37. Who you’re looking for?

Pamiętam, że tamtego dnia obudziłam się bardzo wcześnie. Wyplątałam się z ciepłych objęć Louisa i usiadłam na łóżku. Budzik na szafce nocnej wskazywał szóstą rano 28 lipca 2013 roku. Aż trudno uwierzyć, że jestem w Anglii już trzeci miesiąc. Tyle się przez ten czas wydarzyło. Przyjechałam tu jako szara myszka, świeżo upieczona szesnastolatka, a dziś mam bal charytatywny, na którym wszyscy będą mnie zasypywać pytaniami o mój zespół. Tak... To dobry żart - ja w zespole! Mam wrażenie, że to tylko sen; że zaraz obudzi mnie mama i powie, że trzeba iść do szkoły. Ale bym się uśmiała, gdyby to wszystko okazało się snem... Musiałby być bardzo realistyczny, skoro czuję jak boli mnie głowa. Odzywa się mój przyjaciel kac. Na szczęście pamiętam wydarzenia poprzedniej nocy i wcale nie jestem dumna z tego co się stało. Obiecałam sobie, że kończę z seksem na te wakacje, a dziś w nocy diabli wzięli moje postanowienia i wyszło jak zwykle. Podobno z tym jest tak jak z narkotykami. Jeśli się przełamiesz i raz spróbujesz, to potem nie w sposób jest przestać. Jak na razie ta teoria się sprawdza w moim przypadku. Choć powinnam przestać, nie umiem. Nie żebym twierdziła, że to nie jest przyjemne, bo jest, ale chodzi o bezpieczeństwo. A co jeśli za którymś razem nie pomyślimy i... Nie, Wiki! Nawet o tym nie myśl! 

Wywróciłam oczami i podniosłam się z łóżka. Spojrzałam na Louisa. Wyglądał tak niewinnie w tej białej pościeli. Podobno każdy we śnie zdaje się być dzieckiem. W sumie to racja, bo śpiąc, jesteśmy bezbronni jak małe dzieci. 

Panie i panowie, oto Wiktorię Mieczkowską naszło na poranne przemyślenia. Chyba jestem jeszcze pijana, co nie, pamiętniczku? Szkoda, że nie masz wbudowanego alkomatu. Ciekawi mnie, ile mam w wydychanym... Co się z tobą dzieje?! Ogarnij się! Co powinno pomóc? Prysznic! Jednak czasem na coś się przydajesz! Dzięki, pamiętniczku! 

         Rzeczywiście zimny prysznic pomógł mi się doprowadzić do stanu przyzwoitej używalności i pozbawił mnie tych głupich rozkmin. Ubrawszy się, poszłam na dół i zrobiłam sobie śniadanie. 

Delektowałam się właśnie płatkami z mlekiem, gdy mój wzrok napotkał pudełko na prezent leżące na stoliku do kawy w salonie. 

- A to co? - spytałam sama siebie i wstałam od stołu. Postanowiłam sprawdzić, co jest w tym pudełku. Zważywszy na to, że wszyscy w tym domu jeszcze śpią, przeszłam do salonu na paluszkach.

Duże srebrne pudełko obwiązane granatową tiulową kokardą i koperta położona na przykrywce. Ktoś bardzo starannym charakterem pisma napisał na niej: "Dla Victorii i Gabrielle". To znaczy, że mogę zobaczyć, co jest w środku, nie? Najpierw postanowiłam otworzyć kopertę. W środku był list. 

  

Drogie dziewczęta!

Wczoraj Wasz występ był wielkim sukcesem. Nie jedna gwiazda mogłaby pozazdrościć Wam takiego debiutu. Jestem z Was bardzo dumny. Oby tak dalej! 

W nagrodę postanowiłem podarować Wam te kreacje na dzisiejszy wieczór. To oznaka mojej hojności. Macie okazję zobaczyć, że współpraca ze mną Wam się opłaca. Nie jestem taki okropny, jakby mogło się wydawać! Dlatego nalegam na to, abyście założyły dziś te sukienki i proszę, godnie wejdźcie do świata show biznesu. 

A teraz ze spraw organizacyjnych. Limuzyny podjadą po Was o osiemnastej, osobna dla 1D i osobna dla Locked. Gdy ktoś będzie Was pytał o to, jak powstał wasz zespół, a ktoś na pewno będzie pytał, powiedzcie, że już od dawna śpiewałyście i odkryłem Was dorabiające w Hyde Parku. Macie się zachowywać i nie narobić mi wstydu! Od tego wieczora zależy wasza przyszłość! 

Pozdrawiam,

Richard van der Woodsen

Tak... Już zdążyli wymyślić historię naszego zespołu. Co jeszcze? Wymyślą skąd jestem i gdzie spędziłam dzieciństwo? Może zabawią się jeszcze w biuro matrymonialne?! A przepraszam, zapomniałabym... Przecież mam w umowie chodzenie z Louisem! Uroczo, nie? 

Przez następne kilka minut wpatrywałam się w pudełko, w którym miały być sukienki. Otworzyć czy nie otworzyć? Może najpierw zawołam Gabi? A zresztą pozwolę jej się wyspać.

Pociągnęłam za granatową kokardę i miałam już podnieść pokrywkę, gdy usłyszałam za sobą głos:

- Co tam masz? - to G. Nie będę musiała jej budzić. 

- Sama zobacz – odparłam. - Van der Woodsen zostawił to dla nas.

Podałam jej kopertę, a ona nadal lekko zdezorientowana przeczytała list. 

- Więc Van der Woodsen przysłał nam sukienki? - zdziwiła się.

- Z tego tak wynika. Trzeba sprawdzić, co jest w środku - powiedziałam.

- To otwórz to - odparła. 

- Nie, ty otwórz!

- Nie! Ty!

- Oj no weź! Nie ma tam chyba bomby zegarowej!

- Skoro już zaczęłaś sama to otwórz!

- Niech ci będzie - mruknęłam i drżącymi rękami zdjęłam pokrywkę z pudełka. W środku pod bladoróżowym papierem było mnóstwo delikatnego materiału. Sukienki. 

- Czyli jednak Van der Woodsen postanowił zabawić się w matkę chrzestną Kopciuszka - odezwała się Gabi. 

- Co jak co, ale gust ma całkiem dobry - powiedziałam i wyciągnęłam jedną sukienkę z pudełka.

Była kremowa. Bez ramiączek. Z wzorami z białych koralików, które przypominały perłowe pajęczyny. Do tego wyhaftowano na niej dwa kwiaty z kryształkami. Jeden na wysokości mostka, a drugi na wysokości kolan. Od drugiego odchodziło szerokie wcięcie. Spód obszyty był kremową atłasową wstążką. Ta sukienka z delikatnego materiału zdawała się być stylizowana na lata dwudzieste dwudziestego wieku i była niezaprzeczalnie piękna. Do niej przypięta była karteczka z napisem "Victoria". 

- Ta chyba dla mnie, nie? - zauważyłam. 

- Tak, a z tego wynika, że ta jest moja - odparła i wyciągnęła sukienkę długą do ziemi z granatowej satyny - To jak? Przymierzamy? - spytała.

- Pewnie! - zawołałam.
Pobiegłyśmy się przebrać i po chwili spotkałyśmy się przed ogromnym lustrem, które wisiało na ścianie dużego pokoju. Patrząc w swoje odbicia, zamarłyśmy. 

- O mój Boże! Ja w tym się ludziom nie pokażę! - zawołała Gabi.

- Ani ja w tym! - dodałam.
         Co było nie tak z naszymi sukienkami, które zdawały się być tak piękne? 

Granatowa sukienka Gabi byłaby idealna z tym lekko rozkloszowanym dołem i grubymi ramiączkami; z tą szeleszczącą satyną, gdy się porusza... Gdyby nie to, że była okropnie wycięta z przodu i na plecach.

- Tak głębokiego dekoltu to ja jeszcze w życiu nie miałam! Zaraz mi cycki wypadną!

- Wyglądasz w tym wręcz nieprzyzwoicie, skarbie -mruknęłam. 

- Ty wcale nie wyglądasz lepiej, Wiki! Jakbyś założyła na siebie koronkową firankę! - zauważyła G.

- W sumie masz rację... - odparłam, przyglądając się mojej sukience. Zdawała się być szyta na miarę, ale przez złośliwego krawca. Ten delikatny materiał, którym tak się zachwycałam, był niezwykle prześwitujący, mogłam obejrzeć z każdej strony moje majtki. Uroczo. Nie ma mowy, żebym w tym wyszła na ulicę! 

- I co my teraz z tym zrobimy, G?

- Nie mam bladego pojęcia - westchnęła dziewczyna. 

- Boże święty! Co wy na sobie macie?! - podskoczyłam, nie spodziewając się tutaj nikogo. Odwróciłyśmy się i zobaczyłam Liama i Louisa z niezwykle inteligentnymi minami.

- To są sukienki na dzisiejszy wieczór - odparła Gabi. 

- Bez obrazy, ale nie widziałyście, co kupujecie? - spytał Liam.

- Myślisz, że kupiłabym sobie coś takiego?! - prychnęła G.

- To skąd to macie? - zdziwił się Lou.

- Prezent od Van der Woodsena za wspaniały debiut - wytłumaczyłam - Nalega, żebyśmy je założyły. 

- To macie problem, bo sie wkurzy, jeśli ich nie założycie - mruknął Liam.

- Dobra. Tylko co robić?!

- Z czym? - to Hazz, Niall i Zayn pojawili się na szczycie schodów. Sami sobie odpowiedzieli na to pytanie. 

- Wow! Co ja widzę! Sukienki burdello bum bum! - zawołał Zayn. 

- Zamknij się, Malik! - warknęła Gabi. 

- No co? Zayn ma rację - bronił go Harry.

- Może i ma, ale nie musicie ogłaszać całemu światu, że Van der Woodsen specjalnie wysłał nam złe sukienki! - popatrzyłam na nich spod przymrużonych powiek - A my nie możemy ich założyć! 

- Możecie - wtrącił się Niall. - Kto powiedział, że nie można ich przerobić? 

- Co przez to rozumiesz? - spytałam.

- Dzwońcie po Louise. Ona coś wymyśli - wyjaśnił. Że też od razu na to nie wpadłam! On jest genialny!

- A skąd ty masz takie pomysły? - zdziwiłam się. 

Chłopak uśmiechnął się pod nosem.

- Z głowy. W przeciwieństwie do większości od czasu do czasu zdarza mi się pomyśleć - odparł, na co wywróciłam oczami i wykręciłam numer do naszej stylistyki.
Nie minęło pół godziny od naszego telefonu do Louise, a dziewczyna pojawiła się w naszym domu. Salon zamienił się w pracownię krawiecką i wszystkie cztery - ja, Gabi, Louise i jej asystentka - poprawiałyśmy kreacje. Pracowałyśmy tak, że aż wióry leciały, a do tego nie mogłyśmy sobie pozwolić na żadne przerwy, gdyż czasu po prostu nie było wcale. 

Tak około siedemnastej udało nam się wszystko skończyć. Byłyśmy właśnie w łazience, gdzie Louise układała moje włosy, gdy zadzwonił mój telefon. 

- Boże! Czego ci ludzie jeszcze ode mnie chcą? - mruknęłam, ostrożnie sięgając po iphona, żeby nie przeszkodzić Louise.

- Wiesz, teraz ludzie będą do ciebie częściej dzwonić, jak będziesz sławna - odparła dziewczyna, próbując zagłuszyć muzyczkę do "I want". Spojrzałam na wyświetlacz. Pokazało się na nim zdjęcie uśmiechniętej kobiety w średnim wieku z widoczkiem z Grand Canyonu w tle. Super. Tego mi jeszcze brakowało...

- Nie odbierzesz? - zdziwiła się Louise.

- Muszę. To moja mama - odparłam i nacisnęłam zieloną słuchawkę. Automatycznie przestawiłam się na polski. – Cześć, mamuś!

- Wiki! Czemu się tak długo nie odzywałaś? Zaczynałam się o ciebie martwić! - jak zwykle, półgodzinna gadka o tym, jak to bardzo się martwiła i tęskniła za mną.

- Mamo, spokojnie. Nic mi nie jest. Nie jestem już małą dziewczynką, która dzwoniła do ciebie co pięć minut!

- Oj tam, oj tam! Ja tu potrzebuję szczegółowych informacji o wszystkim, co się u ciebie dzieje! 

- Może jeszcze mam ci codziennie wysyłać po sześćdziesiąt zdjęć tak, jak ty wtedy na Rodos do Oli i Karoliny?

- To nie jest zły pomysł - wywróciłam oczami.

- Taaa... Naprawdę tu nie ma nic ciekawego do robienia zdjęć.

- Tak? To może chcesz już wrócić do Polski?

- Nie! Mamo!

- Wiktoria, przecież wiesz, że żartuję. Poza tym skoro przedłużono ci tam stypendium, to Bóg wie, kiedy wrócisz do kraju.

- Błagam cię, to nie koniec świata! Nie jestem w Australii!

- Ale od domu daleko!

- Sama kazałaś mi tu przyjechać! – westchnęłam. Ja czasem nie rozumiem tej kobiety, ale z drugiej strony też bym nie była szczęśliwa, gdyby moja ostatnia córka opuszczała rodzinne gniazdko. - A tak w ogóle, to jak żyjesz? 

- A dobrze, dobrze. Masz pozdrowienia od Gracie.

- O! Rozmawialiście na skype?

- Nie, wsiedliśmy w samolot i jesteśmy u wujka! Ja i tata, bo dziewczyny przecież latają.

- I pojechaliście do Stanów beze mnie? Jak tak można?

- Normalnie. Chyba nie chciałabyś, żebym ściągnęła cię z tej całej twojej Anglii tylko po to, żeby polecieć do Stanów po raz dwudziesty!

- Piąty - wtrąciłam. Mama bardzo lubi wyolbrzymiać. - To dlaczego mi nawet o tym nie powiedziałaś, tylko tak się dowiaduję?

- A dlaczego ty mi się nie pochwaliłaś? - odpowiedziała pytaniem na pytanie. Wiedziałam! Czyżby moja mama postanowiła zajrzeć do internetu?

- Czym? - udawałam zdziwienie.

- Tym, że masz chłopaka!

- Skąd ty masz takie rewelacje?

- A więc weszłam sobie rano na stronę poltkarską i patrzę, a tu napisali, że moja najmłodsza córeczka jest dziewczyną Louisa Tomlinsona! Jak to się stało?!

- Tak jakoś wyszło... 

- Tak jakoś? Kochana, to nigdy nie wychodzi tak jakoś! Opowiadaj!

- Mamo! – jęknęłam.

- No dobra, dobra! Dam ci spokój! Ale tak, żeby własna matka dowiadywała się o twoim życiu z Internetu, a nie od ciebie?

- Nie było czasu, żeby ci o tym powiedzieć - wyjaśniłam. 

- Już się nie tłumacz! Tylko następnym razem, jak coś będzie się działo, chcę wiedzieć pierwsza!

- Masz to jak w banku!

- No! - ucieszyła się kobieta. - To teraz powiedz, jak ci z tym Louisem?

- Nieźle... Mamo, wiesz, że ja nie lubię opowiadać o takich rzeczach...

- Tak, wiem. Najważniejsze, żebyś była szczęśliwa, ale nie zapominaj, że masz dopiero szesnaście lat! Nie zagalopuj się!

- Dobrze, mamo - mruknęłam. I tak nie mogłam jej posłuchać. Przecież doskonale wiedziałam, do czego to była aluzja. Bardzo mi przykro, ale to, przed czym przestrzegała mnie mama, mam już za sobą. Czym by tu odwrócić jej uwagę… Wiem! - A mamo…

- Tak?

- Mówiłaś, że mam ci mówić, kiedy tylko coś się stanie - zaczęłam niepewnie. 

- Boże! Wiki, co ci jest?! Chyba nie..

- Nie, mamo! Chciałam ci się pochwalić. Pamiętasz Gabi?

- Tę z baletu? Jakbym mogła nie pamiętać. Ale co to ma do rzeczy?

- Bo my... Wczoraj śpiewałyśmy na O2 Arenie na koncercie chłopaków.

- Co? Na koncercie One Direction?

- Po tym jak skończyli śpiewać oczywiście. Wszystkim bardzo się spodobałyśmy. Nazywamy się Locked.

- Zaraz... Jak to? Masz zespół?

- W pewnym sensie. Management chłopaków stwierdził, że mamy talent, a wszyscy na koncercie byli zachwyceni.

- Czy ty chcesz mi powiedzieć, że jak dobrze pójdzie, to za kilka miesięcy usłyszę twoje hity w radio?

- Chyba... 

- Proszę, proszę...

- Właśnie szykujemy się na bal charytatywny i jesteśmy w lesie, bo musiałyśmy przerabiać sukienki...

- Rozumiem, że ci przeszkadzam...

- Tak, mamo, obiecuję, że później do ciebie zadzwonię i wszystko ci opowiem.

- Dobrze. Nie będę cię zatrzymywać. Podbijaj świat, kochanie. Wiem, że zawsze właśnie tego chciałaś. Trzymaj się.

- Ok. A tobie udanych zakupów. 

- Kocham cię - powiedziała i rozłączyła się. Odłożyłam telefon na blat. 

- Gotowe. Możesz się ubierać - oznajmiła wyraźnie dumna ze swojego dzieła Louise. Miała z czego. Jak ona się za kogoś zabierze, to ten ktoś wygląda nieziemsko. Wystarczy popatrzeć na chłopaków. Przy dziewczynach ma się większe pole do popisu, więc efekt był całkiem niezły. Gdy pomagała mi zapinać te głupie guziczki na plecach, które były ogromną zmorą, spytała:

- Co tam u twojej mamy?

- Martwi się.

- Kochana, od tego są matki. One zawsze się martwią. Moja, gdy usłyszała, że chcę być stylistką i wyjeżdżam do Londynu, stłukła swój ulubiony kubek z wrażenia. Rodzice mieli nadzieję, że razem z siostrą wybierzemy się na prawo. Ona została tancerką, a ja stylistką. 

- Lekko ich zawiodłyście, nie?

- Jakoś to przełknęli. Twoja mama też przeżyje to, że będziesz sławna. A teraz bierz torebkę i zmykaj na dół. 

- Tak jest, kapitanie - mruknęłam, chwytając kremową kopertówkę.
Ostatnie spojrzenie w lustro. Wyglądałam idealnie. Do sukienki doszyłyśmy kilka warstw kremowego tiulu tak, że już nie prześwitywała i nabrała szlachetności. Sukienka perfekcyjna na czerwony dywan. Do tego niewysokie szpilki i kopertówka. Założyłam też mój ukochany wisiorek z maleńkim złotym serduszkiem na cienkim łańcuszku. Włosy miałam upięte w luźny kok. Uśmiechnęłam się do swojego odbicia i wyszłam z łazienki. Na korytarzu spotkałam Gabi, która także wyglądała zjawiskowo. Wcięcia w jej sukience zostały zasłonięte prześliczną granatową koronką. 

- Gotowa? - spytała.

- Tak, a ty?

- Jak widać, ale denerwuję się… i to bardzo!

- A kto normalny by się na naszym miejscu nie denerwował? - uśmiechnęłam się.

- Tylko wariat.

- Właśnie. Idziemy - mruknęłam i zeszłyśmy po schodach do salonu, gdzie czekali chłopcy. Chłopcy, którym właśnie święciły się oczy.

- Co? Nadal wyglądamy, jakbyśmy urwały się z burdelu? - spytała Gabi i wykonałyśmy elegancki obrót.

- Wręcz przeciwnie... Z pałacu Buckingham! - powiedział rozanielony Harry.

- Oczywiście, Haroldzie, oczywiście... Weź przestań się tak ślinić, Styles! - mruknęła G, na co wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem, bo Hazzie chyba rzeczywiście pociekła ślinka. On jest nienormalny. W sumie nie on jeden w tym towarzystwie! 

Podeszłam do Louisa, który od razu mnie pocałował.

- Ślicznie wyglądasz - szepnął mi do ucha, a ja się uśmiechnęłam.

- Uważaj, bo od tych ciągłych komplementów mnie rozpuścisz!

- Zrobiłbym to z przyjemnością

- Chcesz mieć głupią dziewczynę?

- Nie, ale i tak będę cię rozpuszczał komplementami, zwłaszcza że są szczere. 

- Dobra, dobra. Tylko przestań o tym gadać! - prawie krzyknęłam. Ten człowiek trochę mnie irytował. Nie wiem dlaczego. Przecież nie powiedział nic złego. A może dlatego, że nie lubię słuchać głupich komplementów? 

Ostatnie kilka minut oczekiwania na limuzyny zajęły nam rozmowy. Zdążyłam się przyjrzeć chłopakom. Dziś, jak to na bal przystało, wszyscy mieli na sobie garnitury. Szczerze mówiąc, wyglądali bardzo, bardzo dobrze. Jednak garnitur potrafi zrobić z chłopaka mężczyznę. Stwierdziłam to już na egzaminach gimnazjalnych w kwietniu, ale teraz byłam tego stuprocentowo pewna. Nie dość że wyglądali na dojrzalszych, to jeszcze nie można było oderwać od nich wzroku.

Gdy pod dom podjechały dwie czarne limuzyny, byłam już bardzo zdenerwowana. Nawet nie wiem, czy nie bardziej niż przed wczorajszym występem. Przecież wtedy mogło zobaczyć nas kilkaset fanek (nie licząc oglądalności z YouTube), a dziś cały świat. No dobra. Nie cały, ale będziemy sensacją dla dziennikarzy i paparazzich! Nawet nie byłam w stanie się zachwycać ekskluzywnym wnętrzem pojazdu, no bo nie oszukujmy się, nie często jeżdżę limuzyną.

Przechodnie na zatłoczonych ulicach Londynu, odwracali głowy, żeby na nas popatrzeć. Jednak dzięki przyciemnianym szybom mogli się tylko domyślać, kto jedzie w środku. 

Z każdą kolejną mijaną przecznicą czułam, jak supeł w moim żołądku zaciska się coraz bardziej i pocą mi się ręce. Taka mała powtórka z rozrywki. Szkoda, że chłopcy jadą drugą limuzyną. Gdyby jechali z nami, to trzymałabym Louisa za rękę i słuchałabym wywodu Liama o tym, jak to powinnyśmy się zachowywać na czerwonym dywanie, a może śmiałabym się z żartu Harry'ego albo Zayna, lub patrzyłabym się jak głupia na Nialla.. Skąd ten pomysł? To Louis jest od tego, żeby na niego patrzeć! Nie Niall! Odpuść sobie!

Nim się obejrzałam limuzyna zatrzymała się. 

- To już? - odezwała się Gabi przerażonym głosem. 

- Wygląda na to, że tak - odparłam, oddychając głęboko i usiłując nie zemdleć z wrażenia. Drzwi po mojej lewej stronie otworzyły się i oślepił mnie blask fleszy. Dosłownie. Nigdy w całym swoim życiu nie widziałam tylu aparatów wycelowanych wprost na mnie. Oprócz białej, migoczącej plamy zobaczyłam kawałek czerwonego materiału i byłam pewna, że to już. 

- Idziemy? - spytałam Gabi.

- Idziemy - odparła.
Głęboki oddech i moje stopy w kremowych pantofelkach pojawiły się na czerwonym dywanie, a chwilę po nich także reszta mnie. Nie wiedziałam, co się dzieje dookoła. Czerwony dywan był niezwykle długi i szeroki, otoczony bramkami z dwóch stron, a za nimi stały tłumy ludzi. To stamtąd docierały do mnie natrętne światła fleszy.

Kilka sekund po mnie pojawiła się Gabi. 

- Co my tu robimy? - jęknęła brunetka.

- Uśmiechamy się i staramy się dobrze wyglądać, bo chyba nie chcesz źle wypaść na zdjęciach? Damy radę. Pierwszy raz na czerwonym dywanie. Nie ma się czego bać - uśmiechnęłam się słabo, próbując przekonać bardziej siebie niż dziewczynę.

- To chyba jakiś dobry żart - zaśmiała się panicznie.
Ruszyłyśmy przed siebie, a wszyscy dziennikarze zdawali się wiedzieć, kim jesteśmy, zupełnie jakbyśmy były w branży już dobre kilka lat, a nie raptem dwa dni. Z każdym kolejnym dniem ten świat mnie zadziwia. 

Wkrótce potem dotarłyśmy do mężczyzny, który trzymał listę gości. Jak miło było być na niej tuż obok Eda Sheerana, Jamesa Arthura, Cher Lloyd, Rebbecki Fergguson, Taylor Swift, Justina Biebera, One Direction i Bóg wie, kogo jeszcze... Uśmiechnięte przeszłyśmy dalej.

Nagle zostałam oślepiona przez kolejny blask fleshy i wokół nas zaroiło się od gwiazd. Czułam się jak malutka dziewczynka w wielkim święcie, co zresztą zbytnio nie odbiegało od prawdy, bo te moje marne szesnaście lat to dużo nie jest. Powinnam być teraz na wakacjach w jakiś ciepłych krajach z rodzicami i siedzieć na basenie, a nie być wśród światowych sław na czerwonym dywanie. Co z tego, że w tej sukience i makijażu niewiele się wyróżniałam, jeśli psychicznie nie byłam na to gotowa? Już nawet taka Gabi była starsza i bardziej tu pasowała. Uśmiechała się do kamer i ochoczo pozowała do zdjęć.

- G, to nie dla mnie. Ja tak dłużej nie mogę - zwróciłam się do brunetki. Już chciałam stąd uciec, gdy poczułam czyjąś dłoń ściskającą moją. Odwróciłam się i zobaczyłam uśmiechniętego Louisa.

- Pomyślałem sobie, że przyda ci się wsparcie, bo z daleka wyglądałaś na porządnie przerażoną. 

Automatycznie przytuliłam się do chłopaka.

- Właśnie miałam się zacząć modlić, żebyście się pojawili, bo to wszystko mnie przerasta... - pożaliłam się chłopakowi. Ten uśmiechnął się do mnie najpiękniejszym uśmiechem, jaki posiadał, i pocałował w skroń. Przez ten czuły gest poczułam się jeszcze mniejszą i delikatniejszą, choć bezpieczną w jego ramionach.

- Po to tu jestem, żebyś nie musiała przechodzić przez to sama. 

- A nie powinieneś być razem z chłopakami?

- Zrobili nam już co najmniej miliard zdjęć. Harry z Edem wyrywają jakieś laseczki; Liam flirtuje z dziennikarką, która zawsze próbuje go nieudolnie poderwać; Zayn poszedł znaleźć Perrie, wiesz, że oni na siebie lecą? A Niall gada pewnie z Justinem. Więc jestem cały twój - wyszeptał prosto do mojego ucha, wywołując przyjemne dreszcze. W mojej głowie pojawiło się wspomnienie z wczorajszej nocy, jak składał niezliczone delikatne pocałunki na mojej szyi i szeptał te dwa najpiękniejsze słowa... I to jego spojrzenie przepełnione miłością, gdy odgarnęłam z jego czoła przylepiającą się do niego grzywkę. Taki zawsze podobał mi się najbardziej. Wtedy zapominałam, że bardziej...

- O czym myślisz?- spytał, gdy wchodziliśmy do wielkiej sali, która równie dobrze mogłaby być wyjęta wprost z bajki. Miała w sobie coś z tego, jak wyglądała Wielka Sala podczas świątecznego balu w Harrym Potterze, magiczna i elegancko zarazem. Na scenie produkował się jakiś nikomu nieznany zespół, a na parkiecie tańczyło całkiem sporo osób. Jeszcze więcej kręciło się przy bufecie.

- Szczerze? W tej chwili o tym, że znalazłam się w bajce, a wcześniej o wczorajszej nocy.

- Sam nie wiem, co lepsze... Chociaż obstawiałbym wczorajszą noc - Louis zaśmiał się cicho. Zarumieniłam się, a Gabi, która słyszała całą naszą rozmowę, wywróciła oczami. To jej spojrzenie z serii ‘rzygam tą waszą miłością’.
Chwilę później na horyzoncie pojawił się niewysoki mężczyzna z czerwoną twarzą. Jak na razie wyglądał na wesołego. 

- Jego tu tylko brakowało... - mruknęła Gabrielle. 

- Może chociaż dziś się do nas nie przyczepi? - w moim głosie słyszałam desperacką nadzieję, która malała z każdym kolejnym krokiem zbliżającym do nas Van der Woodsena. Mężczyzna uśmiechał się, ukazując rządek przesadnie wybielonych zębów i zawołał:

- Jak to dobrze was widzieć, dziewczęta! Cudownie się prezentujecie! Jak wam się podoba w wielkim święcie? - spytał.

- Jest inaczej - odparłam. To lekko powiedziane inaczej...

- nie martwcie się, przyzwyczaicie się do tego ciągłego błysku fleszy! To potrafi być nawet przyjemne! Uwierzcie mi! - nie spodziewałam się, że on może mieć taki dobry humor! Zachowywał się jakby się czegoś naćpał! Ale prawie bym zapomniała, że na zewnątrz musi udawać tak świetnego, miłego i wspaniałomyślnego, żeby wszyscy myśleli, że jest najlepszy w swojej branży. Szczerze mówiąc, od samego patrzenia na niego robiło mi się niedobrze.
Potem bańka sielanki prysła. Van der Woodsen przyjrzał się naszym strojom.

 - To nie są sukienki, które wam wysłałem! - krzyknął, ale na szczęście gwar panujący dookoła go zagłuszył - Tamte...

- To są sukienki, które rano znalazłyśmy w pudełku od pana - wtrąciłam się w pół zdania. 

- Niemożliwe! One są zupełnie inne!

- Chyba sam pan nie wie, co pan nam wysłał! - prychnęła Gabi. W oczach mężczyzny zobaczyłam złowieszczy błysk, a potem uśmiechnął się przesadnie i wycedził przez zęby:

- To, że dziś dam wam spokój, nie znaczy, że ujdzie wam to na sucho! A ja chciałem być dla was taki dobry... Trudno. Teraz przechodzimy do spraw organizacyjnych. Za dwa tygodnie jedziemy do Nowego Jorku. Szczegóły omówimy potem, a teraz chodźcie. Muszę was przedstawić - oznajmił.
A potem zaczęło się. Rozmowy z ludźmi, których po raz pierwszy widziałam na oczy, albo z tymi, których znałam z telewizji. To całe uśmiechanie się na siłę i opowiadanie bzdurnej historyki było męczące... Jak to od dziecka marzyłam o byciu piosenkarką i o tym jak Van der Woodsen nas odkrył... Ciekawi mnie, co by sobie ludzie pomyśleli, gdybym powiedziała im prawdę; że nigdy nie chciałam śpiewać; że moim marzeniem był taniec; a potem zostałam zaszantażowana i nie miałam wyboru; że zostałam wrzucona do tego świata bez możliwości ucieczki...

A tak to wszyscy widzieli w nas tylko dwie utalentowane dziewczyny, które były niezwykłymi szczęściarami z wielką przyszłością przed sobą. 

Jaki ten świat jest dziwny... Ciekawi mnie, czy jesteśmy jedynymi z wymyśloną historią, która po prostu była wygodniejsza? Jak dużo gwiazd kryje swoje prawdziwe ja pod maskami wykreowanymi po to, by dobrze się sprzedawali? Ile z obecnych tu osób jest naprawdę szczęśliwych? Było mi ich żal, ale najbardziej było mi żal samej siebie. Oczywiście nie mogłam dać po sobie znać, że to wszystko mnie męczy, bo trzeba było się uśmiechać i robić dobre pierwsze wrażenie. 

Na szczęście po kilku niezwykle długich godzinach opadłam na krzesło przy jednym z pięknie udekorowanych stolików. Mogłam sama w spokoju wpatrywać się w przestrzeń i nie bać się, że ktoś będzie mnie dręczył. Mogłam głęboko odetchnąć i zdjąć tę wesolutką maskę. 

  Patrzyłam, jak bawią się moi bliscy. Gabi ucięła sobie pogawędkę z Edem Sheeranem, więc Harry był wielce zazdrosny i poszedł pogadać z Taylor Swift. Ciekawi mnie tylko, czy o Gabi czy o Eda... Louis próbował odciągnąć Liama od natrętnej dziennikarki, Zayn tańczył z Perrie, a Niall... Gdzieś zniknął. Rozglądałam się wszędzie, ale nigdzie go nie widziałam. W tym samym momencie ze sceny zszedł Justin Bieber, a jego miejsce zajął Ed. Rozbrzmiały pierwsze takty 'Give me love' i nie mogłam się nie uśmiechnąć. Kocham tę piosenkę.
Ktoś chyba chciał, żebym dostała zawału i prawie mu się udało, gdy usłyszałam tuż przy swoim uchu:

- Kogo tak szukasz? 

36. It didn’t mean a thing… I lied.

Witajcie!
oto dziś mamy najpiękniejszy dzień w tym roku! dziś są urodziny mojego przyszsłego męża (hahaha narazie on o tym nie wie)! tak Niallowi już dwudziestka stuknęła! co za staeuch! ale i tak go kocham <3 jakby tego było mało dziś na świat przyszła wielka szczęściara czyli moja siostra cioteczna Lenka <3 zazdroszczę możliwości dzielenia swych urodzin z Niallem. może, będzie z niej piosenkarka? tylko się zastanawiam jak w przyszłości będę musiała godzić urodziny mojego męża z urodzinami mojej siostry... coś się wymyśli! tej mojej kochanej dwójce, życzę wszystkiego naj na całę życie :)
i ogłoszenie parafialne. oficjalnie mówię, iż nasza bohaterka nazywa się Wiktoria Mieczkowska, a wszelkie inne nazwiska były spowodowanie jej problemami tożsamościowymi, no bo nie oszukujmy się, jak się ma taki mindfuck w życiu, to kto nie ma ze sobą problemów?

miłego czytania i owocnego komentowania
Wiku.xxx

P.S.tekst dnia by pan Rrrrrrrrr od wosu - żydzi z pejczami :)  

36. It didn’t mean a thing… I lied.

Nienawiść. Kogo teraz nienawidziłam? Van der Woodsena. A za co? Bo kazał mi kogoś nienawidzić. A kogo kazano mi nienawidzić? Nialla Horana. Jego nienawidziłam swoją drogą, ale żeby mnie do tego zmuszać?! Co to, to nie! Muszę przestać, żeby postawić się Modest! 

Gdy wróciłam do garderoby, tylko skinęłam na resztę głową i odmawiając jakichkolwiek opowieści, o tym co działo się u van der Woodsena, zarządziłam, że idziemy do domu. 

Po drodze milczałam. Louis kilkukrotnie dopytywał  się, czy szef nic mi nie zrobił i powtarzałam mu z tysiąc razy, że nic się nie wydarzyło, ale uspokoił się dopiero, gdy Harry zarządził małą imprezę na cześć ‘Locked’. Wiedziałam, że powinniśmy pójść spać, żeby być choć trochę przytomni na jutrzejszym balu, ale jakaś nieznana siła przemówiła do mnie i kazała zostać.

Głośna muzyka, przyjaciele, alkohol, śmiech... To wszystko pomogło mi się zrelaksować. Choć czułam, że moja głowa jest ciężka; że szumi mi w uszach i cały świat zdawał się być za szklaną ścianą; poczułam się lepiej. Czasem w życiu potrzebna jest mała chwila zapomnienia. Nawet jeśli jest ona bardziej szalona niż się zaplanowało. 

Było tak koło północy, gdy ktoś zaproponował grę w butelkę. Propozycja została przyjęta ze sporym entuzjazmem, którego normalnie o tej porze bym się nie spodziewała. Zadania były różne. Od całkiem głupich i niewinnych do tych o wiele odważniejszych. Wszystko dookoła zlewało się w jedną całość, więc czym prędzej odstawiłam drinka na bok, obiecując sobie, że tego wieczoru nie wypiję ani łyczka więcej. Zaczęłam myśleć jaśniej, gdy na zegarze wybiła pierwsza, a za oknem rozpętała się burza. Wtedy butelka wypadła na mnie. Zobaczyłam ten uśmieszek na twarzy Liama i zaczęłam się bać:

- Właściwie to nigdy nie widzieliśmy, jak tańczysz... - odezwał się.

- Przecież tańczyłam na balu i teraz podczas koncertu - popatrzyłam na niego nierozumiejącym wzrokiem.

- Tak, ale nie o taki taniec mi chodzi!

- A o jaki niby?

- Balet. Nigdy nie widzieliśmy, jak tańczysz balet!

- I nie zobaczycie, bo jestem w tym beznadziejna!

- Zaraz... - wtrącił się Zayn. - To ty tańczysz balet? Taki jak w „Jeziorze łabędzim”?

- Taki jak w „Jeziorze”, ale już nie tańczę, a poza tym wyrzucili mnie ze szkoły baletowej, bo byłam beznadziejna.

- Nieprawda!  - zaprotestowała Gabi. - Przecież doskonale wiesz, że umiesz tańczyć! 

- Nie! Nie umiem - mruknęłam.

- Nie bądź uparta, Wiki. Doskonale wiem, że umiesz tańczyć - powiedział Louis. Zobaczyłam ten błysk w jego oczach. Ten sam, co wtedy, gdy tańczyliśmy nad jeziorem Loch Ness. 

- Zaraz się upewnimy! - Liam zatarł ręce. - Twoim zadaniem jest zatańczenie fragmentu „Jeziora łabędziego”!

- Co?! Tak bez muzyki? Bez rozgrzewki i baletek? To ponad moje siły!

- O nie... Jeśli jesteś dobrą tancerką, to to wszystko ci nie przeszkodzi, bo jest coś jeszcze - uśmiechnął się Liam. - Zatańczysz w deszczu!

- Chyba was pogrzało! Nie zatańczę w środku burzy! To niebezpieczne! - zaczęłam protestować. Oni chyba sa nienormalni! Ja nie zatańczę! Ja nie umiem! I do tego ten deszcz!

- Mówiłem ci, Liam, że ona tego nigdy nie zrobi. Gdyby umiała, to by zatańczyła - prychnął Niall. Do tamtego momentu nie miałam zamiaru tańczyć, ale słowa Irlandczyka podziałały na mnie jak płachta na byka. Skoro Niall Horan chce zobaczyć, jak tańczę, i przy okazji ocipieć z wrażenia, to proszę bardzo!

- A żebyś wiedział, że to zrobię, Horan - prychnęłam, patrząc na niego z wyższością. Czy mi się zdaję czy w kąciku ust blondynka czaił się uśmiech? Ten uśmieszek zawsze mnie nakręcał. Poczułam dreszcz ekscytacji przebiegający przez moje ciało. – Zatańczę, ale jeśli pozwolicie, zrobię to z Gabi. Teraz zapraszam na dwór. Tylko przygotujcie się na to, że będziecie mokrzy z wrażenia - mruknęłam.

- I właśnie za to cię kocham - uśmiechnął się Lou. Wywróciłam oczami i podniosłam się z podłogi.

Po chwili wszyscy byliśmy na ulicy. Środek nocy i do tego ulewny deszcz. Po prostu idealnie. Sceneria do tańca doskonała. Wedle życzenia moich przyjaciół postanowiłam razem z Gabi zatańczyć pas de quatres z „Jeziora łabędziego”. Co z tego, że byłyśmy tylko dwie, skoro już z dziesięć tysięcy razy tańczyłyśmy to w ten sposób na lekcjach baletu! Chłopcy patrzyli na nas jak dzieci, które po raz pierwszy zobaczyły sklep z cukierkami. Tylko Niall miał niezwykle wymowną minę. Gdy skończyłyśmy tańczyć, chłopcy zaczęli bić brawo, a my dygnęłyśmy zgrabnie. Dawno nie tańczyłam w ten sposób. Brakowało mi tego.

- Czy to jest naprawdę wszystko, na co cię stać? – spytał kpiąco Horan, niszcząc magiczną atmosferę. - Tak zatańczyć mógłby każdy z nas...

- Tak? To jak według ciebie powinnam zatańczyć, Horan? Skoro jesteś taki mądry, to może mi pokażesz? - moje oczy ciskały piorunami w głupkowato uśmiechającego się blondyna. Podszedł do mnie. Nie wiem, co go do tego skusiło, może alkohol, ale odezwał się:

- Zatańczę, jeśli ty zatańczysz ze mną - szepnął. Już z jednym ostatnio tańczyłam. Co oni mają z tym tańcem?!

- Nie sądzę, byś tańczył to, co ja

- Może powinnaś się przekonać? - uniósł wyzywająco brew. 

Zawsze lubiłam udowadniać ludziom, że są w błędzie i że to ja jestem lepsza, dlatego bez większego zastanowienia przyjęłam wyzwanie Nialla.

- Dobrze. Zobaczymy, kto tutaj umie tańczyć! – mruknęłam. - Niech wygra najlepszy.

- Stary, ty nawet nie wiesz, w co się pakujesz! - zawołał Louis, żeby przekrzyczeć ulewny deszcz.

- Nie martw się o mnie. Jestem Irlandczykiem, a Irlandczycy zawsze sobie radzą, zwłaszcza w tańcu. 

- Żeby nie było, że nie ostrzegałem, jak z nią przegrasz!

- Kto powiedział, że zamierzam przegrać?! - odparł Horan, a ten jego głupi irlandzki uśmiech nie schodził mu z twarzy. Zdjął marynarkę i rzucił ją Liamowi. „Jakbyśmy byli w ‘Step up’ ” - pomyślałam. Będzie ciekawie. Nie czekając na nic, chłopak podszedł do mnie i zaczęliśmy tańczyć. Pierwszy raz od dawna poczułam jego dotyk. Ciepło jego dłoni było wyczuwalne nawet przez przesiąknięty wodą, przylepiający się do mojego ciała materiał sukienki. Jego taniec miał w sobie sporo tańca irlandzkiego, a mój baletu, ale o dziwo, to do siebie pasowało. Nie potrzebowaliśmy muzyki, by tańczyć zgodnie. Rytm wyznaczał deszcz uderzający w dachy londyńskich domów. Zapomniałam o Bożym świecie. Liczył się tylko taniec, dzięki któremu znów poczułam te idealne dłonie i to niespokojne bicie serca; dzięki któremu przeszywały mnie te niebieskie oczy. Widziałam w nich o wiele więcej niż nienawiść. Znów poczułam tę magiczną więź miedzy nami, a już byłam pewna, że ona przepadła. Na zawsze. 

Do brutalnego świata nie przywróciły mnie oklaski przyjaciół ani okrzyki, jacy to byliśmy świetni, tylko jedno puste spojrzenie Nialla. 

Wróciliśmy do środka i nie dbając o to, żeby się przebrać w suche rzeczy, usiedliśmy na ręcznikach i kontynuowaliśmy grę. Normalni, trzeźwi ludzie by tak nie robili, ale że nie byliśmy ani normalni, ani trzeźwi, nie przejmowaliśmy się i zabawa trwała dalej. Mój nieco pijany umysł przyłapał się kilka razy na patrzeniu na Irlandczyka, z czego nie byłam zadowolona, ale zaczęłam się niepokoić dopiero wtedy, gdy nie mogłam oderwać od niego wzroku. Moje czujne oczy śledziły jego każdy nawet najmniejszy ruch. To jak odgarniał grzywkę opadającą na czoło czy to jak przygryzał wargi, gdy zastanawiał się nad odpowiedzią na pytanie. W tamtej chwili zdawał się być ideałem. Błąd. On zawsze był ideałem. 

Kiedy tak byłam zajęta przyglądaniem się, jakie to urocze cienie rzucają rzęsy blondyna na jego policzki (taa… wcale nie byłam pijana!), nie zauważyłam, że butelka wypadła na mnie.

- Wiki! - głos Gabi wyrwał mnie z tego dziwnego otępienia.

- Tak? Co? Znowu ja? – mruknęłam. - Co mam tym razem zrobić? - spytałam zrezygnowana. 

- Masz pocałować Nialla - oznajmiła. Nie sądziłam, że najlepsza przyjaciółka może zrobić mi coś takiego!

- Chyba żartujesz!

- Z języczkiem - dodała.

- Ja tego nie zrobię - powiedziałam, choć tak naprawdę moje serce odtańczyło właśnie taniec szczęścia i wołało 'Pocałuj! Pocałuj!'. Przecież nie mogę się przyznać do tego, że tego chcę!

- Uwierz mi, skarbie, że to zrobisz!

- A co jeśli ja się nie zgadzam? - Niall nie wyglądał na zbyt zadowolonego perspektywą całowania się ze mną.

- Sorki, ale obydwoje zgodziliście się na zasady tu obowiązujące, więc nie możecie tak po prostu powiedzieć nie! - wtrącił się Harry.

- Ale... - zaprotestowałam.

- Im szybciej się pocałujecie, tym szybciej będziecie mieli to za sobą - czy Liam chciał mnie w ten sposób pocieszyć? Tak trochę mu nie wyszło...

- Dobra. Tylko szybko - zgodził się Niall, przyjmując minę wielkiego cierpiętnika.

- Niall skarbie, nie martw się. Mnie też nie uśmiecha się całowanie z tobą- odparłam, uśmiechając się kąśliwie

- Koniec gadania, czas na całowanie! - zawołała Gabi.

- Tylko nie przyssij się za bardzo do mojej dziewczyny, Horan, bo skopię ci ten twój irlandzki tyłek - mruknął Lou.

- Chciałbym zauważyć, że po pierwsze, ty mi ją odbiłeś, a po drugie, zaciągnąłeś ją do łóżka!

- Tak? To może trzeba było lepiej jej pilnować! - prychnął Louis.

- Ja jej ufałem! To ty musiałeś ją zdobyć, nie zważając na uczucia innych!

- Ale to mnie kocha, nie ciebie! Gdyby  kochała, to by nie zostawiła ciebie dla mnie!

- I tu znów chciałbym zauważyć, że to ja ją zostawiłem po tym, jak to ją uwiodłeś, a ona nie była wystarczająco silna żeby się oprzeć temu twojemu gejusiowatemu wyglądowi!

- To może trzeba było przypieczętować wasz związek, zanim zdążyła stracić dla mnie głowę!

- Ja, w przeciwieństwie do niektórych, nie nalegam na takie rzeczy, bo to nie powinno być pochopną decyzją!

- A mi się zdaje, że to nie było pochopne!

- Tak? A jak wyjaśnisz to, że byłeś jej pierwszym? Że ona ciebie wtedy nie kochała? Że potem czuła się okropnie i żałowała tego? - nie mogłam już tego dłużej słuchać! Czy oni serio muszą się kłócić o mnie? Naprawdę nie ma lepszych tematów?

- Chłopaki, przestańcie! Wiem, że to wina alkoholu, ale jeszcze chwila  i rzucicie się sobie do gardeł! 

- Wiktoria ma rację! Te wasze kłótnie są nudne! - mruknął Harry. - i Niall, nie próbuj mi wmówić, że to nie był pretekst, abyśmy wszyscy zapomnieli o zadaniu... 

- I co jeszcze?! - niebieskooki chyba naprawdę się zdenerwował.

- Nic, tylko się całujcie, bo nudno!!! - ponaglił nas lokowaty. 

Wszyscy popatrzyli na mnie wyczekująco. No tak, to moje zadanie. Wzięłam głęboki oddech i zbliżyłam się do farbowanego blondyna. On też zaczął się przybliżać i z każdą kolejną sekundą moje serce zdawało się bić coraz szybciej i głośniej. Nie wierzyłem w to, co się dzieje, a tymczasem mogłam już policzyć wszystkie plamki w jego tęczówkach. Starałam się doszukać jakiś emocji w tych pięknych oczach, ale to, co widziałam było jedynie pustą obojętnością albo twardym oporem. Poczułam jego oddech na swoich wargach, nasze nosy się zetknęły. Nie zwiał - mamy sukces. Do tej chwili sądziłam, że ucieknie i nic z tego nie będzie, a on jest coraz bliżej...

- Pamiętaj, że ma być z języczkiem! - nie ma to jak ostatnie rady G. Miałam ochotę jej coś zrobić, ale aktualnie byłam, delikatnie rzecz ujmując, zajęta. Nie mogę tego przeciągać w nieskończoność. Przysunęłam się jeszcze kilka centymetrów i przycisnęłam usta do jego warg. Nic. Zero reakcji. Ledwie poczułam smak jego ust. Odsunęłam się i popatrzyłam w jego oczy. Zimny upór. Chociaż… Czy mi się zdaje, czy te góry  lodowe w jego oczach topnieją?

- Miało być z języczkiem! A to to nawet nie był prawdziwy pocałunek! Tak się całują przedszkolaki! - oburzył się Harry. 

Już chciałam naskoczyć na loczka, ale wtedy zobaczyłam to, czego mi tak brakowało -ten błysk w oczach blondyna. Ten, dla którego nie było miejsca w dotychczas pustych oczach chłopaka. A potem...  Pocałował mnie. On. Nie ja jego, tylko on mnie. Nie sądziłam, że to kiedykolwiek się stanie. Zdezorientowana dopiero po kilku sekundach oddałam pocałunek. Bałam się, że to zaraz się skończy, a tymczasem chłopak pogłębiał pocałunek. Poczułam jego dłonie na swoich policzkach; jak zatapiają się w moje wilgotne włosy, odgarniając je z twarzy. To był bardzo delikatny pocałunek, ale też pełen namiętności. Nikt, powtarzam nikt, nigdy mnie tak nie całował. Tylko on. Odnalazłam swoje prywatne niebo na ziemi. Tylko on był w stanie mi je dać . Z całej siły zacisnęłam powieki, modląc się, żeby to nie był sen albo jeszcze lepiej, żeby to wszystko okazało się być złym snem i żebym obudziła się przy Niallu. 

W końcu, choć nie powiem, żeby było mi to na rękę, chłopak zakończył pocałunek, odsuwając mnie. Miałam wrażenie, że tracę punkt oparcia, stojąc nad przepaścią i że trzymam się na koniuszkach palców, żeby nie stoczyć się w dół. Otworzyłam oczy i gwałtownie nabrałam powietrza. 

- No, no, no! To było coś! - uśmiechnął się Harry.

 - Dla takich atrakcji warto grać w tę denną grę – stwierdził Zayn. Wszyscy dookoła to przeżywali, a ja skusiłam się, żeby zerknąć na Nialla. Błąd. Co zobaczyłam? Po tych iskierkach w jego oczach nie było już ani śladu, została tylko ta zimna pustka. To najgorsze, co może być! Wolałam, jak mnie nienawidził, a nie zamykał się w tej cholernej twierdzy obojętności.  

- Wiecie co, ja już chcę iść spać. Mam dosyć tej zabawy - oznajmiłam i po prostu wyszłam. Pobiegłam na górę i nie zważając na wołania moich przyjaciół, wpadłam do sypialni i rzuciłam się na łóżko. Ukryłam twarz w poduszce i poczułam, jak łzy zaczynają toczyć się po moich policzkach.

Stop! Dlaczego płaczę?! Podniosłam się i otarłam oczy. To chyba niemożliwe, że płakałam przez to, że Niall był obojętny. Błagam! Co to ma być?! Zaczynam wariować! Przecież mam Louisa, który mnie kocha a ja kocham jego... Wszystko jest tak, jak być powinno. Tylko dlaczego nie jestem w stanie przeżyć obojętności chłopaka, którego nienawidzę? Dlaczego jego pocałunki były lepsze niż... Nie! Nie były! 

     Usłyszałam pukanie do drzwi. Nie odezwałam się. Nie miałam ochoty z nikim rozmawiać. Najlepiej udam, że usnęłam. 

- Wiki, to ja - w tym domu tylko Gabi mogła odezwać się po polsku. Nadal nie pisnęłam słowa. - Wiem, że nie śpisz! Chcę pogadać! – szepnęła poirytowana.

Niechętnie podniosłam się z łóżka i poczłapałam do drzwi, żeby wpuścić brunetkę do środka. 

- Wiki, ty chyba nie płakałaś?  - spytała, widząc moją twarz. Wzruszyłam ramionami i po chwili dziewczyna zamknęła mnie w swoich objęciach.

- Dlaczego chciałaś, żebym go pocałowała? - odezwałam się w końcu. 

- To był eksperyment.

- Eksperyment? Gra na moich nerwach?

- Wiki, to był jedyny sposób, żeby sprawdzić, czy on jeszcze coś do ciebie czuje – wytłumaczyła. - Jak było?

- Źle. Bardzo.

Dziewczyna przytuliła mnie mocniej. Znów te głupie łzy pociekły po moich policzkach.

- Naprawdę? Nie było tego po was widać...

- Pocałunek był idealny. Tak, jakby na kilka chwil się otworzył, a potem... Potem znowu zobaczyłam tę okropną pustkę w jego oczach, jakby już go nie było. 

- Będzie dobrze, Wikuś, albo przynajmniej lepiej. Masz Louisa, który zwariował na twoim punkcie!

- Ja wiem, tylko...

- Tylko ty bardziej kochasz Nialla... - nie odpowiedziałam. Nie umiałam się do tego przyznać. Przecież ja bardziej kocham Louisa. - Mam rację, Wiki? - dziewczyna nie chciała ustąpić.

- Gabi, wiesz, że ja nie mogę. 

- Możesz! Nikt ci nie zabrania go kochać! To normalna rzecz! Można kogoś kochać i nie być z tą osobą.

- Ale ja bardziej kocham Loui...

- Tak?! - wpadła mi w pół słowa. - Naprawdę? Kogo próbujesz oszukać? Ja przecież dostrzegam, jak na niego patrzysz; jak przez niego cierpisz. Nie jestem ślepa. Widziałam, jak całowałaś Nialla. Z Louisem nigdy tak nie było...

- Gabi, proszę cię. I tak nie powiem, że go kocham bardziej... 

- Nie musisz. Ja wiem, że go kochasz bardziej.

- Co z tego?! To nic nie zmienia! Jestem dziewczyną Louisa i będę nią przez najbliższe półtora roku! Nie mam prawa kochać nikogo innego.

- Wiesz, że twoje serce nie będzie stosować się do tego, co masz zapisane w umowie? – spojrzała na mnie pobłażliwie. 

- W ten sposób mi nie pomagasz... – mruknęłam.

- Masz rację. Nie będę cię tym męczyć, ale wiedz, że jakbyś nie miała z kim pogadać, to ja tu dla ciebie jestem. I nie rób głupstw! 

- To wszystko jest jednym wielkim głupstwem, więc sorry... A teraz, proszę cię, chcę być sama!

- Dobrze, ale pamiętaj, najgorsze, co możesz robić, to oszukiwać samą siebie.

Dziewczyna westchnęła cicho i opuściła pokój. Zostałam sama z moimi myślami i ostatnimi słowami Gabi, które wciąż rozbrzmiewały echem w mojej głowie. Ja nie oszukuję samej siebie! Niech wszyscy przestaną myśleć, że wiedzą o mnie wszystko! Bo tak naprawdę to nikt nic o mnie nie wie! Może z wyjątkiem ciebie, pamiętniczku. 

Kiedy już myślałam, że w końcu zyskałam chwilę spokoju tylko dla siebie, drzwi do pokoju zaskrzypiały.

- Błagam was, naprawdę nie chce mi się z wami gadać - mruknęłam, żeby potencjalny niechciany towarzysz sobie poszedł. Nie zostałam wysłuchana i po chwili, ktoś objął mnie od tyłu w pasie i oparł brodę na moim ramieniu. Po zapachu rozpoznałam w przybyszu Louisa. No pięknie...

- Wiki, co się dzieje? - spytał zmartwionym głosem.

- Nic. Ja po prostu nie mogłam tak dłużej.

- Czy to ma związek z tym zadaniem?

- Nie... Tylko za dużo alkoholu jak na jeden raz.

- Naprawdę? - ucieszył się. - Czyli wszystko w porządku?

- Czemu miałoby nie być? - zdziwiłam się. Ja już tych facetów nie rozumiem!

- Wiesz, ten taniec... I pocałunek... – ach! więc o to chodzi… Mogłam się domyślić!

-Chyba nie jesteś o to zazdrosny… - westchnęłam.

- Nie, jeśli dla ciebie to było tylko zadanie... - odparł, patrząc na mnie tak, że jasne było, że oczekuje odpowiedzi. 

- Lou, jak mogłeś pomyśleć, że to cokolwiek znaczyło? Teraz liczysz się tylko ty - skłamałam. Przecież nie mógł poznać prawdy. Nie mogłam mu powiedzieć, że ten pocałunek coś dla mnie znaczył. On by tego nie przeżył. Tak bardzo cieszył się z tego, że jesteśmy razem, że świadomość tego, że pocałunek z Niallem był wyjątkowy; że poruszył moje serce, by go zniszczyła. Rozpadłby się na tysiąc małych kawałeczków… Nie mogę mu tego zrobić.

- To dobrze - uśmiechnął się. - Dla mnie też liczysz się tylko ty - powiedział a potem złożył na moich ustach pocałunek. Chociaż ten nie był taki, jak ten z Niallem, nie mogłam go nie oddać. Wtedy by się domyślił  Na szczęście mój nadal pijany umysł pomógł mi wyłączyć myślenie i mogłam rozpłynąć się w tym pocałunku, który chcąc nie chcąc, budził moje pożądanie. Te pocałunki... Wiedziałam, do czego doprowadzą i nic z tym nie zrobiłam. Nie przerwałam tego, tylko oddałam swój los w zachłanne ręce chłopaka...

35. I don’t want to be famous!

Obudziłam się z tym okropnym uczuciem w żołądku. Tym, które nie pozwala nic przełknąć w dniu ważnego egzaminu albo sprawdzianu. Jednak dziś nie piszę żadnego, choć w sumie można by to porównać do takowego - sprawdzian reakcji directioners na nas. Miałam nieodparte wrażenie, że to się źle skończy. Czyżbym już miała paranoję? Bardzo możliwe. Ale co jeśli im się nie spodobamy? Jeśli pomyślą, że mój związek z Louisem jest tylko na potrzeby promocji naszego zespołu? Co prawda, w umowie jest napisane, że tak długo jak kontrakty nasz i One Direction są ważne, mam być z Louisem, lecz to nie po to, by nas promować. Ale... Directioners tego nie wiedzą, a są w stanie dośpiewać sobie wszystko. Kiedyś prawie wierzyłam w istnienie Larry’ego, co z perspektywy czasu wydaje się śmieszne. Jednak tak było. Tak właśnie działa siła perswazji directioners. Co jeśli tym razem wymyślą coś o mnie albo Gabi? Prychnęłam, zerkając na sufit. Nie mogę się tym przejmować, przecież taki jest świat show businessu! Trzeba zacisnąć zęby i brnąć do przodu, by osiągnąć sukces. Tyle, że ja tego nie chcę. Nie chcę być rozpoznawalna. Nie chcę swoich piosenek w radiu. Nie chcę milionów sprzedanych płyt. Nie chcę śpiewać na koncertach. Nie chcę fanów. To trzeba było myśleć wcześniej...
Gdy zadzwonił budzik, jęknęłam głośno i zakryłam głowę kołdrą. Tak bardzo nie chciałam dzisięjszego dnia. A ten głupi budzik dzwonił jak najęty! Poczułam, jak łóżko się rusza i po chwili budzik już mnie nie wkurzał. To Lou pewnie go wyłączył.
- Wiki kochanie, wstajemy! - zawołał radosnym głosem.
- Nie chcę! - mruknęłam.
- Ale dziś wielki dzień!
- Tak… Wielki dzień, w którym obrzucą mnie pomidorami!
- Nie przesadzaj! Na pewno będzie dobrze. A teraz wstawaj!
-Przestań gadać jak moja mama! To i tak nie podziała! Nie wstaję i koniec!
- Nie? A mnie się zdaje, że wstajesz... - powiedział i ściągnął kołdrę z mojej głowy. Jasne światło zabolało moje oczy.
- Nie! A teraz dobranoc - odparłam i zacisnęłam mocno powieki. Po chwili poczułam usta chłopaka na swojej szyi. Nie mogłam się nie uśmiechnąć.
- Tommo, co ty robisz?
- Nic, tylko usiłuję cię zachęcić do wstania z łóżka - szepnął między kolejnymi pocałunkami.
- Wiesz, że w ten sposób nie zachęcisz mnie do wstania? - przekręciłam się na drugi bok i wpiłam w jego usta.
- Wiem, ale to był jedyny sposób, żeby cię rozbudzić!
- Ty podstępny, perfidny...
- Ciii - uciszył mnie pocałunkiem.
- Dobra, dobra. Już wstaję! – jęknęłam. Zerwałam się z łóżka i pobiegłam do łazienki. Gdy się umyłam i ubrałam czas było udać się na śniadanie do kuchni. Chociaż Hazza zapewne spędził nad tym bekonem dobre dwadzieścia minut, ledwie przełknęłam choćby dwa kęsy.
- Oj Wiki, nie denerwuj się... - uśmiechnął się Harry. - Taki pierwszy raz nie boli - czy tylko ja wyczułam podtekst w jego wypowiedzi?
- Zabawny jesteś, słońce. Ja tu mam zaśpiewać na scenie przed waszymi fankami!
- Jak dobrze pójdzie, już dziś wieczorem będziesz miała własne - wtrącił Louis.
- To mnie pocieszyłeś...
- Tylko nie zabierz nam wszystkich naszych! - Harry pogroził mi palcem.
- Nie martw się. One nie będą na mnie napalone tak, jak na ciebie.
- No, a śmiałyby być bardziej napalone na ciebie! – wywróciłam oczami.
- Ej ludzie, zobaczcie, co napisali na oficjalnym twitterze Modest! - zawołał Lou, wtykając nam pod nosy swojego iphone'a.

"@ModestManagement: Dziś po koncercie @onedirection poznacie nasze nowe podopieczne, które właśnie zaczynają muzyczną karierę. Przyjmijcie je ciepło"

- Świetnie... Teraz już nie ma odwrotu. Ja nie chcę być sławna...
- Ciesz się ostatnimi godzinami anonimowości! Z nią jest jak z dziewictwem. Jeśli stracisz, to raz na zawsze - Styles uśmiechnął się bezczelnie, z jednej strony chciałam go walnąć w ten pusty, kudłaty łeb, a z drugiej zmroziło mi krew w żyłach. Czy to znaczy, że już nigdy nie wyjdę do sklepu po mleko bez tekstów typu "patrzcie to ona!", "Przecież to Wiktoria Makowska!", "Ale ma rozczochrane włosy!".
- To ją pocieszyłeś, Haroldzie – odezwał się Louis. - Nie martw się, Wiki... Na początku nie będziesz aż tak rozpoznawalna, że nie będziesz się mogła nigdzie ruszyć bez robienia widowiska. Potem będzie gorzej.
- Obydwaj jesteście niezwykle pocieszający... - mruknęłam i ugryzłam kawałek już zimnego bekonu.
Nim się obejrzałam byliśmy na O2 Arenie na próbie dźwiękowej. Musiałyśmy zaśpiewać na scenie. Oczywiście dopiero po chłopakach. Gdy przyszła nasza kolej, weszłyśmy na scenę. Jak zobaczyłam, jaka ona jest wielka, to prawie umarłam z przerażenia. Na widowni pomieści się chyba z dziesięć razy więcej osób niż w sali Moniuszki w Teatrze Wielkim!!! Na szczęście głos nie ugrzązł mi w gardle. Gdy stwierdzili, że śpiewamy zadawalająco, ogłoszono przerwę na lunch, a potem, że przygotowania czas zacząć.
Wylądowałam w garderobie na fotelu przed lustrem z Louise, która miała się zająć moim wyglądem.
- Nie sądziłam, że doczekam się takiego dnia, w którym moja asystentka awansuje na piosenkarkę!!
- Wiesz, wolałabym być twoją asystentką do końca życia.
- Niestety, teraz ty będziesz śpiewać, a ja mam nową świetną asystentkę - uśmiechnęła się dziewczyna. Tak, jej nowa asystentka, Sophie, była naprawdę świetna. Teraz szykowała Liama, podczas gdy reszta towarzystwa była zajęta jak zwykle inteligentną rozmową. Z każdą chwilą czułam, że denerwuję się coraz bardziej. Natomiast wszyscy dookoła zdawali się świetnie bawić. Chłopcy jak zwykle rozluźnieni, bez przerwy sypali żartami jak z rękawa. Louise podniecała się tym, że nareszcie może ubrać jakieś dziewczyny, a nie tylko One Direction. Gabi do porządku przywołałam dopiero wtedy, gdy przypomniałam, ze musimy wymyślić jakąś nazwę. Wtedy zaczęła się burza mózgów.
- A może... „Wariatki w sukienkach”?
- Genialny pomysł, Haroldzie! I pomyśleć, że to ty wymyśliłeś nazwę One Direction! - skarciła go G.
- Wtedy to było co innego. Nie myślałem, że będę sławny, więc nazwa jakoś tak sama przyszła, a teraz to zupełnie inna sprawa.
- Harry po prostu nie chce, żebyście miały chwytliwą nazwę, bo boi się, że będziecie popularniejsze od nas - mruknął Liam.
- Wcale, że nie! Ja po prostu nie mam dziś weny... – tłumaczył się Hazza.
- Tak, broń się dalej!
- To niespecjalnie. Po prostu limit jego świetnych pomysłów został wykorzystany  - zaśmiał się Zayn.
- Ej! Ja nadal mam świetne pomysły! - obruszył się Loczek.
- Zaliczysz do nich też „Wariatki w sukienkach”? - Niall popatrzył na zielonookiego pobłażliwie.
- Nie do końca... To może „1D's Girlfriends”?
- Do reszty cię pogięło, Styles? - czy on jest naprawdę taki głupi, czy mi się tylko wydaje?
- A niby dlaczego? Przecież to świetna nazwa!
- Wcale nie jest świetna, bo:
a) wasze fanki by nas i was zabiły za tę nazwę
b) na kilometr byłoby widać, że chcecie nas wypromować
c) co najważniejsze: ja nie jestem dziewczyną żadnego z was! I tak już pozostanie - oczy Gabi ciskały pioruny w stronę Harry'ego.
- No już nie denerwuj się tak, G. Na żartach się nie znasz?
- Może i się zna, ale to nie jest czas na żarty, Hazz – powiedziałam. - Mamy coraz mniej czasu, a musimy mieć nazwę! Ja nie spędzę reszty życia z jakąś niezwykle przypałową nazwą, Haroldzie!
- W sumie nie chciałbym być w zespole „1D's Girlfriedns” do końca mojego życia - przyznał chłopak.
- Więc zacznijcie myśleć! Proszę was... - mruknęłam, a Lou objął mnie i szepnął, że wszystko będzie dobrze. Ta... Chciałoby się. Potem usiedliśmy w kołeczku jak przedszkolaki i pochyliliśmy się nad kartką papieru. Zapisywaliśmy na niej wszystkie możliwe nazwy, ale żadna nie przypadła mi specjalnie do gustu. Sądząc po sceptycznej minie G, ona też nie była zadowolona.
W końcu chłopcy musieli już iść na scenę, a my zostałyśmy same z niewymyśloną nazwą i wielkimi supłami w żołądkach. Minuty się ciągnęły w nieskończoność, a ja nadal miałam pustkę w głowie. Niby jak tu z dnia na dzień wymyślić nazwę dla zespołu, z którą będę musiała żyć przez resztę życia?!
- Nie mogę tak! Musze wyjść się przewietrzyć! - mruknęłam w pewnym momencie.
- Obawiam się, że nie możesz. Do waszego wyjścia na scenę zostało piętnaście minut - odezwał się Paul, który nie wiadomo kiedy pojawił się w garderobie.
- Czyli jesteśmy tu zamknięte jak w jakimś więzieniu?!
- Mam! - zawołałam.
- Co? - zdziwili się wszyscy tu obecni.
- Nazwę zespołu – wytłumaczyłam. - Locked! -Byłam z siebie dumna.
- Oryginalne - mruknął Paul, jednak jego twarz nie wyrażała zbyt wielu emocji. - Teraz czas na scenę.
- Tak szybko? - zdziwiła się Gabi.
- A myślałyście, że koncert będzie trwał wiecznie? No już! Ruszajcie się! - mruknął Paul, a my bez słowa udałyśmy się w kierunku sceny. Usłyszałyśmy jeszcze, jak Louise krzyczy za nami "powodzenia" a potem czułam już tylko paraliżujący strach. Czułam, jak krew buzuje mi w uszach; jak po moim ciele rozlewa się nieprzyjemne zimno; jak ręce zaczynają się pocić. To dziwne, że gdy mam wyjść na scenę i zatańczyć, to jestem szczęśliwa i wyluzowana. Mogę wygłupiać się z koleżankami z zespołu i paplać coś o Nilu, który powinien wylać. A teraz... Teraz cała się trzęsę. To nienormalne. Boje się, że z mojego gardła nie wyjdzie żaden dźwięk, co dopiero śpiew! Ktoś niezwykle życzliwy wcisnął mi w rękę mikrofon i popchnął mnie do wyjścia na scenę. Usłyszałyśmy wrzask dziewczyn i oklaski. Chłopcy właśnie kończyli koncert.
- Dziękujemy wam bardzo za przybycie! - odezwał się Liam. - Bez was nie byłoby nas tutaj! - odpowiedział mu zgodny pisk. - A teraz, jak co roku na zakończenie tygodnia koncertów charytatywnych, zaprezentuje się rozpoczynający swoją karierę zespół. W tym roku jest to  "Locked"! - nie wiem, skąd znał naszą nazwę. Pewnie ktoś mu podał przez słuchawki. - Czyli Wiktorię Mieczkowską i Gabi Ruess. Przyjmijcie je ciepło, bo są naprawdę świetne! Dziewczyny zapraszamy na scenę! Powitajmy je gorącymi brawami! - wtedy znów rozległy się oklaski, a moje nogi zaczęły przypominać watę, myślałam, że już nie wytrzymam. Nawet nie zdążyłam zauważyć jak nieudolnie wymawia moje nazwisko!
- No chodź, Wiki - szepnęła G, starając się uśmiechnąć pokrzepiająco. Musiała mnie pociągnąć za rękaw koszuli, żebym się ruszyła z miejsca. Wyszłyśmy na scenę i oślepiły nas jasne światłą reflektorów. Czułam, jak mocno bije moje serce. Publiczność była nami zaintrygowana. Co ty byś sobie, pamiętniczku, pomyślał, gdyby dwie nikomu nieznane dziewczyny pojawiły się na scenie? Zdziwienie? Oburzenie? Zainteresowanie? Szok? Konsternację? A co jeśli w jednej z nich rozpoznałbyś dziewczynę, którą kilka dni wcześniej twój idol pocałował na twoich oczach? Miałam wrażenie, że mnie dokładnie lustrują; że czekają na choćby najmniejszy błąd. Pożałowałam, że wyszłam na tę głupią scenę. Niestety nie było już odwrotu. Chłopcy zdawali się sobie nic z tego nie robić. Nadal mieli uśmiechnięte twarze.
- Panie i panowie, oto i one! Zaśpiewają dla was cover piosenki "They don't care about us" Michaela Jacksona! - zawołał Lou i chłopcy przeszli na bok sceny. Publika ucichła w oczekiwaniu na nasz sukces lub porażkę. Starałam się uśmiechać, ale czułam jak drżą mi policzki. Słysząc pierwsze takty muzyki, wzmocniłam uścisk na mikrofonie do tego stopnia, że pobielały mi kłykcie. Wzięłam głęboki oddech i o dziwo, zaczęłyśmy śpiewać, a nasze głosy doskonale ze sobą współgrały:
- Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, aggravation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
Bang bang, shot dead
Everybody's gone mad

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us -

Zauważyłam, że Niall, po chwili patrzenia na mnie z bólem w oczach, odwraca się na pięcie i zbiega ze sceny. W tej samej chwili prawie niezauważalnie zadrżał mi głos. -

Beat me, hate me
You can never break me
Will me, thrill me
You can never kill me
Jew me, Sue me
Everybody do me
Kick me, kike me
Don't you black or white me -

Dlaczego wyszedł? Co takiego tym razem mu odbiło? Przecież mógł wystać jedną głupią piosenkę do końca! Co mu szkodziło?! Przez to nagle miałam wrażenie, że nie ma tu nikogo, dla kogo miałabym się starać, śpiewając tę piosenkę. Poczułam, jakbym znajdowała się za ścianą; jakby cała energia ze mnie uchodziła. Mógł zostać choćby przez szacunek dla Gabi, ale zachował się jak skończony debil albo jakby to G ujęła- jak łoś! Najwidoczniej nic go nie obchodzi. My go nie obchodzimy... Zdenerwował mnie, a słowa piosenki nabrały kolejnego znaczenia i ze zdwojoną siłą wydostawały się z moich ust:

-All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Tell me what has become of my life
I have a wife and two children who love me
I am the victim of police brutality, now
I'm tired of bein' the victim of hate
You're rapin' me of my pride
Oh, for God's sake
I look to heaven to fulfill its prophecy...
Set me free

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Trepidation, speculation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
black man, black mail
Throw your brother in jail 


All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Tell me what has become of my rights
Am I invisible because you ignore me?
Your proclamation promised me free liberty, now
I'm tired of bein' the victim of shame
They're throwing me in a class with a bad name
I can't believe this is the land from which I came
You know I do really hate to say it
The government don't wanna see
But if Roosevelt was livin'
He wouldn't let this be, no, no

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, speculation
Everybody litigation
Beat me, bash me
You can never trash me
Hit me, kick me
You can never get me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Some things in life they just don't wanna see
But if Martin Luther was livin'
He wouldn't let this be

Skin head, dead head
Everybody gone bad
Situation, segregation
Everybody allegation
In the suite, on the news
Everybody dog food
Kick me, strike me
Don't you wrong or right me

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

All I wanna say is that
They don't really care about us
All I wanna say is that
They don't really care about us

Skończyłyśmy. Czułam adrenalinę szalejącą w moim organizmie. Chyba nam wyszło. Taką mam nadzieję. Na Arenie zapanowała głucha cisza. Byłam w stanie usłyszeć nasze głośne, niespokojne oddechy. A co jeśli im się nie podobało? Jeśli zaraz naprawdę wyciągną te głupie pomidory, żeby poćwiczyć na nas cela? Albo zaczną buczeć?! Oblała mnie fala zimnego potu. Co jest z tą publicznością do jasnej cholery?! Ta chwila zawieszenia trwała zaledwie kilka sekund, ale dla nas zdawały się one ciągnąć minutami, nawet godzinami. Czułam się tak, jakbym miała zaraz zemdleć, ale nie mogłam sobie pozwolić na takie upokorzenie, takie jak na lekcji edukacji dla bezpieczeństwa, gdy straciłam kontakt ze światem. Gdy moje serce miało już rozwalić mi żebra, widownia wybuchła radosnym okrzykiem i oklaskami! Owacje na stojąco! Opadła mi szczęka z wrażenia. Ci wszyscy ludzie biją brawa nam. NAM! Nigdy w życiu bym się nie spodziewała takiej reakcji. Ukłoniłyśmy się i po chwili chłopcy z One Direction zamknęli nas w uścisku. To była najpiękniejsza chwila mojego życia, a raczej byłaby, gdyby kogoś tu nie brakowało. Najważniejszej osoby... Ale co tu robić, jeśli ktoś się tak zachowuje? Trzeba iść dalej. Jeszcze raz się wszyscy ukłoniliśmy i zbiegliśmy ze sceny. W garderobie zastaliśmy Nialla grającego na telefonie.
- To co? Możemy już iść? – spytał takim głosem, jakby był znudzony całym światem. Nie zdążyliśmy mu odpowiedzieć, bo do garderoby wpadł Van der Woodsen, cały w skowronkach. A tak bardzo chciałam się odgryźć blondynowi... To będzie musiało poczekać.
- Dziewczęta, byłyście wspaniałe! - zawołał Van der Woodsen. - Nigdy nie sądziłem, że ze zmuszonych do śpiewania dziewczyn może wyjść coś tak wspaniałego! Będziecie sensacją porannych gazet i jutrzejszego balu! - wszyscy patrzyliśmy na niego jak na idiotę. Czy on się czegoś naćpał?  Bo w takim stanie nie widuje się go często...
- Jakiego balu? - zdziwiła się Gabi.
- Jutro jest letni bal charytatywny. Nie wiedziałaś? No nic. Podeślemy wam z rana sukienki i stylistkę, a teraz już mi do domów się wyspać! Jutro wszyscy musicie być piękni. A i Niall jutro sobie porozmawiamy!
- A co ja takiego zrobiłem, że chcesz ze mną rozmawiać? - mruknął blondyn, zerkając na mężczyznę z niechęcią. Jeśli był obrażony na cały świat, to mógł chociaż zachować resztki zdrowego rozsądku i pozostać uprzejmy dla tego debila, żeby go nie wkurzać!
- Muszę z tobą porozmawiać o twoim zachowaniu, które takie nie może pozostać!
- Tylko się tak nie denerwuj, bo ci żyłka pęknie…
- Jak ty się do mnie odzywasz, Horan?! Matka cię nie nauczyła, że należy szanować dorosłych? - no pięknie. Van der Woodsen się wkurzył, a miał taki dobry humor... Gdyby tylko ten Niall się tak nie zachowywał... - To nie może czekać do jutra! Powiedz mi, gówniarzu, dlaczego się zachowujesz, jakbyś był pępkiem świata?! Sodówa uderzyła ci do głowy?! - wydarł się nasz szef. Nikt nie miał odwagi odezwać się i bronić Nialla, bo wtedy też by oberwał. A w tym przypadku Van der Woodsen ma rację, Niall zachowuje się jak zepsuty bachor. Zresztą żadne z nas nie jest od niego lepsze. Oczy chłopaka  w tym świetle wydawały się być tak lodowo niebieskie, jakby były dwoma górami lodowymi, które bezczelnie wpatrywały się w Van der Woodsena. Przeczesał grzywkę dłonią a potem się odezwał:
- Nie, to nie woda sodowa. Będziesz musiał się przyzwyczaić. Dawnego Nialla już nie ma. A jeśli szukasz winnego, to spytaj Wiktorii i Louisa. Oni doskonale znają się na robieniu z ludzi produktów człowiekopodobnych. – popatrzył na nas z pogardą. Boże święty, dlaczego pozwoliłeś mu się tak bardzo zmienić? Kiedyś najweselszy i najmilszy członek One Direction, a teraz… Teraz zraniony przez cały świat gówniarz. To moja wina. Biorę za to pełną odpowiedzialność. Gdybym nie przyjechała do Doncaster, to teraz One Direction nadal byłoby zgranym i zgodnym zespołem. Teraz każdy dzień, każda chwila powoduje kolejne spięcia. To przeze mnie Niall nienawidzi Louisa; przeze mnie jego oczy stały się pustymi, zimnymi górami lodu.
Van der Woodsen spojrzał zaintrygowany na mnie i Louisa.
- Co miał na myśli Horan, mówiąc, że to wasza wina?
Musiałam wziąć głęboki oddech i dwa razy to przemyśleć, żeby po chwili dziwnej ciszy się odezwać:
- Ja to panu wyjaśnię.
- Świetnie, ale nie przy ludziach. Zapraszam do gabinetu - mruknął, a ja przerażona tym, że będę musiała przebywać sam na sam z tym szaleńcem, poszłam za nim.
Mam wrażenie, że ta przeklęta skórzana kanapa polubiła moje towarzystwo, a wręcz się go domaga! Ostatnio dość często tu jestem... Van der Woodsen spojrzał na mnie pytająco:
- Słucham. Dlaczego Horan twierdzi, że to wasza wina?
- Bo... Bo.. Ja byłam z Niallem - powiedziałam na jednym wdechu.
- Jak to byłaś z Niallem? - zdziwił się mężczyzna.
- Normalnie, jak chłopak z dziewczyną. Tyle, że zanim zostaliśmy parą, ja miałam bliskie spotkanie z Louisem. Bliższe niż planowałam...
- Więc Niall jest zły, że zostawiłaś go, żeby potem być z Tomlinsonem?
- Nie, to by jakoś przełknął. On jest wściekły za to, że ja go zdradziłam z Louisem. - wytłumaczyłam, a Van der Woodsen uniósł brew.
- Zdradziłaś? Tego się po tobie nie spodziewałem… Zaczynam cię lubić!
-Za to, że zdradziłam Horana?!
- Kto by takiej cioty nie zdradził?
- Niall nie jest ciotą!  Ja go kocham!
- To takie słodkie... Ale teraz masz w kontrakcie kochanie Louisa, a skoro dzisiejsze zachowanie Horana było dziwne, to pozwalam wam się jawnie nienawidzić.
- To na to potrzeba zgody? - zdziwiłam się. To przecież nienormalne! Nienawidzi się tych, których chce się nienawidzić! Nie można kogoś zmusić do nienawidzenia drugiej osoby. Van der  Woodsen popatrzył na mnie z litością i odparł:
- W świecie show businessu na wszystko jest potrzebna zgoda, skarbie. Nienawiść też jest w kontrakcie...