48. You think he still loves you? No, probably not…

Miałam wrażenie, że odkąd się położyłam minęła dosłownie minuta. Obudził mnie chlust zimnej wody, więc poderwałam się z krzykiem. Zobaczyłam stojącą nade mną Gabi z pustą szklanką w dłoni.

- Za co to?! - spytałam, zasłaniając sobie dłonią oczy, gdyż raziło mnie ostre, poranne słońce.

- Za to, że jeżeli nie podniesiesz się w ciągu pięciu sekund, to bardzo się spóźnimy i Van der Woodsen nas  zamorduje! - zawołała dziewczyna.

- Nigdzie nie idę! - zaprotestowałam. Dziś nie miałam na nic ochoty, nic mnie nie obchodziło. Nawet to, że van D się wścieknie, jeśli nie przyjedziemy punktualnie.

- Właśnie, że idziesz! Też sobie dzień na marudzenie wybrałaś! - prychnęła dziewczyna. - Wstawaj! Już! - powiedziała głosem nieznoszącym dyskusji.

Mruknęłam tylko coś pod nosem i podniosłam się z łóżka, nie dbając o to, czy wstaję prawą czy lewą nogą. Byłam wściekła. Wściekła na G za to, że mnie obudziła. Wściekła, bo byłam przez nią teraz mokra. Wściekła na Van der Woodsena za to, że każe nam nagrywać piosenkę, gdy mogłybyśmy zwiedzać Nowy Jork. Wściekła na to, że na dworze jest taki upał, a wewnątrz wszystkich budynków temperatura jest wręcz równa zeru. Wściekła, bo nie wiedziałam, w co się ubrać. I wreszcie wściekła na Horana. Gotowałam się w środku. Czułam się oszukana. Jednego dnia mnie całował, twierdził, że będzie mu ciężko beze mnie, a następnego mnie tak po prostu olał. Co jeśli zrobił to specjalnie? Jeśli właśnie dając mi głupie ziarnko nadziei, a potem je miażdżąc, postanowił odegrać się za to, co mu zrobiłam? Czy naprawdę był taki okrutny? Czy teraz śmiał się z mojej głupoty i naiwności?

- Skąd ten bulwers? - zdziwiła się Gabi, gdy ze złością przetrząsałam walizkę w poszukiwaniu czegoś do założenia. - Chyba nie przez to, że się nie wyspałaś?

- Horan mnie olał - wyjaśniłam.

- Jak to cię olał? Kiedy? - popatrzyła na mnie pytającym wzrokiem.

- Wczoraj - odparłam, chwytając ubranie. - gdy wieczorem byłam w kuchni po picie, on przyszedł. Spytałam się go, jak mu minął dzień, a on mnie klasycznie olał. Mruknął coś, obrzucił mnie obojętnym spojrzeniem i tak szybko, jak zrobił popcorn, opuścił kuchnię - wyrzuciłam z siebie z prędkością karabinu maszynowego, nie zwracając uwagi na to, czy brunetka zrozumie którekolwiek słowo. Weszłam do łazienki, nie czekając na reakcję dziewczyny. Szybko ubrałam się, załatwiłam poranną toaletę, po czym wróciłam do pokoju, gdzie czekała na mnie zdezorientowana Gabi.

- Wiki, jesteś pewna, że on po prostu się nie bał, że ktoś was zobaczy? - odezwała się. Widziałam, że próbuje odnaleźć jakieś logiczne wytłumaczenie tej sytuacji.

- Ja mu się nie kazałam ze mną całować! – krzyknęłam. - Czy rozmowa ze mną byłaby taka złe? - spytałam z pretensją w głosie.

- To faceci. Nie zrozumiesz ich - westchnęła ciężko dziewczyna.  – Natomiast jeśli naprawdę cię olał, to nie jest warty twojej złości - stwierdziła, starając się uśmiechnąć pocieszająco. - a teraz musimy biec! - pospieszyła mnie.

Śniadanie zjadłyśmy w samochodzie, który zawiózł nas do studia nagraniowego, więc o moim ukochanym jajku sadzonym musiałam zapomnieć, co nie poprawiło mi humoru. Musiałam zadowolić się croissantem i kawą. Jak to mówią, praca wymaga wyrzeczeń...
Wchodząc do studia, zerknęłam na zegarek. Była siódma rano. Siódma rano!!! Oni sobie chyba żarty robią! Miałam ochotę kogoś zabić za tak wczesną porę. A ja się dziwiłam, że przez centrum Nowego Jorku przejechaliśmy tak szybko! Na szczęście dzięki temu, że wcześniej zaczęliśmy, udało nam się szybciej nagrać całość tej głupiej piosenki. Dlaczego głupiej? Proste odpowiedź - gdy śpiewa się ten sam wers przez parę godzin, to bywa trochę frustrujące!
Dowiedziałyśmy się też, że jutro odbędzie się próba do koncertu w związku z corocznym Summer Concert Night, a pojutrze występ. Resztę czasu dostałyśmy na zwiedzanie Nowego Jorku, co przyjęłyśmy z wielkim entuzjazmem. Co prawda mamy chodzić po mieście z chłopakami z 1D i furą ochroniarzy, ale i tak będzie fantastycznie. O ile nie zaatakują nas rozwścieczone fanki… Choć patrząc na to z drugiej strony, mogłaby to być dość... ciekawa przygoda i sposób na to, by się urwać ochroniarzom. Ach te moje szatańskie pomysły! Tylko szkoda, że nie można ich wykorzystać...

Gdy wszyscy dotarliśmy na miejsce spotkania, okazało się, że jest nas całkiem sporo - my, chłopcy i dziewczyny. W sumie była nas dziesiątka. Jak mini wycieczka. Robiliśmy wokół siebie sporo szumu, zwracając uwagę większości mieszkańców Nowego Jorku. Nasz pochód posuwał się z prędkością żółwia lądowego przez rozdawanie autografów i robienie sobie zdjęć z fanami. Jednak nawet gdybyśmy nie byli sławni, to i tak nie przeszlibyśmy niezauważeni. W szczególności przez pewną piątkę idiotów, która się wygłupiała i nami - dziewczynami, które jarają się jak głupie każdym miejscem, które pojawiło się w jakimkolwiek filmie czy serialu.

W końcu ochroniarze się wkurzyli i wepchnęli nas do minivana, więc skończył się nasz cudowny, swobodny spacer po Wielkim Jabłku.

Postanowiliśmy popłynąć na wyspę ze Statuą Wolności. Wolę nie mówić, co się działo na tej łodzi, bo chłopcy prawie nas zatopili, więc ja - żeglarka patentowa - poczułam się bezpiecznie dopiero na lądzie. Kolejnym problemem wydawałoby się wspięcie się na samą Statuę Wolności, jednak był jeszcze jeden szkopuł - mój lęk wysokości, który po niekończących się namowach przyjaciół (i ze względu na ich przewagą liczebną) musiałam przezwyciężyć, czego patrząc z perspektywy, ewidentnie nie żałuję. Odczucia na górze zdecydowanie rekompensowały fizyczne i psychiczne trudy wspinaczki. Panorama z tarasu widokowego w koronie Statuy była nieziemska. Z jednej strony ocean, czyli błękitny bezkres, a z drugiej Nowy Jork - nowy świat. Z uśmiechem na twarzy przyglądałam się efektom pracy tysięcy ludzkich rąk. Kiedyś mogłabym tu zamieszkać... Gdybym tylko miała możliwość ukryć się tu i zostać już na zawsze... Obejrzałam się przez prawie ramię. Kilka metrów ode mnie stał ochroniarz w czarnych okularach przeciwsłonecznych. Wiedziałam, że czujnie obserwuje każdy mój nawet najmniejszy ruch. Wolałam nie odnajdywać reszty pilnujących nas facetów w czerni. Lepiej było udawać, że są to tylko jacyś mężczyźni, którzy przez przypadek zwiedzają to samo co my. Niestety nie było tak łatwo...

Po długich błaganiach udało nam się namówić ochroniarzy na drugie podejście do spaceru po mieście. Te wszystkie sklepy, teatry i szkoły tańca na Brodwayu, 5th Avenue. Było fenomenalnie, a ja nie rozstawałam się z Louisem. Zachowywaliśmy się trochę jak zakochana para na wakacjach w Wielkim Jabłku, a z drugiej strony jak dwójka przyjaciół, którzy śmieją się bez przerwy i wygłupiają. Aż trudno by było komukolwiek powiedzieć, że nasz związek przeżywa ciężką próbę. Jak nic w gazetach będzie o nas szumiało i huczało, ale przecież o to właśnie Van der Woodsenowi chodzi, nie?

Reszta stanowiła raczej mniej oddzieloną od społeczeństwa grupę, gdyż Zuzia i Liam postanowili jeszcze się nie ujawniać ze swoim związkiem, a Harry jak to Harry, jak zwykle musiał z kimś romansować, więc to, że flirtował z G, nikogo nie dziwiło. Za to Horan od czasu do czasu obrzucał któreś z nas nienawistnym spojrzeniem i tyle.

O zachodzie słońca dotarliśmy na taras widokowy na szczycie Empire State Building, gdzie Lou odciągnął mnie na bok, gdy reszta robiła sobie zdjęcia. Schowaliśmy się za rogiem, gdzie nie było nikogo, aby zaznać choć chwili spokoju i prywatności.

- Już nie musisz tak stać przy tej ścianie. Przecież nie spadniesz! - westchnął chłopak, gdyż ja i mój kochany lęk wysokości przeżywaliśmy właśnie kryzys, gdyż wyżej nigdy nie byliśmy. No nie licząc samolotów... ale w samolotach się tego nie czuje!

- A właśnie, że spadnę! - jęknęłam.

- Skarbie, ze mną nie musisz się niczego bać. Nie spadniesz. Ja ciebie nie puszczę - brunet złapał moją dłoń i powoli poprowadził mnie w stronę barierki. Czułam, że jest mi trochę słabo i bez przerwy zamykałam oczy, aż wreszcie słabym uściskiem śliskich od potu dłoni złapałam kurczowo chłodną barierkę. Chłopak stanął za mną i złapał balustradę tak, że równocześnie obejmował mnie ramionami.

- I co? Jest tu tak strasznie? - spytał, a jego oddech łaskotał mój kark, wywołując przyjemne dreszcze.

- Nawet nie - mruknęłam, próbując przekonać samą siebie.

- Mówią, że jeśli masz Manhattan u stóp, to tak, jakbyś miał u stóp cały świat - powiedział. No, no, no... Jakie metafory...

- Coś mały ten „cały” świat - odparłam, ze złośliwym uśmieszkiem na twarzy, chcąc się z nim podrażnić.

- To była przenośnia!

- Wiem, głupku! - uśmiechnęłam się i musnęłam ustami jego policzek.

- Ja głupkiem?! - obruszył się chłopak. - Ja ci zaraz pokażę, panno przemądrzalska! - już miał zacząć mnie łaskotać, gdy go powstrzymałam, przytrzymując jego ręce.

- Jeśli w ten sposób wypadniemy, to cię zamorduję!

- Obawiam się, że wtedy nie będziesz już miała okazji.

- Masz w sumie rację, więc nawet się nie wysilaj - mruknęłam, a potem dodałam. - ale widok rzeczywiście jest cudowny. Lepszy niż ze Statuy Wolności.

- Przyjdziemy tu kiedyś z naszymi dziećmi. Co ty na to? -odezwał się.

- Z dziećmi? - zdziwiłam sie, zerkając na niego.

- Tak, z dziećmi - odparł, uśmiechając się. - Kiedy już będziemy starzy i grubi, a ty jeszcze będziesz miała rozstępy...

- Ej! - sprzedałam mu kuksańca, na co chłopak się roześmiał. - Bardzo zabawne - mruknęłam.

- No co? Taka prawda! Jeśli będziemy mieli dużo dzieci, to...

- Błagam cię, przestań! - jęknęłam.

- To i tak będę cię kochać.

- Oj słodzisz, Tomlinson, słodzisz!

- Słodzę, bo cię kocham - szepnął mi do ucha uwodzicielskim głosem. - Wiesz co? Mam coś dla ciebie.

- Dla mnie? – spytałam. - A z jakiej to okazji?

- A z takiej, że jesteśmy w Nowym Jorku - odparł i sięgnął do kieszeni. Wyjął z niej pudełeczko i położył je na mojej dłoni.

- Chyba nie zamierzasz mi się oświadczyć? - spytałam zaniepokojona.

- Chciałabyś! Nie dla psa kiełbasa!

- Ej! Jesteś okropny!

- Już się tak nie denerwuj - uśmiechnął się przepraszająco i wskazał na prezent. –Zobacz, co jest w środku.

Otworzyłam jasnobłękitne pudełeczko. Tak jakoś dziwnie kojarzyło mi się z tymi od Tiffany'ego. W środku znalazłam śliczną bransoletkę z kryształową zawieszką w kształcie serduszka.

- Lou! Jaka śliczna! - zachwyciłam się.

- Piękna bransoletka dla pięknej dziewczyny - odparł, a ja wywróciłam oczami. Słodził zdecydowanie za bardzo jak na mój gust, ale co ja mogę z tym zrobić, skoro w ten sposób okazuje swoje uczucia? Juz wolę, żeby przesadnie słodził niżeli wydzierał się na mnie.

Chwilę później drogocenna ozdoba spoczywała na moim chudym nadgarstku.

- Mam do ciebie prośbę – zaczęłam. - Przestań słodzić!

- Dobra. Od teraz będę uwodzicielem - oznajmił, po czym złożył pocałunek na mojej szyi. - Wiesz, że Nowy Jork to doskonałe miasto, żeby grzeszyć? - szepnął kusicielskim głosem prosto do mojego ucha. - Taka grzeczna panna jak ty przy takim niegrzecznymi chłopaku jak ja... Perfekcyjna kombinacja. Możemy się urwać i porobić ciekawsze rzeczy niż zwiedzanie... Myślę, że hotelowe łóżko idealnie się do tego nadaje...

- Jesteś niemożliwie zboczony.

- Czyż nie to właśnie cię podnieca, skarbie? - musnął ustami skórę na moim ramieniu.

- Uważaj, bo szybciej ty się podniecisz, a po tobie to będzie widać!

- Wredna!

- Czyż nie to cię do mnie przyciągnęło? Od początku byłam dla ciebie wredna, co zadziałało na ciebie jak magnes - stwierdziłam.

- To bądź dla mnie wredna po wszystkie wieki wieków, a nie będę dla ciebie zboczony.

- Hej! Gołąbeczki! - usłyszeliśmy wołanie Gabi. - Koniec tego miziania! Idziemy na Times Square! - oznajmiła, co spowodowało, że zapiszczałam z radości i pociągnęłam Louisa za rękę w stronę windy na dół.

Na Times Square po zmroku jest dokładnie tak jak na filmach. Telebimy, słynna reklama coca-coli i setki innych, w tym plakatów z najnowszymi produktami, a także broadwayowskimi musicalami. Do tego niezmierzone tłumy turystów i przechodniów. Było tu jak w bajce. To powinien zobaczyć każdy co najmniej raz w życiu. Coś jak pielgrzymka do Mekki dla wyznawców Islamu. Nowy Jork jest swoistą Mekką wszystkich marzących o wielkich karierach, czy to muzycznych, czy na Broadwayu czy w dziedzinie mody. Zazdroszczę wszystkim, którzy mieszkają w stolicy amerykańskiego snu. Ja muszę się zadowolić zaledwie kilkoma dniami.

Gdy Harry pociągnął Louisa w stronę jakiegoś niezwykle ważnego sklepu, którego nazwy nie chcieli nam zdradzić, zatrzymaliśmy się, aby na nich zaczekać. Ukucnęłam, aby zawiązać sznurowadło, które mi się właśnie rozwiązało.

- Fajna bransoletka - usłyszałam przesycony jadem głos Horana. Uniosłam głowę i zobaczyłam nad sobą rozzłoszczone oblicze blondyna. Jak to możliwe, że nawet będąc wściekłym, pozostawał niezwykle pięknym? To po prostu nielogiczne!

- O co ci chodzi?! – syknęłam, podnosząc się. Stanęłam twarzą w twarz z panem humorzastym.

- O nic – odparł. – Powiedziałem tylko, że masz ładną bransoletkę. Nowa?

- Tak, dostałam od Louisa – wycedziłam przez zęby. Irlandczyk prychnął z pogardą.

- Widzę, że chłopak zaczyna się bać, że cię straci…

- A co ciebie to obchodzi?! Postanowiłeś się jednak do mnie odezwać? Znudziło ci się olewanie mnie?

- Bo nie mam co robić, tylko z tobą gadać… - on znowu zaczyna. A ja już się łudziłam, że znowu będzie dobrze, ale z nim najwidoczniej nie może być tak być.

- Tak? Czyli dla ciebie to, co się wydarzyło, gdy Tomlinsonów nie było, nic nie znaczyło? Nie pogodziliśmy się?

- Nie. Nigdy nie mówiłem, że się pogodziliśmy, a tamto… To była dla mnie tylko rozrywka. Wiesz, skoro ty używasz mnie jako przerywnika, żeby napalić się na Tomlinsona, to dlaczego ja nie mogę użyć ciebie w ten sam sposób?

-  Ja… Ja myślałam, że ci na mnie zależy, że mnie kochasz – wyjąkałam z przerażeniem, wpatrując się w jego znów puste oczy. Gdzie się podziało to ciepło, które widziałam jeszcze wczoraj rano, gdy mnie całował? Ono musi gdzieś tam być! Po prostu musi! Ja nie wierzę, że to wszystko było grą!

- Tego nie powiedziałem. Przynajmniej w ostatnich dniach – stwierdził.

- Napisałam dla ciebie piosenkę! Przecież jej wysłuchałeś i całowałeś mnie! Pamiętasz ostatnią noc? Chcesz mi powiedzieć, że to wszystko było kłamstwem? Że nie miałeś tego na myśli, gdy powiedziałeś mi, że mnie odzyskasz? – spytałam drżącym głosem.

- Tak! – krzyknął. – Nie tylko ty masz licencję na zmianę zdania!

- Pewnie! – prychnęłam. - Czepiaj się mnie teraz o wszystko!

- Skoro tak bardzo tego chcesz, to proszę bardzo! – uśmiechnął się tak, jakby robił mi łaskę w związku z tym.

- Czym ja sobie na to zasłużyłam? – spytałam.

- Ty już dobrze wiesz czym!

- Dałbyś sobie spokój, co?! – popatrzyłam na niego znużonym wzrokiem.

- Nigdy!

- To gnij sobie z tym swoim nigdy do końca życia! – syknęłam, próbując nie rzucić się na niego z pięściami na środku Times Square, bo to byłaby… mała sensacja. - Nie chce cię znać!

- To nie znaj! – chłopak zmarszczył brwi.

- Gdyby to było takie proste...

- A niby nie jest? Spójrz na mnie! – tak, Horan, tobie udawanie, że mnie nie znasz wychodzi cudownie. Normalnie gdybym nas nie znała, pomyślałabym, że naprawdę się… nienawidzimy? To jak w końcu jest naprawdę, bo ja przestaję ogarniać!

- Już tyle ćwiczysz, że zdziwiłabym się, gdyby tak nie było – mruknęłam.

- Och dziękuję! Ale ty musisz nad tym popracować, bo wychodzi ci to żałośnie!

- Bo ja mam uczucia!

- Doprawdy? – popatrzył na mnie z lekceważącym uśmieszkiem. - Nie zauważyłem!

- To patrz i ucz się! Teraz jestem zraniona i odchodzę! – odparłam i odwróciłam się na pięcie.

- A idź do diabła! – krzyknął za mną Horan, co prawda nie zdążyłam daleko odejść, bo przede mną wyrósł z nikąd Louis, który momentalnie spoważniał, widząc moją minę.

- Kochanie, co się stało? – spytał z troską w głosie.

- Widzę, ze trafiłaś! – prychnął Niall, który nadal stał gdzieś za mną. Miałam ochotę mu coś zrobić, ale wzięłam tylko głęboki oddech i usiłowałam skupić się na szaroniebieskim kolorze oczu Louisa. W myślach powtarzałam jedno zdanie: „Spokojnie, Wiki, spokojnie”. Na  szczęście Gabi, jakby czytała mi w myślach, skarciła Nialla.

-  Horan, ogarnij się! Zobacz, ilu tu jest ludzi!

- Chodźmy już stąd – poprosiłam bruneta.

- Ale co się stało? – dopytywał się. Westchnęłam ciężko.

- Horan jest jak zwykle chamem bez uczuć – wyjaśniłam, tępo wpatrując się w punkt za plecami chłopaka.

- Ja mu zaraz… - zaczął brunet.

- Lou, proszę – zatrzymałam go. - chcę już stąd iść...

- Jak sobie życzysz, kochanie – uległ chłopak i chwycił mnie za rękę. Kątem oka zobaczyłam, jak Gabi próbuje przemówić Horanowi do rozumu, a ten trwał uparcie wielce obrażony. Stąd ich głosy były ledwo słyszalne, ale ja wytężyłam słuch.

 -... będę robił, co mi się podoba - mruknął blondyn.

- A mi się podoba dać ci w twarz w centrum Nowego Jorku, więc kopytkuj, sarenko, do hotelu! - syknęła Gabi, a chłopakowi przygłupi uśmiech zniknął z twarzy. Miałam ochotę się roześmiać, ale tak trochę nie wypadało, więc wtuliłam się w ramię Louisa i kroczyliśmy dalej spacerkiem w stronę hotelu.

Gdy stanęliśmy przed drzwiami do mojego i G apartamentu, Lou zapytał:

- Chcesz porozmawiać? - w tych jego szarobłękitnych oczach było tyle troski i miłości, że aż rozdzierało mi serce. Przygryzłam wargę. Muszę mu się wygadać... Z pominięciem kilku drobnych szczegółów.

- Dobra. Wchodźmy - odparłam cichym głosem.

Weszliśmy do apartamentu, a potem do mojej sypialni. Zamknęłam drzwi, żeby nikt nieproszony lub wścibski nam nie przeszkadzał i usiedliśmy na łóżku naprzeciw siebie. Patrzyłam tępym wzrokiem na panoramę Manhattanu rozciągającą się za wielkim oknem za plecami chłopaka. Przez chwilę milczeliśmy, a brunet gładził kciukiem wierzch mojej dłoni. Przygryzłam dolną wargę i niepewnie przeniosłam wzrok na chłopaka, który cierpliwie czekał. Jego oczy zadały mi nieme pytanie. Pokiwałam głową. Wiedziałam, że nadszedł ten moment, w którym będę gadać, a on będzie słuchał. Kto jak kto, ale Louis potrafi słuchać. Po chwili zebrałam się w sobie i odezwałam się:

- Nienawidzę go. Z każdą chwilą coraz bardziej go nienawidzę –„ a zarazem coraz bardziej za nim tęsknię, coraz bardziej go kocham” - dodałam w myślach. -  Cokolwiek by się nie działo, on zawsze musi się na mnie wściekać. Cały czas wytyka mi wszystkie błędy i drze się na mnie nawet całkowicie bezpodstawnie! Dziś zaczął się na mnie wydzierać przez bransoletkę od ciebie! – no dobra, ja się zaczęłam na niego wydzierać, ale pomińmy ten tyci szczegół. Zaczęłam krzyczeć, bo wybuchnęłam! Musiałam mu wygarnąć za to, co zrobił! -  Myślałam, że w końcu skończą mu się pomysły na wymyślanie na mnie, ale z każdym razem on jest coraz bardziej kreatywny! Jak nie mówi, że jestem pusta, to wyzywa mnie od dziwek, a potem jeszcze mówi, że mam serce z lodu, bawię się ludźmi i ich niszczę. A kiedy chcę zakopać topór wojenny, on mnie najzwyczajniej w świecie ignoruje, jakbym była jakimś pieprzonym powietrzem! – prychnęłam.

- Więc chciałaś się z nim pogodzić? – zapytał. – Po tym wszystkim, co on o tobie powiedział? – zdziwił się chłopak. No tak, troszeczkę przedstawiłam Nialla w przesadnie złym świetle, ale nie dało się inaczej. W innym razie musiałabym powiedzieć, że go kocham, że się z nim pod nieobecność Louisa całowałam, a to nie wchodziło w rachubę nawet w najśmielszych snach. Lou by tego nie przeżył i Horan pewnie też nie, no i ja zapewne również. Wolałam nie ryzykować.

- Wiesz, Tommo, to… To jest cholernie męczące, a skoro mam spędzić w jego towarzystwie jeszcze trochę czasu, to wolałabym spędzić go w pokoju, a nie jak na froncie wojennym! Gdybym chciała żyć na wojnie, to bym wynalazła machinę czasu! A poza tym on w sporej części miał rację co do mnie…

- Nie zgodzę się! – wtrącił się chłopak. – Wcale nie niszczysz ludziom życia!

- Niszczę, Lou, niszczę – mruknęłam uparcie. – Jemu zniszczyłam. On przeze mnie cierpiał i obawiam się, że nadal cierpi. To by wyjaśniało to jego zachowanie, które w pewnym sensie jest samoobroną. Słyszałam jak kiedyś ktoś mówił, że agresja bierze się z traumatycznych przeżyć w życiu – powiedziałam, wpatrując się w nasze splecione dłonie. Jego dłonie były inne w dotyku niż dłonie Horana. Były chłodniejsze i bardziej delikatne. Nie były zniszczone od gry na gitarze. Nie były takie jak być powinny.

- Wiki, nawet nie próbuj go tłumaczyć!

- Ale ja go nie tłumaczę! – zaprzeczyłam.

- A mówienie z czego wynika jego agresja nie jest tłumaczeniem go?

- Może i jest, ale to moja wina, że on taki jest, rozumiesz? Moja!

- Hej… - brunet chwycił moją twarz w dłonie i zmusił, żebym na niego spojrzała. – Nic nie jest twoją winą. Tak po prostu musiało być.

- Chciałabym móc w to wierzyć, Louis, ale prawda jest brutalna, a ja nie mogę siebie oszukiwać. Co z tego, że tak będzie trudniej niż gdybym sobie wmówiła, że to nie ja jestem za to odpowiedzialna, ale nie chcę żyć w kłamstwie – powiedziałam ze smutkiem, wpatrując się w szarobłękitne tęczówki chłopaka. I tak już żyję w paskudnym fałszu , więc nie mogę okłamywać także samej siebie w tak ważnej sprawie.

- Ja jednak nadal będę twierdził, że to nie twoja wina, że on tak się zmienił! Gdyby zachowywał się jak na faceta przystało, to by już zachowywał się normalnie – stwierdził brunet.

- Tak sądzisz? Minęły zaledwie niecałe trzy tygodnie. Nie wiem, czy ktokolwiek byłby się w stanie pozbierać w tak szybkim czasie po zdradzie bliskiej osoby – odparłam.

- To on nie znalazł sobie przypadkiem dziewczyny? – zdziwił się.

- Idealna Scarlet nie wytrzymała za długo, bo ją, że tak powiem, przegoniliśmy – powiedziałam. – i miała wszystkie możliwe cechy, które ma zapchajdziura-zapominajka.

- „Zapchajdziura-zapominajka”?

- Tak, czyli osoba, z którą człowiek normalnie by się nie umówił, bo posiada wszystkie cechy, których się nienawidzi, ale jest na tyle atrakcyjna, że może przynajmniej próbować zająć myśli po byłym partnerze – wyjaśniłam. Chłopak zaśmiał się cicho. – No co?! To jest udowodnione naukowo! Sześćdziesiąt procent mężczyzn właśnie w ten sposób odreagowuje rozstanie!

- Ciekawa teoria, pani profesor – uśmiechnął się. – Mam nadzieję, że nie jestem zapchajdziurą-zapominajką po Niallu.

- Nie, bo ty byłeś już przed naszym rozstaniem i nie masz cech, które by sprawiły, że nigdy w życiu bym się z tobą nie umówiła – powiedziałam, patrząc na niego pobłażliwym wzrokiem. Tym nie był, ale był błędem, który zniszczył szczęście. Moje i Nialla. Miało być cudownie, a pojawił się on… Gdybym go kochała, to może potrafiłabym sobie wybaczyć to potknięcie, ale nie kocham. Nie sądziłam, że można tak łatwo pomylić coś z miłością… a jednak.

- To dobrze – uśmiechnął się i musnął moje usta. – Tylko dlaczego niektórzy faceci znajdują sobie zapchajdziury-zapominajki? Nie są w stanie zapomnieć o dziewczynie w normalny sposób z biegiem czasu?

- Gdy kogoś kochasz, nie jesteś w stanie od tak zapomnieć – powiedziałam.

- Więc myślisz, że on cię nadal kocha? – spytał.

- Nie wiem. Pewnie nie – szepnęłam. Pewnie mnie nie kocha, choć w głębi serca mam nadzieję, że jednak… bo wtedy nie wszystko stracone. Może udałoby mi się z nim jakoś pogodzić. Przecież ja go kocham z całego serca bardzo, bardzo mocno, jak nigdy nikogo wcześniej w swoim krótkim, żałosnym życiu. Mimo wszystkich kłótni, mimo wszystkich wyzwisk… Tak jak już to stwierdziłam na samym początku - moje serce lubi wyzwania i tym razem je dostało. Miłość i nienawiść idące razem w parze. Słodko-gorzki smak zawieszenia w próżni bez ucieczki.

- Jednak teraz najważniejsze jest to, że mamy siebie. Choćby nie wiadomo, co się stało, ja cię nie opuszczę. A jeśli Horan będzie przeginał, to ja się z nim policzę!

- Tylko proszę, niech żadne głupstwo nie wpadnie ci do głowy! Nie chcę, by twój zespół skłócił się albo co gorsza rozpadł przeze mnie.

- Nie martw się, to nam nie grozi. Za bardzo kochamy nasze fanki, żeby kłótnia o dziewczynę mogła nas poróżnić - wyjaśnił.

- To zabrzmiało, jakby fanki były dla ciebie ważniejsze ode mnie! - mruknęłam.

- A może są - uśmiechnął się tym łobuzerskim uśmieszkiem, jakby chciał się ze mną podrażnić, więc ja zrobiłam obrażoną minę.

- Ej! - odwróciłam się do niego plecami, ale po chwili zostałam zagarnięta w objęcia chłopaka. Wpił się w moje usta.

- Tylko żartowałem – szepnął. - Jesteś najważniejsza.

- Miałam taką nadzieję - odparłam z uśmiechem na twarzy i brunet znów mnie pocałował. Tak zachłannie, że spodziewałam się, do czego zmierza. Jednak pocałunek przerwałam dopiero wtedy, gdy poczułam jego chłodne dłonie pod koszulką.

- Nie, Lou – powiedziałam. - Ja... Dziś nie jestem na to w nastroju. Ta cała sytuacja z Niallem… Ja... To mnie przerasta - chłopakowi zrzedła mina.

- No dobra - mruknął pod nosem. - To ja już pójdę.

- Nie! - zatrzymałam go, żeby się na mnie nie obraził. - Zostań ze mną. Chcę, żebyś mnie przytulił - szepnęłam.

Tamtej nocy leżałam w objęciach Louisa. Niby człowiek to człowiek i do drugiego człowieka podobny, ale... leżenie w objęciach Louisa było całkowicie inne. Jeszcze przedwczoraj obok mnie spał Niall. Wtedy było tak idealnie. Jego ramiona były jak wyrzeźbione specjalnie do trzymania mnie przy sobie. Jego oddech był zarazem chłodny i ciepły, delikatnie łaskotał moją wrażliwą skórę, a poza tym oddychał lżej, nie wydając przy tym tego irytującego świszczącego odgłosu. Jego usta idealnie pasowały do wystających kręgów na moim karku. Biło od niego ciepło i spokój. Czułam się bezpiecznie, czego nie mogę powiedzieć o leżeniu obok Louisa. Było mi cholernie niewygodnie. Jego ramię mnie uwierało, jego kilkudniowy zarost kół mnie w skórę, co było irytujące. O głośnym oddechu już wspominałam i o zbyt gładkich dłoniach też. To po prostu nie było dla mnie. Jego ramiona nie były mi przeznaczone. W tamtą bezsenną noc zdawałam sobie sprawę, że tęsknię.

Cholernie za tobą tęsknię, Niall...