Hejka
mam nadzieję, że mój apel do Was dotarł i zaczniecie komentować posty, bobardzo mi zależy na tym, żeby poznać Waszą opinię lub odpowiedzieć Wam na pytania
Wiku.xx

40. You’re right! I don’t know you!

- Hej, Wiki, kto to był? - spytał Louis, kiedy wróciłam do salonu.

- Scarlet, dziewczyna, z którą umówił się Horan i przy okazji odstawił się bardziej niż na rozdanie Oskarów - wytłumaczyłam z przesadną nutką obojętności w głosie.

- Od kiedy Niall chodzi na randki? - zdziwiła się Lottie.

- Od kiedy Wiki złamała mu serce - mruknął Zayn tak cicho, że ledwie mogłam go usłyszeć. Obrzuciłam go nienawistnym spojrzeniem, a on tylko wzruszył ramionami. W sumie miał trochę racji...

- Moim zdaniem Niall chce sobie w końcu kogos znaleźć i zastosował się do mojej rady, że tak długo jak się z żadną nie umówi, to żadnej nie zaliczy - powiedział Hazz, a Fizzy zakrztusiła się popcornem.

- Jak to żadnej nie zaliczy? Znaczy, że on jest... - spytała.

- Dziewicą? Pewnie! - uśmiechnął się Harry, a wszyscy wybuchnęli śmiechem. Oprócz mnie.

- Tak się składa, panie Styles – syknęłam. - Że Niall nie jest ani dziewicą, ani prawiczkiem!

- A co? Rozdziewiczyłaś go?

- Nie, Styles! Ale to nie znaczy, że z nim nigdy w życiu nie rozmawiałam na takie tematy!

- Oj no dobrze, już dobrze, tylko się tak nie bulwersuj! To nie moja wina, że Horan chce kogoś zaliczyć! - mruknął Harry i temat był skończony. Przez resztę wieczora siedziałam wtulona w Louisa, podczas gdy oglądaliśmy jakiś niezwykle ambitny film Disneya.

Niall nie wrócił, zanim poszliśmy spać. Pamiętam, że jeszcze długo leżałam, wpatrując się w ciemny sufit i słuchając odgłosów nocy za oknem. Myślałam o tym, co Hazza powiedział. O tym, że Horan chce zaliczyć... Niby nie powinno mnie to obchodzić, ale sama myśl o tym, że Niall mógłby przespać się z jakąś dziewczyną napawała mnie przerażeniem. Mój Niall z jakąś dziewczyną w łóżku... Nie to już nie jest „mój” Niall. Mój Niall by nie myślał o tym. Mój Niall nie był takim dupkiem. Ale teraz nie byłam niczego pewna. Skąd mam wiedzieć, czy on nie zabawia się właśnie z tamtą dziewczyną na tylnym siedzeniu? Nie... Ona na taką nie wyglądała. Była zbyt idealna. Boże, dlaczego ja taka nie mogę być?! Co ona ma, czego ja nie mam? Co mnie do cholery podkusiło, żeby zdradzić Nialla?! To ze mną by chodził na randki, a nie z tą całą idealną Scarlet! Ale... Ona nawet nie jest jeszcze jego dziewczyną, a już gdzieś wychodzą... A ja z Niallem nie byłam na prawdziwej randce! Nigdy! Może dlatego, że ja nie miałam u niego szansy na dłuższą metę? Ale w takim razie dlaczego tyle razy mówił mi, że mnie kocha? No dlaczego?! Żeby teraz obściskiwać się ze Scarlet, której nigdy w życiu nie będę w stanie dorównać?!
Przez nią teraz nie zasnę. Podniosłam się z łóżka i poczłapałam na dół. Do kuchni. Na czuja zapaliłam światło. Musiałam się przyzwyczaić do jasności, ale nie trwało to długo. Co by tu zjeść? Może odgrzeję sobie pizzę z kolacji? Nie... Płatki na mleku. Wyjęłam karton z lodówki, nalałam mleka do miski i wsadziłam do mikrofali. Zegar na niej wskazywał drugą trzydzieści. Gdzie ten Horan do cholery?! Wstawiłam mleko na czterdzieści sekund. Mikrofala zaczęła szumieć i po tych czterdziestu sekundach usłyszałam piknięcie, a potem nastała błoga cisza. Miałam już wyjąć miskę z mikrofalówki, gdy usłyszałam, jak ktoś przekręca klucz w drzwiach, a potem tupot stóp. Nareszcie! Ile można?! Ten ktoś wszedł do kuchni.

- Co ty tu robisz o tej porze? - spytał. Odwróciłam się twarzą do wejścia, żeby zobaczyć zdziwionego Horana.

- Głodna byłam, więc odgrzewam sobie mleko – wyjaśniłam. - A ty co sobie wyobrażasz?! Jest druga trzydzieści pięć, a ty dopiero teraz łaskawie wracasz do domu?! - krzyknęłam na tyle głośno, by miało to swój efekt, ale na tyle cicho, żeby nikogo nie obudzić.

- Oj! Przepraszam! A ty kim niby jesteś, żeby się mnie czepiać? Moją matką?!

- Nie, ale w przeciwieństwie do ciebie myślę! I zastanawiam się, czy choć przez chwilę pomyślałeś, żeby daś jakikolwiek znak życia?! Napisać łaskawie, o której zamierzasz wrócić do domu?! - chyba na serio brzmiałam jak wściekły rodzic...

- Nie sądziłem, że jestem tu pod jakimś ścisłym nadzorem!

- Nawet nie wiesz, jak Liam się o ciebie martwił! 

- Liam się o mnie martwił?! - prychnął blondyn.

- A żebyś wiedział, że się martwił!

- Trudno. Jakoś to przeżył. Jak widać jestem cały i zdrowy.

- No nie do końca - mruknęłam ledwie słyszalnie.

- Co powiedziałaś? - spytał, robiąc kilka kroków w moją stronę.

- Pytałam, od kiedy jawnie chodzisz na randki.

- Od kiedy stwierdziłem, że trzeba czerpać z życia garściami, a nie marnować je na użalanie się nad sobą - wyjaśnił.

- Ze mną jakoś na randki nie chodziłeś.

- A pomyślałaś choć przez chwilę, że może nie byłaś tego warta? - szepnął mi prosto do ucha. Jego słowa raniły jak seria ciosów nożem do mięsa wymierzonych prosto w serce.

- Skoro tak mówisz, to jak się udała randka z wartą tego dziewczyną? - spytałam prawie tak cicho jak on.

- Było idealnie. Poszliśmy do kina na dokument o zagrożonych orkach, a potem do restauracji. Jedliśmy homary i rozmawialiśmy o prawie, filozofii i o muzyce poważnej. A potem się całowaliśmy i było nieziemsko. Boże, tak jak ona całuje... Marzenie każdego faceta! - powiedział to wszystko, dobitnie wpatrując się w moje oczy. Nie wiedziałam, od czego musiałam się bardziej powstrzymać. Od tego, żeby się nie rozpłakać, czy żeby nie przywalić mu z całej siły.

- Ale przecież ty nienawidzisz dokumentów przyrodniczych, homarów, prawa i filozofii! O muzyce poważnej nie wspomnę! - powiedziałam z pretensją.

- Tak? A może ty po prostu mnie nie znasz? - uniósł do góry jedną brew i uśmiechnął się bezczelnie.

- Masz rację! Nie znam cię! - krzyknęłam i popchnęłam go, żeby nie zagradzał mi drogi wyjścia.
Wtem w drzwiach pojawiła się Gabi, która była zdecydowanie ledwie żywa, a z tymi zielonkawymi włosami wyglądała jak truposz...

- O Horan! Jak miło, że postanowiłeś się pojawić! Tak, bardzo się o ciebie martwiliśmy i jesteśmy niezmiernie szczęśliwi, że masz nas wszystkich w dupie. A teraz błagam was, idźcie spać albo chociaż dajcie mi taką możliwość! Chyba nie chcecie, żeby wszyscy się obudzili i żeby Louis słyszał, jak kłócicie się o nową dziewczynę blondi - popatrzyła na nas z litością w oczach.

- Ja właśnie wychodziłam - oznajmiłam. Gdy byłam w drzwiach, odwróciłam się i dodałam. - Jeszcze jedno, Horan, jak chcesz, to zjedz to mleko, bo mi się odechciało. Może przy okazji się udławisz i będę miała spokój. Nie licz na to, że przyjdę na twój pogrzeb, a co dopiero mówić o kolorze kwiatków na twój grób!
Wyminęłam lekko zdezorientowaną Gabi, wbiegłam po schodach na górę i wpadłam do sypialni. Położyłam się obok Lottie i przykryłam kołdrą pod samą szyję. Długo potem jeszcze płakałam. Usnęłam dopiero, gdy nie miałam już siły szlochać, bo łzy skończyły mi się znacznie wcześniej...

Gdy się obudziłam, miałam wszystkiego dosyć. Dosyć światła, które wpadało do pokoju. Dosyć tego głupiego ćwierkania ptaków. Dosyć głupiego brzucha, który przecież nie mógł od tak przestać boleć. Dosyć swojego posępnego humoru. Dosyć ślicznych dziewczyn o kasztanowych włosach. A wreszcie dosyć farbowanych Irlandczyków! Jest ich zdecydowanie za dużo na tym świecie. Za dużo o jednego. 

Dziś środa. Jeszcze tylko półtora tygodnia do NYC, a ja nadal nie mam piosenki, bo śpiewanie o kubku w kwiatki, zepsutych gitarach i wściekłych blond mordach, nie wchodzi w grę, nie, pamiętniczku? Pomyśleliby jeszcze, że jestem wariatką. Choć w tym domu wariatów, to kto wie, ile jeszcze będę normalna?

Po śniadaniu postanowiliśmy wybrać się na wielkie zakupy. A przez ‘wielkie zakupy’ mam na myśli siedzenie w sklepach do wieczora.
Oddzieliłyśmy się od chłopaków i pobiegłyśmy do sklepów z ciuchami. Boże, dawno sobie nie kupiłam tyle ładnych i nieco oryginalnych ciuchów. Tyle fasonów i kolorów... Jak to Lottie stwierdziła, skoro będę teraz sławna, to muszę wyglądać jak człowiek. Więc z toną toreb pobiegłam do sklepu muzycznego i kupiłam sobie moją własną, prywatną gitarę, żeby blondi nie musiał się wściekać. Na koniec przyszedł czas na super market. W zdziwieniu wpatrywałam się, jak Gabi pakuje do koszyka chyba z miliard opakowań farb do włosów kolorów, jakie mi się nawet nie śniły. Dziewczyna, widząc moją minę, powiedziała tylko:

- Nie martw się, nie zamierzam zrobić krzywdy tym małolatom, ale wpadłam na pewien pomysł.

- Wolę nie wnikać...

- I tak się teraz nie dowiesz... – uśmiechnęła się tajemniczo. 

- Po prostu nie mogę się doczekać!- zawołałam z nutką sarkazmu w głosie.

- O widzę, że ktoś się tu po dzisiejszej nocy dąsa.

- Gabi, proszę, nie denerwuj mnie. Mam dosyć tej osoby... 

- A ja mam dosyć twojego marudzenia! - zabiłam ją wzrokiem.- No co?! Ogarnij się, V! Trzeba iść do przodu! Louis nie wraca do tego, że byłaś z Niallem, więc ty też nie powinnaś! 

- Więc to moja wina, skoro on się cały czas ze mną kłóci?!

- Ty go podpuszczasz! Podpuszczacie się nawzajem!

- Wcale, że nie!

- Wcale, że tak! Ty chcesz się z nim kłócić! 

- Nie! Nie chcę! - zaprotestowałam, a dziewczyna tylko wywróciła oczami.

- Chcesz, bo wolisz to niż żeby cię w ogóle nie zauważał, prawda?

- G., daj mi spokój - mruknęłam, choć dziewczyna miała zupełną rację. Sto razy bardziej wolałam kłótnie niż obojętną ciszę. I tak nie jestem w stanie znieść tego, że Niall woli inną; że już nie jestem jedyną w jego sercu. Ciekawi mnie, czy on tak też się czuł, gdy ja... Gdy ja zdradziłam go z Louisem; że jego też kocham. To okropne uczucie i nikomu tego nie polecam.

- O czym gawędzicie, dziewczęta? - spytał Harry, który pojawił się ni stąd ni z owąd.

- O tym, że podsłuchiwanie nie popłaca, lokers - uśmiechnęła się przesadnie Gabi. 

- Was się nie da podsłuchiwać. Zwłaszcza, gdy gadacie po polsku! - jęknął, na co my roześiałyśmy się głośno.

- Oj, Harruś... Trzeba było się urodzić w Polsce, to byś nas rozumiał... A tak właściwie co tu robisz?

- Liam was woła, bo właśnie zmierzamy do kasy i do domu. Przecież mamy iść dziś do kina! No ruszcie tyłki!
Dwie godziny później wszyscy byliśmy już gotowi do wyjścia do kina. No prawie wszyscy. Nadal czekaliśmy na Gabi, która była ostatnia w kolejce do łazienki.

- No ile można - jęknął Louis.

- Uwierz mi, można bardzo długo - mruknął Zayn.
W końcu na schodach pojawiła się Gabi, trzymając buty w rękach. Na ich widok Charlotte uśmiechnęła się. Czy aby na pewno wszystko było z nimi w porządku?

- Nareszcie! Szybko, bo się przez ciebie spóźnimy na film! - zawołał Liam.

- Już, już! Jeszcze buty.
Założyła obuwie i po pierwszym kroku tego pożałowała... Chociaż chyba bardziej tego żałował Harry... Na to wygląda, że Lottie nadcięła obcasy G, więc, gdy ta tylko zrobiła krok, złamały się. Ich właścicielka poleciała do przodu, co spotkało się z chichotem sióstr. Gabi wylądowała na Hazzie i oboje zaczęli się śmiać. Wywróciłam oczami. Boże Święty, czy Lottie nigdy nie dorośnie?! A teraz wygląda na porządnie wkurzoną. Trzeba było nie psuć butów...

-Nie gnieć mi faceta z łaski swojej - syknęła.

-Spokojnie. Nic się nie stało - uspokajał ją Harry, który był na tyle głupi, że nie był w stanie ogarnąć, że bronienie Gabi jest dla Lottie jak płachta na byka. 

-Jak z ciebie wstanie, to tak będzie - powiedziała przez zaciśnięte zęby. Blondynka tak się trzęsła, jakby miała zaraz się w zmienić w wilkołaka czy coś...

-Dobra, już wstaję. Tylko mnie nie pogryź - powiedziała G, a my zachichotaliśmy. Lottie zrobiła się czerwona.

-Ty... - zaczęła.

-Przez ciebie spóźnimy się na film - dokończył za nią Liam. - Do samochodu.
Rundę drugą także wygrała Gabi... W sumie trochę mi szkoda Lottie. Niepotrzebnie porywa się z motyką na słońce i tak nie wykurzy Gabi z domu. Tym bardziej, że pojutrze Tomlinsonowie jadą na wesele do Australii! Nie będzie ich całe cztery dni! A kto będzie się opiekował domem? My! Szczerze mówiąc, jestem ciekawa, co z tego wyniknie...

Gdy staliśmy w kolejce do kas w kinie, zauważyłam, że brakuje Nialla. Czyżby ktoś udał się na randkę ze Scarlet? Czułam, jak krew odpływa mi z twarzy.

- Skarbie, wszystko w porządku? - spytał Lou, który obejmował mnie ramieniem.

- Tak... Tylko trochę się zamyśliłam. Szkoda, że musicie jechać.

- Wiesz, że gdybym mógł, to zabrałbym cię ze sobą, ale to Australia! - powiedział, patrząc mi w oczy.

- Wiem, wiem... Dziwnie bym się czuła sama z całą twoją rodziną, której nie znam. A poza tym odpoczniesz trochę ode mnie.

- Od ciebie nie muszę odpoczywać. Chętniej odpoczywałbym jeszcze mniej - uśmiechnął się, a w jego oczach zobaczyłam ten błysk.

- W takim wypadku powinieneś odpocząć jeszcze bardziej! 

- Jesteś okropna!

- Wiem, ale co za dużo, to nie zdrowo! A teraz chcę już zobaczyć tę żałosną komedię romantyczną - mruknęłam. Przynajmniej będę mogła sobie bezkarnie popłakać, nie wzbudzając niczyjej troski. 

Przez cały seans Louis trzymał mnie za rękę. Było tak, jak powinno być na randce. Romansidło, splecione dłonie, wymienianie całusów od czasu do czasu... Z takim wyjątkiem, że była tu tez cała świta przyjaciół, no i brakowało księcia z bajki. Ciekawi mnie, co dziś robił ze Scarlet? Może poszli na akcję ratowania bezdomnych kotów? Albo na herbatkę do Pałacu Buckingham? Wtedy nie zdążyłby wrócić do jutra, bo to aż w Londynie. Nie. Wolę, żeby nigdzie na dłużej z nią nie jeździł. No chyba że będą ratować aligatory z powodzi… To może go któryś użre. Gdziekolwiek nie byli, to na pewno Horan miał ubaw po pachy, a ja przynajmniej się trochę pośmiałam z filmu! 

Gdy wyszliśmy z kina, G wpadła na pomysł, żeby pójść do klubu. Osobiście miałam dosyć tego dnia, więc powiedziałam, że chcę wracać do domu. Oczywiście, kto by mnie posłuchał? Ostatecznie, po zrobieniu sceny, że nigdzie nie idę, Liam łaskawie mnie odwiózł, a potem wrócił do reszty. Okropnie było tak siedzieć samej w tym wielkim domu, ale nie chciałam być w miejscu, gdzie będzie dużo alkoholu, bo jeszcze się upiję i zacznę gadać za dużo albo znowu prześpię się z Louisem. Dzięki mojej roztropnej decyzji położyłam się spać o ludzkiej porze. 

Gdy się obudziłam za oknami było już jasno, ale Lottie nie było obok mnie. Czyżby porządnie zabalowali? Wygramoliłam się z łóżka i nie dbając o to, żeby się przebrać z piżamy, poczłapałam na dół. Weszłam do kuchni, a tam Lottie, Fizzy i Zuzia piły herbatę i rozmawiały o czymś cicho.

- Cześć, jak się udał wypad do klubu? - spytałam melodyjnymi głosem.
Charlotte skrzywiła się. 

- Tragicznie. G przystawiała się do Hazzy.

- To on do niej... - wtrąciła Zuzia.

- Nieważne - warknęła Lottie. Była wściekła. Nie dziwię się. Jakby ktoś mi odbijał faceta, też byłabym lekko zła. 

- Lottie, skarbie... Wiesz, że byli wczoraj pijani - odparłam.

- Stan intoksykacji nie tłumaczy zdrady - syknęła.

- A zdradził cię?

- Nie zdradził jej. Charlotte lubi wyolbrzymiać - mruknęła Fizzy.
W chwili gdy w kuchni pojawiła się Gabi, zapanowała cisza. Dziewczyna ledwo szła... Była jeszcze nieprzytomna. Mruknęła tylko coś, co przypominało słowo "kawa" i poczłapała do ekspresu.

Poczułam, jak atmosfera gęstnieje. Było aż ciężko oddychać. Wszystko czekało na wybuch, który musiał nastąpić. Słyszałam nawet tykanie zegara i uderzenie łyżeczki o ścianki kubka. Chociaż byłam na to gotowa, podskoczyłam, gdy Lottie wybuchła. Na tyle głośno, żeby był jakiś z tego efekt, ale na tyle cicho, żeby nie zbudzić chłopców.

-Co ty sobie wyobrażasz?! - fuknęła w stronę Gabi.

-Uspokój się... - powiedziałam znudzonym głosem, ale Lottie nie zamierzała mnie posłuchać.

-Nie uspokoję się!

-Cicho... Łeb mi pęka... - G wzięła łyk kawy. - Z czym masz problem?

-Z tobą! Trzymaj ręce precz od mojego chłopaka!

-Nadal do ciebie to nie dotarło? - spytała G przez przymrużone oczy.

- Trzymaj się od niego z daleka!

-Bo co? Pofarbujesz mi włosy na różowo? - prychnęła.- Daj mi wypić kawę i sobie spokój 

-Wiki! Powiedz jej coś! - jęknęła Lottie. Popatrzyłam na nią bezsilne i mruknęłam:

- Daj mi spokój. - No bo sorry, ale to nie moja sprawa.

-Ok, skarbie - zwróciła się G do Lottie. - Harry i ja jesteśmy dobrymi przyjaciółmi. Ty się w nim kochasz, ale on jak widać nie czuje tego co ty. Przynajmniej teraz. Nie mówię o przeszłości. Więc powinnaś z nim pogadać, jeśli naprawdę jest coś między wami, jak twierdzisz, a nie robić dziecinne psikusy i drzeć się na mnie, nie sądzisz? - Tak. Nie ma to jak bezpośredniość Gabi. Ja tylko westchnęłam i upiłam łyk herbaty.

-Yhhh... - Lottie zapewne by się jej jakoś odszczeknęła, ale do kuchni wtoczyli się chłopcy. Louis podszedł do mnie z uśmiechem na ustach.

- Cześć, kochanie - powiedział i pocałował mnie. Oczywiście Niall musiał obrzucić mnie tym nieprzyjemnym spojrzeniem, a ja uśmiechnęłam się do niego cierpko.

- Jak się spało? - spytał Liam. Biedaczek został zignorowany, bo G odezwała się:

-Harry, Kochanie - przełknęła łyk kawy. - Ona ma do ciebie sprawę - powiedziała, wskazując na Lottie. 

-Ok. Potrzebuję świeżego powietrza. Lottie, przejdziesz się ze mną?

-Pewnie - dziewczyna się rozpromieniła.

-Cudownie - podsumowała G, idąc w kierunku drzwi. Chyba nie ma zamiaru iść z nimi?!

-Dokąd idziesz? - spytałam. - Nie masz zamiaru iść z nimi, prawda? 

-Oni potrzebują prywatności, a ja potrzebuję moich tabletek - popatrzyłam na nią pytająco... - Mam ważniejsze sprawy. Spokojnie.

-To dobrze

-Głowa mi za chwilę wybuchnie, więc au revoir, ma chérie et tout le monde

Wyszła. 

-Aha... - zdecydowanie dom wariatów. 

-Mówiłem jej, że butelka wódki na jedną noc wystarczy. Nie słuchała... – powiedział Liam.

-Trzeba się czasem oderwać - mruknęłam. - Od codzienności - dodałam bezgłośnie. 

Ogloszenie

Uwaga!
Oglaszam strajk. Jeżeli nikt nie bedzie komentował rozdziałów, to nie widze słuszności w dodawaniu nowych rozdziałów. Wiec błagam Was ogarniecia się. A poza tym mam głęboką depresję i nie pomagacie nie komentując.
Pozdrawiam Was i kocham
wiku

39. I have a date with Niall…

- To jest... - zaczęłam, ale Gabi, która zdążyła się wyrwać Harry'emu i stanąć obok mnie, przerwała mi:
- Gabrielle, przyjaciółka Wiki z Polski. Jesteśmy razem w zespole.
- Więc to ty - mruknęła blondynka, nadal mierząc brunetkę wzrokiem. - Jestem Lottie. Mam takie pytanko, co robiłaś na rękach mojego chłopaka?!
- Harry to twój chłopak? – uniosła lekceważąco brew.
- Masz z tym jakis problem? - warknela.
- Nie – wzruszyła ramionami.
- To dobrze - dziewczyna uchyliła drzwi i mogliśmy wejść do środka.
Nadszedł czas na powitania. Zauważyłam, jak Lottie przesadnie długo całuje Hazzę. Tak, jakby zaznaczała teren. Czasem się zastanawiam, czy na pewno jest w moim wieku czy może ma ze trzy lata mniej.
G. widząc jej zachowanie, prychnęła. No bo kto jak kto, ale Gabi nie kryje się z tym, co myśli.
Po chwili pojawiły się też bliźniaczki i rodzice Tomlinsonów. Dziewczynki prawie mnie zgniotły, a pani Tomlinson mnie wyściskała.
- a więc to już oficjalne? - zawołała uradowana. - mój mały synek ma dziewczynę!
- Mamo, mówisz, jakbym nigdy wcześniej nie miał dziewczyny albo jakbym się żenił! - obruszył się Louis.
- Lou, skarbie, pozwól się matce cieszyć, że tym razem trafiło na kogoł naprawdę dobrego i odpowiedniego! Jak ci, Wiki, z moim synem? Jest dla ciebie dobry?
- Tak, proszę pani, lepszego chłopaka nie mogłabym sobie wyobrazić - powiedziałam, automatycznie zerkając na Nialla. Ten zdawał się być niezwykle zainteresowany kolekcją zdjęć Tomlinsonów, która stała na kominku. A pamiętam, kiedy mówił mi, że bardziej niekorzystnych zdjęć nie mogli wybrać. Dziwne, nie?
- To dobrze - uśmiechnęła się kobieta, a potem szepnęła mi na ucho. - Może ty go zmusisz do posprzątania w pokoju...
- Postaram się - odparłam ze śmiechem. - No dobra, dzieci, rozpakujcie się, a potem zapraszam na obiadek.
Wszyscy ucieszyli się na myśl o pysznym posiłku domowej roboty, a pani Tomlinson była szczęśliwa z kolejnej gęby do wykarmienia (czytaj G.).
- Louis, pokaż chłopakom, gdzie mają spać a także Gabrielle. Może w pokoju gościnnym na drugim piętrze?
- Dobrze, mamo - odparł Lou i po chwili zabrał walizkę i kazał reszcie iść za sobą.
Lottie, gdy chłopcy zdążyli wejść na górę, złapała G za nadgarstek i syknęła:
- Łapy precz od Harry'ego! Pamiętaj, że jesteś w moim domu!
- Lottie, skarbie, ogarnij się - powiedziałam, karcąc ją wzrokiem. Dziewczyna westchnęła i odezwała się:
-Przepraszam za niemiłe powitanie. Czuj się jak u siebie w domu
G. także obdarzyła ją wymownym spojrzeniem, a potem zniknęła na schodach.
- No! Teraz nadeszła ta chwila, w której zabieramy cię na górę, a ty wszystko pięknie nam opowiadasz! - zawołała uradowana Lottie, jakby już nie pamiętała zdarzeń sprzed kilku sekund. Zuzia i Fizzy wymieniły tylko porozumiewawcze spojrzenia. Tak... Lottie czasem potrafi być dziwna.

Dalsza część dnia zlała mi się w jedną całość. Rozpakowywanie, obiad i opowiedzenie całej historii dziewczynom. No nie licząc małych szczegółów, takich jak próba gwałtu i pogróżki Van der Woodsena. Nie chcieliśmy, żeby niepotrzebnie się martwiły, dlatego postanowiliśmy zachować to dla siebie. Byłam niezmiernie szczęśliwa, gdy w końcu mogłam się położyć do łóżka. Ta zdecydowanie za mała ilość snu dała się we znaki. 

Leżałyśmy z Lottie i gadałyśmy. Byłyśmy tylko my dwie, bo w trakcie mojej nieobecności Zuzia przeniosła się do Fizzy, z którą się bardzo zaprzyjaźniły. 

Blondynka wypytywała mnie właśnie o wszystko, o co się dało i w końcu zadała jedno z bardzo niewygodnych pytań:

- A jak dogadujesz się z Niallem?

- Jakbyśmy byli na froncie wojennym.Nie pamiętam dnia bez kłótni... - westchnęłam.

- Nie możecie się pogodzić albo chociaż zawiesić broń?

- Gdyby to było takie łatwe... A i przygotuj się, że starego kochanego Nialla aktualnie nie ma. Jak to pan idealny stwierdził: "własnoręcznie go zabiłam". Już dla nikogo nie jest taki milutki...

- To nieźle... Na serio było warto? Tak dla mojego brata? - zdziwiła się.

- Jak to mówią, „miłość nie wybiera”.

- Ale przecież sama mówiłaś chyba z dziesięć tysięcy razy, że go nie kochasz!

- No właśnie. Miłość nie wybiera! Choć zrozumiałam to niedawno, ale jednak kocham... - westchnęłam, uśmiechając się słabo.

- A Nialla już nie kochasz? 

- Kocham.

- Lol! Normalnie jesteś jak Bella w „Zmierzchu”! – zawołała, a ja wybuchnęłam śmiechem.
- Takiego komentara do tej sytuacji jeszcze nie słyszałam. Mówił ci ktoś, że jesteś nienormalna?

- Zdarzało się. Wiesz, mam to po braciszku. Uważaj, bo wasze dzieci wdadzą się w ciotkę i będzie źle.

- Chyba oszalałaś! Nie będę mieć z nim dzieci! - teraz to na serio patrzyłam na nią jak na wariatkę.

- No wiesz, słyszałam, że miedzy wami jest tyyyyyle gorącego seksu, że nigdy nie wiadomo! - poruszyła znacząco brwiami. Pacnęłam ją w tę głupią łepetynę. 

- Ej! To bolało! - pisnęła blondynka.

- Miało boleć! A mnie do macierzyństwa się nie spieszy!

- Ale będę mogła zostać matką chrzestną?

- Tak, tylko daj mi już spokój. Nie będzie to dziecko Louisa, no i poczekasz sobie na to jeszcze co najmniej dziesięć lat. 

- No dobra... A skąd ta pewność, że Louis kiedyś ci w końcu dziecka nie zrobi? A może już zrobił!

- Charlotte! Ty debilko!

- Co? Martwię się o ciebie i przy okazji jawnie naśmiewam się z mojego brata - wzruszyła ramionami, uśmiechając się niewinnie. - Ale jesteś pewna, że...

- Tak, Lottie! Mam okres, jakbyś chciała wiedzieć i jeśli zadasz jeszcze choćby jedno głupie pytanie, to rozerwę cię na strzępy - to była całkowita prawda. Ten ból brzucha zaczynał mnie irytować a do tego ta głupia gadka. 

- A teraz tak na serio - odezwała się. - Który to Edward, a który Jacob?

- Nie twoj interes! 

- Okej, okej... Ale kochasz mnie jeszcze troszeczkę? 

- Jakbym cię nie kochała, to by mnie tu nie była, idiotko. Uciekłabym z twoim bratem - pokazałam jej język.

- Osz ty!
No i tak zaczęła się nasza bajeczna bitwa na poduszki. Potem zmęczone usnęłyśmy w zaledwie kilka minut.

Gdy się obudziłam, byłam niezwykle wypoczęta i choć bolał mnie brzuch, czułam, że to będzie dobry dzień, ale z moimi przeczuciami bywa różnie. Ubrałam się z uśmiechem na twarzy i postanowiłam, że po śniadaniu pogram sobie na gitarze. Van der Woodsen wspominał coś o tym, że przydałby nam się jakiś singiel i będzie się rozglądać za kimś, kto nam go napisze, więc sobie tak pomyślałam, że skoro już tu siedzę, nie mam co robić, no i wreszcie skoro jestem pisarką (wspominałam Ci o tym, pamiętniczku, że piszę? Że byłam redaktor naczelną szkolnej gazetki?) i umiem grać na gitarze, to czemu nie spróbować swoich sił? To się chyba nie różni zbytnio od pisania wierszy?
Przekonamy się, ale na razie czas na śniadanie. 

Gdy weszłam do kuchni, zobaczyłam Liama, który smażył właśnie bekon, rozmawiając z Zuzią i robiąc do niej maślane oczka. Przynajmniej oni jedni mają w tym domu szczęście i nie zapowiada się na to, żeby przestali je mieć. Przy stole siedzieli Louis, Zayn, Niall i Harry, a także Lottie i Fizzy. Wszyscy wcinali jedzenie tak, jakby byli na głodówce od kilku tygodni. Brakowało tylko Gabi.

- Cześć wszystkim! - zawołałam i zajęłam wolne miejsce obok Louisa, dając mu buziaka na powitanie.

- Co ty taka szczęśliwa od rana? - spytała Lottie, patrząc na mnie jak na wariatkę.

- A czemu nie miałabym być szczęśliwa, skoro jest piękny dzień, mam wspaniałych przyjaciół i dobre śniadanko zrobione przez Liama! Normalnie żyć nie umierać! - nie ma to jak Wiktoria Mieczkowska, która słodzi wtedy, gdy ma okres. Może zabijać albo słodzić. W tym miesiącu trafiło na słodzenie. 

- To fajnie. My czekamy na atrakcję dnia - dziewczyna uśmiechnęła się podejrzanie i wymieniła spojrzenia z Fizzy.

- Louis, wiesz, co te twoje siostry wykombinowały? - spytałam.

- Nie, ale sądzę, że wkrótce się dowiemy - odparł. 

- Ja wiem - zawołał Liam. - I nie pochwalam tego, ale skoro to ich dom, to niech robią, co chcą.
Spojrzeliśmy na niego pytająco, a on zachował kamienną minę i mruknął tylko:

- Zaraz na serio się przekonacie.
I rzeczywiście po chwili do kuchni wpadła Gabi z ręcznikiem na głowie.

- Kto do jasnej cholery dolał mi farby do włosów do odżywki?! - wrzasnęła, zabijając wszystkich po kolei wzrokiem. Chłopcy wybuchnęli śmiechem. Wszyscy oprócz Zayna, który miał przerażona minę. – Spokojnie, Malik, wiem, że to nie ty - chłopak odetchnął. - Zużyłeś mi całą poprzednią.
Na te słowa cała nasza dziewiątka wybuchnęła śmiechem. Miałam przed oczami Zayna, który używa odżywki dla kobiet… 

- Tylko troszeczkę - obruszył się.

- Nieważne - mruknęła Gabi. - Tylko przyznać się, kto dolał tej farby?- Dziewczyna znów zlustrowała wszystkich, ale jej wzrok zatrzymał się na Lottie i Fizzy.- Wy to zrobiłyście? Przyznajcie się!

- Może... - odparła Lottie, obdarzając dziewczynę niezwykle obojętnym spojrzeniem. Normalnie jakby brała lekcje obojętności u Horana.
- Dzięki! - zawołała Gabi i co dziwniejsze, nie było w tym sarkazmu! Odwinęła turban. Jej włosy były nadal brązowe, tylko końcówki były butelkowo zielone. - Szukałam tego koloru przez pół roku!
I znów wszyscy wybuchnęli śmiechem, a Lottie gotowała się ze złości. Chyba nie będzie jej tak łatwo upokorzyć Gabi, która z tryumfalną miną na twarzy, ugryzła tosta. Za to Charlotte na twarzy miała wypisaną jednoznaczną wiadomość. ‘Wojna’. No to zapowiadają się ciekawe dwa tygodnie... 

Po śniadaniu wszyscy zwalili się do dużego pokoju z zamiarem oglądania jakiejś dennej komedii. Poprzez denną nie mam na myśli głupiego romansidła, tylko coś tak żenującego jak „Straszny film” czy „Nadciąga totalny kataklizm”. Ja tylko westchnęłam i pobiegłam na górę z zamiarem napisania tej głupiej piosenki, ale miałam taką cholerną pustkę w głowie. 

Siedziałam wściekła na łóżku, słuchając śmiechów przyjaciół z dołu. Dlaczego powstały jedynie jakieś fatalne teksty o opasce do włosów czy kubku?! Przecież nie jestem aż tak beznadziejna! Prawda? Spojrzałam na kartkę papieru.

I przeczytałam na głos:

-"Moj kochany kubku w kwiatki dwa". Nie. To jakis „żal.pl, troska.com”! To nawet nie brzmi! I znów gadam do siebie! Idiotka - prychnęłam i ze złości kopnęłam gitarę, która stała oparta o łóżko. Upadła, robiąc tylko niepotrzebnego hałasu. 

- Cholera - mruknęłam.

- Wszystko w porządku? - zawołał ktoś z dołu.

- Tak! – odkrzyknęłam. - Tylko gitara mi upadła! 

- Jak mi ją zniszczysz, to zamorduję! - tym razem to Niall krzyknął. 

- A cicho bądź, Horan! Nic jej nie jest! 

- Mam taką nadzieję! A poza tym kto ci pozwolił wziąć moją gitarę?! - wrzasnął. Boże, jak w tym domu wszystko słychać!

- Którego słowa nie zrozumiałeś w zdaniu „cicho bądź Horan!”?
Po tym słyszałam jeszcze jakies niewyraźne pomruki, ale w końcu dali mi spokój. Podniosłam gitarę z podłogi. Była cała i zdrowa. Zastanawiałam się tylko, czy ta rysa była na niej od początku... Hmm... Dobra. Mam to w głębokim poważaniu. Tylko dlaczego te piosenki są takie beznadziejne?! Myślałam, że to nie jest takie trudne... O czym piszą ci wszyscy piosenkarze? O miłości?! Ja nie chcę pisać o miłości! No to mam piosenkę o kubku! Najbardziej denna piosenka świata! Już nawet Taylor Swift pisze lepsze piosenki o swoich byłych! A jakby tak... Nie... Nie umiałabym na niego nawymyślać, chociaż jak i tak cały czas się klócimy, to dlaczego nie mogę napisać jakiegoś jadowitego tekstu? Będzie za bardzo jak Taylor Swift! A co mnie to obchodzi? Naskrobałam na papierze kilka słów o nienawiści, ale efekt też nie był zachwycający.
W końcu zrezygnowana zeszłam na dół. Harry, Lou, Gabi i Lottie grali w scrabble. Liam obejmował Zuzię ramieniem i razem z Fizzy i Zaynem oglądali jakieś powtórki na Disney Channel. Opadłam zrezygnowana na kanapę.

- I jak piosenka? - spytała G, podnosząc wzrok znad gry.

- Fatalnie. Nie wiem, co gorsze! Esej o kochanym kubku, czy powtarzające się w kółko słowo „nienawidzę”?

- Serio jest aż tak źle? - zdziwiła się Zuzia. - Przecież ty umiesz pisać!

- No wiem... Tylko jakoś tak nie wiem o czym! - jęknęłam.

- Weź przykład z Hannah Montana - odezwał się Zayn, który przerwał podśpiewywanie czołówki tego zacnego serialu.

- Co masz na myśli?!

- Napisz o swoim życiu. Kobieta miała najsławniejszą piosenkę, która praktycznie wyjawiała jej sekret, a i tak nikt się nie kapnął!

- Boże, Malik, jak ty się czasem odezwiesz... - mruknął Harry.

- Nie, Zayn, ma rację. Najlepiej jest pisać o tym, co się zna i czuje - wytłumaczył Liam. - Na jakiś temat, na który nie brakuje ci słów. Czyli swoje życie. Niby taki banalny tekst, a jednak głębokie znaczenie. 

- Czyli że mam napisać coś w stylu „Best of both worlds”? - popatrzyłam na nich jak na wariatów. Boże święty, z kim ja żyję?!

- Po prostu napisz prawdę o tym, co czujesz. Wiesz, że niektóre rzeczy łatwiej jest zaśpiewać? 

- Na pewno się zastosuje do waszych rad, Liam.
Wtem zadzwonił dzwonek. Spojrzałam na wszystkich, ale nikt nie wyrażał ochoty na otworzenie drzwi. W końcu poddałam się i wstałam z kanapy. Gdy nacisnęłam klamkę, zobaczyłam dziewczynę o kasztanowych włosach. 

Była naprawdę śliczna. Miała perfekcyjną fryzurę i makijaż, a do tego pogodny uśmiech i piękne orzechowe oczy. Ubrana też była bardzo ładnie. Sukienka w jasnobłękitne paski i buty na obcasie. Wyglądała, jakby urwała się z okładki czasopisma albo nie, jakby urwała się z rodziny królewskiej. Przy niej czułam się sto razy gorsza. Ja, chuda tak, że aż wystawały mi kości, o nieciekawym nieokreślonym kolorze oczu, mysim kolorze włosów związanych niedbale w koczek. Do tego w starych podartych ogrodniczkach i przetartych trampkach. Byłyśmy jak zderzenie dwóch światów. 

- Cześć - odezwała się dziewczyna, niezwykle miłym dla ucha głosem.

- Cześć. Czy my się znamy? - spytałam.

- Zdaje mi się, że nie – odparła. - Jestem Scarlet.

- Victoria - przedstawiłam się. - Co cię tu sprowadza?

- Umówiłam się z Niallem - zatkalo mnie. Poczułam, jakby ktoś uderzył mnie z całej siły w twarz.

- Z Niallem? 

- Tak, że mną - usłyszałam zza swoich pleców głos Horana. Ale się wystroił! Założył czyste granatowe dżinsy, białą wyprasowaną koszulę i marynarkę. Do tego się uczesał! - Nie martw się, wrócę przed godziną policyjną - uśmiechnął się jadowicie, a potem podszedł do dziewczyny i ucałował ją w policzek. 

- To cześć! - zawołała dziewczyna, a ja byłam zbyt oszołomiona, żeby cokolwiek powiedzieć. Niall Horan umówił się na randkę. Z dziewczyną ideałem. Ze mną nigdy nie był na głupiej randce!!!