hejka!
witajcie w środku ferii. postanowiłam Was nie męczyć z Bóg wie jak długim dodawaniem rozdziału, bo to rozdział, na który czekałam od dawna... o tak! nie odpowiadam za wszelkie spaczenia umysłu, które może spowodować, choć wątpię. ja tam ryczę jak go czytam. z dedykacją dla G bez której by nie powstał.
KOMENTUJCIE PROSZĘ!!
-Wiku.xxx

52. They can't take that from us...

Nie miałam pojęcia, czemu Van der Woodsen wezwał tylko mnie po koncercie. Nie zrobiłam nic złego. No bo chyba nie chodzi o tę piosenkę... Przecież był z niej zadowolony. Mówił, że dzięki niej wylądujemy na szczytach rankingów na całym świecie, więc nie może o to chodzić. Jakby chciał pogratulować nam świetnego występu, to byłaby tu ze mną Gabi, a jednak sekretarka wyraźnie zaznaczyła, że szef chce widzieć TYLKO mnie. MNIE. Dlaczego? Z każdym krokiem bałam się coraz bardziej. Nie miałam teraz nikogo, kto mógłby mnie wesprzeć, bo choć reszta chciała iść ze mną lub przynajmniej mnie odprowadzić, sekretarka pozostawała nieugięta.

Szłam niekończącymi się białymi korytarzami i jedyne, co słyszałam, to głucha cisza i uderzenia moich trampek o marmurową podłogę. Nie było tu żadnych obrazów, zdjęć ani dyplomów czy nagród. To miejsce było takie bez uczuć, jakby chciało jeszcze bardziej przygnębić biednego człowieka i pokazać mu, że tu nie spełnią się jego marzenia, tylko zostanie za wszelką cenę wykorzystany do zarobienia pieniędzy.

Przerażające... Do tego było tu potwornie zimno, a przecież było lato. W Nowym Jorku panowała fala upałów. Ciarki przeszły mnie po plecach. „To tylko klimatyzacja, Wi... Nie denerwuj się”. Prychnęłam, słysząc swoje własne myśli.

W końcu dotarłam do drzwi ze złotą tabliczką z napisem „Prezes: Richard Van der Woodsen”. Już miałam je otworzyć, ale cos mnie powstrzymało... jakieś dziwne odgłosy dochodzące z drugiej strony. Przyłożyłam ucho do drzwi i zamarłam. To były jęki. Takie, jakby ktoś za tymi drzwiami uprawiał seks. Automatycznie zrobiło mi się niedobrze... Moje podejrzenia potwierdziły głosy z drugiej strony.

- O tak! Van D, jesteś najlepszy! - jęczała jakaś kobieta. Gdybym była tu z przyjaciółmi, to pewnie wybuchnęlibyśmy teraz śmiechem, ale mnie nie było wesoło. Zadrżałam, a potem nieumyślnie nacisnęłam dzwonek do drzwi. Jęki ustały. Od razu przeklęłam siebie w myślach. Jak mogłam być tak głupia!

Ktoś znowu się odezwał. Van der Woodsen...

-Veronique, byłabyś tak miła i otworzyła drzwi?

-Oczywiście, szefie - zachichotała towarzyszka mężczyzny.

O cholera… Nie, muszę uciekać! Próbowałam się ruszyć, ale nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Były jak z waty. Co robić? Mam!

Drżącymi rękami wyjęłam telefon i wystukałam wiadomość: „help! van d. office. ASAP”, a potem wysłałam pod pierwszy numer z szybkiego wybierania. Gdy tylko nacisnęłam przycisk „wyślij”, drzwi otworzyły się i ujrzałam szczupłą blondynkę. Była bardzo ładna i miała może maksymalnie dwadzieścia pięć lat.

- Cześć - uśmiechnęła sie, zapinając guziki czerwonej sukienki. - Wiktoria przyszła - zwróciła się do Van der Woodsena.

- Dobrze, widzimy się jutro, Veronique - pożegnał kobietę.- Wejdź, proszę, Wiktorio - zwrócił się do mnie. Przez chwilę nie byłam w stanie się ruszyć,  a potem weszłam do środka. Bardzo powoli zresztą…

Po chwili drzwi zamknęły się za mną z głuchym łoskotem, a mnie oblała fala zimnego potu. Czego on ode mnie chce?

Mężczyzna usiadł na biurku, a za nim rozciągała się nocna panorama Manhattanu. To nie zapowiada się dobrze.

- Piękny występ - odezwał się w końcu. - Naprawdę jestem z was dumny.

- Dziękuję - odparłam oschle. Nienawidzę tego gościa i jego głupich wywodów. Ciekawi mnie, co tym razem wymyślił... albo nie, ja nie chcę wiedzieć...

- Nadal gniewasz się o tę sprawę z Horanem? - wstał i zaczął iść w moją stronę. To całe spotkanie zaczyna mi się coraz bardziej nie podobać...

- Jak mogłabym przestać? - prychnęłam. Bałam się spojrzeć temu psycholowi w oczy, więc uważnie obserwowałam swoje spocone dłonie. One drżały.

- Powinnaś się cieszyć ze swojej dobrze rokującej kariery - odparł.

- A jednak... - mruknęłam. Jak mogłabym się cieszyć, skoro wszystko jest nie tak jak być powinno i jestem cholernie nieszczęśliwa? Do tego czuję, że zaczynam trząść się ze strachu. Przecież nic złego się nie stanie... Prawda?

-Tyle... - odezwał się gdzieś za mną, ale bałam się przekonać, gdzie dokładnie stoi -możliwości - powiedział prosto do mojego ucha. Czułam jak ciarki przeszły mi po plecach. Na drodze do drzwi stał właśnie on. Van der Woodsen. Miałam wrażenie, że w ten sposób chce pokazać, że stąd nie ma ucieczki. No to koniec. Teraz jedyną osobą, która mogła mnie uratować był adresat smsa, ale przecież nie byłam nawet pewna, czy nie była to jedna z moich koleżanek z Polski,  która uzna tę wiadomość za zwykły żart.

Poczułam dłonie mężczyzny na mojej talii i zadrżałam. Odwrócił mnie w swoją stronę.

-Nie masz się czego bać - powiedział łagodnym głosem. Gdyby to nie był on, to prawie bym mu uwierzyła. Wiedziałam, że to chwyt, żeby uśpić czujność ofiary, w tym przypadku mnie. Czułam odrażający zapach jego wody kolońskiej. Taki, od którego spokojnie można się udusić. Cofałam się, a on się zbliżał. Czyżby zapragnął zabawić się w kotka i myszkę? Niestety tym razem ja jestem myszką, a ona zazwyczaj kończy jako posiłek dla kota, który chyba zdawał się doskonale bawić... Zatrzymało mnie biurko. Co teraz?!

Mężczyzna uśmiechał się. W jego oczach widziałam pożądanie, ale to pożądanie niewiele miało wspólnego z pożądaniem, które zwykłam była widzieć w oczach Louisa. To pożądanie bardzo mi się nie podobało. Muszę szybko coś wymyślić...

-A ta... No... - plątał mi się język. - Veronique! To nie jest przypadkiem jej torebka? - próbowałam odwrócić jego uwagę, żeby uciec, jednak mężczyzna tylko zarechotał. Cholera.

-Weźmie ją jutro - odparł i zaczął przesuwać swoje obleśne usta do mojej twarzy. Nie błagam tylko nie to. Zostaw mnie. Poczułam jego ciężki oddech.

-A czy ona nie będzie miała nic przeciwko? - spytałam. Powiedziałabym wszystko, żeby to przeciągnąć. Grałam na zwłokę, miałam nadzieję, że tego nie zauważy.

Odsunął się tak, żeby spojrzeć w moje oczy. Nagle znowu poczułam się jak małe przerażone dziecko.

-To mi się podoba - uśmiechnął się zadowolony. No super chyba nie podziałało. - Nie, nie będzie miała żadnych przeciwwskazań. Wie, że jest tylko przystawką przed daniem głównym - szepnął mi do ucha, a moje serce waliło już tak głośno, że gdybyśmy nie byli w tym budynku całkiem sami, ktoś na pewno by usłyszał. - Zwykle na obiad wybieram dziewice, ale dla ciebie z chęcią zrobię wyjątek.

Mężczyzna był zdecydowanie za blisko, zaczął całować moją szyję. To było zdecydowanie złe uczucie. Łzy napłynęły mi do oczu, przeniósł się na mój obojczyk. Zagryzłam wargę, żeby się nie rozpłakać, ale pomimo tego, że poczułam rdzawy smak krwi w ustach, z moich oczu pociekły łzy.

Mężczyzna odsunął się i popatrzył na mnie. Wytarł moją łzę z policzka, a ja spuściłam głowę. Czułam się tak bezsilna jak jeszcze nigdy. Wiedziałam, co mnie czeka, do czego on zmierza i nie mogłam z tym nic zrobić. Wizja jego, mnie... była przerażająca. Van der Woodsen złapał mnie za podbródek i podniósł moją głowę tak, żebym spojrzała mu w oczy.

-To wcale nie boli tak bardzo - wyszczerzył zęby, a mnie zaczęło mdlić  od jego perfum i tego co powiedział. Nie boli, gdy nikt cię do tego nie zmusza... - Ale ty już raczej o tym wiesz - spojrzał na moją sukienkę i zacmokał z dezaprobatą. Nie, błagam, jeszcze nie. Niech się rozmyśli albo niech zadzwoni niezwykle ważny telefon! Przejechał swoją spoconą łapą po mojej talii. – Taka ładna sukienka… aż szkoda by ją zniszczyć… Trudno, jakoś sobie poradzę.

Nagle Van der Woodsen przestał być przyjazny. Mimo mojego wyrywania się i krzyków, a uwierzcie mi potrafię krzyczeć głośno, położył mnie na biurku. Ledwo widziałam na oczy od łez i cała się trzęsłam ze strachu. Rozpiął moją sukienkę i zdjął ją aż do pasa. Wepchnął mi jakiś kawałek materiału do ust, żeby zagłuszyć moje krzyki, ale ja i tak nie miałam już siły krzyczeć, a przy okazji dławiłam się od potwornego smaku materiału.

Przytrzymując moje ręce, składał pocałunki na moim ciele. Zaczynając od mostka, poprzez piersi i kończąc na brzuchu. Łzy leciały mi ciurkiem po policzkach. To był koszmar. Najgorszy z najgorszych. Tak jakby ktoś opatentował piekło na ziemi. Mężczyzna dochodził właśnie swoimi pocałunkami do mojego pępka. Usłyszałam szczęk rozpinanego paska od spodni i zrobiło mi się słabo. Tylko nie zemdlej, nie możesz, musisz być świadoma, musisz walczyć!

Wtedy zdarzył się cud.

Drzwi otworzyły się z hukiem i zobaczyłam w nich zarumienionego, prawdopodobnie od biegu Nialla. Zobaczyłam, jak w jego oczach przerażenie przeradza się w wściekłość. Van der Woodsen uniósł głowę i szybko tego pożałował, bo wylądował nieprzytomny na podłodze. Horan wziął mnie na ręce i wybiegł z biura szefa. Szybko założył na mnie swoją marynarkę i wyciągnął knebel z moich ust. Przytulając mnie mocno do siebie, wyszedł z budynku. Był moim aniołem.

Mieliśmy szczęście, że nie było tam żadnych paparazzich. Jeszcze tylko kolejnego skandalu nam brakowało. Mimo to Niall był ostrożny i dotarliśmy do naszego hotelu boczną ciemną uliczką między blokami.

Cały czas płakałam. Nie byłam w stanie się opanować. Byłam w kompletnym szoku. Z trudem łapałam oddech. Teraz rozumiałam to, co przytrafiło się G jak nigdy wcześniej, a wcale nie chciałam tego rozumieć. Gdyby nie Niall... to teraz... Wolałam nawet o tym nie myśleć. Jedyne co powodowało, że teraz byłam spokojna był kojący zapach chłopaka.

Mężczyzna stojący za kontuarem w lobby nawet nas nie zauważył. Był zbyt zajęty czytaniem jakiejś książki. Może to i dobrze, bo przecież mógł opowiedzieć to, co widział, prasie.

Niall zaniósł mnie do siebie do pokoju i położył na łóżku. Byłam zwinięta w kłębek i kurczowo trzymałam się miękkiej kołdry. Tak jakbym bała się, że ona zaraz zniknie, że znowu poczuje pod plecami to twarde biurko... Nadal strasznie się trzęsłam.

- Zrobię ci herbaty - zaproponował.

- Nie! - zaprotestowałam. Myśl, o tym, że mógłby mnie teraz zostawić, okropnie mnie przeraziła. - Nigdzie nie idź... - poprosiłam.

Chłopak usiadł obok mnie i zamknął w swoich objęciach. Trwaliśmy tak przez chwilę, a moje słone łzy moczyły jego koszulę.

- Tak mi przykro... - zaczął, a ja uniosłam głowę i spojrzałam na niego.

- Pocałuj mnie.

Nie musiałam długo czekać. Chłopak spełnił moją prośbę. Pocałował mnie. Jego słodkie usta były dla mnie jak lekarstwo. Całował mnie tak delikatnie, jakby bał się, że rozpadnę się na miliard kawałeczków w jego ramionach. Teraz byłam pewna, że powrócił. Mój kochany Niall. Nie ten, z którym bez przerwy się kłóciłam przez ostatnie kilka tygodni, nie ten, który był skończonym dupkiem, tylko ten, który bezwarunkowo mnie kochał.

Nasze pocałunki takie jeszcze nigdy nie były. Nigdy nie były tak przepełnione tęsknotą, rozpaczą, szczęściem, że ten koszmar się skończył. Teraz byliśmy w niebie. Chłopak przycisnął mnie do siebie, a ja wplotłam palce w jego jasne włosy, których zawsze szukałam wśród tłumu czy na koncertach, a których koloru nie potrafiłam odnaleźć w ciemnych włosach Louisa. Tak bardzo potrzebowałam tych jego warg... Chłopak oderwał się na chwilę ode mnie.

- Ja... - odezwał się. - Przepraszam za to wszystko... To moja wina...

- Ciii… - ucieszyłam go, kładąc palec wskazujący na jego ustach - to ja powinnam przepraszać.

- Za co? Że ten skurwiel chciał...

- Za to, że kłamałam i byłam nieznośna - wtrąciłam się - za to, że nie potrafiłam docenić twojej miłości... I zachowywałam się jak gówniara.

- Wiki, skarbie... Proszę cię, nie przejmuj się tym teraz. Może powinnaś iść spać. To powinno dobrze ci zrobić. - W jego głosie było tyle troski, że aż się rozpływałam.

- Nie chcę. On wtedy wróci w koszmarach... Ja chcę... Potrzebuję teraz tylko ciebie... A jak pójdę, to znów nie będziemy mogli być razem…

Nasze usta znowu się spotkały.  Do tej pory nie sądziłam, że aż tak bardzo go pragnę. Wiedziałam, że teraz musieliby odciągać mnie od jego ust siłą, a i tak niewiele by to dało.

Nasze pocałunki z każdą sekundą robiły się coraz bardziej namiętne. Były przepełnione miłością, którą każde z nas chowało w sobie podczas naszej rozłąki. Niby cały ten czas byliśmy obok siebie, ale tak naprawdę byliśmy daleko... Tak jak to jest z Księżycem i Ziemią. Niby są blisko, nie istnieją bez siebie, ale żadne z nich nigdy nie jest tak blisko drugiego, jakby chciało. Krążą wokół siebie i tylko o sobie marzą. Rzucają  sobie ukradkowe spojrzenia, by czasem się do siebie uśmiechnąć, lecz tak naprawdę nigdy nie mogą być ze sobą. Nie mogą porozmawiać, bo ktoś zawsze patrzy. Nie mogą zbliżyć się do siebie, bo zawsze ktoś patrzy. Cały świat patrzy... Księżyc zakochany jest w Ziemi, a Ziemia w nim, ale ktoś zmusza ją, by krążyła wokół Słońca... Wyobraź sobie, pamiętniczku, że wszystko inne zniknęło, pozostał tylko Księżyc i Ziemia. Nikt nie patrzy. Słońce śpi. Wszyscy śpią. Może zadziałać prawdziwa grawitacja zwana miłością. Są tylko oni, nieszczęśliwi kochankowie, którzy mają dla siebie tylko jedną noc... Co się wtedy dzieje?

Wyobraź sobie, że właśnie tak się wtedy czuliśmy... Zachłanne pocałunki, tak jakby to miały być nasze ostatnie. Tak jakby świat miał zaraz przestać istnieć, jakbyśmy rozpaczliwie czepiali się życia. Tak jak tonący rozpaczliwie próbuje złapać się tratwy, tak my rozpaczliwie próbowaliśmy spijać miłość z naszych ust. Jego dłonie powędrowały na moje ramiona, żeby zsunąć z nich marynarkę, którą przykrył mnie w tamtym okropnym miejscu. Wtedy, gdy został moim bohaterem.

Poczułam chłód wentylowanego powietrza na moich nagich plecach. Dłonie Nialla błądziły po nich, wzniecając w moim ciele ogień. Usta chłopaka przeniosły się na moje obojczyki, dzięki czemu mogłam zaczerpnąć powietrza. Przymknęłam oczy i rozkoszowałam się chwilą. Jego pocałunki były delikatne niczym dotyk motyla. Czułam, jak pozbywam się tego okropnego uczucia, które pozostawił na mojej skórze Van der Woodsen.

- Kocham cię - szepnął, muskając ustami płatek mojego ucha. Poczułam, jak moje ciało przeszywa przyjemny dreszcz. Setki kłótni, tysiące złych słów wypowiedzianych przeciwko sobie, hektolitry wylanych łez, dwa słowa i dziewięć liter, które naprawiły wszystko.

- Ja ciebie też - odszepnęłam, wpatrując się w te jego lazurowe tęczówki, w których widziałam iskierki szczęścia, miłości i pożądania, ale takiego dobrego, nie takiego, w którym brak miejsca na miłość, czułość i słodkie słówka, nie takiego, jakim obdarzył mnie Van der Woodsen zaledwie godzinę temu. Chłopak znów wpił się w moje usta, a ja nadal drżącymi rękoma odnalazłam guziki jego koszuli i zaczęłam je rozpinać. Po chwili poczułam jego rozgrzaną skórę pod opuszkami palców. Popatrzyliśmy sobie w oczy i wymieniliśmy uśmiechy. Nagle chłopak oderwał się od moich ust i usiadł. Podparłam się na łokciach, żeby na niego spojrzeć. Chwycił moje nogi i położył je sobie na kolanach.

- Niall, co ty robisz? - spytałam.

- Zdejmuję ci buty - odparł, mocując się ze sznurówkami moich granatowych trampek.

- Przecież sama potrafię - mruknęłam.

- Cicho bądź, bo się jeszcze rozmyślę - powiedział, patrząc na mnie  z tym swoim łobuzerskim uśmieszkiem. Zaśmiałam się cicho.

- Już to widzę... Tylko nie zrób mi supłów na sznurówkach, bo potem będziesz musiał je rozwiązywać!

- Widzę, że humorek się poprawił...

- Trochę - uśmiechnęłam się - a teraz chodź tu do mnie - powiedziałam i przyciągnęłam go do siebie, łącząc nasze usta w pocałunku.

Ta chwila była zupełnie inna niż poprzednie, ale zdecydowanie najlepsza z nich wszystkich. A więc tak to jest, gdy robisz to z kimś, kogo kochasz najbardziej na tym świecie... Dosłownie jak w niebie. A Niall był taki delikatny, jakby bał się zrobić mi krzywdę, a przy okazji była to największa przyjemność w moim życiu.

Po wszystkim leżeliśmy w skotłowanej białej pościeli, ciężko oddychając i wpatrując się w siebie z miłością. Wyglądał tak pięknie z tymi blond włosami, które przykleiły mu się do spoconego czoła i z tymi rumieńcami na policzkach. Nialler objął mnie i przytulił do siebie, a ja wtuliłam twarz w jego tors.

- Obiecuję ci, że nigdy nie pozwolę mu cię skrzywdzić - odezwał się. - Nigdy. Już nigdy nie będziesz musiała przechodzić przez to, co dzisiaj.

- A jak następnym razem nie zdążysz na czas? Przecież gdyby dziś ci się nie udało albo gdyby ten SMS cudem nie trafił do ciebie, to... - mój głos zadrżał.  Poczułam łzę spływającą po moim policzku.

- Hej, Wiki... Nie płacz. Nie myśl o tym, co by było, gdybym nie zdążył, bo zdążyłem... I już nigdy więcej do tego nie dopuszczę. Obiecuję.

- Nie obiecuj, po prostu już nigdy się nie zmieniaj... I nie kłóćmy się więcej - powiedziałam, wpatrując się w jego oczy.

- Dobrze - odparł i pocałował mnie.

Przez chwilę leżeliśmy w ciszy, słuchając tykania zegara i swoich oddechów. Dwanaście uderzeń zegara. Wybiła północ.

- Niall, co teraz z nami będzie? - odezwałam się szeptem.

- A co ma być? Będziemy żyć w tej głupiej szopce Modestu i udawać, że dzisiejsza noc nigdy nie miała miejsca.

- Ale ja już mam dość udawania...

- Wiem, Wiki... Ja też, ale tak trzeba. Jendak nie zapominaj, że cię kocham. Tego nie mogą nam odebrać - pocałował mnie w skroń -  a teraz spróbuj zasnąć. To był długi dzień...

Wtuliłam się w chłopaka i bez obawy, że będą nękać mnie koszmary, odpłynęłam w krainę snu.