Hejka!
Dzisiejszy rodział chciałabym dedykować mojej ukochanej Zwiedzającej w związku z jej wczorajszymi urodzinkami! Rośnij zdrowo, rozwal ludzi na egzaminie gimnazjalnym, znajdź prawdziwą miłość i broń Boże nie miej takich problemów jak nasza bohaterka. Po prostu bądź szczęśliwa i zawsze podążaj za głosem serca, cokolwiek nie będziesz robić. Pamiętaj, że bardzo Cię kocham :)

Wiku.xxx

42. She’s more, how to say it… creative.

Tak jak myślałam, kino nie było zwyczajne. Poszliśmy na chyba najbardziej nienormalną produkcję tego sezonu, czyli „The Millers”. Film opowiadał o czwórce ludzi, która udaje rodzinę, żeby przemycić narkotyki. Dawno się tak nie uśmiałam. W dodatku, dzięki naszym kolorowym włosom i  okularom przeciwsłonecznym, wyszliśmy na bandę zwariowanych nastolatków, a nie na tych sławnych! Czułam się tak swobodnie, tak dobrze. Nie musiałam nikogo i niczego udawać. Nawet Niall nie robił problemów, co było miłą odmianą.

Wracaliśmy do domu w wyśmienitych humorach. Gabi, Harry i Zayn przeżywali wizję posiadania dziecka z zioła, stwierdzając, że też by takie chcieli i zastanawiali się, co było takiego w tych pocałunkach, że pod ich wpływem ludzie otwierali oczy ze zdziwienia. Liam i Zuzia szli z tyłu objęci i o czymś rozmawiali, a ja jak zwykle zazdrościłam im tego beztroskiego szczęścia.
Niall stracił dobry humor, gdy nasza zakochana parka zamknęła się w pokoju, a Zayn, Hazza i G poszli do kuchni robić kolację. Siedział w salonie i był zajęty chyba pisaniem smsów, mając przy tym zaciętą minę, a ja jednym okiem oglądałam Top Gear. Nie wiem, co mnie podkusiło, ale odezwałam się:

- Widzę, że zepsuliśmy ci trochę wieczór…

Chłopak uniósł wzrok znad telefonu i posłał mi nienawistne spojrzenie.

- Trochę? – prychnął. -Siedziałem z tobą, G, Zaynem i Hazzą, którzy chichrali się jak głupi przez cały film, a do tego z naszą zakochaną parką - w jego głosie słychać było jad.

- Wyluzuj - mruknęłam.

- Mógłbym spędzić ten czas z moją piękną, inteligentną dziewczyną... - słysząc te denne komplementy na temat Scarlet, udałam, że wymiotuję, a chłopak, widząc to, dodał. - Jest poziom wyżej niż poprzednia.

Poczułam, że robię się czerwona i syknęłam:

- Możesz się zachwycać tą swoją dziewczyną do woli, ale nie przy mnie!

- Bo co? Zazdrosna?

-Ja? O ciebie? Chciałbyś!

- Louis już ci nie wystarcza? - wkurzył mnie i to bardzo.

- Zostaw... - zaczęłam, ale nie dał mi dokończyć:

- Nie! Nie mam zamiaru! – zamyślił się albo udawał, że myśli. - Może jednak masz dobry pomysł... Co za nowość! Prawie zapomniałem, że jestem takim przerywnikiem, żebyś mogła napalić się na Tomlinsona! - nie wytrzymałam i chyba już po raz enty wymierzyłam mu policzek. Chłopak nawet nie drgnął.

- Teraz to nawet na to nie zasługujesz! - krzyknęłam.

- A na co? Słucham!

- Nie chcesz wiedzieć!

- A może i chcę! Albo w sumie masz rację, nie chcę mieć z tobą nic wspólnego!

Powtarza mi to już dziesiąty raz. Chyba jesteśmy w jakiejś pieprzonej, niekończącej się spirali nienawiści.

- A może jeszcze książkę o tym napiszesz? - syknęłam.

- A kto tu jest „pisarką”? – prychnął. - Już masz tytuł na bestseller? - popatrzyłam na niego nienawistnym wzrokiem, a on uśmiechnął się złośliwie. -Mam! „Jak być dziwką?” - poczułam, że łzy napływają mi do oczu, a każde jego słowo raniło bardziej niż poprzednie. Chłopak miał to gdzieś i mówił dalej. – „Mów mu, że jest słodki i że go kochasz, a potem, kiedy on już straci dla ciebie głowę, prześpij się z jego przyjacielem”

-Brzydzę się tobą! - krzyknęłam.

- I nawzajem! Mam jeszcze piękny finał! „Potem drzyj się na niego, że przeżywa, gdy wcześniej mówiłaś, że kochasz jego wrażliwość! A na koniec twierdź uparcie, że nadal go kochasz!”

- Ale ja cię kocham!

- I kogo to obchodzi?!

- Mnie! Jeśli czujesz to samo!

- Ruszyłem do przodu! Pogódź się z tym! Co do zasady to ty poleciałaś od razu do łóżka Tomlinsona.

- Nienawidzę cię!

- Nareszcie mówisz do rzeczy!

- Niedobrze mi... - mruknęłam, wychodząc z salonu i zalewając się łzami.

To znowu się stało. Znowu się pokłóciliśmy! I skąd tu znaleźć siłę do życia? No skąd?! Do tego Horan z każdą kolejną kłótnią robi się coraz bardziej kreatywny...

Gdy wbiegłam na górę po schodach, z pokoju Liama wyszła mi naprzeciw Zuzia. Widząc moje łzy, przytuliła mnie.

- Znowu? - spytała.

- Tak – odparłam i weszłam do mojego pokoju, a dziewczyna za mną.

- Wiki, tak nie może być...

- No wow! Ja to wiem! Ale co mam z tym zrobić? Ile razy go nie przepraszam, to zawsze zostaję zmieszana z błotem...

- A może po prostu przestańcie się do siebie odzywać? Nie byłoby łatwiej?

- Zuzia, przecież wiesz, że to nie jest takie łatwe! Gdybym mogła wsiąść w samolot i nigdy tu nie wracać, to może… ale jak mam się do niego nie odzywać, skoro widzę się z nim codziennie?

- To... Nie wiem, co zrobicie, ale proszę was, przestańcie się kłócić. Ja nie mogę patrzeć na to, jak się męczycie...

- A myślisz, że dla mnie to nie jest trudne? Mam go i tych jego opowieści o tej cudownej Scarlet serdecznie dosyć.

- Sądzisz, że on coś do niej czuje? - spytała fioletowowłosa, zerkając na mnie pocieszająco.

- Nie wiem – westchnęłam. - ale jeśli tak, to znaczy, że go nie znam. Przecież to się kłóci z... Ona jest zbyt idealna! Jest totalnym przeciwieństwem mnie.

- No to znasz odpowiedź - odparła dziewczyna, uśmiechając się smutno. - Popłacz sobie. To dobrze ci zrobi. Jakbyś mnie potrzebowała, to będę u Liama.

- Szczęściara - mruknęłam, gdy wychodziła z mojego pokoju.

Wyciągnęłam się na łóżku i patrzyłam w sufit. Zastanawiałam się, czy Zuzia miała na myśli to, że Niall umawia się z idealną Scarlet, żeby o mnie zapomnieć; że dlatego wybrał sobie taką, która w najmniejszym stopniu mnie przypomina. Jeśli to prawda, to czemu nie umiał po prostu zapomnieć? Przecież to do Horana niepodobne, żeby umawiać się z kimś tylko po to...
A co jeżeli ona naprawdę mu się podoba? Jeżeli podobają mu się te jej kasztanowe, gęste włosy, idealna figura, skóra bez żadnej skazy, perfekcyjny ubiór i te dziwne upodobania?
W takim wypadku mogę zapytać, co stało się z dawnym Niallem Horanem? Przestał istnieć? Przecież nie można aż tak się zmienić w zaledwie dwa tygodnie! To chore! Stary Niall gdzieś tam musi być! Muszę go wydobyć ze środka! Tylko jak, skoro on mnie nienawidzi?

Westchnęłam ciężko i zamknęłam oczy. Postanowiłam o tym nie myśleć, żeby się nie denerwować. Włożyłam słuchawki do uszu i puściłam sobie na replay „Loose yourself” Eminema. Ta piosenka była piękna. Gdy jej słuchalam, zawsze przypominały mi się pierwsze wakacje w USA, beztroskie i idealne. W końcu udało mi się usnąć.

Następnego ranka było bardzo gorąco, więc postanowiliśmy zaszaleć i zjeść śniadanie w ogródku. Musieliśmy zabawnie wyglądać z tymi różnokolorowymi czuprynami, siedzący wokół stołu ogrodowego. Zajadaliśmy się goframi z bitą śmietaną, które tamtego ranka smakowały wręcz wyśmienicie, i właśnie wtedy, gdy kątem oka zerkałam w stronę pochłaniającego wszystko w ekstremalnym tempie, do płotu podeszła sąsiadka Tomlinsonów, pani Hamilton.

- Dzień dobry! Są może państwo Tomlinsonowie w domu? - zawołała z niezwykle uprzejmym uśmiechem na twarzy.

- Nie, wyjechali - odparł Liam, uśmiechając się do kobiety przyjaźnie.

- I nie wrócą -  szepnął Niall, ale na tyle głośno, żeby kobieta mogła go usłyszeć. Czy zrobił to specjalnie? Sąsiadka westchnęła i odeszła. Nawet się nie pożegnała ani nie życzyła nam smacznego, jakby wypadało, tylko mruknęła pod nosem:

- Taka miła rodzina... Szkoda, że tak szybko się wyprowadzili.

Gabi i Harry słysząc to, poderwali się z miejsc.

- Do domu! Już! - zawołała dziewczyna, a ja spojrzałam na nią nierozumiejącym wzrokiem. Co tym razem się stało? Liam spojrzał na nią pobłażliwie i odezwał się:

- Nie mów, że myślisz o tym, o czym ja myślę, że myślisz...

G i Hazz wymienili ze sobą znaczące spojrzenia i pokiwali głowami. Gdy przenieśliśmy się do kuchni, nie wytrzymałam i spytałam:

- O co chodzi?

- Nieeee, proszę... - jęknął Liam.

- Liam, daj jej powiedzieć, bo poza tobą nikt nie wie, o co chodzi! - wtrącił Zayn, na co Gabi wyszczerzyła się psychodelicznie.

- To nie zwiastuje nic dobrego… - wycedził Niall.

- Skoro ta sąsiadka w sumie sama stwierdziła, że Tomlinsonowie się wyprowadzili, to po co ją i innych ludzi wyprowadzać z błędu? - zapytała G.

- Mamy udawać Tomlinsonów? - zdziwiła się Zuzia.

- Pomyśl! Oni ich znają! - syknął Harry.

- Daj jej spokój - odwarknął protekcjonalnie Liam.

- Pięknie, bohaterze, a teraz do rzeczy - ponaglił go Niall.

Wtem mnie olśniło.

- Mamy udawać nową rodzinę - oznajmiłam.

- Dokładnie! - zawołała uradowana Gabi.

- Zwróćmy ja do Londynu, bo moje włosy tego nie przeżyją - jęknął Zayn.

- Bez mojej odżywki tym bardziej - odparła, uśmiechając się słodko.

- Biedny Zayn, jest teraz między młotem a kowadłem... - Hazz spojrzał na niego współczująco.

- To nie jest taki głupi pomysł - odezwał się Niall.

- Młot i kowadło? - zdziwiła się Zuzia. Boże, jak można być tak nieogarniętym? Na szczęście to Horan ją uświadomił, o co mu chodziło:

- Ta rodzina!

- Nareszcie ktoś mnie popiera! - zawołała Gabi, praktycznie podskakując na krześle z ekscytacji.

- O ile nie będziesz dotykać moich włosów, to tak - zgodził się Zayn.

- Może być fajnie - stwierdziła Zuzia.

- Naprawdę? - jęknął przerażony Liam.

 - Wyluzuj! - poprosiła go dziewczyna.

- robię to tylko dla ciebie - uległ.

- Zapamiętamy to sobie! Vic? – zwróciła się do mnie G. Wszyscy spojrzeli na mnie wyczekująco.

- Ja... - zawahałam się. Teraz wszystko zależy ode mnie. Niall się zgodził... - No dobra.

- Kto chce być tatą? - spytała Gabi. Od razu chłopcy zaczęli się kłócić, bo oczywiście każdy chciał być najważniejszy, ale nie byli w stanie dojść do porozumienia. Westchnęłam.

- Nie dałoby się tego jakoś rozegrać sprawiedliwie? - spytałam.

- Masz rację, V! - stwierdziła Gabi. - Mam idealny pomysł, jak to ustalić...

- Jaki? - niecierpliwił się Harry.

- Zrobimy konkurs - wyjaśniła.

- Konkurs? - zdziwił się Niall.

- Tak, a właściwie teleturniej...

Gabi odmówiła wszelkich wyjaśnień aż do wieczora, gdy kazała nam wszystkim spotkać się punkt ósma w salonie. Cały dzień wszyscy ją zaczepiali i prosili, a wręcz błagali, żeby uchyliła rąbka tajemnicy, ale ona tak już ma, że jak się uprze, to koniec, więc nikt się niczego nie dowiedział. W związku z tym cała podekscytowana szóstka siedziała na kanapach już za dziesięć ósma. Czekaliśmy tylko na Gabi.

Właśnie wybijałam jakiś niecierpliwy rytm na podłokietniku kanapy, gdy Zayn odezwał się konspiracyjnym szeptem:

- Jak myślicie, co tym razem ta wariatka wymyśliła?

- Ja wiem jedno, że nie chcę się dowiedzieć, co to za teleturniej... - stwierdził Liam.

- Oj chłopaki, będzie fajnie - uśmiechnęłam się. - No bo co może być okropnego? Przecież nie każe nam się wymazać w błocie albo co...

- Wiesz, nie byłbym tego taki pewien na twoim miejscu - mruknął Niall, a ja wywróciłam oczami. On zawsze coś powie tak, żeby to tylko nie zgadzało się z tym, co ja stwierdzę. To takie dziecinne...

- A nawet jeśli? To tylko zabawa.

- Zabawa, która ma wyłonić, kto będzie najlepszym ojcem, a kto najlepszą matką - wtrącił Liam.

- Może będzie kazała nam zmieniać pieluchy lalkom bliźniaczek na czas? - zastanawiała się Zuzia na głos.

- Nie sądzę – mruknęłam. - Gabi jest bardziej, jakby to ująć... kreatywna.

- To co można w takim wypadku robić, żeby wyłonić najlepszych pretendentów na rodziców z nas? - spytał Hazz.

- Wszystko, Styles, wszystko - odparł Niall, a w kąciku jego ust pojawił się ten łobuzerski uśmieszek. Boże, czemu on wyglądał teraz tak nieziemsko, jeszcze tymi rudymi włosami, a ja byłam zmuszona go nienawidzić z całego serca?

Po pełnej napięcia chwili ciszy w salonie pojawiła się Gabi.

- Co wy już wszyscy na miejscu? - zdziwiła się. - Skoro tak, to możemy zaczynać – oznajmiła. - Witam wszystkich zebranych na pierwszej edycji teleturnieju „Najlepszy pocałunek”, którego nagrodą główną jest zaszczytna funkcja głów naszej zmyślonej rodziny...

- Co rozumiesz przez „najlepszy pocałunek”? - wtrącił Harry, a dziewczyna spojrzała na niego morderczym wzrokiem.

- Zamknij tę swoją pomidorową gębę i posłuchaj, to się dowiesz! - syknęła, a po chwili znów weszła w rolę gospodarza programu. - Zasady są proste. Każda dziewczyna całuje się z każdym chłopakiem i poprzez tajne głosowanie wybierają najlepiej całującą osobę z drużyny przeciwnej.

- Nie rozumiem... - mruknął Liam.

- To proste, Payno! Całujesz się z każdą z nas i oceniasz pocałunek w skali od jednego do dziesięciu i uprzedzę pytania, które zaraz zadacie. Wszystko, co zdarzy się w reality show, zostaje w reality show, a do tego nie obowiązują nas przez całą długość trwania programu żadne koneksje typu chłopak-dziewczyna. Dla przygłupów: wyrzucamy ze słownika słowo „zdrada”. Co wy na to?

- To naprawdę jest konieczne? Nie ma innego sposobu? - spytał Niall.

- Owszem, jest sposób, Horan. Możesz przegrać walkowerem, ale czy tego właśnie chcesz? - spojrzała na niego pytająco. - Nie będzie ci wstyd?

- Dobra, spoko... - odparł.

Przekonanie całej ekipy, że to nic nie zmieni i wszyscy będą całować się ze wszystkimi i tym podobne trwało… dość długo. W końcu Gabi osiągnęła sukces i mogliśmy zaczynać.

- To kto pierwszy? - spytał Harry.

- Może gołąbeczki - stwierdziła Gabi. - ale jeszcze jeden warunek - nie przyznajemy punktów za to, że z kimś jesteśmy, tylko za technikę!

No i się zaczęło. Najpierw całowali się Liam i Zuzia. Wyglądali tak słodko! Na kilometr było widać, że się kochają i nic nie stoi im na drodze do szczęścia. Ten ich pocałunek był taki spokojny i delikatny. Było widać, że nie muszą się bać, że ktoś im wydrze siłą to uczucie. Szczerze mówiąc, niezwykle im tego zazdrościłam.

Potem Zuzia całowała się z Harrym, a Liam z Gabi. Widać było, że to nie to samo; że nic nie czują do tych osób. Następnie do Zuzi podszedł Zayn. Po ich pocałunku mogłam dostrzec, że podobała jej się jego technika...

Nim się zorientowałam jakimś cudem Harry znalazł się przy mnie i wpił  w moje usta. Był to przyjemny pocałunek, ale nic wielkiego. Przy okazji przypomniałam sobie, że to był już nasz drugi raz... Pierwszy był, gdy Harry wypróbowywał swoją metodę eksperymentalną.

Gdy się ode mnie oderwał, zobaczyłam Nialla całującego się z Zuzią. Automatycznie poczułam ukłucie zazdrości. Nie podobało mi się to, że moja przyjaciółka całuje się z moim chłopakiem. Nie, nie moim. Byłym. Ale jednak. To nawet nie wyglądało dobrze z punktu widzenia postronnego obserwatora! Byłam wdzięczna Liamowi, który widząc moją minę, zajął mnie pocałunkiem. W jego trakcie czułam się głupio. Tak, jakbym całowała się z bratem...  W tym przypadku kazirodztwo mi nie grozi.

- Dobra, to teraz Niall i Wiki - oznajmiła Gabi, a ja poczułam, jak zmroziło mi krew w żyłach. Tego nie wzięłam pod uwagę. Przecież całowanie z każdym oznaczało też całowanie z Horanem.

41. That was fast…

Ani Harry ani Lottie nie palili się do tego, żeby opowiedzieć nam, co wyszło z tej ich rozmowy, więc cały dzień oglądaliśmy jakieś beznadziejne filmy, żeby zabić czas. Już przy ostatnim zajęta byłam cichą rozmową z Louisem. Szkoda, że z pewną osobą nie mogę normalnie rozmawiać… Trudno.

Gdy w końcu ten denny „dramat” się skończył, mruknęłam:

- Czy możemy teraz obejrzeć jakiś normalny film?

- To ten nie był normalny? - zdziwił się Zayn.

- Jakbyś choć na chwilę oderwał wzrok od telefonu, to byś wiedział - syknęła Fizzy. Czy ona nadal miała do niego żal, że z tego flirtowania nic nie wyszło? Wywróciłam oczami.

-To co teraz? Jakaś komedia? - zapytał Liam.

-Może „Poznaj mojego tatę”? - wszyscy pokiwali zgodnie głowami, więc Zayn włączył film. Po chwili usłyszeliśmy tupot na schodach. Na dole pojawił się Harry. Nikogo z nas by to nie zdziwiło, gdyby nie był w koszuli i nie wyglądał tak... Elegancko. Chyba czułam, co tutaj się święci...

-Ale się wystroiłeś! - zawołał Louis. 

-Kiedyś trzeba - odparł uśmiechnięty Hazza.

-Kto tym razem jest tą szczęściarą? - zapytał Zayn, ale odpowiedział mu stukot obcasów i Gabi pojawiła się obok Stylesa. Ubrana była w śliczną granatową sukienkę. Zdecydowanie wybierali się na randkę!

-Gotowa? - zapytał dziewczyny.

-Zdecydowanie - odparła. Złapała chłopaka pod rękę i ruszyli w kierunku drzwi.

-Nie wrócimy późno. Bawcie się dobrze - zawołał brunet i wyszli z domu Tomlinsonów.

Stwierdzam, że ta sytuacja byłaby niezła do programu "Mamy cię", bo reakcje wszystkich dookoła mnie były bezbłędne. Ja byłam chyba najmniej zdziwiona ze wszystkich tu obecnych. Louis patrzył się w drzwi wyjściowe, jakby Harry zaraz miał wrócić i powiedzieć mu, że to tylko żart. Zuzia, Liam i Zayn siedzieli z rozdziawionymi ustami i oczami wielkości spodków. Natomiast patrząc na Lottie, nie wiedziało się, czy wybuchnie płaczem czy ze złości. Fizzy starała się ją opanować, ale blondynka nadal była wściekła. Aż poczerwieniała. Położyłam dłoń na ramieniu blondynki, ale ona od razu ją strzepnęła. 

-Ty! - krzyknęła. - To wszystko twoja wina! - no jasne! Najlepiej wszystko zrzucić na mnie! Co ja niby kazałam Gabi i Hazzie się umówić?! Nie! No to czemu się mnie, do jasnej anielki, czepia?!

-Lottie, uspokój się - poprosiłam. Tak... Mogłabym ją w nieskończoność błagać, a ona i tak by nie odpuściła. Jej oczy ciskały pioruny w moją stronę.

-Jak mogłaś? - powiedziała niemalże niesłyszalnie i zaszkliły jej się oczy. Zagryzła wargę i pobiegła do swojego pokoju. Za nią ruszyła Fizzy i Zuzia. Westchnęłam i poszłam za nimi. Jednak Louis złapał mnie za nadgarstek.
-Może to nie jest najlepszy pomysł - próbował mnie zatrzymać. Wyrwałam rękę z jego uścisku. Byłam wściekła, że chciał mnie powstrzymać od pójścia do Lottie. Idiota.

-To jest nadal moja przyjaciółka - syknęłam. Nie wiem, co się ze mną dzieje, że tak się wobec niego zachowuję, ale to wszystko, co się dzieje, wyprowadza mnie z równowagi. Pobiegłam na górę. Otworzyłam drzwi do naszego pokoju i zobaczyłam zapłakaną Lottie.

- Wyjdź! - krzyknęła blondynka, jednak ja ją zignorowałam i weszłam do środka.

- Charlotte Tomlinson! Masz się w tej chwili wziąć w garść! - rozkazałam. Blondynka spojrzała na mnie zdziwiona. Pewnie myślała, że będę się z nią kłócić, ale ja uśmiechnęłam się pokrzepiająco i usiadłam obok niej, z drugiej strony niż Fizzy i Zuzia. - To tylko facet – powiedziałam. - Tego kwiatu jest pół światu

-Ale właśnie ten jeden - jęknęła Charlotte, a my ją mocno przytuliłyśmy.

-Jeszcze się zakochasz - szepnęła Zuzia.

-Tylko tym razem w kimś, kto doceni twoją miłość - dodałam. Nie ma to jak dawać rady w sprawach, w których jest się do dupy. Sama nie umiem docenić miłości innych, a narzekam właśnie na takich jak ja... Blondynka się słabo uśmiechnęła.

-Dziękuję - powiedziała. - I przepraszam - zwróciła się w moją stronę.

-Nie ma sprawy - odparłam. - Od tego są przyjaciele. 

Potem jeszcze długo siedziałyśmy i przytulałyśmy się. Każda z nas opowiadała jakąś historię, żeby rozbawić Lottie, jednak dziewczyna nadal była w niemrawym nastroju. Czułam się okropnie, że nie jestem w stanie jej pocieszyć.

W końcu dziewczyna usnęła, a ja nadal nie mogłam. Z dnia na dzień utwierdzam się w przekonaniu, że jestem beznadziejna. Beznadziejna ze mnie dziewczyna, przyjaciółka i w ogóle beznadziejny ze mnie człowiek... Najchętniej to bym się pocięła. Tak bardzo chciałabym się uwolnić od tego wszystkiego... Tak, żebym już nikogo nie raniła; żeby moje serce nie krwawiło za każdym razem, gdy spojrzę na Nialla. Tak, żeby wszystko zniknęło... Bo wiem, że nawaliłam i teraz nie umiem tego naprawić. Straciłam chęć do życia. Nawet te niebieskie oczy, które były kiedyś sensem mojego istnienia, nie były w stanie utrzymać mnie na powierzchni. Staczałam się. Spojrzałam na zegarek. Była trzecia w nocy. Godzina samobójców. Zaśmiałam się. Czy to jakaś sugestia? Wyślizgnęłam się spod kołdry i poczłapałam do łazienki. Było tu tak sterylnie czysto i jasno. Usiadłam na wannie i wpatrywałam się w swoje odbicie w lustrze. Jestem nikim. Niall dobrze mnie określił. Dziwka. Czy ktoś taki zasługuje na miłość i dalsze życie? Nie.

Mój wzrok napotkał srebrny przedmiot leżący na umywalce. Pęseta. Boże, chyba zwariowałam. Wzięłam ją w dłonie i obracałam między palcami. Była dość ostra... Czy może tylko tak mi się wydawało? Postanowiłam się przekonać. Przejechałam jednym z ostro zakończonych krańców po wewnętrznej stronie ręki poniżej lewego nadgarstka i powtórzyłam ten ruch kilka razy. Ostre, ale nie na tyle, żeby przeciąć skórę. Powstały na niej tylko czerwonawe ślady, które łudząco przypominały zadrapania wyrządzone przez kota. Nie pojawiła się nawet kropla krwi, co mówić dopiero o efektownym wykrwawieniu się. Musiałabym siedzieć i dźgać się tym z całej siły, żeby zrobić sobie krzywdę, ale nie miałam na to odwagi. Ze złością rzuciłam pęsetę w kąt łazienki. Wydała serię metalicznych dźwięków, odbijając się od kafelków. Gdybym nie była tchórzem albo gdybym miała lepsze narzędzie zbrodni, to już bym nie żyła. Jak widać, nadal tu jestem. Widocznie nie byłam aż tak zdesperowana, żeby zakończyć swój nędzny żywot. Zmęczona moją żałosną próbą samobójczą na poziomie przedszkola, wróciłam do łóżka. Usnęłam szybciej niż zdążyłam pomyśleć o jakiejś lepszej metodzie na popełnienie samobójstwa. 

Rano obudziłam się, mając wrażenie, że sytuacja z nocy to tylko sen. Odruchowo zerknęłam na swój lewy nadgarstek. Rzeczywiście były na nim zadrapania, ale ledwie widoczne. Rozejrzałam się dookoła. Dotąd nie sądziłam, że mogę postąpić tak głupio. Przecież przez chwilę słabości chciałam się zabić! Gdybym nie stchórzyła, to nie zobaczyłabym już tego poranka; nie otworzyłabym oczu; nie zaciągnęłabym się świeżym powietrzem, wpadającym do pokoju przez uchylone okno; nie usłyszałabym śpiewu ptaków. Wolę sobie nie wyobrażać tego krzyku Lottie, gdy znalazłaby moje wykrwawione ciało na podłodze łazienki. Zafundowałabym im koszmar w dniu, w którym mieli wyjechać na ślub. A co dopiero czułby Louis, a może nawet Niall? Co moi rodzice?! Boże! Debilko! Ciesz się, że się nie zabiłaś! Nawet jeszcze wtedy, gdy się ubierałam w myślach krążyło mi bez przerwy, że tego dnia mogło mnie już nie być przez to, że na kilka chwil straciłam wiarę w siebie. 

Na dole przywitałam się ze wszystkimi entuzjastycznie, więc patrzyli się na mnie jak na wariatkę, ale miałam to gdzieś. Cieszyłam się, że ich widzę, tak, jak dawno się jeszcze nie cieszyłam. Po śniadaniu Tomlinsonowie zanieśli bagaże do samochodu i nadszedł czas pożegnań. Wszyscy śmiali się i wesoło rozmawiali, a przeze mnie ta radość mogłaby zostać im odebrana...

- Poradzisz sobie beze mnie, kochanie? - spytał Louis, który zamknął mnie w swoich ramionach. 

- Nie martw się. Ja sobie poradzę! - no chyba że znów będę chciała się zabić, ale to szczegół, - Pytanie tylko, czy ty w tej Australii sobie poradzisz beze mnie!

- Kangury się mną zaopiekują! Ale nadal bardziej martwię się o ciebie...

-Spokojnie. Zaopiekuję się nią - wtrąciła się Zuzia i wróciła do żegnania się z Lottie i Fizzy.

-No widzisz. G pewnie też - dodałam.

-Tym ostatnim to mnie nie pocieszyłaś - mruknął.

-Też będę tęsknić, Lou - zawołała G, przechodząc obok nas z torbą z jedzeniem na drogę dla Tomlinsonów. Oczywiście nie do Australii, ale do Londynu, skąd był lot. Chłopak wywrócił oczami.

-Kocham cię. Pamiętaj o tym - zwrócił się do mnie, a potem mnie pocałował. 

-Ja ciebie też - odparłam i Lou odszedł już do samochodu. Chciałam wrócić do domu, jednak zatrzymał mnie głos Lottie.

-A z nami to się nie pożegnasz?

-Pewnie - uściskałam je obie. - Wyrwijcie jakieś australijskie ciacha na tym weselu! I bez opalenizny mi nie wracać!

- Ale teraz tam jest zima! - zaprotestowała Fizzy.

- Chyba nie aż taka jak w Europie! A teraz zmykajcie.
Przez chwilę jeszcze patrzyliśmy, jak samochód Tomlinsonów znika gdzieś na końcu ulicy. Trwaliśmy w ciszy, którą przerwał Niall.

- No, szybko poszło. Zaczynamy nowe życie! - uśmiechnął się, ale nie był to zbyt szczery uśmiech.

- To co robimy? - spytał Zayn.
Popatrzyłam na naszą grupkę. Zostało nas siedmioro: Liam, Harry, Zayn, Niall, Zuzia, Gabi i ja. Zapowiada się ciekawe kilka dni, a sądząc po składzie bardzo ciekawe kilka dni. Skoro nie ma Tomlinsonów... Wszystko jest możliwe.

- Jak to co? - zdziwiła się Gabi. A co się robi, gdy rodziców w domu nie ma?

- Impreza! - zawołali na raz Harry i Zayn i po chwili ganiali się, żeby klepnąć się w kolano i wrzasnąć 'cola!'... Jak dzieci! 

- Ale przecież nawet jak nie było rodziców Tomlinsonów, to było któreś z nich... - zaprotestowała Zuzia.

- Tak i ta osoba była równie pijana co reszta! – przypomniał Zayn.

- Ja i tak nie pije, więc mogę was przypilnować - powiedział Liam. Wszyscy niezmiernie się ucieszyli. Trzeba było jeszcze tylko obrobić zapasy Louisa z jego tajnej skrytki w pokoju, byśmy zaczęli się bawić przed zachodem słońca. Co do imprezy, pamiętniczku, nie będę zbytnio się rozpisywać. Dlaczego? Bo pamiętam jedynie pierwsze cztery drinki.

Gdy obudziłam się następnego dnia, gdzieś w mojej świadomości wiedziałam, że jest dziś sobota, ale wszystko przesłaniał ból głowy i do tego okropnie mnie suszyło. Chciałam wymacać szklankę na szafce przy łóżku, żeby napić się wody, ale pod palcami poczułam kawałek papieru. Otworzyłam oczy. W dłoni trzymałam jedną z tych samoprzylepnych kartek, które mają na celu przypomnienie różnych rzeczy. Ta była różowa i zapisana moim pismem:
"Pamiętaj o zakładzie. Kolor zobaczysz rano"
Co? Jaki zakład? Jaki kolor?! Co się wczoraj zdarzyło?! Cholera! Trzeba się reszty zapytać! Podniosłam się z łóżka, ubrałam w ekspresowym tempie i pobiegłam na dół. O dziwo, wszyscy już byli w kuchni.
- Hej! – zawołałam. - Wiecie może, co...
- Znaczy karteczka z napisanym twoim pismem „Pamiętaj o zakładzie. Kolor zobaczysz rano”, którą znalazłaś, gdy się obudziłaś? - spytała Zuzia.
- Skąd ty o tym wiesz? - zdziwiłam się.
- Wszyscy takie znaleźli - odparł Harry.
- I teraz właśnie czekaliśmy na ciebie, bo ani Liam ani Gabi nie chcieli nam wyjaśnić, o co chodzi - dodał Zayn.
- Chodziło o to, żeby nie mówić wam tego dziesięć tysięcy razy, bo jeszcze ktoś ucieknie - wyjaśniła Gabi.
- Skoro tu jestem, możecie nas oświecić? - spytałam, chwytając butelkę wody z zamiarem wypicia całej na raz.
- A więc - zaczął Liam. - Wczoraj, gdy byliście już bardzo bardzo weseli, ktoś zaproponował zakład. Każdy miał wypić butelkę wódki i się nie porzygać. Jeżeli jednak choćby jedna osoba nie dała rady, wszyscy rano farbują włosy. A że byliście lekko niepoczytalni, to myśleliście, że dacie rade...
- Co?! - zdziwiłam się.
- Gadać, kto się porzygał?! - zażądał Niall.
- Mniejsza z tym, kto się porzygał! Kto wymyślił taki debilny zakład?! - mruknął Harry.
- Gabi, a kto inny? - odparł Liam.
- Ej! - jęknęła brunetka.
- O Boże! To po to były ci te wszystkie farby!!! - zauważyłam.
- No, a po co innego?
- Nie wiem, ale tam były wszystkie odcienie tęczy! Ja nie chcę mieć zielonych włosów!
- Spokojnie. Dla każdego wybrałam odpowiedni kolor i nie martwcie się, to szamponetki, po tygodniu, maks dwóch, się zmyją...
- To nas pocieszyłaś! Jak w Nowym Jorku będziemy kolorowi, to Van der Woodsen nas zabije - mruknął Zayn.
- I to z przyjemnością - uśmiechnęła się psychodelicznie Gabi. - A teraz szybko śniadanie i przenosimy się do łazienki.

Coś w wyrazie jej twarzy naprawdę przypominało psychopatę... No chyba że tylko miałam takie niemiłe wrażenie... Cała szóstka wymieniła przerażone spojrzenia. Zachowywaliśmy się tak, jakbyśmy usłyszeli wyroki śmierci na siebie. Jednak każde z nas było przywiązane do naturalnego koloru swoich włosów! Przynajmniej większość, jeśli brać pod uwagę pewnego osobnika, który namiętnie farbuje włosy…

Oczywiście nie obyło się bez oporu i marudzenia, ale w końcu Gabi udało się nas zamknąć w największej łazience w domu, czyli łazience rodziców Louisa. W środku na lustrze wisiał tak czarny materiał, żeby nikt przypadkiem nie zobaczył, jak wygląda. Do tego Gabi zrobiła ukryte stanowisko za parawanem pani Tomlinson (Ach te bogate kobiety... Przynajmniej mają za czym się przebierać).
- Nieźle się tu urządziłaś! - powiedział z aprobatą Harry.
- Drobiazg - machnęła ręką dziewczyna. - To kto idzie na pierwszy ogień? - Odpowiedziało jej zgodne milczenie. - No co wy! Nie ma chętnych? Nie sądzicie, że im szybciej, tym lepiej? To potrwa tak z parę godzin...
- Co?! Parę godzin?! - zdziwił się Niall. - A kiedy ja będę jadł?
- Za karę będziesz ostatni, Horan - uśmiechnęła się Gabi.

Po chwili zaczęły się godziny tortur... G męczyła każdego z nas, nakładając farby, myjąc i susząc włosy. Masakra! A przy okazji okropnie ciągnęła za włosy. Hazza skarżył się, że powyrywa mu loczki; Zayn tylko mruczał coś o tym, co to za bezczeszczenie jego pięknych włosów; a Liam się wykłócał, że skoro sam pić nie może, to nie brał udziału w zakładzie i nie będzie farbował włosów. Jednak jak wszyscy, to wszyscy, nie miał nic do gadania. Patrzył tylko załamany na swoje dłonie, podczas gdy Gabi się nad nim znęcała, a Zuzia próbowała go pocieszyć, mówiąc, że jakikolwiek  będzie kolor jego włosów, ona i tak będzie go kochać. Ci to mają szczęście, aż pozazdrościć.
Niall za to ze stoickim spokojem znosił farbowanie, jak stwierdził „każdy kolor byle nie brązowy lub czarny”. Choć zdaje mi sie, że niepotrzebnie się martwił, skoro Gabi jest taka pomysłowa, to kolory nie będą takie zwyczajne.
Zuzia była niezwykle ciekawa, co też będzie miała za kolor na głowie i co pięć minut pytała się Gabi, czy jej nie zdradzi, ale nie… Ona twardo powtarzała, że wkrótce się dowie, więc nie ma po co się spieszyć. W sumie to mnie też zżerała ciekawość, co ona wymyśliła, bo prawdę mówiąc, nigdy nie farbowałam włosów i zastanawiałam się, co z tego wyjdzie. Zauważyłam tylko, że Gabi nakładała mi dwie rożne farby na głowę, bo brała je z rożnych pojemniczków. Modliłam się o to, by nie było zbyt pstrokato.

W końcu każdy z różowym ręcznikiem na głowie stanął przed lustrem. Gabi ściągnęła z niego czarny materiał i zobaczyłam nasza siódemkę wspaniałych. Wyglądaliśmy, jakbyśmy byli bogatymi paniami na zabiegu w spa. Tak, paniami…
- Gotowi na szok? – spytała, klaszcząc w dłonie.
- Nie! - jęknął Harry.
- Trudno, Styles, musisz to jakoś przeżyć - uśmiechnęła się dziewczyna. - Na ‘trzy’ zdejmujemy ręczniki – oznajmiła. - Raz - Zayn pobladł jak papier. - Dwa - wymieniłam zaniepokojone spojrzenia z Zuzią, a Liam głośno przełknął ślinę. Tylko G zdawała się świetnie bawić… Nawet niezwykle obojętny Niall miał na twarzy wymalowane zaniepokojenie. - Trzy!
Zamknęłam oczy i zdjęłam ręcznik. Usłyszałam pisk, który zdecydowanie nie mógł należeć do faceta, a jednak. Z ciekawości otworzyłam oczy. Ten pisk należał do Harry'ego i Zayna. Zaczęłam się śmiać. Wyglądali przekomicznie. Hazza podbiegł w przerażeniu do lustra i zaczął macać swoje włosy, które były czerwone jak pomidory.
- Co, skarbie? Myślałeś, że to peruka? - zaśmiała się Gabi.
- Miałem taką nadzieję! A to! - wskazał na swoją czerwoną czuprynę. – To, to jest zniewaga dla moich loków! Jak tak można?!
- A ja?! Ja wyglądam jak Barbie! - wtrącił się Zayn, który pobladł tak, że praktycznie zlewał się z platyną swoich włosów. - Nawet nie jak Ken! Jak pieprzona Barbie!!!
- Przyzwyczajaj się, będziesz tak wyglądał przez kilka ładnych dni - dodałam. Chłopak spojrzał na mnie spod przymrużonych oczu.
- Ty nie wyglądasz lepiej - mruknął. Zmusiło mnie to do spojrzenia w lustro. Zaniemówiłam. Moje włosy były różowe. Różowe!!! No dobra, w dwóch odcieniach bardzo jasnym i soczysto różowym, przez co nie wyglądało to tak źle, ale różowe włosy?! Będę zwracać na siebie zdecydowanie za dużo uwagi.

- G, róż? Serio?! - popatrzyłam na nią z wyrzutem.
- Czego ty ode mnie chcesz? Świetnie wyglądasz!
- Jak landrynka! - jęknęłam.
- Ty przynajmniej nie wyglądasz jak marchewka - odezwał się Niall, na którego nagle spojrzeli wszyscy. Miał rude włosy! Wyglądał nareszcie jak na prawdziwego Irlandczyka przystało.
- No co?! Nie chciałeś czarnego ani brązowego, to masz rudy! - uśmiechnęła się Gabi.
- To, że jestem Irlandczykiem, nie znaczy od razu, że musze być rudy! - oburzył się.
- Ale tak ci dobrze - zawołał Harry. - Wyglądasz jak ten zielony skrzat z garnkiem złota!
- Oj, pan marchewka ma konkurencję! - dodała Zuzia. Gdybym tylko umiała zabijać wzrokiem, to bym w tej chwili skorzystała z tego daru.
- Odezwała się ta, co wygląda, jakby wypiła za dużo soku z gumijagód - nie ma to jak Niall Horan i jego cięte riposty. Do tego trafne... Z tymi fioletowymi włosami naprawdę tak wyglądała.
- Moje włosy są bardzo stylowe! Taki kolor jest bardzo modny - stwierdziła dziewczyna.
- Nareszcie ktoś oprócz mnie jest zadowolony z mojej ciężkiej pracy! - zawołała uradowana Gabi i przytuliła Zuzię. Zabawnie wyglądały, jedna w fioletowych a druga w zielonkawych włosach.
- Zaraz, a co z Liamem? - zauważył ktoś nagle.

Liam... Liam siedział na brzegu wanny i z przerażeniem wpatrywał się w swoje odbicie. Wszyscy oprócz niego wybuchli śmiechem.
- Wyglądasz jak smerf! - zawołał Harry.
- Bardzo śmieszne… Nigdy w całym swoim życiu nie wyglądałem tak niepoważnie! - w jego głosie słychać było rozpacz. Zuzia podeszła do niego, objęła w pasie i przytuliła twarz do jego pleców.
- Ja ciebie i tak kocham - powiedziała.
- Jak słodko... To co teraz robimy? - spytał Zayn.
- Co powiecie na kino? - spytała G. Wiedziałam, że w jej przypadku nawet wyjście do kina jest podejrzane. Po samej jej minie można było się domyślić, że to nie skończy się normalnie…


----------------
Dziękuję za 10 tysięcy wyświetleń!!!
i proszę o dalsze komentarze
Kocham Was
Wiku.xxx