hejka!
witajcie w środku ferii. postanowiłam Was nie męczyć z Bóg wie jak długim dodawaniem rozdziału, bo to rozdział, na który czekałam od dawna... o tak! nie odpowiadam za wszelkie spaczenia umysłu, które może spowodować, choć wątpię. ja tam ryczę jak go czytam. z dedykacją dla G bez której by nie powstał.
KOMENTUJCIE PROSZĘ!!
-Wiku.xxx

52. They can't take that from us...

Nie miałam pojęcia, czemu Van der Woodsen wezwał tylko mnie po koncercie. Nie zrobiłam nic złego. No bo chyba nie chodzi o tę piosenkę... Przecież był z niej zadowolony. Mówił, że dzięki niej wylądujemy na szczytach rankingów na całym świecie, więc nie może o to chodzić. Jakby chciał pogratulować nam świetnego występu, to byłaby tu ze mną Gabi, a jednak sekretarka wyraźnie zaznaczyła, że szef chce widzieć TYLKO mnie. MNIE. Dlaczego? Z każdym krokiem bałam się coraz bardziej. Nie miałam teraz nikogo, kto mógłby mnie wesprzeć, bo choć reszta chciała iść ze mną lub przynajmniej mnie odprowadzić, sekretarka pozostawała nieugięta.

Szłam niekończącymi się białymi korytarzami i jedyne, co słyszałam, to głucha cisza i uderzenia moich trampek o marmurową podłogę. Nie było tu żadnych obrazów, zdjęć ani dyplomów czy nagród. To miejsce było takie bez uczuć, jakby chciało jeszcze bardziej przygnębić biednego człowieka i pokazać mu, że tu nie spełnią się jego marzenia, tylko zostanie za wszelką cenę wykorzystany do zarobienia pieniędzy.

Przerażające... Do tego było tu potwornie zimno, a przecież było lato. W Nowym Jorku panowała fala upałów. Ciarki przeszły mnie po plecach. „To tylko klimatyzacja, Wi... Nie denerwuj się”. Prychnęłam, słysząc swoje własne myśli.

W końcu dotarłam do drzwi ze złotą tabliczką z napisem „Prezes: Richard Van der Woodsen”. Już miałam je otworzyć, ale cos mnie powstrzymało... jakieś dziwne odgłosy dochodzące z drugiej strony. Przyłożyłam ucho do drzwi i zamarłam. To były jęki. Takie, jakby ktoś za tymi drzwiami uprawiał seks. Automatycznie zrobiło mi się niedobrze... Moje podejrzenia potwierdziły głosy z drugiej strony.

- O tak! Van D, jesteś najlepszy! - jęczała jakaś kobieta. Gdybym była tu z przyjaciółmi, to pewnie wybuchnęlibyśmy teraz śmiechem, ale mnie nie było wesoło. Zadrżałam, a potem nieumyślnie nacisnęłam dzwonek do drzwi. Jęki ustały. Od razu przeklęłam siebie w myślach. Jak mogłam być tak głupia!

Ktoś znowu się odezwał. Van der Woodsen...

-Veronique, byłabyś tak miła i otworzyła drzwi?

-Oczywiście, szefie - zachichotała towarzyszka mężczyzny.

O cholera… Nie, muszę uciekać! Próbowałam się ruszyć, ale nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Były jak z waty. Co robić? Mam!

Drżącymi rękami wyjęłam telefon i wystukałam wiadomość: „help! van d. office. ASAP”, a potem wysłałam pod pierwszy numer z szybkiego wybierania. Gdy tylko nacisnęłam przycisk „wyślij”, drzwi otworzyły się i ujrzałam szczupłą blondynkę. Była bardzo ładna i miała może maksymalnie dwadzieścia pięć lat.

- Cześć - uśmiechnęła sie, zapinając guziki czerwonej sukienki. - Wiktoria przyszła - zwróciła się do Van der Woodsena.

- Dobrze, widzimy się jutro, Veronique - pożegnał kobietę.- Wejdź, proszę, Wiktorio - zwrócił się do mnie. Przez chwilę nie byłam w stanie się ruszyć,  a potem weszłam do środka. Bardzo powoli zresztą…

Po chwili drzwi zamknęły się za mną z głuchym łoskotem, a mnie oblała fala zimnego potu. Czego on ode mnie chce?

Mężczyzna usiadł na biurku, a za nim rozciągała się nocna panorama Manhattanu. To nie zapowiada się dobrze.

- Piękny występ - odezwał się w końcu. - Naprawdę jestem z was dumny.

- Dziękuję - odparłam oschle. Nienawidzę tego gościa i jego głupich wywodów. Ciekawi mnie, co tym razem wymyślił... albo nie, ja nie chcę wiedzieć...

- Nadal gniewasz się o tę sprawę z Horanem? - wstał i zaczął iść w moją stronę. To całe spotkanie zaczyna mi się coraz bardziej nie podobać...

- Jak mogłabym przestać? - prychnęłam. Bałam się spojrzeć temu psycholowi w oczy, więc uważnie obserwowałam swoje spocone dłonie. One drżały.

- Powinnaś się cieszyć ze swojej dobrze rokującej kariery - odparł.

- A jednak... - mruknęłam. Jak mogłabym się cieszyć, skoro wszystko jest nie tak jak być powinno i jestem cholernie nieszczęśliwa? Do tego czuję, że zaczynam trząść się ze strachu. Przecież nic złego się nie stanie... Prawda?

-Tyle... - odezwał się gdzieś za mną, ale bałam się przekonać, gdzie dokładnie stoi -możliwości - powiedział prosto do mojego ucha. Czułam jak ciarki przeszły mi po plecach. Na drodze do drzwi stał właśnie on. Van der Woodsen. Miałam wrażenie, że w ten sposób chce pokazać, że stąd nie ma ucieczki. No to koniec. Teraz jedyną osobą, która mogła mnie uratować był adresat smsa, ale przecież nie byłam nawet pewna, czy nie była to jedna z moich koleżanek z Polski,  która uzna tę wiadomość za zwykły żart.

Poczułam dłonie mężczyzny na mojej talii i zadrżałam. Odwrócił mnie w swoją stronę.

-Nie masz się czego bać - powiedział łagodnym głosem. Gdyby to nie był on, to prawie bym mu uwierzyła. Wiedziałam, że to chwyt, żeby uśpić czujność ofiary, w tym przypadku mnie. Czułam odrażający zapach jego wody kolońskiej. Taki, od którego spokojnie można się udusić. Cofałam się, a on się zbliżał. Czyżby zapragnął zabawić się w kotka i myszkę? Niestety tym razem ja jestem myszką, a ona zazwyczaj kończy jako posiłek dla kota, który chyba zdawał się doskonale bawić... Zatrzymało mnie biurko. Co teraz?!

Mężczyzna uśmiechał się. W jego oczach widziałam pożądanie, ale to pożądanie niewiele miało wspólnego z pożądaniem, które zwykłam była widzieć w oczach Louisa. To pożądanie bardzo mi się nie podobało. Muszę szybko coś wymyślić...

-A ta... No... - plątał mi się język. - Veronique! To nie jest przypadkiem jej torebka? - próbowałam odwrócić jego uwagę, żeby uciec, jednak mężczyzna tylko zarechotał. Cholera.

-Weźmie ją jutro - odparł i zaczął przesuwać swoje obleśne usta do mojej twarzy. Nie błagam tylko nie to. Zostaw mnie. Poczułam jego ciężki oddech.

-A czy ona nie będzie miała nic przeciwko? - spytałam. Powiedziałabym wszystko, żeby to przeciągnąć. Grałam na zwłokę, miałam nadzieję, że tego nie zauważy.

Odsunął się tak, żeby spojrzeć w moje oczy. Nagle znowu poczułam się jak małe przerażone dziecko.

-To mi się podoba - uśmiechnął się zadowolony. No super chyba nie podziałało. - Nie, nie będzie miała żadnych przeciwwskazań. Wie, że jest tylko przystawką przed daniem głównym - szepnął mi do ucha, a moje serce waliło już tak głośno, że gdybyśmy nie byli w tym budynku całkiem sami, ktoś na pewno by usłyszał. - Zwykle na obiad wybieram dziewice, ale dla ciebie z chęcią zrobię wyjątek.

Mężczyzna był zdecydowanie za blisko, zaczął całować moją szyję. To było zdecydowanie złe uczucie. Łzy napłynęły mi do oczu, przeniósł się na mój obojczyk. Zagryzłam wargę, żeby się nie rozpłakać, ale pomimo tego, że poczułam rdzawy smak krwi w ustach, z moich oczu pociekły łzy.

Mężczyzna odsunął się i popatrzył na mnie. Wytarł moją łzę z policzka, a ja spuściłam głowę. Czułam się tak bezsilna jak jeszcze nigdy. Wiedziałam, co mnie czeka, do czego on zmierza i nie mogłam z tym nic zrobić. Wizja jego, mnie... była przerażająca. Van der Woodsen złapał mnie za podbródek i podniósł moją głowę tak, żebym spojrzała mu w oczy.

-To wcale nie boli tak bardzo - wyszczerzył zęby, a mnie zaczęło mdlić  od jego perfum i tego co powiedział. Nie boli, gdy nikt cię do tego nie zmusza... - Ale ty już raczej o tym wiesz - spojrzał na moją sukienkę i zacmokał z dezaprobatą. Nie, błagam, jeszcze nie. Niech się rozmyśli albo niech zadzwoni niezwykle ważny telefon! Przejechał swoją spoconą łapą po mojej talii. – Taka ładna sukienka… aż szkoda by ją zniszczyć… Trudno, jakoś sobie poradzę.

Nagle Van der Woodsen przestał być przyjazny. Mimo mojego wyrywania się i krzyków, a uwierzcie mi potrafię krzyczeć głośno, położył mnie na biurku. Ledwo widziałam na oczy od łez i cała się trzęsłam ze strachu. Rozpiął moją sukienkę i zdjął ją aż do pasa. Wepchnął mi jakiś kawałek materiału do ust, żeby zagłuszyć moje krzyki, ale ja i tak nie miałam już siły krzyczeć, a przy okazji dławiłam się od potwornego smaku materiału.

Przytrzymując moje ręce, składał pocałunki na moim ciele. Zaczynając od mostka, poprzez piersi i kończąc na brzuchu. Łzy leciały mi ciurkiem po policzkach. To był koszmar. Najgorszy z najgorszych. Tak jakby ktoś opatentował piekło na ziemi. Mężczyzna dochodził właśnie swoimi pocałunkami do mojego pępka. Usłyszałam szczęk rozpinanego paska od spodni i zrobiło mi się słabo. Tylko nie zemdlej, nie możesz, musisz być świadoma, musisz walczyć!

Wtedy zdarzył się cud.

Drzwi otworzyły się z hukiem i zobaczyłam w nich zarumienionego, prawdopodobnie od biegu Nialla. Zobaczyłam, jak w jego oczach przerażenie przeradza się w wściekłość. Van der Woodsen uniósł głowę i szybko tego pożałował, bo wylądował nieprzytomny na podłodze. Horan wziął mnie na ręce i wybiegł z biura szefa. Szybko założył na mnie swoją marynarkę i wyciągnął knebel z moich ust. Przytulając mnie mocno do siebie, wyszedł z budynku. Był moim aniołem.

Mieliśmy szczęście, że nie było tam żadnych paparazzich. Jeszcze tylko kolejnego skandalu nam brakowało. Mimo to Niall był ostrożny i dotarliśmy do naszego hotelu boczną ciemną uliczką między blokami.

Cały czas płakałam. Nie byłam w stanie się opanować. Byłam w kompletnym szoku. Z trudem łapałam oddech. Teraz rozumiałam to, co przytrafiło się G jak nigdy wcześniej, a wcale nie chciałam tego rozumieć. Gdyby nie Niall... to teraz... Wolałam nawet o tym nie myśleć. Jedyne co powodowało, że teraz byłam spokojna był kojący zapach chłopaka.

Mężczyzna stojący za kontuarem w lobby nawet nas nie zauważył. Był zbyt zajęty czytaniem jakiejś książki. Może to i dobrze, bo przecież mógł opowiedzieć to, co widział, prasie.

Niall zaniósł mnie do siebie do pokoju i położył na łóżku. Byłam zwinięta w kłębek i kurczowo trzymałam się miękkiej kołdry. Tak jakbym bała się, że ona zaraz zniknie, że znowu poczuje pod plecami to twarde biurko... Nadal strasznie się trzęsłam.

- Zrobię ci herbaty - zaproponował.

- Nie! - zaprotestowałam. Myśl, o tym, że mógłby mnie teraz zostawić, okropnie mnie przeraziła. - Nigdzie nie idź... - poprosiłam.

Chłopak usiadł obok mnie i zamknął w swoich objęciach. Trwaliśmy tak przez chwilę, a moje słone łzy moczyły jego koszulę.

- Tak mi przykro... - zaczął, a ja uniosłam głowę i spojrzałam na niego.

- Pocałuj mnie.

Nie musiałam długo czekać. Chłopak spełnił moją prośbę. Pocałował mnie. Jego słodkie usta były dla mnie jak lekarstwo. Całował mnie tak delikatnie, jakby bał się, że rozpadnę się na miliard kawałeczków w jego ramionach. Teraz byłam pewna, że powrócił. Mój kochany Niall. Nie ten, z którym bez przerwy się kłóciłam przez ostatnie kilka tygodni, nie ten, który był skończonym dupkiem, tylko ten, który bezwarunkowo mnie kochał.

Nasze pocałunki takie jeszcze nigdy nie były. Nigdy nie były tak przepełnione tęsknotą, rozpaczą, szczęściem, że ten koszmar się skończył. Teraz byliśmy w niebie. Chłopak przycisnął mnie do siebie, a ja wplotłam palce w jego jasne włosy, których zawsze szukałam wśród tłumu czy na koncertach, a których koloru nie potrafiłam odnaleźć w ciemnych włosach Louisa. Tak bardzo potrzebowałam tych jego warg... Chłopak oderwał się na chwilę ode mnie.

- Ja... - odezwał się. - Przepraszam za to wszystko... To moja wina...

- Ciii… - ucieszyłam go, kładąc palec wskazujący na jego ustach - to ja powinnam przepraszać.

- Za co? Że ten skurwiel chciał...

- Za to, że kłamałam i byłam nieznośna - wtrąciłam się - za to, że nie potrafiłam docenić twojej miłości... I zachowywałam się jak gówniara.

- Wiki, skarbie... Proszę cię, nie przejmuj się tym teraz. Może powinnaś iść spać. To powinno dobrze ci zrobić. - W jego głosie było tyle troski, że aż się rozpływałam.

- Nie chcę. On wtedy wróci w koszmarach... Ja chcę... Potrzebuję teraz tylko ciebie... A jak pójdę, to znów nie będziemy mogli być razem…

Nasze usta znowu się spotkały.  Do tej pory nie sądziłam, że aż tak bardzo go pragnę. Wiedziałam, że teraz musieliby odciągać mnie od jego ust siłą, a i tak niewiele by to dało.

Nasze pocałunki z każdą sekundą robiły się coraz bardziej namiętne. Były przepełnione miłością, którą każde z nas chowało w sobie podczas naszej rozłąki. Niby cały ten czas byliśmy obok siebie, ale tak naprawdę byliśmy daleko... Tak jak to jest z Księżycem i Ziemią. Niby są blisko, nie istnieją bez siebie, ale żadne z nich nigdy nie jest tak blisko drugiego, jakby chciało. Krążą wokół siebie i tylko o sobie marzą. Rzucają  sobie ukradkowe spojrzenia, by czasem się do siebie uśmiechnąć, lecz tak naprawdę nigdy nie mogą być ze sobą. Nie mogą porozmawiać, bo ktoś zawsze patrzy. Nie mogą zbliżyć się do siebie, bo zawsze ktoś patrzy. Cały świat patrzy... Księżyc zakochany jest w Ziemi, a Ziemia w nim, ale ktoś zmusza ją, by krążyła wokół Słońca... Wyobraź sobie, pamiętniczku, że wszystko inne zniknęło, pozostał tylko Księżyc i Ziemia. Nikt nie patrzy. Słońce śpi. Wszyscy śpią. Może zadziałać prawdziwa grawitacja zwana miłością. Są tylko oni, nieszczęśliwi kochankowie, którzy mają dla siebie tylko jedną noc... Co się wtedy dzieje?

Wyobraź sobie, że właśnie tak się wtedy czuliśmy... Zachłanne pocałunki, tak jakby to miały być nasze ostatnie. Tak jakby świat miał zaraz przestać istnieć, jakbyśmy rozpaczliwie czepiali się życia. Tak jak tonący rozpaczliwie próbuje złapać się tratwy, tak my rozpaczliwie próbowaliśmy spijać miłość z naszych ust. Jego dłonie powędrowały na moje ramiona, żeby zsunąć z nich marynarkę, którą przykrył mnie w tamtym okropnym miejscu. Wtedy, gdy został moim bohaterem.

Poczułam chłód wentylowanego powietrza na moich nagich plecach. Dłonie Nialla błądziły po nich, wzniecając w moim ciele ogień. Usta chłopaka przeniosły się na moje obojczyki, dzięki czemu mogłam zaczerpnąć powietrza. Przymknęłam oczy i rozkoszowałam się chwilą. Jego pocałunki były delikatne niczym dotyk motyla. Czułam, jak pozbywam się tego okropnego uczucia, które pozostawił na mojej skórze Van der Woodsen.

- Kocham cię - szepnął, muskając ustami płatek mojego ucha. Poczułam, jak moje ciało przeszywa przyjemny dreszcz. Setki kłótni, tysiące złych słów wypowiedzianych przeciwko sobie, hektolitry wylanych łez, dwa słowa i dziewięć liter, które naprawiły wszystko.

- Ja ciebie też - odszepnęłam, wpatrując się w te jego lazurowe tęczówki, w których widziałam iskierki szczęścia, miłości i pożądania, ale takiego dobrego, nie takiego, w którym brak miejsca na miłość, czułość i słodkie słówka, nie takiego, jakim obdarzył mnie Van der Woodsen zaledwie godzinę temu. Chłopak znów wpił się w moje usta, a ja nadal drżącymi rękoma odnalazłam guziki jego koszuli i zaczęłam je rozpinać. Po chwili poczułam jego rozgrzaną skórę pod opuszkami palców. Popatrzyliśmy sobie w oczy i wymieniliśmy uśmiechy. Nagle chłopak oderwał się od moich ust i usiadł. Podparłam się na łokciach, żeby na niego spojrzeć. Chwycił moje nogi i położył je sobie na kolanach.

- Niall, co ty robisz? - spytałam.

- Zdejmuję ci buty - odparł, mocując się ze sznurówkami moich granatowych trampek.

- Przecież sama potrafię - mruknęłam.

- Cicho bądź, bo się jeszcze rozmyślę - powiedział, patrząc na mnie  z tym swoim łobuzerskim uśmieszkiem. Zaśmiałam się cicho.

- Już to widzę... Tylko nie zrób mi supłów na sznurówkach, bo potem będziesz musiał je rozwiązywać!

- Widzę, że humorek się poprawił...

- Trochę - uśmiechnęłam się - a teraz chodź tu do mnie - powiedziałam i przyciągnęłam go do siebie, łącząc nasze usta w pocałunku.

Ta chwila była zupełnie inna niż poprzednie, ale zdecydowanie najlepsza z nich wszystkich. A więc tak to jest, gdy robisz to z kimś, kogo kochasz najbardziej na tym świecie... Dosłownie jak w niebie. A Niall był taki delikatny, jakby bał się zrobić mi krzywdę, a przy okazji była to największa przyjemność w moim życiu.

Po wszystkim leżeliśmy w skotłowanej białej pościeli, ciężko oddychając i wpatrując się w siebie z miłością. Wyglądał tak pięknie z tymi blond włosami, które przykleiły mu się do spoconego czoła i z tymi rumieńcami na policzkach. Nialler objął mnie i przytulił do siebie, a ja wtuliłam twarz w jego tors.

- Obiecuję ci, że nigdy nie pozwolę mu cię skrzywdzić - odezwał się. - Nigdy. Już nigdy nie będziesz musiała przechodzić przez to, co dzisiaj.

- A jak następnym razem nie zdążysz na czas? Przecież gdyby dziś ci się nie udało albo gdyby ten SMS cudem nie trafił do ciebie, to... - mój głos zadrżał.  Poczułam łzę spływającą po moim policzku.

- Hej, Wiki... Nie płacz. Nie myśl o tym, co by było, gdybym nie zdążył, bo zdążyłem... I już nigdy więcej do tego nie dopuszczę. Obiecuję.

- Nie obiecuj, po prostu już nigdy się nie zmieniaj... I nie kłóćmy się więcej - powiedziałam, wpatrując się w jego oczy.

- Dobrze - odparł i pocałował mnie.

Przez chwilę leżeliśmy w ciszy, słuchając tykania zegara i swoich oddechów. Dwanaście uderzeń zegara. Wybiła północ.

- Niall, co teraz z nami będzie? - odezwałam się szeptem.

- A co ma być? Będziemy żyć w tej głupiej szopce Modestu i udawać, że dzisiejsza noc nigdy nie miała miejsca.

- Ale ja już mam dość udawania...

- Wiem, Wiki... Ja też, ale tak trzeba. Jendak nie zapominaj, że cię kocham. Tego nie mogą nam odebrać - pocałował mnie w skroń -  a teraz spróbuj zasnąć. To był długi dzień...

Wtuliłam się w chłopaka i bez obawy, że będą nękać mnie koszmary, odpłynęłam w krainę snu.

51. He must, must love me!

Po tej małej sprzeczce z Lou wróciłam do apartamentu. W salonie zastałam karteczkę od Gabi z napisem, że jest na dachu i jeśli będzie się coś działo, to mam przyjść. A że coś się działo, pobiegłam na górę ze łzami w oczach, ale widząc G i Hazzę obściskujących się na kocyku z zapasem wina, wolałam się wycofać. Nie chciałam im przeszkadzać. Miałam tylko nadzieję, że za bardzo nie zaszaleją.

Wróciłam więc do pokoju i leżałam po ciemku, wpatrując się w sufit. Dosłownie za ścianą znajdowała się sypialnia Nialla. Mojego Nialla. On nadal jest mój i będzie mój. Ja to wiem. Przecież nie przez przypadek wywiązał się ze swojej obietnicy. No bo sorry, kto dotrzymuje słowa komuś, kto go zdradził, kłóci się z nim codziennie i jest z jego najlepszym przyjacielem? Nie mógłby tak przez przypadek „wymyślić”, żebyśmy poszli na musical. Prawdopodobieństwo takiego zbiegu okoliczności jest praktycznie równe zeru! Poza tym popłakał się na „On my own”. Jeśli jeszcze mnie kocha, to musi być mu cholernie trudno, bo to on w naszej sytuacji pozostaje kompletnie sam. Ja samolubna ciągle myślałam, że to ja mam najciężej, że ja mam najgorzej, a tymczasem to on był sam jak palec. To nie on zawinił, tylko ja. To ja go zdradziłam, nie on mnie. To ja codziennie całuję Louisa na jego oczach. I on po tym wszystkim dotrzymuje danej mi obietnicy. To jest nielogiczne! Chyba że on nadal mnie kocha... Tylko dlaczego zachowuje się jak skończony dupek? Dlaczego mnie olewa? Dlaczego na mnie krzyczy? Mówi, że nie chce mnie znać? Wywraca oczami w nieskończoność? Dlaczego nie może po prostu zachowywać się jak normalny człowiek? Czemu nie może powiedzieć, że mnie kocha?

Prychnęłam. Przecież nie może mi tego powiedzieć! Już to przerabialiśmy w ostatnią noc przed powrotem Tomlinsonów z Australii. Tyle że wtedy on mnie przytulał, a dziś oddziela nas gruba, hotelowa ściana. Od taka subtelna różnica.

Chwyciłam telefon, który leżał na szafce nocnej. Przejrzałam facebooka i inne głupoty, żeby zająć czymś myśli, ale nie mogłam. Nie do końca świadomie otworzyłam okienko wiadomości i wystukałam jedno słowo: „dziękuję”, które potem wysłałam na doskonale znany mi numer. Nie wiem, czy odczytał wiadomość, bo usnęłam.

Rano obudziłam się kompletnie niewypoczęta. Bolały mnie plecy, a oczy nadal szczypały od płaczu. Witajcie w smutnym świecie Wiktorii Mieczkowskiej. Gdy dzień zapowiada się ciężki, to ona ma jeszcze dodatkowe problemy...

Przeciągnęłam się i usiadłam. Stąd miałam idealny widok na cały Manhattan. Manhattan skąpany w żarzącym się porannym słońcu. Przyjemnie było mieć z rana okna od wschodu.

Podniosłam się z łóżka i pobiegłam wziąć długi prysznic tak, żeby rozluźnić bolące mięśnie. Udało się, ból przestał być taki uciążliwy. Potem świeża i pachnąca starannie wysuszyłam i rozczesałam włosy. Dziś znów były ciemniejsze i mniej różowe. Ubrałam się i wyszłam z mojej sypialni. G jeszcze chrapała. Na szczęście sama w swoim łóżku, więc pozwoliłam jej pospać. Postanowiłam wpaść do pozostałych dziewczyn. Opuściłam pokój i zapukałam do ich drzwi. Po chwili uchyliły się i zobaczyłam w nich uśmiechniętą Lottie.

- No, no, no! Któż to postanowił nas odwiedzić? - zapiszczała dziewczyna.

- To tylko ja - uśmiechnęłam się.

- Błąd! To aż ty! – odparła. - Zapraszam do środka! - powiedziała i wciągnęła mnie do ich apartamentu. - Właśnie szykujemy sobie śniadanie, więc jak chcesz, możesz do nas dołączyć.

- Z przyjemnością! – odpowiedziałam. - G jeszcze śpi i nie chciałam jej budzić, więc nic jeszcze nie jadłam.

- To zjesz z nami! - oznajmiła blondynka.

Zuzia i Fizzy także bardzo ucieszyły się na mój widok, więc po chwili siedziałyśmy już przy stole i szczebiocząc o jakiś rzeczach totalnie odpowiadającym nastolatkom, jadłyśmy śniadanie. Tak właśnie powinno wyglądać moje życie teraz. Moje wakacje takie właśnie powinny być. Spędzanie czasu z przyjaciółkami i gadanie o głupotach, a nie nagrywanie jakiejś piosenki, próby do koncertu i denerwujący, niewyżyty seksualnie chłopak na głowie!

- Dziewczyny, jak to się stało, że jesteśmy razem w Nowym Jorku, a praktycznie się nie widujemy? - odezwałam się w pewnym momencie.

- No nie wiem... - westchnęła Zuzia. - Może dlatego, że ty robisz karierę?

- Ale ja nie chcę jej robić – mruknęłam. - Ja się w tym wielkim świecie nie odnajduję.

- Tak jakby nie masz wyboru - odparła Fizzy.

- Dlatego dziś aż do koncertu jesteś nasza! - zapiszczała Lottie. - Pójdziemy na zakupy i do zoo!

- Brzmi ciekawie - uśmiechnęłam się.

- Tylko błagam, nie bierz ze sobą tej wariatki - blondynka popatrzyła na mnie proszącym głosem.

- Skoro tak bardzo tego chcesz - mruknęłam.

- Tak!

- Niech ci będzie. To ja teraz skoczę do pokoju po rzeczy i spotykamy się na korytarzu za 15 minut.

Wstałam od stołu i pobiegłam do swojego apartamentu. Umyłam zęby, wrzuciłam portfel i telefon do torebki. Naskrobałam jeszcze wiadomość dla G, że wyszłam z dziewczynami i ma to odebrać jako prezent, czyli możliwość spędzenia dnia z Harrym.

Po chwili razem z Zuzią, Lottie i Fizzy podbijałyśmy Nowy Jork. Chciałyśmy iść na zakupy na Fashion Avenue, ale po wejściu do jednego z butików uciekłyśmy po kilku sekundach, widząc niebotyczne ceny. Może i nie miałyśmy ograniczonych funduszów, ale te stawki były zdecydowanie zbyt  wygórowane.

- W takim wypadku idziemy do Macy's, prawda? - spytałam.

- Tak! - pisnęła Lottie. - Tam są cudowne rzeczy!

Wpadłyśmy do wielkiego sklepu, który skojarzył mi się z moimi ostatnimi wakacjami w USA, kiedy byłam u wujka. Wtedy w Macy’s kupiłam sobie śliczną bluzkę z The Beatles, ale teraz miałam inny cel. Był sierpień, więc powinny być przeceny…

- Chodźcie do sukienek! – zawołałam, podskakując jak zwyczajna nastolatka, zupełnie zapominając o tym, że już wkrótce ludzie będą komentować każde moje zachowanie. Dlatego to ostatni gwizdek na normalność.

- Nieeee... – jęknęła Zuzia.

- Zuzia, musisz mieć coś ładnego, gdy pogratulujesz Liamówi udanego występu! – powiedziała Fizzy, patrząc na nią jak na nierozumne pięcioletnie dziecko.

- Wcale nie – zaprzeczyła.

- Jeśli chcesz, aby te gratulacje skończyły się czymś ciekawszym, to zdecydowanie tak! – Lottie uśmiechnęła się i znacząco poruszyła brwiami. Na to Zuzia zrobiła się czerwona jak buraczek.

- Lottie! – syknęła.

- Czego chcesz? – blondynka zrobiła minę niewiniątka. - Wiki mnie na pewno poprze, prawda? – popatrzyła na mnie, a ja musiałam się powstrzymywać od śmiechu.

- Naturalnie – odparłam.

- Widzisz? Musisz wyglądać hot! Tak, żeby Liam na sam twój widok… - zaczęła Fizzy, ale Zuzia nie dała jej dokończyć.

- Fizzy! – dziewczyna zrobiła wielkie oczy.

- Zuziu skarbie, Felicite ma rację! – odparłam, uśmiechając się perfidnie.

- Zemszczę się – syknęła dziewczyna po polsku.

- Nie zdążysz – pokazałam jej język, za co dziewczyna sprzedała mi kuksańca. Nie ma to jak nasza trzynastoletnia miłość. Chwilę później zanurkowałyśmy między wieszakami z sukienkami. Wybór był niesamowity! Wszelkie kolory i fasony, dosłownie dla każdego znajdzie się coś idealnego. Najpierw szukałyśmy kiecki odpowiedniej dla Zuzi i tu miałam kłopot. Znaleźć taką, żeby była seksowna, ale niezbyt wyzywająca. No taka, żeby Liam się nie przestraszył, bo z nim to może być różnie.

- To jest dla ciebie doskonałe! – zawołała Fizzy, wynurzając się z pomiędzy wieszaków z lawendową zwiewną sukienką w ręku.

- Chyba żartujesz! – prychnęła Lottie. - W tym to jej bajkę na dobranoc przeczyta! Załóż to! – blondynka podetknęła dziewczynie pod nos nieco zbyt odważną, jak na mój gust, kreację.

Wtem moje genialne oczy wypatrzyły zieloną sukienkę, która zdecydowanie nie była kiecką dla zakonnicy, ale emanowała elegancją i prostotą.

- Moje drogie, przecież ten kolor idealnie pasuje do odcieniu oczu Zuzi – powiedziałam, pokazując im to, co wyłowiłam.

- A ta? – spytała Zuzia, pokazując nam kremową sukienkę, która zdecydowanie nie była taka, jak my trzy genialne zaplanowałyśmy.

- Niech ci będzie – mruknęła Fizzy, a potem wyszeptała do nas. - i tak wyjdzie na nasze – uśmiechnęłam się. Taka prawda. Ja ją zmuszę do tego, by kupiła sobie sukienkę, w której będzie wyglądać zarazem dziewczęco i zabójczo.

-Wiki, teraz kolej na ciebie! – oznajmiła Lottie. Popatrzyłam na nią, jak na wariatkę.

- Ale mnie i tak na koncert przygotuje stylistka – zaprotestowałam.

- Ale nie na po koncercie – powiedziała to z oburzeniem. Popatrzyłam się na nie niepewnie. Nie byłam pewna, czy chcę jakąś sukienkę, która będzie prowokować Louisa, a ja znowu będę musiała wymyślać wymówkę, dla której powiem mu nie.

- No nie psuj nam zabawy! – Fizzy zrobiła oczy kota ze Shreka.

- Niech wam będzie... – westchnęłam, na co dziewczyny zapiszczały z radości i rzuciły się w wir poszukiwań. Postanowiłam jedynie im się przyglądać, bo nie wierzyłam w to, że powiedzie im się wybranie dla mnie sukienki.

- Mamy! – zawołały równocześnie Fizzy i Zuzia, pokazując mi miętową sukienkę z rękawkiem trzy czwarte i przy okazji śmiejąc się z tego, że zrobiły to w jednakowym czasie. Była nawet spoko, miałam tylko nadzieję, że nie będę w niej wyglądać jak trup. Bo taki kolor często jest dla mnie niekorzystny.

- Może ta? – Lottie pokazała mi czerwoną sukienkę na szerokich ramiączkach ze zmarszczoną spódnicą. Tak na oko sięgać będzie do kolan. - Czerwony to ulubiony kolor Louisa... – spojrzała na mnie znacząco, a ja przełknęłam głośno ślinę.

- Na małe tête-à-tête jest idealna – stwierdziła Fizzy, szczerząc się przy tym. No właśnie dlatego nie chcę tej sukienki, bo będzie prowokować Lou, ale mimo to bardzo mi się spodobała.

- Wiki...- usłyszałam za swoimi plecami głos Zuzi.

- Co? – spytałam, odwracając się w jej stronę.

- Co myślisz o tej? - pokazała mi zwiewną jasnobłękitną sukienkę. Ulubiony kolor Nialla to niebieski. Poczułam delikatne ukłucie w sercu i łzy szybko napływające do oczu. Ta ironia losu! Ale nie mogę się rozpłakać, bo wszystko wyjdzie na jaw! Wymierzyłam sobie mentalny policzek, przejęłam sukienkę od Zuzi i z uśmiechem na twarzy odezwałam się. - Teraz czas na was, panny singielki Tomlinson

- Z takimi sukienkami jak te, które już dla was widzę, to niedługo - stwierdziła Zuzia, a potem zerknęła na mnie i zanurkowałyśmy między wieszakami. Dla każdej z nich wybrałyśmy po trzy kreacje, które dzięki naszemu talentowi przypadły dziewczynom do gustu. Gdy juz każda z nas miała zapas sukienek do założenia, Lottie zawołała:

- Kierunek przymierzalnie!

 Z uśmiechami na twarzy pobiegłyśmy do przebieralni. Pierwsza sukienki przymierzała Lottie. Z nią nie było dużego problemu, bo zakochała się w pierwszej kiecce, którą założyła a naprawdę wyglądała w niej cudownie!

Fizzy długo nie była w stanie znaleźć idealnej sukienki dla siebie i w końcu wybrała tę miętową, w której ja przypominałam trupa, a ona anioła.

Zuzia nawet nie chciała założyć sukienki wybranej przez Lottie, a my jej schowałyśmy tę kremową, w której wyglądała okropnie babcinie! Miała dylemat między grzeczną sukienką od Fizzy i moją, ale moja cudowna perswazja przekonała ją do dobrego wyboru.

Przymierzywszy czerwoną sukienkę, stwierdziłam, że jest cudowna. Jak się ją ubrało, to nie była taka wyzywająca, jak wydawała mi się na początku. Pasowała do mojej subtelnej opalenizny. Oznajmiłam już dziewczynom, że biorę tą, gdy Zuzia przypomniała mi o tej jasnobłękitnej. Przymierzyłam ją, ale miałam ogromny dylemat. Obydwie bardzo mi się podobały, ale Lottie i Fizzy namawiały mnie na tę czerwoną i nie chciałam wzbudzać żadnych podejrzeń, więc wybrałam właśnie ją. Oddając niebieską pracownicy sklepu, patrzyłam na nią z żalem. Tak jakbym oddawała ukochaną pamiątkę, a to przecież była tylko sukienka!

Gdy zapłaciłyśmy za sukienki, wyszłyśmy ze sklepu zadowolone z udanych zakupów, ale tak jakby czegoś nam nadal brakowało.

- Wiecie co teraz? – odezwała się Fizzy. Popatrzyłyśmy po sobie i chórem wrzasnęłyśmy tak, że aż patrzyli się na nas ludzie.

- Buty!

Na zakupie butów się nie skończyło, poszłyśmy jeszcze szukać dodatków i torebek, a dziewczyny dla jaj chciały pójść do 1D World, ale w ostatniej chwili im to odradziłam. To znaczy wyciągałam je za drzwi. To byłby obciach iść do sklepu, gdzie wszędzie jest pełno One Direction, czyli mojego chłopaka i chłopaka, którego kocham. Raj, nie? Udało mi się odciągnąć je jak najdalej się dało od tego miejsca, więc wylądowałyśmy gdzieś w Central Parku. Z toną toreb opadłyśmy na ławkę. Nie było nas praktycznie spod nich widać.

- Mam juz dość... - jęknęła Zuzia.

- Żartujesz sobie? – prychnęłam. - To nasz pierwszy wypad tylko we cztery w Nowym Jorku! Nie mam zamiaru go przesiedzieć na ławce w parku!

- Nawet jeśli to Central Park? - spytała z nadzieją w oczach Fizzy.

- Nie ma mowy! - zaprotestowałam.

- Niech ci będzie... - powiedziała Lottie, ciężko wzdychając.

- To dokąd teraz? - spytała Zuzia.

No właśnie... Dokąd? Zaczęłam się uważnie rozglądać. Park jak park. Pełno zieleni. Zielona trawka, na której ludzie urządzają sobie pikniki, ćwiczą jogę czy grają w football. Nie wspomnę już o obściskujących się parkach. Gdzieś za nami było jeziorko, a dookoła nas pełno zielonych drzew, znad koron których widać było wielkie wieżowce. Nie ma to jak Nowy Jork... Mój wzrok napotkał małą dziewczynkę z balonikiem z żyrafą. Tak! Tego właśnie było mi trzeba! Od razu zawołałam

- Idziemy do zoo!

- A co z torbami? - jęknęła Fizzy.

- Odłożymy do przechowalni - odparła Zuzia, która wydawała się przekonać do mojego pomysłu.

- A potem skoczymy na jakiś dobry obiad - dodała Lottie. - Może do tej francuskiej restauracji vis-à-vis hotelu?

W tym samym momencie zadzwonił mój telefon. Ocho, G zaczyna się nudzić! Westchnęłam i odebrałam:

- Halo?

- Hej! Jak się bawicie? - zawołała przesłodzonym głosem, cały czas chichocząc. – Harry, przestań! - pisnęła cicho. Nie mogłam się nie uśmiechnąć.

- A dobrze - odparłam - ale ty chyba bawisz się lepiej. Pozdrów Harry'ego.

- Wredna jesteś - normalnie widziałam to jej zabójcze spojrzenie. - a co teraz robicie? - spytała chyba po to, żeby zmienić temat.

- Idziemy właśnie do Central Park Zoo, a później coś zjeść. - powiedziałam.

- To świetnie się składa! Na 14/15 będzie gotowy obiad - oznajmiła. Obiad? Co?

- Gdzie? - spytałam.

- W hotelu, a gdzie? – prychnęła. - Wiedziałaś, że apartament Nialla ma kuchnię? - nie i nie było mi to potrzebne do szczęścia, ale dzięki za info.

- Teraz wiem - odparłam zaciętym głosem. - To widzimy się w hotelu.

- Pa! - zawołała, a potem zanim zdążyła się rozłączyć, usłyszałam jakieś piski.

- Kto to był? - spytała Lottie.

- Gabi. O czternastej, piętnastej mamy wrócić na obiad - wyjaśniłam.

- Jakbym była w domu... - bąknęła niepocieszona Fizzy.

- Dajcie spokój - odezwała się Zuzia. - Przez ostatnie trzy dni jadłyśmy w McDonaldzie, więc ja potrzebuję domowego posiłku!

- Zobaczymy, czy wyjdzie im coś jadalnego... - mruknęła Lottie.

- Harry umie gotować - stwierdziła Fizzy, na co Lottie zmroziła ją wzrokiem. - No co? - brunetka popatrzyła na nią nierozumiejąco.

- Mówiłaś, że ci przeszło... - westchnęłam.

- W większości - wymamrotała Lottie. Uśmiechnęłam się do niej pocieszająco i przytuliłam ją.

- Teraz nie myślmy o tym. Wyrzucamy z głowy wszystkich facetów! Idziemy znaleźć pingwiny z Madagaskaru! - zawołałam.

- I króla Juliana! - dodała Zuzia i popędziłyśmy do zoo.

 Stwierdziłam, że nikt nie jest za stary na to, żeby iść do ogrodu zoologicznego. Za każdym razem to może przynieść tyle dziecięcej radości. Te zwierzaki, te kolorowe baloniki, piszczące dzieci - taka czysta sielankowa radość. Normalnie żyć, nie umierać!

Jako fankom „Madagaskaru” udało nam się odnaleźć wszystkie zwierzaki z filmu, ganiając się z tekstami „Kowalski, raportuj!” czy „Melman, Gloria cię kocha”... Tak… My bardzo dojrzałe intelektualnie, ale brakowało mi takich wygłupów w ostatnich dniach.

Gdy wróciłyśmy do hotelu, do apartamentu dziewczyn wpadł przerażony Niall. Coś miałam wrażenie, że Harry i Gabi rozpanoszyli się w jego kuchni. Chłopak zawołał rozpaczliwym głosem:

- Błagam, ratujcie, bo mi kuchnię zdemolują!

- Aż tak z nimi źle? - spytała Lottie.

- Nawet nie pytaj – blondyn machnął ręką.

- Dobra, idę ich ogarnąć - mruknęłam, wymijając wszystkich i kierując się w stronę apartamentu Horana. Nie sądziłam, że wejdę tu choć raz podczas tego pobytu, a jednak. Z kuchni dochodziły jakieś wrzaski.

- Oddaj mi mikser! - krzyknęła Gabi. Wymieniłam zaniepokojone spojrzenia z Niallem. Wow! Zauważał, że istnieję! Jakiś postęp. Szczerze mówiąc, i tak bałam się wejść do tej kuchni.

- Nie! - Harry pisnął jak baba. - Masz jakiś słaby przepis.

- Sam jesteś słaby! – oczami wyobraźni widziałam, jak dziewczyna pokazała mu język.

- O nie! Ja jestem mistrzem kuchni!

- Może takim jak całowania, panie Harry ‘Klęska’ Styles?

- Osz ty!

Ta cała sytuacja zdawała się być groźna. Kto wie, co tej dwójce w kuchni wpadło do głowy i czy nie wymyślą sobie, żeby się pozabijać? Usłyszeliśmy jakiś huk, a potem pisk i Harry wybiegł z kuchni.

- STYLES! JA CIĘ KIEDYŚ ZAMORDUJĘ! - wrzasnęła Gabi, wychodząc z pomieszczenia cała w mące. Na ten widok Horan jęknął.

- Mówiłem, że mi zniszczą kuchnię! - ale oni go zignorowali. Harry patrzył na G z miną niewiniątka.

- Za co?

Dziewczyna podeszła do Hazzy i zdmuchnęła mąkę z rąk prosto w jego twarz. Jak dzieci, jak dzieci…

-Za twarz!

- Za ładna? - spytał chłopak, wypluwając mąkę z ust. Boże, źle z nimi... G strzeliła facepalma.

- Łudź się dalej, ptasi móżdżku - prychnęła dziewczyna.

- Ha! Nie zaprzeczyłaś!

- Jestem oazą spokoju... - G odezwała się szeptem i brzmiała, jakby chciała sama siebie przekonać. Cała sytuacja była nad wyraz… komiczna. Ledwo powstrzymywałam się od tego, żeby nie wybuchnąć śmiechem, kiedy tak na nich patrzyłam.

- Jak na razie to udajesz bałwanka.

- A ty upiora z opery.

- Ja przynajmniej się nie rozpuszczę na zimę!

- Ja mam całą twarz!

- Z marchewki i węgla!

- Nie spadł na mnie żyrandol!

- Grabisz sobie, skarbie.

- Wygrywam, kochaniutki - nie ma to jak ambitna kłótnia. Chociaż w sumie lepsza taka niż te moje i Horana w stylu krzyczymy, jak bardzo się nienawidzimy i wyzywamy od najgorszych rzeczy świata. Tak... Bardzo się kochamy. Kłótnia G i Hazzy przerodziła się w bitwę na spojrzenia. A żadne z nich nie miało zamiaru odpuścić. To był idealny moment, żeby im przerwać.

- Nie chcę wam przeszkadzać w tym jakże zajmującym starciu, ale... - odezwałam się, ale Niall wszedł mi w pół zdania:

- Kiedy obiad? - uśmiechnęłam się, słysząc jego wesoły głos.

- Kiedy wyzwolę się z tej maki - mruknęła Gabi.

- Tak długo? - jęknął Niall.

- Dzięki, Niall, za wiarę we mnie.

- Polecam się na przyszłość - uśmiechnął się. Co mu się stało, że ma taki dobry humor? To dziwne... Coś mu się w tej głupiej blond łepetynie poprzestawiało, czy to może dlatego, że czuł już zapach jedzenia?

- To pomóż naszej mentalnej blondynce w sprzątaniu. Potrzebuję prysznica! - jęknęła dziewczyna i wyparowała z pokoju.

Na szczęście nie musieliśmy aż tak długo, jak wydawało się to Horanowi, czekać na obiad, bo okazało sie, że problemy z mąką pojawiły się podczas robienia deseru. Więc z tejże atrakcji zrezygnowaliśmy. Trudno się mówi. Obiad nawet im się udał, choć wolałabym pójść do tej restauracji, do której chciały iść dziewczyny. Po skończonym posiłku, postanowiłam uciec od zmywania naczyń i Louisa, więc poszłam się przejść do parku. Sama ze swoimi własnymi myślami. Oczywiście długo ciszą i naturą się nie nacieszyłam, bo zadzwonił mój telefon. Popatrzyłam na wyświetlacz. Louise? A no tak... Jako stylistka chłopaków jest w NYC.

- Halo? - odezwałam się.

- Wiki? Przeszkadzam ci? -spytała.

- Nie, wal śmiało - odparłam.

- Mam do ciebie takie pytanie – zaczęła. - czy mogłabys się zająć Lux przez najbliższą godzinę lub dwie? - Zająć się Lux? Serio? Nie mam co robić? Ale z drugiej strony, Louis nie bedzie się mnie czepiał, że mu tak po prostu uciekłam... Co mi szkodzi?

- Nie ma sprawy - odpowiedziałam, uśmiechając się. W sumie już zdążyłam się stęsknić za malutką.

- Ratujesz mi życie! - w jej głosie było słychać wyraźną ulgę. - Wyślij mi adres, to ci ją podrzucę za jakieś 10 minut.

- Już się robi.

- Dzięki wielkie. Do zobaczenia

- Pa! - rozłączyłam się.

No to tyle by było z mojego chwili tylko i wyłącznie dla mnie. Zero czasu na rozkminy życiowe! Zero czasu na obmyślanie tego, co trzeba zrobić, żeby stary Niall powrócił.

Siedziałam na ławeczce i wdychałam nowojorskie powietrze. Nim zdążyłam się odprężyć albo chociaż choć trochę pomyśleć, zobaczyłam na horyzoncie Louise z Lux. Podniosłam się, żeby się z nimi przywitać.

- Cześć - odezwała się Louise. -  Dzięki wielkie, że się zajmiesz Lux.

- Nie ma sprawy - uśmiechnęłam się. - Dla mnie to bedzie czysta przyjemność.

- To ja lecę. Lux, daj buziaka mamie - malutka dziewczynka cmoknęła swoją mamusię. - Przyjadę po nią za dwie godzinki, w sam raz, żeby zdążyć na MSG.

- Ok - odparłam, a Louise wsiadła do taksówki. - Lux, machamy mamie na papa, tak?

- Papa! - zawołała dziewczynka i pomachała pulchną dziecięcą łapką. Taksówka Louise odjechała, a ja złapałam Lux za rękę.

- To jak, malutka? Idziemy na plac zabaw? - spytałam.

- Tak! – zawołała. - Tolia, pójdziemy na huśtawkę?

- Oczywiście! I będziemy się huśtać tak długo, jak będziesz chciała - powiedzialam. Mała twarzyczka rozjaśniła się.

- To fajnie!

- No pewnie, że fajnie! – uśmiechnęłam się do niej. - Co dzisiaj robiłaś, Lux? - spytałam.

-  Jadłam taki piśny obiadek!

- A przed obiadkiem?

- Słuchałam piośeniek.

- Tak? A kto ci śpiewał? Mama?

- Nie! Nialluś! - zakrztusiłam się własną śliną. To dziś wcześniej zajmował się nią Niall? Serio? Chociaż w sumie... Może by ją tak podpytać? Przeciez małe dziecko chyba się nie skapnie...

- Naprawdę? A co ci śpiewał?

- Jakąś smutną piosenkę, a ja chciałam coś wesołego! I Nialluś zrobił się smutny... I mi też było smutno, że był smutny - dziewczynka zrobiła smutną minkę.

- To nie twoja wina - powiedziałam.

- Tolia, to czemu Nialluś jest smutny? - i tak oto Lux znowu mnie zagięła. Co ja jej powiem? Prawdę? Przecież i tak by tego nie zrozumiała.

 - Nie wiem – powiedziałam, ale widząc jej przygnębioną minę, dodałam. - A pamiętasz jaką piosenkę śpiewał?

Dziewczynka zmarszczyła czółko, zastanawiając się niezwykle intensywnie.

- To było jakoś tak: „On my own, pretending she's beside me”. Dalej nie pamiętam - powiedziała.

Nie musiała pamiętać dalej. Ja i tak już wiedziałam swoje. Niall śpiewał dziś „On my own”! To po prostu mówi samo przez się. On musi, musi mnie kochać! Nie widzę w tym żadnego innego racjonalnego wyjaśnienia. I myśli, że jest w tej miłości sam. Ale nie jest, ja też go kocham… i co z tego, że on kocha mnie, a ja kocham jego, skoro nie możemy być razem? Nie możemy nawet się pogodzić?! Głupi van der Woodsen zabronił nam tego, co najważniejsze w życiu. Więc w sumie nie wiele mylimy się, śpiewając „On my own”. Kochamy się, ale w samotności. To wydaje się śmieszne. Pewnie się teraz dziwisz, pamiętniczku, dlaczego nie mogliśmy się pogodzić. Gdyby to tylko było takie łatwe… Gdybym w tamtym momencie, dowiedziawszy się tego od Lux, mogła rzucić wszystko i pobiec do Nialla i z nim być, to zapewne bym tak zrobiła. A jedyne, co było mi wolno w tamtym momencie, to uśmiechnąć się do dziewczynki i pójść z nią na huśtawki. Na szczęście ganianie za Lux po parku pomogło mi zapomnieć o Niallu choć na chwilę. Dobrze było się czymś zająć, gdy myśli płatały figle.

Najbardziej przerażające w tamtej części dnia było to, że minęła niezwykle szybko. Czas spędzony z Lux wydawał się trwać zaledwie kilka sekund i czas było wybierać się na MSG. Tak właściwie dopiero w momencie, w którym usiadłyśmy razem z G w garderobie, dotarło do mnie, że to już dziś. Dziś cały świat wysłucha naszego promującego singla i nieświadomie pozna historię mojej nieszczęśliwej miłości. Mam nadzieję, że widownia, a przede wszystkim Louis, kupi tę bajeczkę o poszkodowanych przez życie nastolatkach.

Siedziałam i nerwowo wystukiwałam jakiś rytm na blacie toaletki. Zgodnie z poleceniem van der Woodsen czekałyśmy na stylistkę.

- Ciekawe na kogo trafimy – znudzona zastanawiałam się na głos, obracając w palcach flakonik perfum, który stał na  stoliku.

- Szczerze, nie obraziłabym się za Louise – stwierdziła G, która siedziała z nogami wyciągniętymi na dwóch krzesłach.

- Ona ma chłopaków – odparłam, robiąc przy tym smutną minę.

- Skąd wiesz?

- To ich stylistka, a poza tym mówiła mi to godzinę temu, jak odbierała Lux.

- Szkoda – westchnęła Gabi. - Fajnie się z nią szyło.

Pokiwałam głową. Wtedy drzwi się otworzyły i zobaczyłam w nich dziewczynę o fioletowo siwych włosach. Louise!

- O kim tak plotkujecie? – spytała z uśmiechem na twarzy.

- O tobie- odparłam.

- Mam nadzieję, że w pozytywnym sensie – zaśmiała się.

- A jakżeby inaczej – uśmiechnęłam się. -  A co cię sprowadza w nasze skromne progi?

- Jak to co? – zdziwiła się dziewczyna. - Jest koncert. Wy na nim występujecie. Powinnyście wyglądać porządnie, wiec oto jestem! – oznajmiła, a ja poczułam, że zaczynam się cieszyć jak dziecko.

- Nie miałaś przygotowywać chłopaków? – spytała podejrzliwie G.

- Już to zrobiłam, a detalami zajmuje się Sophie, więc czas się zabrać za was, dziewczyny. Ktora idzie na pierwszy ogień? – spytała.

-  Ja! – pisnęłam jak dziecko. Louise zobaczywszy sukienkę, którą miałam założyć po koncercie, czyli tę moją czerwoną, stwierdziła, że nie ma co wydziwiać i mam ją w tej chwili założyć, bo to był, jak to ujęła, świetny zakup. Do tego kazała mi założyć granatowe trampki. Tak, żeby nie było zbyt elegancko. Fajne połączenie kolorów, nie? Moje włosy zostały wyprostowane, przez co teraz wyglądały na jeszcze bardziej proste niż w rzeczywistości. Właściwie to były proste jak struny. Do tego zrobiła mi taki ładny makijaż, że aż ledwo siebie rozpoznawałam w lustrze. Wiem, że to mówi wiele o mojej skromności, ale wyglądałam bosko. Chcę stylistkę na stałe! Niestety Louise zmusiła mnie, żebym pozostawiła bransoletkę od Louisa na nadgarstku, co mnie utwierdzało w przekonaniu, że jest ona symbolem nie naszej miłości, ale mojego zniewolenia. Dziś na scenie się uwolnię. W pewnym sensie.

Gdy skończyła ze mną, zabrała się za Gabi.

- Ja tego nie włożę! – pisnęła dziewczyna, gdy Louise chciała ją zachęcić do włożenia sukienki.

- To tylko sukienka! Ona cię nie zje! – próbowała ją przekonać stylistka.

- Jest różowa! – nie do końca. Ja tam bym to bardziej nazwała fioletem, ale dla G wszystko, co choć w najmniejszym stopniu przypomina róż, jest różowe.

- No dobra... – westchnęła Louise. - Znajdziemy coś innego.

- Nie mogę pójść w jeansach? – G popatrzyła na nią błagalnie.

- Chyba sobie żartujesz! Nie ma mowy! – prychnęła.

-  To jest Summer Concert Night! – dodałam, patrząc na Gabi bez cienia współczucia.

- No właśnie! Ubiorę cię w sukienkę, czy tego chcesz czy nie!

- Możesz liczyć na moją pomoc – powiedziałam, uśmiechając się przy tym złowieszczo, na co obydwie się zaśmiałyśmy.

- Pomocy! – pisnęła przerażona G.

- Bo będzie różowa! – zagroziła Louise.

- Już siedzę cicho...

Przygotowanie G zleciało za szybko, a koncert zdążył się zacząć.  Zrobiłyśmy krótką rozśpiewkę z Savanem, żeby rozgrzać głos i przy okazji zabić czas.

Krew w żyłach zmroziło mi dopiero wtedy, gdy z głośników wydobyło się to: „Locked w kulisy”. To już. Znów poczułam ten stres, jak przed występem na O2 Arenie. Tyle, że tu będzie kilka razy tyle osób co tam i znów One Direction będzie nam podnosiło poprzeczkę. Chwyciłam w dłonie gitarę i ruszyłyśmy przez korytarze backstage’u. Stanęłyśmy za kulisami. Chłopcy właśnie kończyli śpiewać „Best Song Ever”. Po tej ich piosence, trochę zepsujemy wesoły nastrój panujący na widowni.

Skończyli. Na widowni rozległy się brawa, a chłopcy ukłonili się i zbiegli za kulisy.

- I jak się podobało? – spytał Harry.

- A jak miało być? – spytałam. – Nie chcę wychodzić po was na scenę!- jęknęłam.

- Tak jakby nie masz wyboru – wtrącił Zayn.

- Dzięki za pocieszenie.

- Nie martw się. Poczekamy tutaj na was, żeby dodać wam otuchy – powiedział Lou i przytulił mnie. – a teraz dajcie czadu!

W tym samym momencie usłyszałam głos prowadzącego imprezę:

- Panie i panowie, a teraz Locked i i ich debiutancki singiel „Pretend we’re ok”!- usłyszałam brawa i to był czas, żeby wyjść na scenę. Oczywiście jak się można było spodziewać prowadzący, zadawał nam pytania, tak jak innym wykonawcom. Nas zapytał się, o czym jest ta piosenka. Lekko drżącym głosem, opowiedziałam na zmianę z G, historię o poszkodowanych przez los nastolatkach, kurczowo ściskając gitarę. Byłam lekko… sparaliżowana. Niestety pytania szybko się skończyły i prowadzący zniknął ze sceny. Trema musiała szybko mnie opuścić, gdyż muzyka sama się dla nas zagrać nie mogła. Po głębokim oddechu byłam gotowa podbić serca ludzi moją piosenką. A widownia wyglądała sto razy lepiej niż w teatrze, bo tu nikogo nie było widać. Przypominała raczej gwieździste niebo, które bije brawa i piszczy jak szalone.

Sądząc po reakcji widowni, chyba im się spodobało. Zeszłyśmy uradowane ze sceny za kulisy, gdzie przywitały nas oklaski chłopaków.

- No, no, no, nieźle! – powiedział z uznaniem Liam.

- Dobry początek – dodał Zayn.

-  Prawie tak dobrze jak my. Jeszcze trochę pracy przed wami. – stwierdził Harry, który najwyraźniej nie dopuszczał do świadomości tego, że mogłybyśmy mieć lepszy debiut od nich i przy okazji chciał się poprzechwalać.

- Rozumiem, że w tym możemy liczyć na wasze wsparcie – uśmiechnęła się do niego Gabi.

- Naturalnie. Na pewno prywatne lekcje się opłacą... – Tak… Ja tam już wiem, co Harry miał na myśli przez prywatne lekcje! Na szczęście Niall im przerwał.

- Ładna piosenka. Sama napisałaś? – spytał mnie, uśmiechając się lekko. Głupi. Przecież doskonale wiedział, że ją sama napisałam. Słyszał ją już drugi raz. Gdy wysłuchał jej za  pierwszym razem, pokłóciliśmy się, a potem… jakby to ująć… przeprowadziliśmy dokładną analizę tekstu… Uśmiechnęłam się na samo wspomnienie.

- Tak – odparłam dumnie.

- Naprawdę? – zdziwił się Louis. - Van D mówił, że wam znajdzie jakiegoś tekściarza.

-  Jednak Wiki go ubiegła – uśmiechnął się Niall. Chyba był najwyraźniej zadowolony, że zaśpiewałam tę piosenkę. Jakby nie patrzeć, ta piosenka była piosenką dla niego. G walnęła za to Horana w ramię.

- Stop... Nie ogarniam- Lou zrobił niezwykle inteligentną minę. -  O co chodzi w tej piosence?

- Słyszałeś już przy pytaniu od prowadzącego – mruknęła Gabi.

- A tak naprawdę? Wiki, ty ją napisałaś, powiedz – brunet spjrzał na mnie wyczekująco. Cholera. Nie wystarczy mu to, co wie?

-  Ja... – zaczęłam. Może by tak powiedzieć prawdę? Ciekawe, jaka byłaby jego mina… – Chodzi o to, że był taki związek, w którym dziewczyna była zakochana do szaleństwa w pewnym chłopaku, ale z przyczyn wyższych musieli się rozstać. Ta dziewczyna została zmuszona do związku z innym chłopakiem – powiedziałam trochę za szybko. Niall popatrzył na mnie zaniepokojonym wzrokiem. Chyba on też nie chciał, żeby się wydało. Już miałam kontynuować, gdy zrobiła to za mnie Gabi.

- Ale oni nic do siebie nie czuli. Udawali, że są zakochani, jednak tak nie było. Więc dziewczyna śpiewa do swojej miłości. Koniec pieśni – zakończyła.

- A co to za dziewczyna? – dopytywał się Louis. Mówił ci ktoś kiedyś, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła?

- To... – zająkałam się. Co teraz zrobić?! Louis patrzyła na mnie wyczekująco, a ja miałam wrażenie, że jeśli zaraz czegoś nie powiem, to on się domyśli i złamię mu serce na miliard kawałeczków. Moje rozpaczliwe poszukiwania wytłumaczenia, przerwało ostentacyjnie ciężkie westchnienie Gabi.

- Możesz mu powiedzieć... – popatrzyłam na nią pytająco, a ona rzuciła mi spojrzenie z serii „ratuję ci tyłek”.

- Na pewno? – spytałam.

- Jak widać pan ciekawski musi wiedzieć... – mruknęła dziewczyna.

- Czyli? – tak, serio Louis jest niezmiernie ciekawski.

- To była moja siostra- powiedziała dziewczyna. Co? Jej siostra? To ona ma siostrę?

- Że co?! – zdziwił się chłopak.

- Chłopak chorował na schizofrenię, więc pod koniec ich związku twierdził, że jej nienawidzi.

- Tak mi przykro – powiedział Lou, ale miałam wrażenie, że nie było mu przykro. - Ale dlaczego napisałaś tę piosenkę ty, Wiki? – serio, Tomlinson?!

- Dla G to było zbyt ciężkie, a to przesłanie jest ważne, że trzeba być w szczerym związku z miłości – wyjaśniłam.

- Tak jak my – stwierdził Louis. Uśmiechnął się i przytulił mnie. Gdybyś tylko wiedział… - a niezniszczalna G ma swoją słabość! – oberwał od niej w głowę. - Ała!

- Nie bij mi chłopaka! – popatrzyłam na nią z udawaną złością. Ach my aktorki…

-Zasłużył!

- No w sumie...

- I ty, Brutusie, przeciwko mnie?! – chłopak popatrzył na mnie z niedowierzaniem, a ja pokazałam mu jezyk.

- Czy po tym wykładzie możemy juz iść jeść? – spytał zniecierpliwiony Niall.

- Pewnie. Do Nandos? – zaproponował Liam.

- Za chwilę do was dołączymy – powiedziałam i poczekałam, aż chłopcy odejdą, żeby zwrócić się do Gabi. - Z tym chłopakiem to tak na serio?

- No coś ty! Ja nawet siostry nie mam!

- Jesteś geniuszem!

- Wiem. Co do zasady uratowałam ci tyłek! Tylko na jak długo...

- Mam nadzieję, że dłużej niż trasa koncertowa...

W tym samym momencie zadzwonił mój telefon. Na wyświetlaczu pojawiło się nieprzyjemne „Van D's Office”. Czego on teraz ode mnie chce? Pokazałam G telefon i wymieniłyśmy zdziwione spojrzenia.

- Lepiej to odbierz - poradziła dziewczyna.

- Ta... – mruknęłam i nacisnęłam zieloną słuchawkę. – Tak, słucham?

- Victorio, tu Veronique - czyli osobista sekretarka van der Woodsena, dziewczyna, która w upalny dzien w skąpej sukience rozprowadzała zimne napoje w sali konferencyjnej. - Pan van der Woodsen chce się z tobą widzieć.

- Ze mną? - zdziwiłam się.

- Tak. Prezes czeka na ciebie w swoim biurze.

-----------------------

Hej!

dziś piszę na koniec ale nie mam nadzieje, że przeczytacie ;)

wiem nie pisałam od stu lat, ale liceum daje mi mocno w kość.. nie martwcie się nie kończę s tym! bo przerwałabym chyba w najciekawszym momencie ;3 następny rozdział będzie zawierał treści nie dla dzieci i przemoc ale co to dla Was jak przebrnęłyście przez wszystko to będzie lajcik ;)

no i komentujcie!

p.s. wyczuwam powrót weny, bo mam nareszcie ferie!!!

Wiku.xxx