz potrzebuje tylko mnie?  - Na jego twarzy pojawił się łobuzerski uśmiech. Będzie mi teraz moje teksty wypominał?

- Jakby tobie to wtedy bardzo przeszkadzało – odparłam.

- No w sumie – mrugnął do mnie.

- A, Niall… gdy rozmawiałeś z G, mówiłeś poważnie, że to była najważniejsza noc twojego życia? – spytałam, zerkając w jego błękitne tęczówki.

- A czemu miałbym w tym przypadku nie być poważnym? To była i chyba już na zawsze będzie najważniejsza noc mojego życia – stwierdził.

- To nic nie będzie ważniejsze?

- No chyba że ślub z tobą – wyszczerzył się, na co wywróciłam oczami.

- Oj coś daleko w przyszłość wybiegasz. Skąd ja mam wiedzieć, co będzie za te kilka, kilkanaście lat… - westchnęłam. 

-Weź już więcej nie gadaj - mruknął i pocałował mnie.

hejka!
witajcie w środku ferii. postanowiłam Was nie męczyć z Bóg wie jak długim dodawaniem rozdziału, bo to rozdział, na który czekałam od dawna... o tak! nie odpowiadam za wszelkie spaczenia umysłu, które może spowodować, choć wątpię. ja tam ryczę jak go czytam. z dedykacją dla G bez której by nie powstał.
KOMENTUJCIE PROSZĘ!!
-Wiku.xxx

52. They can't take that from us...

Nie miałam pojęcia, czemu Van der Woodsen wezwał tylko mnie po koncercie. Nie zrobiłam nic złego. No bo chyba nie chodzi o tę piosenkę... Przecież był z niej zadowolony. Mówił, że dzięki niej wylądujemy na szczytach rankingów na całym świecie, więc nie może o to chodzić. Jakby chciał pogratulować nam świetnego występu, to byłaby tu ze mną Gabi, a jednak sekretarka wyraźnie zaznaczyła, że szef chce widzieć TYLKO mnie. MNIE. Dlaczego? Z każdym krokiem bałam się coraz bardziej. Nie miałam teraz nikogo, kto mógłby mnie wesprzeć, bo choć reszta chciała iść ze mną lub przynajmniej mnie odprowadzić, sekretarka pozostawała nieugięta.

Szłam niekończącymi się białymi korytarzami i jedyne, co słyszałam, to głucha cisza i uderzenia moich trampek o marmurową podłogę. Nie było tu żadnych obrazów, zdjęć ani dyplomów czy nagród. To miejsce było takie bez uczuć, jakby chciało jeszcze bardziej przygnębić biednego człowieka i pokazać mu, że tu nie spełnią się jego marzenia, tylko zostanie za wszelką cenę wykorzystany do zarobienia pieniędzy.

Przerażające... Do tego było tu potwornie zimno, a przecież było lato. W Nowym Jorku panowała fala upałów. Ciarki przeszły mnie po plecach. „To tylko klimatyzacja, Wi... Nie denerwuj się”. Prychnęłam, słysząc swoje własne myśli.

W końcu dotarłam do drzwi ze złotą tabliczką z napisem „Prezes: Richard Van der Woodsen”. Już miałam je otworzyć, ale cos mnie powstrzymało... jakieś dziwne odgłosy dochodzące z drugiej strony. Przyłożyłam ucho do drzwi i zamarłam. To były jęki. Takie, jakby ktoś za tymi drzwiami uprawiał seks. Automatycznie zrobiło mi się niedobrze... Moje podejrzenia potwierdziły głosy z drugiej strony.

- O tak! Van D, jesteś najlepszy! - jęczała jakaś kobieta. Gdybym była tu z przyjaciółmi, to pewnie wybuchnęlibyśmy teraz śmiechem, ale mnie nie było wesoło. Zadrżałam, a potem nieumyślnie nacisnęłam dzwonek do drzwi. Jęki ustały. Od razu przeklęłam siebie w myślach. Jak mogłam być tak głupia!

Ktoś znowu się odezwał. Van der Woodsen...

-Veronique, byłabyś tak miła i otworzyła drzwi?

-Oczywiście, szefie - zachichotała towarzyszka mężczyzny.

O cholera… Nie, muszę uciekać! Próbowałam się ruszyć, ale nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Były jak z waty. Co robić? Mam!

Drżącymi rękami wyjęłam telefon i wystukałam wiadomość: „help! van d. office. ASAP”, a potem wysłałam pod pierwszy numer z szybkiego wybierania. Gdy tylko nacisnęłam przycisk „wyślij”, drzwi otworzyły się i ujrzałam szczupłą blondynkę. Była bardzo ładna i miała może maksymalnie dwadzieścia pięć lat.

- Cześć - uśmiechnęła sie, zapinając guziki czerwonej sukienki. - Wiktoria przyszła - zwróciła się do Van der Woodsena.

- Dobrze, widzimy się jutro, Veronique - pożegnał kobietę.- Wejdź, proszę, Wiktorio - zwrócił się do mnie. Przez chwilę nie byłam w stanie się ruszyć,  a potem weszłam do środka. Bardzo powoli zresztą…

Po chwili drzwi zamknęły się za mną z głuchym łoskotem, a mnie oblała fala zimnego potu. Czego on ode mnie chce?

Mężczyzna usiadł na biurku, a za nim rozciągała się nocna panorama Manhattanu. To nie zapowiada się dobrze.

- Piękny występ - odezwał się w końcu. - Naprawdę jestem z was dumny.

- Dziękuję - odparłam oschle. Nienawidzę tego gościa i jego głupich wywodów. Ciekawi mnie, co tym razem wymyślił... albo nie, ja nie chcę wiedzieć...

- Nadal gniewasz się o tę sprawę z Horanem? - wstał i zaczął iść w moją stronę. To całe spotkanie zaczyna mi się coraz bardziej nie podobać...

- Jak mogłabym przestać? - prychnęłam. Bałam się spojrzeć temu psycholowi w oczy, więc uważnie obserwowałam swoje spocone dłonie. One drżały.

- Powinnaś się cieszyć ze swojej dobrze rokującej kariery - odparł.

- A jednak... - mruknęłam. Jak mogłabym się cieszyć, skoro wszystko jest nie tak jak być powinno i jestem cholernie nieszczęśliwa? Do tego czuję, że zaczynam trząść się ze strachu. Przecież nic złego się nie stanie... Prawda?

-Tyle... - odezwał się gdzieś za mną, ale bałam się przekonać, gdzie dokładnie stoi -możliwości - powiedział prosto do mojego ucha. Czułam jak ciarki przeszły mi po plecach. Na drodze do drzwi stał właśnie on. Van der Woodsen. Miałam wrażenie, że w ten sposób chce pokazać, że stąd nie ma ucieczki. No to koniec. Teraz jedyną osobą, która mogła mnie uratować był adresat smsa, ale przecież nie byłam nawet pewna, czy nie była to jedna z moich koleżanek z Polski,  która uzna tę wiadomość za zwykły żart.

Poczułam dłonie mężczyzny na mojej talii i zadrżałam. Odwrócił mnie w swoją stronę.

-Nie masz się czego bać - powiedział łagodnym głosem. Gdyby to nie był on, to prawie bym mu uwierzyła. Wiedziałam, że to chwyt, żeby uśpić czujność ofiary, w tym przypadku mnie. Czułam odrażający zapach jego wody kolońskiej. Taki, od którego spokojnie można się udusić. Cofałam się, a on się zbliżał. Czyżby zapragnął zabawić się w kotka i myszkę? Niestety tym razem ja jestem myszką, a ona zazwyczaj kończy jako posiłek dla kota, który chyba zdawał się doskonale bawić... Zatrzymało mnie biurko. Co teraz?!

Mężczyzna uśmiechał się. W jego oczach widziałam pożądanie, ale to pożądanie niewiele miało wspólnego z pożądaniem, które zwykłam była widzieć w oczach Louisa. To pożądanie bardzo mi się nie podobało. Muszę szybko coś wymyślić...

-A ta... No... - plątał mi się język. - Veronique! To nie jest przypadkiem jej torebka? - próbowałam odwrócić jego uwagę, żeby uciec, jednak mężczyzna tylko zarechotał. Cholera.

-Weźmie ją jutro - odparł i zaczął przesuwać swoje obleśne usta do mojej twarzy. Nie błagam tylko nie to. Zostaw mnie. Poczułam jego ciężki oddech.

-A czy ona nie będzie miała nic przeciwko? - spytałam. Powiedziałabym wszystko, żeby to przeciągnąć. Grałam na zwłokę, miałam nadzieję, że tego nie zauważy.

Odsunął się tak, żeby spojrzeć w moje oczy. Nagle znowu poczułam się jak małe przerażone dziecko.

-To mi się podoba - uśmiechnął się zadowolony. No super chyba nie podziałało. - Nie, nie będzie miała żadnych przeciwwskazań. Wie, że jest tylko przystawką przed daniem głównym - szepnął mi do ucha, a moje serce waliło już tak głośno, że gdybyśmy nie byli w tym budynku całkiem sami, ktoś na pewno by usłyszał. - Zwykle na obiad wybieram dziewice, ale dla ciebie z chęcią zrobię wyjątek.

Mężczyzna był zdecydowanie za blisko, zaczął całować moją szyję. To było zdecydowanie złe uczucie. Łzy napłynęły mi do oczu, przeniósł się na mój obojczyk. Zagryzłam wargę, żeby się nie rozpłakać, ale pomimo tego, że poczułam rdzawy smak krwi w ustach, z moich oczu pociekły łzy.

Mężczyzna odsunął się i popatrzył na mnie. Wytarł moją łzę z policzka, a ja spuściłam głowę. Czułam się tak bezsilna jak jeszcze nigdy. Wiedziałam, co mnie czeka, do czego on zmierza i nie mogłam z tym nic zrobić. Wizja jego, mnie... była przerażająca. Van der Woodsen złapał mnie za podbródek i podniósł moją głowę tak, żebym spojrzała mu w oczy.

-To wcale nie boli tak bardzo - wyszczerzył zęby, a mnie zaczęło mdlić  od jego perfum i tego co powiedział. Nie boli, gdy nikt cię do tego nie zmusza... - Ale ty już raczej o tym wiesz - spojrzał na moją sukienkę i zacmokał z dezaprobatą. Nie, błagam, jeszcze nie. Niech się rozmyśli albo niech zadzwoni niezwykle ważny telefon! Przejechał swoją spoconą łapą po mojej talii. – Taka ładna sukienka… aż szkoda by ją zniszczyć… Trudno, jakoś sobie poradzę.

Nagle Van der Woodsen przestał być przyjazny. Mimo mojego wyrywania się i krzyków, a uwierzcie mi potrafię krzyczeć głośno, położył mnie na biurku. Ledwo widziałam na oczy od łez i cała się trzęsłam ze strachu. Rozpiął moją sukienkę i zdjął ją aż do pasa. Wepchnął mi jakiś kawałek materiału do ust, żeby zagłuszyć moje krzyki, ale ja i tak nie miałam już siły krzyczeć, a przy okazji dławiłam się od potwornego smaku materiału.

Przytrzymując moje ręce, składał pocałunki na moim ciele. Zaczynając od mostka, poprzez piersi i kończąc na brzuchu. Łzy leciały mi ciurkiem po policzkach. To był koszmar. Najgorszy z najgorszych. Tak jakby ktoś opatentował piekło na ziemi. Mężczyzna dochodził właśnie swoimi pocałunkami do mojego pępka. Usłyszałam szczęk rozpinanego paska od spodni i zrobiło mi się słabo. Tylko nie zemdlej, nie możesz, musisz być świadoma, musisz walczyć!

Wtedy zdarzył się cud.

Drzwi otworzyły się z hukiem i zobaczyłam w nich zarumienionego, prawdopodobnie od biegu Nialla. Zobaczyłam, jak w jego oczach przerażenie przeradza się w wściekłość. Van der Woodsen uniósł głowę i szybko tego pożałował, bo wylądował nieprzytomny na podłodze. Horan wziął mnie na ręce i wybiegł z biura szefa. Szybko założył na mnie swoją marynarkę i wyciągnął knebel z moich ust. Przytulając mnie mocno do siebie, wyszedł z budynku. Był moim aniołem.

Mieliśmy szczęście, że nie było tam żadnych paparazzich. Jeszcze tylko kolejnego skandalu nam brakowało. Mimo to Niall był ostrożny i dotarliśmy do naszego hotelu boczną ciemną uliczką między blokami.

Cały czas płakałam. Nie byłam w stanie się opanować. Byłam w kompletnym szoku. Z trudem łapałam oddech. Teraz rozumiałam to, co przytrafiło się G jak nigdy wcześniej, a wcale nie chciałam tego rozumieć. Gdyby nie Niall... to teraz... Wolałam nawet o tym nie myśleć. Jedyne co powodowało, że teraz byłam spokojna był kojący zapach chłopaka.

Mężczyzna stojący za kontuarem w lobby nawet nas nie zauważył. Był zbyt zajęty czytaniem jakiejś książki. Może to i dobrze, bo przecież mógł opowiedzieć to, co widział, prasie.

Niall zaniósł mnie do siebie do pokoju i położył na łóżku. Byłam zwinięta w kłębek i kurczowo trzymałam się miękkiej kołdry. Tak jakbym bała się, że ona zaraz zniknie, że znowu poczuje pod plecami to twarde biurko... Nadal strasznie się trzęsłam.

- Zrobię ci herbaty - zaproponował.

- Nie! - zaprotestowałam. Myśl, o tym, że mógłby mnie teraz zostawić, okropnie mnie przeraziła. - Nigdzie nie idź... - poprosiłam.

Chłopak usiadł obok mnie i zamknął w swoich objęciach. Trwaliśmy tak przez chwilę, a moje słone łzy moczyły jego koszulę.

- Tak mi przykro... - zaczął, a ja uniosłam głowę i spojrzałam na niego.

- Pocałuj mnie.

Nie musiałam długo czekać. Chłopak spełnił moją prośbę. Pocałował mnie. Jego słodkie usta były dla mnie jak lekarstwo. Całował mnie tak delikatnie, jakby bał się, że rozpadnę się na miliard kawałeczków w jego ramionach. Teraz byłam pewna, że powrócił. Mój kochany Niall. Nie ten, z którym bez przerwy się kłóciłam przez ostatnie kilka tygodni, nie ten, który był skończonym dupkiem, tylko ten, który bezwarunkowo mnie kochał.

Nasze pocałunki takie jeszcze nigdy nie były. Nigdy nie były tak przepełnione tęsknotą, rozpaczą, szczęściem, że ten koszmar się skończył. Teraz byliśmy w niebie. Chłopak przycisnął mnie do siebie, a ja wplotłam palce w jego jasne włosy, których zawsze szukałam wśród tłumu czy na koncertach, a których koloru nie potrafiłam odnaleźć w ciemnych włosach Louisa. Tak bardzo potrzebowałam tych jego warg... Chłopak oderwał się na chwilę ode mnie.

- Ja... - odezwał się. - Przepraszam za to wszystko... To moja wina...

- Ciii… - ucieszyłam go, kładąc palec wskazujący na jego ustach - to ja powinnam przepraszać.

- Za co? Że ten skurwiel chciał...

- Za to, że kłamałam i byłam nieznośna - wtrąciłam się - za to, że nie potrafiłam docenić twojej miłości... I zachowywałam się jak gówniara.

- Wiki, skarbie... Proszę cię, nie przejmuj się tym teraz. Może powinnaś iść spać. To powinno dobrze ci zrobić. - W jego głosie było tyle troski, że aż się rozpływałam.

- Nie chcę. On wtedy wróci w koszmarach... Ja chcę... Potrzebuję teraz tylko ciebie... A jak pójdę, to znów nie będziemy mogli być razem…

Nasze usta znowu się spotkały.  Do tej pory nie sądziłam, że aż tak bardzo go pragnę. Wiedziałam, że teraz musieliby odciągać mnie od jego ust siłą, a i tak niewiele by to dało.

Nasze pocałunki z każdą sekundą robiły się coraz bardziej namiętne. Były przepełnione miłością, którą każde z nas chowało w sobie podczas naszej rozłąki. Niby cały ten czas byliśmy obok siebie, ale tak naprawdę byliśmy daleko... Tak jak to jest z Księżycem i Ziemią. Niby są blisko, nie istnieją bez siebie, ale żadne z nich nigdy nie jest tak blisko drugiego, jakby chciało. Krążą wokół siebie i tylko o sobie marzą. Rzucają  sobie ukradkowe spojrzenia, by czasem się do siebie uśmiechnąć, lecz tak naprawdę nigdy nie mogą być ze sobą. Nie mogą porozmawiać, bo ktoś zawsze patrzy. Nie mogą zbliżyć się do siebie, bo zawsze ktoś patrzy. Cały świat patrzy... Księżyc zakochany jest w Ziemi, a Ziemia w nim, ale ktoś zmusza ją, by krążyła wokół Słońca... Wyobraź sobie, pamiętniczku, że wszystko inne zniknęło, pozostał tylko Księżyc i Ziemia. Nikt nie patrzy. Słońce śpi. Wszyscy śpią. Może zadziałać prawdziwa grawitacja zwana miłością. Są tylko oni, nieszczęśliwi kochankowie, którzy mają dla siebie tylko jedną noc... Co się wtedy dzieje?

Wyobraź sobie, że właśnie tak się wtedy czuliśmy... Zachłanne pocałunki, tak jakby to miały być nasze ostatnie. Tak jakby świat miał zaraz przestać istnieć, jakbyśmy rozpaczliwie czepiali się życia. Tak jak tonący rozpaczliwie próbuje złapać się tratwy, tak my rozpaczliwie próbowaliśmy spijać miłość z naszych ust. Jego dłonie powędrowały na moje ramiona, żeby zsunąć z nich marynarkę, którą przykrył mnie w tamtym okropnym miejscu. Wtedy, gdy został moim bohaterem.

Poczułam chłód wentylowanego powietrza na moich nagich plecach. Dłonie Nialla błądziły po nich, wzniecając w moim ciele ogień. Usta chłopaka przeniosły się na moje obojczyki, dzięki czemu mogłam zaczerpnąć powietrza. Przymknęłam oczy i rozkoszowałam się chwilą. Jego pocałunki były delikatne niczym dotyk motyla. Czułam, jak pozbywam się tego okropnego uczucia, które pozostawił na mojej skórze Van der Woodsen.

- Kocham cię - szepnął, muskając ustami płatek mojego ucha. Poczułam, jak moje ciało przeszywa przyjemny dreszcz. Setki kłótni, tysiące złych słów wypowiedzianych przeciwko sobie, hektolitry wylanych łez, dwa słowa i dziewięć liter, które naprawiły wszystko.

- Ja ciebie też - odszepnęłam, wpatrując się w te jego lazurowe tęczówki, w których widziałam iskierki szczęścia, miłości i pożądania, ale takiego dobrego, nie takiego, w którym brak miejsca na miłość, czułość i słodkie słówka, nie takiego, jakim obdarzył mnie Van der Woodsen zaledwie godzinę temu. Chłopak znów wpił się w moje usta, a ja nadal drżącymi rękoma odnalazłam guziki jego koszuli i zaczęłam je rozpinać. Po chwili poczułam jego rozgrzaną skórę pod opuszkami palców. Popatrzyliśmy sobie w oczy i wymieniliśmy uśmiechy. Nagle chłopak oderwał się od moich ust i usiadł. Podparłam się na łokciach, żeby na niego spojrzeć. Chwycił moje nogi i położył je sobie na kolanach.

- Niall, co ty robisz? - spytałam.

- Zdejmuję ci buty - odparł, mocując się ze sznurówkami moich granatowych trampek.

- Przecież sama potrafię - mruknęłam.

- Cicho bądź, bo się jeszcze rozmyślę - powiedział, patrząc na mnie  z tym swoim łobuzerskim uśmieszkiem. Zaśmiałam się cicho.

- Już to widzę... Tylko nie zrób mi supłów na sznurówkach, bo potem będziesz musiał je rozwiązywać!

- Widzę, że humorek się poprawił...

- Trochę - uśmiechnęłam się - a teraz chodź tu do mnie - powiedziałam i przyciągnęłam go do siebie, łącząc nasze usta w pocałunku.

Ta chwila była zupełnie inna niż poprzednie, ale zdecydowanie najlepsza z nich wszystkich. A więc tak to jest, gdy robisz to z kimś, kogo kochasz najbardziej na tym świecie... Dosłownie jak w niebie. A Niall był taki delikatny, jakby bał się zrobić mi krzywdę, a przy okazji była to największa przyjemność w moim życiu.

Po wszystkim leżeliśmy w skotłowanej białej pościeli, ciężko oddychając i wpatrując się w siebie z miłością. Wyglądał tak pięknie z tymi blond włosami, które przykleiły mu się do spoconego czoła i z tymi rumieńcami na policzkach. Nialler objął mnie i przytulił do siebie, a ja wtuliłam twarz w jego tors.

- Obiecuję ci, że nigdy nie pozwolę mu cię skrzywdzić - odezwał się. - Nigdy. Już nigdy nie będziesz musiała przechodzić przez to, co dzisiaj.

- A jak następnym razem nie zdążysz na czas? Przecież gdyby dziś ci się nie udało albo gdyby ten SMS cudem nie trafił do ciebie, to... - mój głos zadrżał.  Poczułam łzę spływającą po moim policzku.

- Hej, Wiki... Nie płacz. Nie myśl o tym, co by było, gdybym nie zdążył, bo zdążyłem... I już nigdy więcej do tego nie dopuszczę. Obiecuję.

- Nie obiecuj, po prostu już nigdy się nie zmieniaj... I nie kłóćmy się więcej - powiedziałam, wpatrując się w jego oczy.

- Dobrze - odparł i pocałował mnie.

Przez chwilę leżeliśmy w ciszy, słuchając tykania zegara i swoich oddechów. Dwanaście uderzeń zegara. Wybiła północ.

- Niall, co teraz z nami będzie? - odezwałam się szeptem.

- A co ma być? Będziemy żyć w tej głupiej szopce Modestu i udawać, że dzisiejsza noc nigdy nie miała miejsca.

- Ale ja już mam dość udawania...

- Wiem, Wiki... Ja też, ale tak trzeba. Jendak nie zapominaj, że cię kocham. Tego nie mogą nam odebrać - pocałował mnie w skroń -  a teraz spróbuj zasnąć. To był długi dzień...

Wtuliłam się w chłopaka i bez obawy, że będą nękać mnie koszmary, odpłynęłam w krainę snu.