39. I have a date with Niall…

- To jest... - zaczęłam, ale Gabi, która zdążyła się wyrwać Harry'emu i stanąć obok mnie, przerwała mi:
- Gabrielle, przyjaciółka Wiki z Polski. Jesteśmy razem w zespole.
- Więc to ty - mruknęła blondynka, nadal mierząc brunetkę wzrokiem. - Jestem Lottie. Mam takie pytanko, co robiłaś na rękach mojego chłopaka?!
- Harry to twój chłopak? – uniosła lekceważąco brew.
- Masz z tym jakis problem? - warknela.
- Nie – wzruszyła ramionami.
- To dobrze - dziewczyna uchyliła drzwi i mogliśmy wejść do środka.
Nadszedł czas na powitania. Zauważyłam, jak Lottie przesadnie długo całuje Hazzę. Tak, jakby zaznaczała teren. Czasem się zastanawiam, czy na pewno jest w moim wieku czy może ma ze trzy lata mniej.
G. widząc jej zachowanie, prychnęła. No bo kto jak kto, ale Gabi nie kryje się z tym, co myśli.
Po chwili pojawiły się też bliźniaczki i rodzice Tomlinsonów. Dziewczynki prawie mnie zgniotły, a pani Tomlinson mnie wyściskała.
- a więc to już oficjalne? - zawołała uradowana. - mój mały synek ma dziewczynę!
- Mamo, mówisz, jakbym nigdy wcześniej nie miał dziewczyny albo jakbym się żenił! - obruszył się Louis.
- Lou, skarbie, pozwól się matce cieszyć, że tym razem trafiło na kogoł naprawdę dobrego i odpowiedniego! Jak ci, Wiki, z moim synem? Jest dla ciebie dobry?
- Tak, proszę pani, lepszego chłopaka nie mogłabym sobie wyobrazić - powiedziałam, automatycznie zerkając na Nialla. Ten zdawał się być niezwykle zainteresowany kolekcją zdjęć Tomlinsonów, która stała na kominku. A pamiętam, kiedy mówił mi, że bardziej niekorzystnych zdjęć nie mogli wybrać. Dziwne, nie?
- To dobrze - uśmiechnęła się kobieta, a potem szepnęła mi na ucho. - Może ty go zmusisz do posprzątania w pokoju...
- Postaram się - odparłam ze śmiechem. - No dobra, dzieci, rozpakujcie się, a potem zapraszam na obiadek.
Wszyscy ucieszyli się na myśl o pysznym posiłku domowej roboty, a pani Tomlinson była szczęśliwa z kolejnej gęby do wykarmienia (czytaj G.).
- Louis, pokaż chłopakom, gdzie mają spać a także Gabrielle. Może w pokoju gościnnym na drugim piętrze?
- Dobrze, mamo - odparł Lou i po chwili zabrał walizkę i kazał reszcie iść za sobą.
Lottie, gdy chłopcy zdążyli wejść na górę, złapała G za nadgarstek i syknęła:
- Łapy precz od Harry'ego! Pamiętaj, że jesteś w moim domu!
- Lottie, skarbie, ogarnij się - powiedziałam, karcąc ją wzrokiem. Dziewczyna westchnęła i odezwała się:
-Przepraszam za niemiłe powitanie. Czuj się jak u siebie w domu
G. także obdarzyła ją wymownym spojrzeniem, a potem zniknęła na schodach.
- No! Teraz nadeszła ta chwila, w której zabieramy cię na górę, a ty wszystko pięknie nam opowiadasz! - zawołała uradowana Lottie, jakby już nie pamiętała zdarzeń sprzed kilku sekund. Zuzia i Fizzy wymieniły tylko porozumiewawcze spojrzenia. Tak... Lottie czasem potrafi być dziwna.

Dalsza część dnia zlała mi się w jedną całość. Rozpakowywanie, obiad i opowiedzenie całej historii dziewczynom. No nie licząc małych szczegółów, takich jak próba gwałtu i pogróżki Van der Woodsena. Nie chcieliśmy, żeby niepotrzebnie się martwiły, dlatego postanowiliśmy zachować to dla siebie. Byłam niezmiernie szczęśliwa, gdy w końcu mogłam się położyć do łóżka. Ta zdecydowanie za mała ilość snu dała się we znaki. 

Leżałyśmy z Lottie i gadałyśmy. Byłyśmy tylko my dwie, bo w trakcie mojej nieobecności Zuzia przeniosła się do Fizzy, z którą się bardzo zaprzyjaźniły. 

Blondynka wypytywała mnie właśnie o wszystko, o co się dało i w końcu zadała jedno z bardzo niewygodnych pytań:

- A jak dogadujesz się z Niallem?

- Jakbyśmy byli na froncie wojennym.Nie pamiętam dnia bez kłótni... - westchnęłam.

- Nie możecie się pogodzić albo chociaż zawiesić broń?

- Gdyby to było takie łatwe... A i przygotuj się, że starego kochanego Nialla aktualnie nie ma. Jak to pan idealny stwierdził: "własnoręcznie go zabiłam". Już dla nikogo nie jest taki milutki...

- To nieźle... Na serio było warto? Tak dla mojego brata? - zdziwiła się.

- Jak to mówią, „miłość nie wybiera”.

- Ale przecież sama mówiłaś chyba z dziesięć tysięcy razy, że go nie kochasz!

- No właśnie. Miłość nie wybiera! Choć zrozumiałam to niedawno, ale jednak kocham... - westchnęłam, uśmiechając się słabo.

- A Nialla już nie kochasz? 

- Kocham.

- Lol! Normalnie jesteś jak Bella w „Zmierzchu”! – zawołała, a ja wybuchnęłam śmiechem.
- Takiego komentara do tej sytuacji jeszcze nie słyszałam. Mówił ci ktoś, że jesteś nienormalna?

- Zdarzało się. Wiesz, mam to po braciszku. Uważaj, bo wasze dzieci wdadzą się w ciotkę i będzie źle.

- Chyba oszalałaś! Nie będę mieć z nim dzieci! - teraz to na serio patrzyłam na nią jak na wariatkę.

- No wiesz, słyszałam, że miedzy wami jest tyyyyyle gorącego seksu, że nigdy nie wiadomo! - poruszyła znacząco brwiami. Pacnęłam ją w tę głupią łepetynę. 

- Ej! To bolało! - pisnęła blondynka.

- Miało boleć! A mnie do macierzyństwa się nie spieszy!

- Ale będę mogła zostać matką chrzestną?

- Tak, tylko daj mi już spokój. Nie będzie to dziecko Louisa, no i poczekasz sobie na to jeszcze co najmniej dziesięć lat. 

- No dobra... A skąd ta pewność, że Louis kiedyś ci w końcu dziecka nie zrobi? A może już zrobił!

- Charlotte! Ty debilko!

- Co? Martwię się o ciebie i przy okazji jawnie naśmiewam się z mojego brata - wzruszyła ramionami, uśmiechając się niewinnie. - Ale jesteś pewna, że...

- Tak, Lottie! Mam okres, jakbyś chciała wiedzieć i jeśli zadasz jeszcze choćby jedno głupie pytanie, to rozerwę cię na strzępy - to była całkowita prawda. Ten ból brzucha zaczynał mnie irytować a do tego ta głupia gadka. 

- A teraz tak na serio - odezwała się. - Który to Edward, a który Jacob?

- Nie twoj interes! 

- Okej, okej... Ale kochasz mnie jeszcze troszeczkę? 

- Jakbym cię nie kochała, to by mnie tu nie była, idiotko. Uciekłabym z twoim bratem - pokazałam jej język.

- Osz ty!
No i tak zaczęła się nasza bajeczna bitwa na poduszki. Potem zmęczone usnęłyśmy w zaledwie kilka minut.

Gdy się obudziłam, byłam niezwykle wypoczęta i choć bolał mnie brzuch, czułam, że to będzie dobry dzień, ale z moimi przeczuciami bywa różnie. Ubrałam się z uśmiechem na twarzy i postanowiłam, że po śniadaniu pogram sobie na gitarze. Van der Woodsen wspominał coś o tym, że przydałby nam się jakiś singiel i będzie się rozglądać za kimś, kto nam go napisze, więc sobie tak pomyślałam, że skoro już tu siedzę, nie mam co robić, no i wreszcie skoro jestem pisarką (wspominałam Ci o tym, pamiętniczku, że piszę? Że byłam redaktor naczelną szkolnej gazetki?) i umiem grać na gitarze, to czemu nie spróbować swoich sił? To się chyba nie różni zbytnio od pisania wierszy?
Przekonamy się, ale na razie czas na śniadanie. 

Gdy weszłam do kuchni, zobaczyłam Liama, który smażył właśnie bekon, rozmawiając z Zuzią i robiąc do niej maślane oczka. Przynajmniej oni jedni mają w tym domu szczęście i nie zapowiada się na to, żeby przestali je mieć. Przy stole siedzieli Louis, Zayn, Niall i Harry, a także Lottie i Fizzy. Wszyscy wcinali jedzenie tak, jakby byli na głodówce od kilku tygodni. Brakowało tylko Gabi.

- Cześć wszystkim! - zawołałam i zajęłam wolne miejsce obok Louisa, dając mu buziaka na powitanie.

- Co ty taka szczęśliwa od rana? - spytała Lottie, patrząc na mnie jak na wariatkę.

- A czemu nie miałabym być szczęśliwa, skoro jest piękny dzień, mam wspaniałych przyjaciół i dobre śniadanko zrobione przez Liama! Normalnie żyć nie umierać! - nie ma to jak Wiktoria Mieczkowska, która słodzi wtedy, gdy ma okres. Może zabijać albo słodzić. W tym miesiącu trafiło na słodzenie. 

- To fajnie. My czekamy na atrakcję dnia - dziewczyna uśmiechnęła się podejrzanie i wymieniła spojrzenia z Fizzy.

- Louis, wiesz, co te twoje siostry wykombinowały? - spytałam.

- Nie, ale sądzę, że wkrótce się dowiemy - odparł. 

- Ja wiem - zawołał Liam. - I nie pochwalam tego, ale skoro to ich dom, to niech robią, co chcą.
Spojrzeliśmy na niego pytająco, a on zachował kamienną minę i mruknął tylko:

- Zaraz na serio się przekonacie.
I rzeczywiście po chwili do kuchni wpadła Gabi z ręcznikiem na głowie.

- Kto do jasnej cholery dolał mi farby do włosów do odżywki?! - wrzasnęła, zabijając wszystkich po kolei wzrokiem. Chłopcy wybuchnęli śmiechem. Wszyscy oprócz Zayna, który miał przerażona minę. – Spokojnie, Malik, wiem, że to nie ty - chłopak odetchnął. - Zużyłeś mi całą poprzednią.
Na te słowa cała nasza dziewiątka wybuchnęła śmiechem. Miałam przed oczami Zayna, który używa odżywki dla kobiet… 

- Tylko troszeczkę - obruszył się.

- Nieważne - mruknęła Gabi. - Tylko przyznać się, kto dolał tej farby?- Dziewczyna znów zlustrowała wszystkich, ale jej wzrok zatrzymał się na Lottie i Fizzy.- Wy to zrobiłyście? Przyznajcie się!

- Może... - odparła Lottie, obdarzając dziewczynę niezwykle obojętnym spojrzeniem. Normalnie jakby brała lekcje obojętności u Horana.
- Dzięki! - zawołała Gabi i co dziwniejsze, nie było w tym sarkazmu! Odwinęła turban. Jej włosy były nadal brązowe, tylko końcówki były butelkowo zielone. - Szukałam tego koloru przez pół roku!
I znów wszyscy wybuchnęli śmiechem, a Lottie gotowała się ze złości. Chyba nie będzie jej tak łatwo upokorzyć Gabi, która z tryumfalną miną na twarzy, ugryzła tosta. Za to Charlotte na twarzy miała wypisaną jednoznaczną wiadomość. ‘Wojna’. No to zapowiadają się ciekawe dwa tygodnie... 

Po śniadaniu wszyscy zwalili się do dużego pokoju z zamiarem oglądania jakiejś dennej komedii. Poprzez denną nie mam na myśli głupiego romansidła, tylko coś tak żenującego jak „Straszny film” czy „Nadciąga totalny kataklizm”. Ja tylko westchnęłam i pobiegłam na górę z zamiarem napisania tej głupiej piosenki, ale miałam taką cholerną pustkę w głowie. 

Siedziałam wściekła na łóżku, słuchając śmiechów przyjaciół z dołu. Dlaczego powstały jedynie jakieś fatalne teksty o opasce do włosów czy kubku?! Przecież nie jestem aż tak beznadziejna! Prawda? Spojrzałam na kartkę papieru.

I przeczytałam na głos:

-"Moj kochany kubku w kwiatki dwa". Nie. To jakis „żal.pl, troska.com”! To nawet nie brzmi! I znów gadam do siebie! Idiotka - prychnęłam i ze złości kopnęłam gitarę, która stała oparta o łóżko. Upadła, robiąc tylko niepotrzebnego hałasu. 

- Cholera - mruknęłam.

- Wszystko w porządku? - zawołał ktoś z dołu.

- Tak! – odkrzyknęłam. - Tylko gitara mi upadła! 

- Jak mi ją zniszczysz, to zamorduję! - tym razem to Niall krzyknął. 

- A cicho bądź, Horan! Nic jej nie jest! 

- Mam taką nadzieję! A poza tym kto ci pozwolił wziąć moją gitarę?! - wrzasnął. Boże, jak w tym domu wszystko słychać!

- Którego słowa nie zrozumiałeś w zdaniu „cicho bądź Horan!”?
Po tym słyszałam jeszcze jakies niewyraźne pomruki, ale w końcu dali mi spokój. Podniosłam gitarę z podłogi. Była cała i zdrowa. Zastanawiałam się tylko, czy ta rysa była na niej od początku... Hmm... Dobra. Mam to w głębokim poważaniu. Tylko dlaczego te piosenki są takie beznadziejne?! Myślałam, że to nie jest takie trudne... O czym piszą ci wszyscy piosenkarze? O miłości?! Ja nie chcę pisać o miłości! No to mam piosenkę o kubku! Najbardziej denna piosenka świata! Już nawet Taylor Swift pisze lepsze piosenki o swoich byłych! A jakby tak... Nie... Nie umiałabym na niego nawymyślać, chociaż jak i tak cały czas się klócimy, to dlaczego nie mogę napisać jakiegoś jadowitego tekstu? Będzie za bardzo jak Taylor Swift! A co mnie to obchodzi? Naskrobałam na papierze kilka słów o nienawiści, ale efekt też nie był zachwycający.
W końcu zrezygnowana zeszłam na dół. Harry, Lou, Gabi i Lottie grali w scrabble. Liam obejmował Zuzię ramieniem i razem z Fizzy i Zaynem oglądali jakieś powtórki na Disney Channel. Opadłam zrezygnowana na kanapę.

- I jak piosenka? - spytała G, podnosząc wzrok znad gry.

- Fatalnie. Nie wiem, co gorsze! Esej o kochanym kubku, czy powtarzające się w kółko słowo „nienawidzę”?

- Serio jest aż tak źle? - zdziwiła się Zuzia. - Przecież ty umiesz pisać!

- No wiem... Tylko jakoś tak nie wiem o czym! - jęknęłam.

- Weź przykład z Hannah Montana - odezwał się Zayn, który przerwał podśpiewywanie czołówki tego zacnego serialu.

- Co masz na myśli?!

- Napisz o swoim życiu. Kobieta miała najsławniejszą piosenkę, która praktycznie wyjawiała jej sekret, a i tak nikt się nie kapnął!

- Boże, Malik, jak ty się czasem odezwiesz... - mruknął Harry.

- Nie, Zayn, ma rację. Najlepiej jest pisać o tym, co się zna i czuje - wytłumaczył Liam. - Na jakiś temat, na który nie brakuje ci słów. Czyli swoje życie. Niby taki banalny tekst, a jednak głębokie znaczenie. 

- Czyli że mam napisać coś w stylu „Best of both worlds”? - popatrzyłam na nich jak na wariatów. Boże święty, z kim ja żyję?!

- Po prostu napisz prawdę o tym, co czujesz. Wiesz, że niektóre rzeczy łatwiej jest zaśpiewać? 

- Na pewno się zastosuje do waszych rad, Liam.
Wtem zadzwonił dzwonek. Spojrzałam na wszystkich, ale nikt nie wyrażał ochoty na otworzenie drzwi. W końcu poddałam się i wstałam z kanapy. Gdy nacisnęłam klamkę, zobaczyłam dziewczynę o kasztanowych włosach. 

Była naprawdę śliczna. Miała perfekcyjną fryzurę i makijaż, a do tego pogodny uśmiech i piękne orzechowe oczy. Ubrana też była bardzo ładnie. Sukienka w jasnobłękitne paski i buty na obcasie. Wyglądała, jakby urwała się z okładki czasopisma albo nie, jakby urwała się z rodziny królewskiej. Przy niej czułam się sto razy gorsza. Ja, chuda tak, że aż wystawały mi kości, o nieciekawym nieokreślonym kolorze oczu, mysim kolorze włosów związanych niedbale w koczek. Do tego w starych podartych ogrodniczkach i przetartych trampkach. Byłyśmy jak zderzenie dwóch światów. 

- Cześć - odezwała się dziewczyna, niezwykle miłym dla ucha głosem.

- Cześć. Czy my się znamy? - spytałam.

- Zdaje mi się, że nie – odparła. - Jestem Scarlet.

- Victoria - przedstawiłam się. - Co cię tu sprowadza?

- Umówiłam się z Niallem - zatkalo mnie. Poczułam, jakby ktoś uderzył mnie z całej siły w twarz.

- Z Niallem? 

- Tak, że mną - usłyszałam zza swoich pleców głos Horana. Ale się wystroił! Założył czyste granatowe dżinsy, białą wyprasowaną koszulę i marynarkę. Do tego się uczesał! - Nie martw się, wrócę przed godziną policyjną - uśmiechnął się jadowicie, a potem podszedł do dziewczyny i ucałował ją w policzek. 

- To cześć! - zawołała dziewczyna, a ja byłam zbyt oszołomiona, żeby cokolwiek powiedzieć. Niall Horan umówił się na randkę. Z dziewczyną ideałem. Ze mną nigdy nie był na głupiej randce!!!