36. It didn’t mean a thing… I lied.

Witajcie!
oto dziś mamy najpiękniejszy dzień w tym roku! dziś są urodziny mojego przyszsłego męża (hahaha narazie on o tym nie wie)! tak Niallowi już dwudziestka stuknęła! co za staeuch! ale i tak go kocham <3 jakby tego było mało dziś na świat przyszła wielka szczęściara czyli moja siostra cioteczna Lenka <3 zazdroszczę możliwości dzielenia swych urodzin z Niallem. może, będzie z niej piosenkarka? tylko się zastanawiam jak w przyszłości będę musiała godzić urodziny mojego męża z urodzinami mojej siostry... coś się wymyśli! tej mojej kochanej dwójce, życzę wszystkiego naj na całę życie :)
i ogłoszenie parafialne. oficjalnie mówię, iż nasza bohaterka nazywa się Wiktoria Mieczkowska, a wszelkie inne nazwiska były spowodowanie jej problemami tożsamościowymi, no bo nie oszukujmy się, jak się ma taki mindfuck w życiu, to kto nie ma ze sobą problemów?

miłego czytania i owocnego komentowania
Wiku.xxx

P.S.tekst dnia by pan Rrrrrrrrr od wosu - żydzi z pejczami :)  

36. It didn’t mean a thing… I lied.

Nienawiść. Kogo teraz nienawidziłam? Van der Woodsena. A za co? Bo kazał mi kogoś nienawidzić. A kogo kazano mi nienawidzić? Nialla Horana. Jego nienawidziłam swoją drogą, ale żeby mnie do tego zmuszać?! Co to, to nie! Muszę przestać, żeby postawić się Modest! 

Gdy wróciłam do garderoby, tylko skinęłam na resztę głową i odmawiając jakichkolwiek opowieści, o tym co działo się u van der Woodsena, zarządziłam, że idziemy do domu. 

Po drodze milczałam. Louis kilkukrotnie dopytywał  się, czy szef nic mi nie zrobił i powtarzałam mu z tysiąc razy, że nic się nie wydarzyło, ale uspokoił się dopiero, gdy Harry zarządził małą imprezę na cześć ‘Locked’. Wiedziałam, że powinniśmy pójść spać, żeby być choć trochę przytomni na jutrzejszym balu, ale jakaś nieznana siła przemówiła do mnie i kazała zostać.

Głośna muzyka, przyjaciele, alkohol, śmiech... To wszystko pomogło mi się zrelaksować. Choć czułam, że moja głowa jest ciężka; że szumi mi w uszach i cały świat zdawał się być za szklaną ścianą; poczułam się lepiej. Czasem w życiu potrzebna jest mała chwila zapomnienia. Nawet jeśli jest ona bardziej szalona niż się zaplanowało. 

Było tak koło północy, gdy ktoś zaproponował grę w butelkę. Propozycja została przyjęta ze sporym entuzjazmem, którego normalnie o tej porze bym się nie spodziewała. Zadania były różne. Od całkiem głupich i niewinnych do tych o wiele odważniejszych. Wszystko dookoła zlewało się w jedną całość, więc czym prędzej odstawiłam drinka na bok, obiecując sobie, że tego wieczoru nie wypiję ani łyczka więcej. Zaczęłam myśleć jaśniej, gdy na zegarze wybiła pierwsza, a za oknem rozpętała się burza. Wtedy butelka wypadła na mnie. Zobaczyłam ten uśmieszek na twarzy Liama i zaczęłam się bać:

- Właściwie to nigdy nie widzieliśmy, jak tańczysz... - odezwał się.

- Przecież tańczyłam na balu i teraz podczas koncertu - popatrzyłam na niego nierozumiejącym wzrokiem.

- Tak, ale nie o taki taniec mi chodzi!

- A o jaki niby?

- Balet. Nigdy nie widzieliśmy, jak tańczysz balet!

- I nie zobaczycie, bo jestem w tym beznadziejna!

- Zaraz... - wtrącił się Zayn. - To ty tańczysz balet? Taki jak w „Jeziorze łabędzim”?

- Taki jak w „Jeziorze”, ale już nie tańczę, a poza tym wyrzucili mnie ze szkoły baletowej, bo byłam beznadziejna.

- Nieprawda!  - zaprotestowała Gabi. - Przecież doskonale wiesz, że umiesz tańczyć! 

- Nie! Nie umiem - mruknęłam.

- Nie bądź uparta, Wiki. Doskonale wiem, że umiesz tańczyć - powiedział Louis. Zobaczyłam ten błysk w jego oczach. Ten sam, co wtedy, gdy tańczyliśmy nad jeziorem Loch Ness. 

- Zaraz się upewnimy! - Liam zatarł ręce. - Twoim zadaniem jest zatańczenie fragmentu „Jeziora łabędziego”!

- Co?! Tak bez muzyki? Bez rozgrzewki i baletek? To ponad moje siły!

- O nie... Jeśli jesteś dobrą tancerką, to to wszystko ci nie przeszkodzi, bo jest coś jeszcze - uśmiechnął się Liam. - Zatańczysz w deszczu!

- Chyba was pogrzało! Nie zatańczę w środku burzy! To niebezpieczne! - zaczęłam protestować. Oni chyba sa nienormalni! Ja nie zatańczę! Ja nie umiem! I do tego ten deszcz!

- Mówiłem ci, Liam, że ona tego nigdy nie zrobi. Gdyby umiała, to by zatańczyła - prychnął Niall. Do tamtego momentu nie miałam zamiaru tańczyć, ale słowa Irlandczyka podziałały na mnie jak płachta na byka. Skoro Niall Horan chce zobaczyć, jak tańczę, i przy okazji ocipieć z wrażenia, to proszę bardzo!

- A żebyś wiedział, że to zrobię, Horan - prychnęłam, patrząc na niego z wyższością. Czy mi się zdaję czy w kąciku ust blondynka czaił się uśmiech? Ten uśmieszek zawsze mnie nakręcał. Poczułam dreszcz ekscytacji przebiegający przez moje ciało. – Zatańczę, ale jeśli pozwolicie, zrobię to z Gabi. Teraz zapraszam na dwór. Tylko przygotujcie się na to, że będziecie mokrzy z wrażenia - mruknęłam.

- I właśnie za to cię kocham - uśmiechnął się Lou. Wywróciłam oczami i podniosłam się z podłogi.

Po chwili wszyscy byliśmy na ulicy. Środek nocy i do tego ulewny deszcz. Po prostu idealnie. Sceneria do tańca doskonała. Wedle życzenia moich przyjaciół postanowiłam razem z Gabi zatańczyć pas de quatres z „Jeziora łabędziego”. Co z tego, że byłyśmy tylko dwie, skoro już z dziesięć tysięcy razy tańczyłyśmy to w ten sposób na lekcjach baletu! Chłopcy patrzyli na nas jak dzieci, które po raz pierwszy zobaczyły sklep z cukierkami. Tylko Niall miał niezwykle wymowną minę. Gdy skończyłyśmy tańczyć, chłopcy zaczęli bić brawo, a my dygnęłyśmy zgrabnie. Dawno nie tańczyłam w ten sposób. Brakowało mi tego.

- Czy to jest naprawdę wszystko, na co cię stać? – spytał kpiąco Horan, niszcząc magiczną atmosferę. - Tak zatańczyć mógłby każdy z nas...

- Tak? To jak według ciebie powinnam zatańczyć, Horan? Skoro jesteś taki mądry, to może mi pokażesz? - moje oczy ciskały piorunami w głupkowato uśmiechającego się blondyna. Podszedł do mnie. Nie wiem, co go do tego skusiło, może alkohol, ale odezwał się:

- Zatańczę, jeśli ty zatańczysz ze mną - szepnął. Już z jednym ostatnio tańczyłam. Co oni mają z tym tańcem?!

- Nie sądzę, byś tańczył to, co ja

- Może powinnaś się przekonać? - uniósł wyzywająco brew. 

Zawsze lubiłam udowadniać ludziom, że są w błędzie i że to ja jestem lepsza, dlatego bez większego zastanowienia przyjęłam wyzwanie Nialla.

- Dobrze. Zobaczymy, kto tutaj umie tańczyć! – mruknęłam. - Niech wygra najlepszy.

- Stary, ty nawet nie wiesz, w co się pakujesz! - zawołał Louis, żeby przekrzyczeć ulewny deszcz.

- Nie martw się o mnie. Jestem Irlandczykiem, a Irlandczycy zawsze sobie radzą, zwłaszcza w tańcu. 

- Żeby nie było, że nie ostrzegałem, jak z nią przegrasz!

- Kto powiedział, że zamierzam przegrać?! - odparł Horan, a ten jego głupi irlandzki uśmiech nie schodził mu z twarzy. Zdjął marynarkę i rzucił ją Liamowi. „Jakbyśmy byli w ‘Step up’ ” - pomyślałam. Będzie ciekawie. Nie czekając na nic, chłopak podszedł do mnie i zaczęliśmy tańczyć. Pierwszy raz od dawna poczułam jego dotyk. Ciepło jego dłoni było wyczuwalne nawet przez przesiąknięty wodą, przylepiający się do mojego ciała materiał sukienki. Jego taniec miał w sobie sporo tańca irlandzkiego, a mój baletu, ale o dziwo, to do siebie pasowało. Nie potrzebowaliśmy muzyki, by tańczyć zgodnie. Rytm wyznaczał deszcz uderzający w dachy londyńskich domów. Zapomniałam o Bożym świecie. Liczył się tylko taniec, dzięki któremu znów poczułam te idealne dłonie i to niespokojne bicie serca; dzięki któremu przeszywały mnie te niebieskie oczy. Widziałam w nich o wiele więcej niż nienawiść. Znów poczułam tę magiczną więź miedzy nami, a już byłam pewna, że ona przepadła. Na zawsze. 

Do brutalnego świata nie przywróciły mnie oklaski przyjaciół ani okrzyki, jacy to byliśmy świetni, tylko jedno puste spojrzenie Nialla. 

Wróciliśmy do środka i nie dbając o to, żeby się przebrać w suche rzeczy, usiedliśmy na ręcznikach i kontynuowaliśmy grę. Normalni, trzeźwi ludzie by tak nie robili, ale że nie byliśmy ani normalni, ani trzeźwi, nie przejmowaliśmy się i zabawa trwała dalej. Mój nieco pijany umysł przyłapał się kilka razy na patrzeniu na Irlandczyka, z czego nie byłam zadowolona, ale zaczęłam się niepokoić dopiero wtedy, gdy nie mogłam oderwać od niego wzroku. Moje czujne oczy śledziły jego każdy nawet najmniejszy ruch. To jak odgarniał grzywkę opadającą na czoło czy to jak przygryzał wargi, gdy zastanawiał się nad odpowiedzią na pytanie. W tamtej chwili zdawał się być ideałem. Błąd. On zawsze był ideałem. 

Kiedy tak byłam zajęta przyglądaniem się, jakie to urocze cienie rzucają rzęsy blondyna na jego policzki (taa… wcale nie byłam pijana!), nie zauważyłam, że butelka wypadła na mnie.

- Wiki! - głos Gabi wyrwał mnie z tego dziwnego otępienia.

- Tak? Co? Znowu ja? – mruknęłam. - Co mam tym razem zrobić? - spytałam zrezygnowana. 

- Masz pocałować Nialla - oznajmiła. Nie sądziłam, że najlepsza przyjaciółka może zrobić mi coś takiego!

- Chyba żartujesz!

- Z języczkiem - dodała.

- Ja tego nie zrobię - powiedziałam, choć tak naprawdę moje serce odtańczyło właśnie taniec szczęścia i wołało 'Pocałuj! Pocałuj!'. Przecież nie mogę się przyznać do tego, że tego chcę!

- Uwierz mi, skarbie, że to zrobisz!

- A co jeśli ja się nie zgadzam? - Niall nie wyglądał na zbyt zadowolonego perspektywą całowania się ze mną.

- Sorki, ale obydwoje zgodziliście się na zasady tu obowiązujące, więc nie możecie tak po prostu powiedzieć nie! - wtrącił się Harry.

- Ale... - zaprotestowałam.

- Im szybciej się pocałujecie, tym szybciej będziecie mieli to za sobą - czy Liam chciał mnie w ten sposób pocieszyć? Tak trochę mu nie wyszło...

- Dobra. Tylko szybko - zgodził się Niall, przyjmując minę wielkiego cierpiętnika.

- Niall skarbie, nie martw się. Mnie też nie uśmiecha się całowanie z tobą- odparłam, uśmiechając się kąśliwie

- Koniec gadania, czas na całowanie! - zawołała Gabi.

- Tylko nie przyssij się za bardzo do mojej dziewczyny, Horan, bo skopię ci ten twój irlandzki tyłek - mruknął Lou.

- Chciałbym zauważyć, że po pierwsze, ty mi ją odbiłeś, a po drugie, zaciągnąłeś ją do łóżka!

- Tak? To może trzeba było lepiej jej pilnować! - prychnął Louis.

- Ja jej ufałem! To ty musiałeś ją zdobyć, nie zważając na uczucia innych!

- Ale to mnie kocha, nie ciebie! Gdyby  kochała, to by nie zostawiła ciebie dla mnie!

- I tu znów chciałbym zauważyć, że to ja ją zostawiłem po tym, jak to ją uwiodłeś, a ona nie była wystarczająco silna żeby się oprzeć temu twojemu gejusiowatemu wyglądowi!

- To może trzeba było przypieczętować wasz związek, zanim zdążyła stracić dla mnie głowę!

- Ja, w przeciwieństwie do niektórych, nie nalegam na takie rzeczy, bo to nie powinno być pochopną decyzją!

- A mi się zdaje, że to nie było pochopne!

- Tak? A jak wyjaśnisz to, że byłeś jej pierwszym? Że ona ciebie wtedy nie kochała? Że potem czuła się okropnie i żałowała tego? - nie mogłam już tego dłużej słuchać! Czy oni serio muszą się kłócić o mnie? Naprawdę nie ma lepszych tematów?

- Chłopaki, przestańcie! Wiem, że to wina alkoholu, ale jeszcze chwila  i rzucicie się sobie do gardeł! 

- Wiktoria ma rację! Te wasze kłótnie są nudne! - mruknął Harry. - i Niall, nie próbuj mi wmówić, że to nie był pretekst, abyśmy wszyscy zapomnieli o zadaniu... 

- I co jeszcze?! - niebieskooki chyba naprawdę się zdenerwował.

- Nic, tylko się całujcie, bo nudno!!! - ponaglił nas lokowaty. 

Wszyscy popatrzyli na mnie wyczekująco. No tak, to moje zadanie. Wzięłam głęboki oddech i zbliżyłam się do farbowanego blondyna. On też zaczął się przybliżać i z każdą kolejną sekundą moje serce zdawało się bić coraz szybciej i głośniej. Nie wierzyłem w to, co się dzieje, a tymczasem mogłam już policzyć wszystkie plamki w jego tęczówkach. Starałam się doszukać jakiś emocji w tych pięknych oczach, ale to, co widziałam było jedynie pustą obojętnością albo twardym oporem. Poczułam jego oddech na swoich wargach, nasze nosy się zetknęły. Nie zwiał - mamy sukces. Do tej chwili sądziłam, że ucieknie i nic z tego nie będzie, a on jest coraz bliżej...

- Pamiętaj, że ma być z języczkiem! - nie ma to jak ostatnie rady G. Miałam ochotę jej coś zrobić, ale aktualnie byłam, delikatnie rzecz ujmując, zajęta. Nie mogę tego przeciągać w nieskończoność. Przysunęłam się jeszcze kilka centymetrów i przycisnęłam usta do jego warg. Nic. Zero reakcji. Ledwie poczułam smak jego ust. Odsunęłam się i popatrzyłam w jego oczy. Zimny upór. Chociaż… Czy mi się zdaje, czy te góry  lodowe w jego oczach topnieją?

- Miało być z języczkiem! A to to nawet nie był prawdziwy pocałunek! Tak się całują przedszkolaki! - oburzył się Harry. 

Już chciałam naskoczyć na loczka, ale wtedy zobaczyłam to, czego mi tak brakowało -ten błysk w oczach blondyna. Ten, dla którego nie było miejsca w dotychczas pustych oczach chłopaka. A potem...  Pocałował mnie. On. Nie ja jego, tylko on mnie. Nie sądziłam, że to kiedykolwiek się stanie. Zdezorientowana dopiero po kilku sekundach oddałam pocałunek. Bałam się, że to zaraz się skończy, a tymczasem chłopak pogłębiał pocałunek. Poczułam jego dłonie na swoich policzkach; jak zatapiają się w moje wilgotne włosy, odgarniając je z twarzy. To był bardzo delikatny pocałunek, ale też pełen namiętności. Nikt, powtarzam nikt, nigdy mnie tak nie całował. Tylko on. Odnalazłam swoje prywatne niebo na ziemi. Tylko on był w stanie mi je dać . Z całej siły zacisnęłam powieki, modląc się, żeby to nie był sen albo jeszcze lepiej, żeby to wszystko okazało się być złym snem i żebym obudziła się przy Niallu. 

W końcu, choć nie powiem, żeby było mi to na rękę, chłopak zakończył pocałunek, odsuwając mnie. Miałam wrażenie, że tracę punkt oparcia, stojąc nad przepaścią i że trzymam się na koniuszkach palców, żeby nie stoczyć się w dół. Otworzyłam oczy i gwałtownie nabrałam powietrza. 

- No, no, no! To było coś! - uśmiechnął się Harry.

 - Dla takich atrakcji warto grać w tę denną grę – stwierdził Zayn. Wszyscy dookoła to przeżywali, a ja skusiłam się, żeby zerknąć na Nialla. Błąd. Co zobaczyłam? Po tych iskierkach w jego oczach nie było już ani śladu, została tylko ta zimna pustka. To najgorsze, co może być! Wolałam, jak mnie nienawidził, a nie zamykał się w tej cholernej twierdzy obojętności.  

- Wiecie co, ja już chcę iść spać. Mam dosyć tej zabawy - oznajmiłam i po prostu wyszłam. Pobiegłam na górę i nie zważając na wołania moich przyjaciół, wpadłam do sypialni i rzuciłam się na łóżko. Ukryłam twarz w poduszce i poczułam, jak łzy zaczynają toczyć się po moich policzkach.

Stop! Dlaczego płaczę?! Podniosłam się i otarłam oczy. To chyba niemożliwe, że płakałam przez to, że Niall był obojętny. Błagam! Co to ma być?! Zaczynam wariować! Przecież mam Louisa, który mnie kocha a ja kocham jego... Wszystko jest tak, jak być powinno. Tylko dlaczego nie jestem w stanie przeżyć obojętności chłopaka, którego nienawidzę? Dlaczego jego pocałunki były lepsze niż... Nie! Nie były! 

     Usłyszałam pukanie do drzwi. Nie odezwałam się. Nie miałam ochoty z nikim rozmawiać. Najlepiej udam, że usnęłam. 

- Wiki, to ja - w tym domu tylko Gabi mogła odezwać się po polsku. Nadal nie pisnęłam słowa. - Wiem, że nie śpisz! Chcę pogadać! – szepnęła poirytowana.

Niechętnie podniosłam się z łóżka i poczłapałam do drzwi, żeby wpuścić brunetkę do środka. 

- Wiki, ty chyba nie płakałaś?  - spytała, widząc moją twarz. Wzruszyłam ramionami i po chwili dziewczyna zamknęła mnie w swoich objęciach.

- Dlaczego chciałaś, żebym go pocałowała? - odezwałam się w końcu. 

- To był eksperyment.

- Eksperyment? Gra na moich nerwach?

- Wiki, to był jedyny sposób, żeby sprawdzić, czy on jeszcze coś do ciebie czuje – wytłumaczyła. - Jak było?

- Źle. Bardzo.

Dziewczyna przytuliła mnie mocniej. Znów te głupie łzy pociekły po moich policzkach.

- Naprawdę? Nie było tego po was widać...

- Pocałunek był idealny. Tak, jakby na kilka chwil się otworzył, a potem... Potem znowu zobaczyłam tę okropną pustkę w jego oczach, jakby już go nie było. 

- Będzie dobrze, Wikuś, albo przynajmniej lepiej. Masz Louisa, który zwariował na twoim punkcie!

- Ja wiem, tylko...

- Tylko ty bardziej kochasz Nialla... - nie odpowiedziałam. Nie umiałam się do tego przyznać. Przecież ja bardziej kocham Louisa. - Mam rację, Wiki? - dziewczyna nie chciała ustąpić.

- Gabi, wiesz, że ja nie mogę. 

- Możesz! Nikt ci nie zabrania go kochać! To normalna rzecz! Można kogoś kochać i nie być z tą osobą.

- Ale ja bardziej kocham Loui...

- Tak?! - wpadła mi w pół słowa. - Naprawdę? Kogo próbujesz oszukać? Ja przecież dostrzegam, jak na niego patrzysz; jak przez niego cierpisz. Nie jestem ślepa. Widziałam, jak całowałaś Nialla. Z Louisem nigdy tak nie było...

- Gabi, proszę cię. I tak nie powiem, że go kocham bardziej... 

- Nie musisz. Ja wiem, że go kochasz bardziej.

- Co z tego?! To nic nie zmienia! Jestem dziewczyną Louisa i będę nią przez najbliższe półtora roku! Nie mam prawa kochać nikogo innego.

- Wiesz, że twoje serce nie będzie stosować się do tego, co masz zapisane w umowie? – spojrzała na mnie pobłażliwie. 

- W ten sposób mi nie pomagasz... – mruknęłam.

- Masz rację. Nie będę cię tym męczyć, ale wiedz, że jakbyś nie miała z kim pogadać, to ja tu dla ciebie jestem. I nie rób głupstw! 

- To wszystko jest jednym wielkim głupstwem, więc sorry... A teraz, proszę cię, chcę być sama!

- Dobrze, ale pamiętaj, najgorsze, co możesz robić, to oszukiwać samą siebie.

Dziewczyna westchnęła cicho i opuściła pokój. Zostałam sama z moimi myślami i ostatnimi słowami Gabi, które wciąż rozbrzmiewały echem w mojej głowie. Ja nie oszukuję samej siebie! Niech wszyscy przestaną myśleć, że wiedzą o mnie wszystko! Bo tak naprawdę to nikt nic o mnie nie wie! Może z wyjątkiem ciebie, pamiętniczku. 

Kiedy już myślałam, że w końcu zyskałam chwilę spokoju tylko dla siebie, drzwi do pokoju zaskrzypiały.

- Błagam was, naprawdę nie chce mi się z wami gadać - mruknęłam, żeby potencjalny niechciany towarzysz sobie poszedł. Nie zostałam wysłuchana i po chwili, ktoś objął mnie od tyłu w pasie i oparł brodę na moim ramieniu. Po zapachu rozpoznałam w przybyszu Louisa. No pięknie...

- Wiki, co się dzieje? - spytał zmartwionym głosem.

- Nic. Ja po prostu nie mogłam tak dłużej.

- Czy to ma związek z tym zadaniem?

- Nie... Tylko za dużo alkoholu jak na jeden raz.

- Naprawdę? - ucieszył się. - Czyli wszystko w porządku?

- Czemu miałoby nie być? - zdziwiłam się. Ja już tych facetów nie rozumiem!

- Wiesz, ten taniec... I pocałunek... – ach! więc o to chodzi… Mogłam się domyślić!

-Chyba nie jesteś o to zazdrosny… - westchnęłam.

- Nie, jeśli dla ciebie to było tylko zadanie... - odparł, patrząc na mnie tak, że jasne było, że oczekuje odpowiedzi. 

- Lou, jak mogłeś pomyśleć, że to cokolwiek znaczyło? Teraz liczysz się tylko ty - skłamałam. Przecież nie mógł poznać prawdy. Nie mogłam mu powiedzieć, że ten pocałunek coś dla mnie znaczył. On by tego nie przeżył. Tak bardzo cieszył się z tego, że jesteśmy razem, że świadomość tego, że pocałunek z Niallem był wyjątkowy; że poruszył moje serce, by go zniszczyła. Rozpadłby się na tysiąc małych kawałeczków… Nie mogę mu tego zrobić.

- To dobrze - uśmiechnął się. - Dla mnie też liczysz się tylko ty - powiedział a potem złożył na moich ustach pocałunek. Chociaż ten nie był taki, jak ten z Niallem, nie mogłam go nie oddać. Wtedy by się domyślił  Na szczęście mój nadal pijany umysł pomógł mi wyłączyć myślenie i mogłam rozpłynąć się w tym pocałunku, który chcąc nie chcąc, budził moje pożądanie. Te pocałunki... Wiedziałam, do czego doprowadzą i nic z tym nie zrobiłam. Nie przerwałam tego, tylko oddałam swój los w zachłanne ręce chłopaka...