34. Everything was so simple… Just me and Niall…

zdecydowanie Was rozpuszczam
połączyłam dwa rozdziały, bo stwierdziłam, że są beznadziejnie krótkie, wiec oczekuje teraz dłuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuugich komentarzy! następny będzie już w roku szkolnym!
-Wiku.xxx

--------------------------------

 34.Everything was so simple... just me and Niall..

-Wiki, posłuchaj... - zaczął. Chciał mnie przytulić, ale strząsnęłam jego ręce.
- Nie – syknęłam. – Liam, idziemy do tego adwokata czy nie?
- Tak, możemy już iść - odparł, a potem chwyciliśmy papiery i dyktafon. Bez słowa opuściliśmy dom. Liam prowadził. Byłam mu wdzięczna, że uszanował moją potrzebę ciszy, nie zakłócając jej zbędnymi rozmowami, które mogłyby doprowadzić mnie do szału. Cała w środku gotowałam się ze złości. Jak Louis mógł uwierzyć w to, że gdyby nie Modest, to bym go zostawiła. Jak mogło mu to nawet przez myśl przejść! Gdyby nie Modest, to... Byłabym z nim nadal, ale bez tych wszystkich głupich zasad i ograniczeń! Z moich rozmyślań wyrwał mnie głos Liama, że już dojechaliśmy. Prawnikiem okazał się być przyjaciel jego taty, który wyprowadził się do Londynu w poszukiwaniu lepiej płatnej pracy i teraz zgarnia za nią kokosy. Gdy opowiedzieliśmy mu o całej sprawie, nie był zbytnio zachwycony. W szczególności tym, że chcemy walczyć z Modest! Managementem. Najpierw obejrzał umowę i stwierdził:
- Co prawda jest kilka nieścisłości, do których moglibyśmy się przyczepić, ale one tylko tłumaczą ich postępowanie... - mówił adwokat Mason.
- Ale jak to tłumaczą ich postępowanie? - zdziwił się Liam.
- Jakby to... Na przykład: "Modest! Management ma obowiązek za wszelką cenę nie dopuścić do pogorszenia wizerunku zespołu." Za wszelką cenę, czyli mogą uznać praktycznie każde wasze zachowanie za pogarszające wizerunek zespołu. Albo "One Direction zezwala na wszelkie działania Modest! Management, które doprowadzą do polepszenia wizerunku zespołu". To znaczy, że musicie robić cokolwiek wam będą kazali, jeśli tylko uargumentują to jako korzystne dla zespołu.
- Po prostu cudownie - mruknęłam - Czy wy nie czytaliście, co podpisujecie?!
- Czytaliśmy...
- Tak. Na pewno…
- Czekajcie. Jest tego więcej: "Wszystkie działania Modest! Management, które członkowie One Direction uznają za nieodpowiednie, zostaną wyjaśnione''. „Wyjaśnione” nie oznacza „zmienione” bądź „zakończone” - prawnik zacmokał z dezaprobatą i spojrzał na następną stronę umowy. - "Modest! Management ma prawo korzystać z portali społecznościowych do poprawy wizerunku zespołu''. W tym mamy kontrolowanie kont na tych portalach. O! To jest dobre: "Wszystkie, uznane przez Modest! Management za niekorzystne, współprace i związki zostaną rozwiązane". To pozornie dotyczy współpracy zawodowej, ale gdyby spojrzeć na to z drugiej strony to  również waszych związków i życia prywatnego. Widzę, że w tym całym Modest mają dobrego prawnika. Żeby tak ułożyć umowę... Zawrzeć w niej tyle kruczków prawnych... Trzeba być naprawdę niezłym.
- Czy w takim wypadku da się cokolwiek zrobić? – spytał Liam z nadzieją w głosie.
- Z umową napisaną w taki sposób będzie ciężko, ponieważ to wszystko jest w niej zawarte, a podpisując ją, zgodziliście się na te wszystkie działania. Teoretycznie możemy spróbować, ale  główne zarzuty to szantaże i ta próba gwałtu, co może go posadzić na parę ładnych lat... Tylko chciałbym przesłuchać to nagranie.
- Oto ono – powiedziałam, podając mu szary dyktafon. Mężczyzna nacisnął przycisk play. Spodziewałam się usłyszeć to, co wczoraj, jednakże zamiast tego odezwał się głos Van der Woodsena:
- Niezła próba. A było tak blisko! Mnie nigdy nie zgarniecie! Miałem nadzieję na miłą współpracę, ale chyba się pogniewamy... I tak, wiem. Pewnie wam zrzedły miny, a nawet zaczynacie się bać... - zaśmiał się. - Do zobaczenia na próbie.  A! I chcę porozmawiać z Gabrielle i Wiki. Nie martwcie się. Będę trzeźwy tym razem, więc nie ma się czego obawiać. Chyba… - nagranie zakończyło się.
- Ale... Jak?! - zdziwiłam się.
- To przecież jeszcze wczoraj tu było! - dodał Liam. Mieliśmy zdezorientowane miny. Nasz adwokat również.
- Widać, że Van der Woodsen jest przygotowany na walkę i nie zamierza się łatwo poddać. Postaram się zrobić wszystko, co w mojej mocy, żeby wam pomóc, ale nie mogę niczego obiecać.
- Ale... - zaczęłam, lecz mężczyzna mi przerwał:
- Nie próbujcie niczego robić na własną rękę. Jesteście jeszcze dziećmi w porównaniu z nim. I radzę wam trzymać się razem, bo być może będzie chciał was poróżnić. Z osłabionym przeciwnikiem walczy się łatwiej. Na dzisiaj to tyle.
- Naprawdę nie da się nic więcej zrobić? Przecież on ją chciał zgwałcić! - zaprotestowałam.
-Oczywiście. Ta sprawa trafi do prokuratury, ale to nagranie nie jest żadnym dowodem. Przykro mi.
- Trudno. To nie pana wina - odezwał się Li. - Dziękujemy za dobre chęci.
- Nie ma za co. Będę się do was odzywał, gdy tylko czegoś się dowiem i pozdrów tatę, Liam.
- Pozdrowię - odparł brązowooki. Na jego twarzy malowała się nutka zawodu. To przez tego cholernego Van der Woodsena! Kto by podejrzewał, że zmieni nagranie? A to znaczy też, że musiał być u nas w domu w środku nocy... Nawet w domu nie możemy czuć się bezpiecznie! I jeszcze ten zboczeniec chce rozmawiać ze mną i Gabi! Ja nie wiem, co on wymyślił. Boję się jego pomysłów… W ogóle jego się boję!
Droga na O2 Arenę mijała nam w milczeniu, gdy nagle zadzwonił mój telefon. Lottie dzwoniła. No tak… Miałam do niej dzisiaj zadzwonić!
- Nareszcie odebrałaś! - nie ma to jak miłe powitanie. - Wczoraj mi obiecałaś, że zadzwonisz dziś rano! Obiecałaś codzienną relację z Londynu!
- Lottie, uspokój się. Wczoraj... Dużo się wydarzyło.
- Ma to może związek z moim bratem? - normalnie widziałam, jak porusza znacząco brwiami.
- Tylko w pewnej części... Mamy tutaj takie małe kłopoty...
- Kłopoty?! Ty chyba nie chcesz mi powiedzieć, że jeste...
- Lottie! Nie, nie jestem! Nawet tak nie myśl! To kłopoty innego pokroju... Wyjaśnię ci wszystko, jak wrócimy do Doncaster, ok?
- Wszystko w porządku?
- Nie, Lottie, tu nic nie jest w porządku. Powinnaś się cieszyć, że cię tu nie ma...
- Z tego wnioskuję, że nie jest za ciekawie... To ja czekam na poniedziałek! Wtedy wszystko mi opowiesz! I mimo wszystko nadal jesteśmy na was obrażone!
- Czy musisz mi to wypominać za każdym razem, gdy ze mną rozmawiasz!
- To dopiero piąty raz!
- Dopiero piąty! A teraz muszę kończyć, bo dojeżdżamy na Arenę!
- Pa - mruknęła i rozłączyła się.
- Dobrze, że jej nie powiedziałaś, Wiki - odezwał się Liam. - Nie wiem, czy w ogóle jest sens im o tym mówić. Nie wciągajmy w to postronnych osób...
- Wiem, Li. Ale dziewczyn nie możemy okłamywać...
- Na razie musimy przeczekać ten tydzień do końca, a potem... Potem się zobaczy, jak będzie - widok zmartwionego Liama  nie należał do najprzyjemniejszych.
W końcu samochód zatrzymał się pod O2 Areną, a my z zaciętymi minami wkroczyliśmy do garderoby, gdzie wszyscy już nas wyczekiwali. Od razu nas obskoczyli.
- I jak było?! - zapytał Styles. Wszyscy mieli w oczach tyle nadziei...
- Gówno było... Nic z tego nie będzie! - coś nasz Liam ostatnio używa ordynarnych słów.
- Ale przecież mieliśmy świetny dowód! - wtrącił Niall.
- Van der Woodsen jakimś cudem dostał się wczorajszej nocy lub dziś nad ranem do naszego domu i zmienił nagranie! – wytłumaczyłam. – To jest jakiś psychopata!
Wszyscy zaczęli się przekrzykiwać, ale w końcu Liamowi udało się ich uspokoić i zaczął wszystko dokładnie relacjonować. Poczułam, że ktoś złapał mnie za nadgarstek i po chwili zostałam wyciągnięta na korytarz. To był Louis. Przypomniała mi się poranna sytuacja...
- Czego ode mnie chcesz? - spytałam.
- Chciałem cię przeprosić. G miała rację. Bałem się, że przez to wszystko cię stracę. I tu nie chodzi tylko o to, że mnie zostawisz... Z Van der Woodsenem trzeba grać na jego zasadach. Zaciskać zęby i brnąć przed siebie, bo jak będziemy się buntować, on będzie nam uprzykrzał życie, a tak... Tak byśmy musieli tylko przetrwać te półtora roku!
- I myślisz, że to wystarczy? Założyć klapki na oczy i mieć gdzieś, że innym dzieje się krzywda?! Naprawdę?!
- Ależ nie! Ja nie jestem na to obojętny! Ja nie chcę się pogrążać  w tym bagnie!
- Trzeba było myśleć wcześniej! Teraz musimy z tego wyjść! A jedyną drogą powrotną jest walka z Van der Woodsenem!
- Wojna z nim to szaleństwo! Ja.. Ja nie chcę cię stracić! Nie chcę walczyć!
- Brzmisz, jakbyś naprawdę musiał wziąć miecz albo karabin do ręki i iść na front! A to tylko jeden głupi facet! Co on może nam zrobić?! - tak trochę mnie zdenerwował tą swoją gadaniną.
- Nie wiem?! Na przykład cię skrzywdzić! Albo nas wszystkich! Ty nie wiesz, do czego on jest zdolny! Lepiej mu nie podpadajmy!
- Louisie Tomlinsonie! Ty pieprzony tchórzu!
- Może i jestem tchórzem, ale dlatego że nie chcę cię stracić!
- Wiesz, że nienawidzę takiego tchórzostwa?!
- A ja nienawidzę, gdy zachowujesz się tak, jakby nic ci się nie mogło stać! A tym czasem jesteś najdelikatniejszą osóbką, jaką znam! Nawet nie wiesz, jak łatwo byłoby cię zranić!
- Wcale nie jestem delikatna! Jestem twarda! I on nic mi nie zrobi! Nikt mnie nie skrzywdzi! Więc się o mnie nie martw! – wykrzyczałam. Odwróciłam się na pięcie i pobiegłam przed siebie. Daleko nie uciekłam, bo już po chwili chłopak mnie dogonił i zatrzymał, chwytając za nadgarstek. Zmusił mnie, bym się obróciła i przez chwilę mierzyliśmy się wzrokiem, a potem... Potem się na siebie rzuciliśmy jak w jakiejś taniej komedii romantycznej.

 Dwoje ukochanych się kłóci i ni z tego, ni z owego rzucają się na siebie. W smaku jego ust odnalazłam bezpieczeństwo.
- Przepraszam - wyszeptał między pocałunkami. - Już nie będę tchórzem - Uśmiechnęłam się, gdy złożył kolejny pocałunek na moich ustach. Takie przeprosiny mi się podobają. Cała złość wyparowała jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, czyli w tym przypadku słodkich ust chłopaka.
- A ja już nie będę udawać niezniszczalnej - wyszeptałam mu prosto w usta, którymi po chwili delikatnie musnął moje.
- Kocham cię - szepnął, a w jego oczach widziałam, że nie kłamie.
- Ja ciebie też - nasze usta znów się spotkały. Niestety tę magiczną chwilę przerwało głośne chrząknięcie.
- Przepraszam, że przerywam tę niezwykle słodką scenkę, w której wszyscy dookoła aż rzygają tęczą. Tak dalej! Fanki to uwielbiają, ale teraz muszę porozmawiać z Victorią - ten lodowaty głos poznałabym wszędzie. Van der Woodsen. Zadrżałam.
- Nie mamy o czym - odparłam.
- Owszem, mamy. Ty, ja i Gabrielle. Nie martw się, nie będę się do was dobierał, bo ci tutaj mogą wezwać w każdej chwili policję - nie ma co, pocieszające to było... Mężczyzna się zaśmiał - Tylko żartowałem... Bo niby nie mam co robić, tylko dobierać się do nastolatek... Nie wiem, co wczoraj we mnie wstąpiło… Jednak pamiętam! Whisky. A teraz za mną! I puść ją, Tomlinson. Obiecuję ci, że za piętnaście minut je zwrócę. Całe, zdrowe i nienaruszone przeze mnie... Bo chyba czyste to one już nie są – zarechotał. Ten facet jest na serio psychiczny! Żadne z nas tego nie skomentowało. Moje przerażenie wzrosło, gdy Louis puścił moją dłoń i musiałam udać się za Van der Woodsenem. Na szczęście po drodze dołączyła do nas G, więc nie byłam sama. Ale czego mogłyśmy się spodziewać po Van der Woodsenie? Na pewno nie tego....

Znów trafiłam na tę przeklętą skórzaną kanapę w pokoiku dla VIP-ów. Tym razem obok mnie była Gabi. Van der Woodsen rozsiadł się na przeciwko i lustrowal nas wzrokiem.

- A więc - odezwał się. - Nie chciałem z wami rozmawiać bez powodu... Stwierdziłem, że skoro i tak tu jesteście i nie zapowiada się na to, żebyśmy przestali się widywać w najbliższym czasie, to może chciałybyście troszkę dorobić?

- Co pan ma na myśli, mówiąc dorobić? Bo ja dziwką spod latarni nie jestem i nie będę zaspokajać pana potrzeb! - nie dziwię się wcale, że z ust Gabi wypłynęły te słowa. W szczególności po dzisiejszej nocy! Mężczyzna się zaśmiał.

- Nie potrzebuję jeszcze takich usług, ale gdy będę zainteresowany, wiem już do kogo się zwrócić.

- G, spokojnie - musiałam ją powstrzymać, bo znając ją, zaraz by się na niego rzuciła z pięściami. Facet zarechotał.

- To było bardzo rozsądne z Twojej strony, Wiktorio - odparł, uśmiechając się z jakąś spaczoną wersją aprobaty na twarzy.

- Możemy już przejść do rzeczy? - spytałam, starając się zachować zimną krew.

- Przesłuchałem tę płytkę, którą przyniosła mi Gabrielle, a także nagranie twoje i Nialla - powiedział, patrząc w moją stronę.

- Co?! Przecież nikt tego nie słyszał! Nawet ja!

- I tu się mylisz... Każda piosenka nagrana w domowym studiu Tomlinsonów jest automatycznie wysyłana tutaj. Oczywiście chłopcy tego nie wiedzą, ale to nie jest w tej chwili ważne. 

- Więc do czego pan zmierza? - spytała Gabi.

- Och do rzeczy bardzo oczywistej. Zrobimy z was zespół! - dobry żart.

- Z nas?! Chyba pan oszalał! Ja nie będę w żadnym zespole! - zaprotestowałam. Mężczyzna się zaśmiał, a potem pochylił się tak, że czułam jego ciężki oddech na swojej skórze i wyszeptał:

- Coś mi się zdaje, że nie masz wyjścia, Maleńka... Pamiętasz nagranie z wczoraj? Zdaje mi się, że doskonale... Więc albo ze mną współpracujesz, albo spotka cię to, co mogło spotkać ją, a potem już nigdy nie spotkasz One Direction i będziesz musiała się pożegnać z tym twoim kochasiem na zawsze. Ach i prawie bym zapomniał o twoich przyjaciółeczkach w Doncaster... Moi ludzie mają je na oku. Reasumując, albo współpracujesz ze mną; śpiewasz ładnie jak słowik i zarabiasz pieniążki, albo... - przełknęłam ślinę. Byłam w sytuacji bez wyjścia... Jedyne, co mogłam zrobić, to współpracować i modlić się, żeby nie spełnił żadnej ze swoich gróźb.

- No cóż... Chyba nie mam wyjścia - gdy mówiłam te słowa, musiałam uważać, żeby mój głos nie zadrżał.

- Cudownie - mężczyzna zatarł ręce i podsunął nam plik papierów. - Oto wasza umowa. Do jutra macie mieć wymyśloną nazwę zespołu i przygotowany cover. Zaśpiewacie po koncercie One Direction i od niedzielnego balu zacznie się promowanie was. Nagracie płytę i kto wie... Może zgarniecie tyle pieniędzy co One Direction!

- To chyba jakiś żart! - zawołała Gabi.

- Prawda. Nie co dzień proponuję komuś kontrakt płytowy, więc powinniście być wdzięczne za moją hojność. To jak? Podpisujecie? Co ja mówię! Nie macie wyboru! – zaśmiał się złowieszczo. - Podpisywać bez gadania! I tak nie macie nic lepszego do roboty w tym swoim nędznym życiu...

- Przepraszam bardzo, ale ja bez zgody rodziców nie będę niczego podpisywać! Jestem niepełnoletnia i to oni o mnie decydują! - ale jestem mądra! Dobrze, że sobie o tym przypomniałam. Mężczyzna nic sobie z tego nie zrobił, tylko pokręcił z niedowierzaniem głową.

- Od szesnastego roku życia można pracować, więc twoi rodzice mają do gadania tyle co ty, czyli nic! Za to ja mam! Albo podpisujesz, albo wiesz, co się stanie... - a jednak mój świetny argument stracił na ważności z dwa lata temu... Facet miał rację, mogę pracować nawet bez zgody rodziców.

- Dobra, dobra. Już podpisuję! Mogę dostać jakiś długopis?

- Proszę bardzo. Podpisz tu - powiedział mężczyzna, podając mi długopis Parkera.

- Ale pozwoli pan, że najpierw to przeczytam

- Oczywiście - odparł, a ja zagłębiłam się w lekturze. Ta umowa praktycznie niczym nie różniła się od umowy chłopaków. Nie zdziwiłabym się, gdyby okazało się, że jest to umowa One Direction 'kopiuj, wklej'. W końcu drżącą ręką złożyłam swój podpis w wyznaczonym miejscu. To moja druga umowa o pracę. Pierwszą podpisywałam w wieku trzynastu lat, gdy miałam występować w Teatrze Wielkim, ale wtedy było inaczej. Byłam szczęśliwa, czułam dreszczyk emocji na samą myśl o występach na scenie; o tym, że będą to moje pierwsze własnoręcznie zarobione pieniądze i przy okazji będę mogła spełnić swoje marzenie i zagrać w balecie. A teraz? Teraz to się bałam, cholernie się bałam. Ale gdy mój podpis widniał już na papierze, nie było już odwrotu... Podałam długopis Gabi.

- Ja tego nie podpiszę - powiedziała. Nie wierzę. Ona chce mnie w tym zostawić całkiem samą! - Nic pan na mnie nie ma. Ją pan może szantażować, bo ma przyjaciół, rodzinę, chłopaka i siebie, a ja nie mam nic! Nawet gdyby mnie pan zgwałcił, to bym tego podpisała!– prychnęła. - Ja się tak łatwo nie dam!

- Jeszcze zobaczymy... Przemyśl to do jutra. Wtedy dasz mi ostateczną odpowiedź - odparł mężczyzna. Z jego twarzy można było odczytać, że jest pewien swojego zwycięstwa. Wiedziałam, że je osiągnie. - Teraz możecie już iść.

Gdy tylko skończył mówić zerwałam się z kanapy i wyszłam z tego okropnego miejsca. Właśnie przypieczętowałam swój los. Ale nie miałam wyjścia! Albo to, albo... Nie mogłam pozwolić, by jego groźby stały się rzeczywistością!

- Nie wierzę, że chcesz mnie zostawić z tym samą... - odezwałam się, bo wiedziałam, że G stoi tuż za mną.

- Wiki, też byś tak zrobiła na moim miejscu. Ja nie mogłam… Poza tym on nic na mnie nie ma

- Już się tak nie wysilaj... Rozumiem, że przyjaciele tak nie robią...

- Wiki, to nie ciebie chciał... - dziewczyna zaczęła, ale przerwał nam dzwonek jej telefonu. - Przepraszam cię, ale  to z pracy - powiedziała i odebrała. – Halo? Tak... Że co, proszę?! Jak?!Przecież ja byłam pracownikiem miesiąca! ... Wcale się nie starałam o nową pracę. Oczywiście, że wiem, że to jest w umowie. Co? Ale... Modest! Management?! ... Kiedy mam przyjść po ostatnią wypłatę? ...  Jak to jej nie dostanę?! Przecież to za ostatnie dwa miesiące! ... Z wami też się niemiło współpracowało! - dziewczyna rozłączyła się.

- Co się stało? - spytałam.

- Wywalili mnie z pracy. Przez Van der Woodsena!!! Gdyby tego było mało to jeszcze nie chcą mi dać wypłaty za ostatnie dwa miesiące! Czym ja zapłacę za czynsz?! Wywalą mnie na ten pieprzony, londyński bruk!

- Co? - zdziwiłam się.

- To co słyszałaś! A teraz zaczekaj na mnie chwilę, bo idę nawrzeszczeć na tego pacana! - powiedziała i wtargnęła do pokoju dla VIP-ów, zatrzaskując za sobą drzwi.

Wróciła po pięciu minutach, kipiąc ze złości. 

- I jak było? - spytałam, ale nie uzyskałem odpowiedzi. – Nie mów mi, że cię tknął…

- Nie...

- Więc?

- Podpisałam.

- Ale jak to?!

- Normalnie. Podpisałam ten cholerny kontrakt! Facet miał właśnie uroczą konwersację z gościem, od którego wynajmuję mieszkanie, która zmierzała do wywalenia mnie z domu. I tak już przez niego straciłam prace…  Więc jesteśmy w tym bagnie razem... A teraz chodźmy stąd - powiedziała i ruszyłyśmy w stronę garderoby chłopców. Nie sądziłam, że w ciągu kilku minut z pomocnicy stylistki One Direction stanę się piosenkarką! Chłopcy w to nie uwierzą... 

W ciszy dotarłyśmy do garderoby i otworzyłyśmy drzwi.

- Czego od was chciał ten debil? - spytał Louis.

- Zrobił z nas zespół - odparła Gabi.

- Co?! - zawołali chłopcy zdziwieni.

- To co słyszeliście, zrobił z nas zespół i zmusił do podpisania umowy - wyjaśniłam.

- Trzeba było odmówić! - odezwał się Liam, obdarzając nas przerażonym spojrzeniem.

- Jak?! – Oho! Gabi się zdenerwowała… - On sprawił, że wyrzucili mnie z pracy i prawie z mieszkania! A Wiktorii groził, że ją zgwałci, a potem już nigdy więcej was nie zobaczy i że jego ludzie zajmą się dziewczynami w Doncaster! Teraz mi powiedz jak miałyśmy mu niby odmówić, co?! - wykrzyczała, a chłopcy wpatrywali się w nas zszokowani. 

- Trudno... Teraz musimy razem jakoś to przetrwać - powiedział Louis i po chwili zamknął mnie w swoich objęciach. 

Gdy chłopcy byli już przygotowani do koncertu przyszedł Paul, informując nas o tym, że od dziś będzie naszym managerem. No i zaczęło się paplanie o niczym. Myślałam, że normalnie zwariuję! W końcu zostałyśmy wysłane do sali prób, żeby przygotować jakąś piosenkę. Na jutro! Weź tu się naucz piosenki na pamięć i zaśpiewaj ją dobrze w ciągu 24 godzin! Czułam się, jakbym była w jakimś dennym odcinku „Śmiechu warte”. Na szczęście ktoś miał przyjść i pomóc nam dopracować wokale.

Siedziałyśmy w sali prób i miałyśmy małą burzę mózgów, co zaśpiewać i jak nazwać nasz zespół. Czułam się bezradna. Miałam taką pustkę w głowie... A czas naglił. Przechadzałam się po sali nerwowym krokiem, aż w końcu ze złości tupnęłam nogą.

- Mam tego dosyć! Jego i tak wcale nie obchodzimy! Więc... - zaczęłam

- Wiem! – krzyknęła Gabi. - Jesteś genialna!

- Niby dlaczego?

- Wybrałaś nam piosenkę!

- Co? Ja tylko powiedziałam, że my go i tak nie obchodzimy...

- Właśnie! „They don't care about us”! 

- Mamy zaśpiewać cover Michaela Jacksona?!

- A dlaczego nie? Ta piosenka jest po prostu idealna!!!

- No dobra... Nie zaszkodzi nam spróbować - odparłam i po chwili już świczyłyśmy. Gdy przyszedł Savan, czyli trener wokalu,  był zaskoczony, że tak dobrze nam idzie. Może po prostu mamy to we krwi... Być piosenkarkami i śpiewać na koncertach na całym świecie... Ta... Jeszcze czego? Ja po jednej piosence już miałam sucho w gardle! Ciekawi mnie, jak chłopcy sobie z tym radzą. Przecież oni biegają po tej scenie jak szaleni, do tego śpiewają i to wszystko przez dobre dwie godziny! Normalnie cyborgi nie ludzie!

 Na szczęście ta próba bardzo mi pomogła. Svan pokazał nam jak prawidłowo oddychać podczas śpiewania; jak śpiewać przez przeponę, a nie przez gardło. Od razu zaczęłyśmy brzmieć sensowniej. Kondycji niestety nie da się wyrobić podczas jednej lekcji wokalu. To ma przyjść z czasem. Mam nadzieje, że tak, bo nie wyobrażam sobie śpiewania na koncertach, gdy będę nie do życia po pierwszych trzech piosenkach! Trzeba się będzie do tego przyzwyczaić...

Gdy po raz ostatni zaśpiewałyśmy piosenkę, za naszymi plecami rozległy się brawa. Automatycznie się odwróciłam. To One Direction się na nas patrzyło!

- No, no, no! Byłyście świetne! - zawołał Harry.

- Błagam was… To było tragiczne! - mruknęłam.

- Nawet tak nie mów! Było naprawdę dobrze - zaprotestował Louis.

- Jak to możliwe, że przez ten cały czas nie wiedzieliśmy, że umiesz śpiewać, Vic? - spytał Liam.

-G jeszcze tak dobrze nie znamy, ale że ty się nam swoim głosem nie pochwaliłaś?! - oburzył się Harry.

- Nie moja wina, że nie słuchaliście, kiedy śpiewałam - odparłam z miną niewiniątka. 

- Od dziś będziemy! - zapewnił Liam.

- Tak. To było naprawdę niezłe - odezwał się Niall. - A teraz chodźmy coś zjeść, bo już jest okropnie późno... - mruknął. 

Wszyscy zgodziliśmy się, że w sumie moglibyśmy coś przekąsić, bo nagle zaczęliśmy zauważać to, że burczy nam w brzuchach. W drodze do Nandos, a potem, kiedy czekaliśmy na jedzenie, chłopcy żywo rozmawiali o tym, jakie to niby dobre mamy głosy. Mogliby już przestać się tym jarać. Zerknęłam na Nialla. W kąciku jego ust czaił się uśmiech. W sumie to któryś z nich słyszał, jak śpiewam i to przez pomysł tego ktosia będę musiała robić za kanarka zamkniętego w złotej klatce. Ale tak patrząc w te jego niebieskie oczy, nie mam mu tego za złe. Przecież nie wiedział, że Van der Woodsen to wykorzysta... Dziwiło mnie tylko, dlaczego Niall nie pokazał tego nagrania chłopakom... Może nie chciał, żebym się denerwowała, skoro samo nagrywanie tej piosenki przysporzyło mi sporo nerwów. Uśmiechnęłam się na wspomnienie tamtego dnia. Wszystko było wtedy takie... Idealne. Zero problemów. Tylko ja i Niall. Zamknęłam oczy i zatonęłam we wspomnieniu jego delikatnych ust... Coś chyba ze mną jest nie tak. Czemu nie mogę o nim po prostu zapomnieć?! To już podchodzi pod jakąś psychozę... 

Z rozmyślań wyrwał mnie kelner, który przyniósł nasze zamówienia. Postanowiłam więc zająć się jedzeniem i rozmową z przyjaciółmi, a nie jakimiś bezsensownymi myślami o Niallu. 

Tak naprawdę odetchnęłam dopiero, gdy położyłam się spać, bo wszystkie niepokojące myśli odeszły wraz ze świadomością. Nie pozostawało mi nic innego poza snem… Ale co jeśli nie spodobamy się fankom One Direction? Przyszły na koncert swoich idoli, a tu wyskakują im z jakimś zespołem nawet bez własnej piosenki! Co jeśli nas obrzucą jakimiś pomidorami?! Niby tak się już nie robi, ale co jeśli? Albo nas wybuczą? Wyśmieją! Albo zapomnę tekstu? Lub Van der Woodsen postanowi nas upokorzyć na scenie z 20 tysięczną publicznością?! Może mieć taki „kaprys”… Co jeśli… I odpłynęłam.

33. YOU SELFISH BASTARD!

  Hejka!
Ja już w ojczyźnie na zdobycznym internecie dodaję specjalnie na prośbę Meggi :) może z dedykiem właśnie dla niej ;) no i dla G. która mnie inspirowała na Rodos <3 i brzuch mnie boli więc chcę dużo komentarzy
- Wiku.xx
---------------------------------------------

33.YOU SELFISH BASTARD!
 
Obudził mnie krzyk. Od razu zerwałam się z łóżka jak oparzona. Podobnie jak Louis.
- Boże, co to było?! - odezwałam się lekko drżącym głosem.
- Nie wiem... Chodźmy to sprawdzić...
- Ty idź! Ja nie chcę. Boję się!
- Wolisz zostać tu sama?
- Nie. Zostań tu ze mną, proszę.
- Wiki, nie panikuj. Musimy to sprawdzić, bo jeśli coś się stało, a my tu zostaniemy, to nie będziemy mogli pomóc - kolejny krzyk.
- Dobra, ale ty idziesz pierwszy- mruknęłam. Chłopak chwycił moją dłoń i wychyliliśmy się z pokoju. Widać, że nie tylko my się obudziliśmy, bo na korytarzu spotkaliśmy resztę chłopaków. No poza Hazzą, ale ten pewnie spał jak zabity.
- Wy... Wy też to słyszeliście? - spytałam szeptem, a reszta pokiwała głowami. Jak na zawołanie ktoś znów krzyknął. Zdecydowanie była to Gabi. Potem trzask zamykanych drzwi i szloch.
- Trzeba sprawdzić co to... - odparł Liam i pewnym krokiem ruszył w stronę schodów. Na początku niby chciał ostrożnie i po cichu zejść na dół, ale w połowie schodów już biegliśmy. Znaleźliśmy się w salonie.  Na podłodze była skulona Gabi z głową między kolanami. 

Tuż obok niej kucał Harry. Trzymał ją w swoich objęciach i szeptał, że wszystko będzie dobrze. Uniósł głowę. Spojrzałam na niego pytającym wzrokiem, a on tylko pokręcił głową. W jego oczach widziałam wściekłość. Co tu się stało? Dlaczego Gabi płacze? Dziewczyna podniosła na mnie czerwone oczy. Podała mi coś małego i szarego. Bez problemu mieściło się to w mojej dłoni. To był dyktafon! Bałam się tego, co tam było nagrane. Wymieniłam zdziwione spojrzenia z resztą moich przyjaciół. Nikt nie był w stanie się odezwać. Byliśmy w szoku. Poza tym nie za bardzo wiedzieliśmy, co się dzieje. Gabi znów zaniosła się płaczem i wtulila w koszulkę Hazzy. Loczek wziął ją na ręce i zaniósł na górę, a my udaliśmy się do kuchni. Kiedy wrócił, usiedliśmy przy stole i drżącą ręką nacisnęłam przycisk play na dyktafonie.
- Gabrielle! Wiem, że tam jesteś! - męski głos. To... To był Van der Woodsen. Spojrzałam przerażona na Louisa. Usłyszeliśmy szczęk otwieranych drzwi - Co ty sobie wyobrażasz? Zgrywasz super bohatera?! Jesteś tylko dzieckiem! Nie możesz mi nic zrobić! Rozumiesz?! NIC!!!
- Myli się pan! - tym razem usłyszałam Gabi. - Wszystko, co pan robi, jest złe! Nie może ich pan mieć na własność! To są ludzie!!! - prychnęła
- Odpuść sobie!
- Nie mam zamiaru się poddać! Mam waszą umowę! Ma pan moje słowo, że sąd dostanie ją z samego rana!
- Nie masz pojęcia przeciwko czemu walczysz...
- Mam!
- Jesteś tego pewna? Ale skoro tak... - jego głos robił się coraz głośniejszy. Zbliżał się do niej. - Musisz mi zrekompensować utratę moich słodkich chłopców… - był bardzo blisko. Zdecydowanie za blisko.
- Panie Van der Woodsen? Co pan…
Uderzenie o ścianę. O Boże! Przycisnął ją do ściany! Słychać było niewyraźne pomruki. Chyba stłumiony dłonią krzyk.  Usłyszałam, doskonale mi znany, dźwięk rozpinanego paska od spodni. - Siedź cicho, bo tę twoją przyjaciółeczkę spotka to samo. Tak, wiem, że się z nią przyjaźnisz. Na O2 Arenie są kamery, a teraz do rzeczy - Boże.... Czy on miał na myśli mnie? Poczułam jak zalewa mnie fala zimna. Ktoś ścisnął moją dłoń. Z dyktafonu wydawały się dźwięki szarpaniny. Nagle Van der Woodsen się wydarł. Chyba Gabi ugryzła go w rękę. Raczej na pewno, bo wykorzystała chwilę i krzyknęła:
- POMOCY! BŁAGAM POMOCY! – Huk i przyspieszony oddech. Znów ją złapał. Tupot na schodach. Trzask. Ktoś upadł na ziemię. Jeszcze ostatnie słowa Van der Woodsena:
- Zapłacisz za to, Styles! A z tobą jeszcze nie skończyłem, dziwko! - potem trzask zamykanych drzwi i charakterystyczne kliknięcie sygnalizujące zakończenie nagrania. W kuchni zapanowała przeraźliwa cisza.
- Boże przenajświętszy... - mruknęłam po polsku, przez co reszta popatrzyła na mnie zdziwiona. Zamiast wytłumaczyć im, co powiedziałam, zwróciłam się do Stylesa. – Harry, co tam się działo?
- Ja... Obudził mnie jej krzyk, więc zbiegłem po schodach. Stąd ten tupot. Van der Woodsen odwrócił się twarzą do mnie, nie puszczając jej. Zorientowałem się, do czego to zmierzało, więc facet oberwał ode mnie prawym sierpowym i upadł. Potem jeszcze się wydarł i zataczając się wyszedł. Resztę już znacie - wytłumaczył.
- Boże święty... Ten człowiek jest... Jest... - nie byłam w stanie tego wykrztusić.
- Niezrównoważony psychicznie? Zdarzają się tacy -  Zayna zdarzało się to zbytnio nie ruszać, ale on tak ma. Doskonale ukrywa emocje.
- On ją chciał zgwałcić! - wybuchnął Harry.- Ten popierdolony stary zboczeniec chciał ją skrzywdzić!
- Chyba nie przewidział, że ktoś jest w domu i że będziemy próbować ją obronić - odezwał się jak zwykle opanowany Liam.
- To zjeb! On nawet nie ma mózgu, więc jak miał myśleć?! - mruknął Niall. To były chyba jego pierwsze słowa tego wieczoru. - Trzeba zadzwonić na policję!
- I jak ty to dobie wyobrażasz?! Jego kumple się o tym dowiedzą i nas zabiją! - odezwał się Louis.
- To mamy czekać na to, aż znowu spróbuje ją zgwałcić? Albo Wiktorię?! - nie wierzę. Niall się o mnie martwi. - Przecież doskonale słyszałeś to, co mówił! Jeśli Van der Woodsen czegoś będzie chciał, to tego dostanie! Czy ty naprawdę chcesz, by to spotkało twoją dziewczynę?!
- A co ty się tak nagle mną przejmujesz? - wtrąciłam z nutką pogardy w głosie.
- Mimo że zachowujesz się jak skończona idiotka, nie życzyłbym tego nikomu. Nawet tobie - odparł. Zdziwiły mnie jego słowa. Niech się chłopak zdecyduje. Rano wyzywa mnie od dziwek, a teraz to nawet wygląda na to, że się o mnie troszczy! Pomocy do cholery! Co to ma być?!
- Źle jej nie życzysz, ale ciekawe rzeczy o niej możesz już rozpowiadać! – syknął Lou. Nie. No tylko nam teraz kolejnej kłótni brakuje!
- Błagam was! To nie jest w tej chwili najważniejsze! - jak zwykle Liam musiał ich doprowadzić do porządku. -  Teraz musimy to zanieść do sądu! Już się nie wywinie psychol! Mamy dowód rzeczowy. Pójdzie siedzieć za próbę gwałtu, i szantaż i coś tam się jeszcze na niego znajdzie...
- Tylko, że Gabi niepotrzebnie mu mówiła, że zaniesiemy umowę do sądu... To może być dla niego jak ostrzeżenie… - przypomniał Niall.
- Więc musimy być ostrożni - powiedział Liam. - A teraz powinniśmy się położyć spać. No i zobaczyć co u G, żeby nie była sama...
- Ja z nią posiedzę - odezwał się Harry. - I tak już nie zasnę...
- Ok. To teraz dobranoc, a z samego rana do adwokata.
Po chwili stało się tak, jak zarządził Liam. Wszyscy rozeszliśmy się do swoich spraw, a konkretnie do łóżek. Ale ja nie mogłam spać. Leżałam przytulona do Louisa. Słuchałam jego miarowego oddechu i bicia serca. Zazdroszczę mu tego, że mógł tak spokojnie spać. W mojej głowie bez przerwy analizowałam zaistniałą sytuację. Najbardziej przerażały mnie słowa "twoją przyjaciółeczkę spotka to samo". Czy miałam powody do obaw? Co jeśli on mówił poważnie i będzie chciał się dobrać też do mnie? Czy ktoś zdąży na czas, aby mnie uratować? Musiałam potrząsnąć głową, żeby pozbyć się tych myśli. Wtuliłam się bardziej w pierś Louisa, żeby odnaleźć spokój i bezpieczeństwo w jego ramionach. Przecież w jego objęciach nic mi nie grozi. Na ogół to działało. Dlaczego teraz nadal się bałam? Nie wiem. Czułam, że nawet on nie jest w stanie mnie uchronić... Na szczęście nad ranem udało mi się pozbyć tych myśli na tyle, że mogłam usnąć.
Rano obudził mnie zapach naleśników. Komu chciało się wstawać wcześniej tylko po to, żeby zrobić naleśniki?! Zwlokłam się z łóżka, ubrałam i poczłapałam na dół. Nie wierzyłam własnym oczom. W kuchni zobaczyłam Gabi. Uśmiechnięta podśpiewując, smażyła naleśniki. Zdawało się, jakby wczorajsza noc nie miała miejsca.
- Cześć! - zawołała śpiewnym głosem. - Masz ochotę na pyszne śniadanie?- Ta... - a co jeśli to mi się tylko przyśniło? Chyba jednak nie, bo każda kolejna osoba, która pojawiała się w kuchni była zszokowana zachowaniem Gabi. Siedzieliśmy przy stole i jedliśmy naleśniki, bez przerwy wymieniając zdziwione spojrzenia. To Harry zdecydował się przerwać tę dziwną ciszę:
- Dobrze się czujesz, G?
- A czemu miałabym się czuć źle? - spytała wręcz przesłodzonym głosem. Czyżby właśnie próbowała zakryć swoje uczucia?
- No nie wiem, ale po wczorajszej nocy...
- Było minęło - nie dała mu dokończyć. - Pragnę o tym zapomnieć.
- Ale wiesz, że musimy z tym iść do sądu? - odezwał się Liam. No tak… Liaś znów robi za naszego tatę, który o wszystko dba.
- Wiem, jednak w międzyczasie nie chcę o tym rozmawiać...
- Masz nasze słowo, że nie będziemy do tego wracać - odparł chłopak.
- Ale wiesz, jeśli będziesz chciała z kimś o tym porozmawiać, to ja jestem dostępna o każdej porze dnia i nocy - powiedziałam, uśmiechając się do niej.
- Tylko uważaj, G, żeby nie wpaść do niej, kiedy będzie pieprzyć się z Louisem - wtrącił Harry. Poczułam, że moje uszy robią się czerwone ze złości.
- Zajmij się swoim życiem, Styles!- powiedziałam, a potem szybko zmieniłam temat. - To kiedy idziemy do tego adwokata?
- Jeśli się pospieszymy, to zdążymy jeszcze przed próbą - odparł Liam. – A! I lepiej nie  wszyscy, bo tylko narobimy niepotrzebnego widowiska dla prasy.
- Ale zaraz... To tak już dziś? - zdziwił się Louis.
- A na co tu czekać? - spytałam.
- No nie wiem... Czy to na pewno jest konieczne? Przecież, jeśli on się o tym dowie, to będzie chciał nas zniszczyć!
- To mamy pozwolić mu skrzywdzić Gabi albo Wiki? - spytał Zayn.
- Przecież możemy je ochronić!
- Louis! Co ty pieprzysz?! - chyba pierwszy raz słyszałam Liama odzywającego się... Tak.
- No bo w sumie do niczego nie doszło, a z kontraktem możemy jeszcze przetrwać te półtora roku... - nie wierzyłam w jego słowa.
- Mnie może nic się nie stało, ale chyba nie chcecie spędzić w strachu kolejnego roku swojego życia! - odezwała się Gabi.
- Nie zaczynajmy tej wojny, bo to się dla nas bardzo źle skończy! - on... Jego głos był jakiś taki… inny.
- My już zaczęliśmy tę wojnę, Louis - odparł Niall. No nareszcie powiedział coś mądrego. Gabi wpatrywała się w Louisa przenikliwym wzrokiem, a ten miał jakiś dziwny wyraz twarzy, jakby za wszelką cenę nie chciał pozwolić na to, żebyśmy poszli z tym do sądu.
- Niall ma racj... - zaczął Harry, ale nie dokończył, bo G. się wydarła:
- Ty samolubny dupku! - wszyscy popatrzyli na nią ze zdziwieniem, a ona swoje wściekłe spojrzenie utrzymywała na Louisie. - Jak można być takim egoistą?! - chłopaka zamurowało. Co ona miała na myśli? - Ona cię kocha do cholery! A ty się boisz, że znów ją stracisz, co?! Ale to żadna wymówka! Przez to narażasz nas wszystkich na niebezpieczeństwo!
- Nie wiem, o czy... - zaczął, ale Gabi nie dała mu skończyć:
- Nie, wcale! Jesteś tchórzem! I wiesz co? Na jej miejscu nigdy bym ci tego nie wybaczyła!
Skończyła. Popatrzyliśmy na nią pytająco.
- Naprawdę tego nie dostrzegacie? - pokręciliśmy przecząco głowami. - A więc twój kochany chłopak jest szczęśliwy z Modest! Managementem na karku i nie chce, żebyśmy z nimi walczyli, bo.. - dziewczyna przełknęła ślinę.
- Bo co? - spytałam. Co ona wygaduje? Przecież on taki nie jest!
- Wiki! Łącz fakty! On boi się ciebie stracić! A Modest Management zapewnia mu twoją obecność! On praktycznie ma cię na własność! Nie możesz od niego odejść! A Modest to dla niego tylko wymówka!
Jak on mógł?! Ja go kocham! Nie odeszłabym od niego! Żeby w ten sposób chcieć mnie przy sobie zatrzymać?! Spojrzałam na niego niewidzącym wzrokiem.

32. I was hoping for a peaceful night…

 Hejka!

witam towarzystwo w środeczku wakacji już jako żeglarz patentowany! Postanowiłam nie męczyć Was całe wakacje i wieczorkiem przed wylotem na Rodos (w poszukiwaniu inspiracji) dodaję rozdzialik. Liczę na liczne komentarze i życzę duuużo słońca :)

Wiku.xxx

------------------------------------------

32. I was hoping for a peaceful night…

Otworzyłam zaspane oczy. Mogłabym przysiąc, że dosłownie kilka sekund temu je zamknęłam. Choć pewnie zbytnio się nie myliłam. Moja głowa leżała na czymś twardym... Jakby książce. Podniosłam się i rozejrzałam. Byłam we wczorajszym ubraniu, na łóżku Louisa, a on spał skulony tuż obok mnie. Mój wzrok padł na to- coś twardego, co służyło mi za moją poduszkę. To był pamiętnik otwarty na notatce z 25 lipca 2013 roku. Czytałam całą noc. Lou odpadł kilka minut przede mną. Dlaczego te głupie oczy musiały mi się zamknąć akurat w tym momencie? Dobra. Budzę Louisa, bo już ósma i czytamy dalej.
- Lou! Wstawaj! - zawołałam potrząsając nim. To nie podziałało. W końcu, tak po jakiś dwóch minutach budzenia go, wkurzyłam się i porządnie trzepnęłam go w ucho pamiętnikiem babci. Jęknął, ale w końcu otworzył oczy.
- Co się stało? Czemu mnie bijesz? - odezwał się lekko zachrypniętym głosem.
- Nic. Tylko jest już rano... Zasnęliśmy, czytając pamiętnik babci, więc cię obudziłam, bo chcę czytać dalej a myślę, że ciebie też to ciekawi.
- No dobra. Wybaczam ci tę pobudkę - mruknął. Chyba nadal był lekko nieprzytomny. Właśnie miałam wrócić do czytania, gdy usłyszeliśmy pukanie.
- Proszę - odezwał się Lou. Drzwi się otworzyły i stanęła w nich ciocia Michelle.
- Och jak dobrze, że już wstaliście! Możecie już schodzić na śniadanie, bo mamy mało czasu. Jedziemy odwiedzić babcię - powiedziała. Nie mogłam uwierzyć w jej słowa.
- Czyli poznam babcię Wiktorię?
- Jeśli będzie w ogóle kontaktować... Ale zobaczysz ją na sto procent. No to schodźcie na dół szybciutko, bo odwiedziny zaczynają się o dziewiątej!
- Dobrze mamo. Już idziemy - odparł mój kuzyn, a drzwi za ciocią się zamknęły. Popatrzyliśmy na siebie. Dowiedzieliśmy się tyle o babci dzisiejszej nocy, że to spotkanie będzie czymś niesamowitym!
Podczas śniadania i w trakcie drogi do babci rozmawialiśmy podnieconymi głosami. W mojej torebce spoczywał stary zeszyt, który służył za pamiętnik, a Lou trzymał na kolanach ciasto - pijaka. Zresztą moje ulubione ciasto. W końcu samochód wjechał na żwirkowy podjazd przed wielką starą rezydencją, która była domem spokojnej starości. 
Stanęliśmy w wielkim eleganckim holu, a mama i ciocia poszły gdzieś, żeby powiedzieć, że przyjechaliśmy w odwiedziny. Popatrzyłam na Louisa:
- Byłeś tu już?
- Tak, wiele razy. Babcia jest już od dawna chora, ale pogorszyło jej się po śmierci dziadka...
- To czemu mi nie powiesz, kto jest moim dziadkiem?
- Bo nie wiem
- Ale chyba spotkałeś dziadka!
- Tak, ale... Twoja mama urodziła się w 2014 roku, a wtedy babcia była dziewczyną mojego dziadka...
- Sugerujesz, że moja mama jest córką Tomlinsona? 
- Nie wiem. Naprawdę nie wiem. Musimy to przeczytać do końca. Może tam to będzie napisane...
- A babcia nam nie powie?
- Babcia... Będzie ciężko. Od śmierci dziadka się nie odezwała. Zamknęła się w sobie.
- No tak… I do tego ma Alzheimera...
- Nie ma. Tak tylko gadają, żeby wytłumaczyć jej zamknięcie się w sobie. Słyszałem to… I tylko ja o tym wiem.
- W sumie po tylu przeżyciach można zwariować... Dobra! Już chcę ją zobaczyć! - Naprawdę byłam podekscytowana! Może ona... Może się odezwie! W końcu mama i ciocia przyszły z jakąś uśmiechniętą kobietą, która miała zaprowadzić nas do babci. Szliśmy przytulnymi korytarzami, po których przechadzali się staruszkowie, którzy pozdrawiali siebie i uśmiechali się do wszystkich serdecznie. W końcu dotarliśmy do białych drzwi. Pokój 216. Kobieta zapukała i nie czekając na odpowiedź, nacisnęła klamkę i weszła do środka a my za nią. Pokój był bardzo ładny. Jasna tapeta w drobne kwiatki. Duże łóżko przykryte jasnobłękitną kapą. Były tu ogromne przeszklone drzwi balkonowe otwarte na oścież. Długie, tiulowe firanki powiewały na wietrze. Na balkonie stało bujane krzesło, a na nim siedziała kobieta. Wyglądała na pochłoniętą jakąś czynnością… Chyba  malowała, ale stąd nie było tego dokładnie widać.

- Ma pani gości - odezwała się kobieta, która nas przyprowadziła. Nie czekając, opuściła pokój, zostawiając nas samych z babcią. 
- Cześć babciu! - zawołał Louis i pobiegł ją przytulić. Kobieta podniosła głowę i popatrzyła na niego. Jej pomarszczoną twarz rozjaśnił uśmiech. - Przyniosłem ci ciasto! Twoje ulubione! Według twojego przepisu! - pokazał jej ciasto, a ona znów się uśmiechnęła. 
- Mamo, jest ktoś, kogo powinnaś poznać - powiedziała ciocia, podchodząc do babci. Tym samym odsłoniła mnie i mamę. - To jest Danielle i jej córka Eleonor- powiedziała, a siwa kobieta przeniosła wzrok na nas. Chyba nas wcześniej nie zauważyła. Najpierw popatrzyła nierozumiejącym wzrokiem na mamę, a potem spojrzała na mnie. Po jej twarzy spostrzegłam, że jest zszokowana. Jej zielononiebieskie oczy analizowały mnie od stóp do głów. Przypatrywały mi się z bystrością nastolatki, a nie staruszki z problemem ogarniania świata i jestem pewna, że mogłaby przemówić w każdej chwili, ale po prostu nie czuła potrzeby odzywania się. Kobieta przeniosła spojrzenie na ciocię, zadając jej nieme spojrzenie. Zdawała się pytać: Kim one są? Dlaczego mi je przedstawiasz? Dlaczego ona wygląda tak jak ja kiedyś? Odpowiedzi udzieliła jej jednak moja mama.
- Od czego by tu... Może tak. Jestem Danielle Williams, ale to Michelle już powiedziała. Urodziłam się 14 marca 2014 roku w Londynie i wychowałam się w rodzinie zastępczej w Irlandii. Przez całe życie myślałam, że jestem sierotą, lecz kilka tygodni temu dostałam list od Michelle... - opowiedziała, ale babcia nadal miała zdezorientowaną minę.
- Tata zapisał w testamencie Danielle, mówiąc, że to moja siostra - wytłumaczyła ciocia, a warga babci drgnęła. Przygryzła ją, a w jej oczy się zaszkliły. Łzy szczęścia. Lecz nadal milczała. Dobra. To już była lekka przesada. Jej córka odnalazła się po wielu latach, a ona nie raczy się odezwać?! Może... Może to szok po stracie męża? Przecież to było zaledwie miesiąc temu... Ktoś znów chciał się odezwać, ale przyszła ta kobieta, która nas przyprowadziła z tekstem, że są jakieś papiery do podpisania i mama z ciocią zostawiły nas samych z babcią. Popatrzyłam bezradnie na Louisa, bo babcia wróciła do malowania. On tylko wzruszył ramionami. No tak... Bardzo mi pomaga! Zdecydowałam przejąć inicjatywę i podeszłam do kobiety pogrążonej w swoim świecie. Malowała zachód słońca nad Westminster Palace.
- Śliczne... - odezwałam się, a kobieta drgnęła, słysząc mój głos. – Babciu, wiem, że jest ci ciężko, ale proszę odezwij się... Zdążyłam się za Tobą stęsknić… - Tym razem to Louis zabrał głos. - My... Znaleźliśmy twój pamiętnik... - po cholerę on to powiedział?! Zmroziłam go wzrokiem, ale niesłusznie. Kobieta oderwała się od rysunku.
- Nie powinniśmy byli go czytać, ale byliśmy ciekawi, kto jest moim dziadkiem i w ogóle twojej historii - odezwałam się, mając nadzieję, że kobieta się nie zdenerwuje.
- Ciekawość to pierwszy stopień do piekła - usłyszałam melodyjny, kobiecy głos. Nie wierzyłam własnym uszom. To babcia się odezwała. - Nie mogę wam zabronić tego czytać. Skoro chcecie wiedzieć... Jednak nie zapominajcie, że w pewnych sytuacjach niewiedza jest korzystniejsza. 
- Ale babciu... 
- Louis… Kochanie, moje życie nie było takie cukierkowe... Przez czterdzieści osiem lat myślałam, że moja córka nie żyje, ale teraz jestem pewna, że ją odnalazłam. W szczególności dlatego że zobaczyłam ciebie Eleonor. To jak...
- Patrzenie w lustro? - spytałam.
- Tak.  Tylko że ja nie niszczyłam sobie włosów jakąś farbą! I... Masz jego oczy. Takie same jak zapamiętałam u Danielle ostatniego dnia, którego ją widziałam.
- A dlaczego myślałaś, że nie żyje?
- To jeszcze do tego nie dotarliście?
- Na razie jesteśmy w momencie, w którym Gabi zdobyła umowę 1D...
- Ach... To wszystko jeszcze przed wami, ale naprawdę nie radzę wam tego czytać...
- Dlaczego?
- Już mówiłam. W tym przypadku niewiedza jest lepsza... - odparła, Jak tu z taką rozmawiać? Lou zmienił temat:
- To czemu się nie odzywasz, babciu?
- Wtedy zaczną się pytania, wywiady, te chwile wrócą. Ja nie chcę do tego wracać, dlatego proszę was, nie mówcie waszym mamom, że z wami rozmawiałam. Zbyt wielu ludzi chce znać tę historię, a ja nie mogę do tego dopuścić!

***

- Jak ty ją zdobyłaś? - spytał zdziwiony Harry.
- Poszłam do Van der Woodsena z tekstem, że jestem poczatkującą piosenkarką i chcę skorzystać z usług jego firmy. Zaczęłam go wychwalać, że tyle dobrego o tej firmie słyszałam i w ogóle. To on poprosił mnie o próbkę moich umiejętności, więc dałam mu taką płytę, którą nagrywałam do szkoły i mu się spodobało. Pokazał mi przykładową umowę abym mogła ją obejrzeć i nawet się nie zorientował, że to wasza umowa i że zniknęła w mojej torbie. Dał mi jeszcze umowę dla mnie i powiedział, że mam czas do jutra.
- W co ty się wpakowałaś? Zgłupiałaś? Tak się narażać? - zawołałam.
- Chciałam pomóc!
- Ale mogłaś znaleźć inny sposób- mruknęłam. 
- Mogłam, ale znalazłam ten! Tu jest wszystko... - powiedziała i podała nam papiery. Osobiście nienawidzę prawnych kruczków. Od tego od razu plącze mi się w oczach. Coś tam niby znaleźliśmy, ale było to tak niejasno sformułowane, że szkoda gadać. Postanowiliśmy zanieść to rano do adwokata, a teraz iść spać, bo było już nieźle po północy. Żebyśmy się pomieścili ktoś musiał spać na kanapie. Gabi od razu się zaoferowała.
- Na pewno chcesz spać na dole? Bo jak nie, to wywalam Tomlinsona z łóżka i możesz spać ze mną - odparłam. 
- Nie. Nie trzeba. Ta kanapa jest naprawdę wygodna - upierała się dziewczyna. W końcu uległam. Powiedzieliśmy sobie dobranoc i rozeszliśmy się do pokoi. 
- Wiki, ja nie wiem, czy to jest dobry pomysł, żeby iść z tą sprawą do sądu - odezwał się Lou, kiedy już praktycznie zasypiałam. On chyba nie mógł, więc zebrało mu się na rozmyślanie. Westchnęłam, przekręciłam się na bok i wsparłam głowę na łokciu, żeby lepiej go widzieć.
- Lou, my nie idziemy z tym od razu do sądu. Najpierw zaniesiemy to do adwokata, żeby sprawdził, co się da z tym zrobić. 
- Niby tak, ale nadal uważam, że to nie jest dobry pomysł... Po co ona szła do Van der Woodsena… Jeszcze jej się zwali na głowę...
- Gabi jest już dorosła. Niech robi, co chce, choć też nie pochwalam jej pomysłu. Ona zawsze próbuje rozwiązać każdy problem. Bawi się w podchody i nie spocznie, dopóki jej się nie uda...
- To trochę jak Sherlock Holmes...
- Też jej tak cały czas mówię. Dlatego też lepiej jej nie wtrącać do tego śledztwa.
- Nie wtrącałbym się gdyby to mnie nie dotyczyło. 
- Daj spokój, Lou... Na razie się tym nie przejmuj.
- Nie przejmuję się - bąknął. Oho! Ktoś jest nie w sosie.
- Nie… Wcale...
- Naprawdę się tym nie przejmuję. A teraz chodźmy spać, bo jestem zmęczony.
- Ok. Tylko mnie przytul - mruknęłam i po chwili otaczały mnie ciepłe ramiona, w których czułam się bezpiecznie. Miałam nadzieję na spokojny sen. To się przeliczyłam...