3. … But I have to admit that I love fighting with you…

Spojrzałam na Louisa z pogardą i wróciłam do czytania pamiętnika babci…

***

Następnego dnia obudziłam się wcześnie. Trochę za wcześnie. Było cicho i ciemno. Słyszałam miarowe oddechu Zuzi i Lottie. Zamknęłam oczy i postanowiłam się jeszcze zdrzemnąć. Miałam wrażenie, ze nie minęła nawet minuta odkąd zamknęłam oczy gdy poczułam chlust lodowatej wody. Zerwałam się na równe nogi. Rozejrzałam się. Lottie miała wściekłą minę i była w podobnym do mnie stanie, to znaczy była cała mokra! Nad łóżkiem stało pięciu debili z wiadrami po wodzie.
- Ja was zamorduje! - wrzasnęła Lottie.
- Ja ci z przyjemnością w tym pomogę... - dodałam.
-Oj mucha się was by nawet nie przestraszyła. - skomentował Louis - a to tylko taka miła pobudka dla was w tym pięknym dniu!
- Tak... Niezwykle pięknym... - dodałam.  Co za debil z niego! Wtem usłyszałam chlust wody i pisk Zuzi. Tak to pod naszą nieuwagę Hazza oblał ją woda.'
- Wiecie co, jesteście okropni! - wrzasnęła Lottie.
- Tak, tak wmawiaj to sobie dalej siostrzyczko. Ja radziłbym wam się przyszykować do szkoły, bo wychodzicie za 20 minut, a tak to tylko na wybory miss mokrego podkoszulka! - ten facet był bezczelny!
- Ha ha ha... Ale się uśmiałam. Was to nawet w normalnych wyborach na mistera by nikt nie wybrał - palnęła. Czy ta kobieta nie jest w stanie ugryźć się w język?
- Dobra wypad stad! - powiedziałam i popchnęłam ich w stronę drzwi, które zatrzasnęłam za nimi z hukiem.
- Boże! Co to było? - zapytała Zuzia.
- Radze się wam przyzwyczaić, bo musicie tak wytrzymać do końca sierpnia - powiedziała Lottie - ale to nie znaczy, ze my się na nich nie zemścimy.... Hehehe - widziałam ten złowieszczy błysk w jej oczach.
- tak patrząc na ciebie Lottie, to Ja na ich miejscu bym się zaczęła bać....

- Boże jak ja wyglądam! - zawołała Zuzia z łazienki. Wpadliśmy do środka razem z Lottie i spojrzałyśmy w lustro. Aż się wzdrygnęłam. Trzy zmokle kury!
- Za nic w życiu nie wyrobimy się w 20 minut!!! - rozpaczała Lottie. I rzeczywiście... Udało nam się doprowadzić do ładu ale dopiero po 25 minutach. Ładnie uczesane i ubrane w granatowe szkolne mundurki zeszłyśmy na dół. Przy stole siedziało 1D i wżerało śniadanie.
- No siostra nie chce nic mówić, ale właśnie uciekł wam autobus-odezwał się Louis.
- Coooo??? - zawołała Lottie - no pięknie teraz na piechotę nie zdarzymy!
- Louis was podwiezie - odezwała się pani Tomlinson, która wyrosła spod ziemi.
-Ale mamo! - jęknął Lou.
- Bez dyskusji! Ja lecę do pracy. I miłego dnia dziewczynki! - powiedziała kobieta i wyszła. Lou niechętnie się podniósł:
- dobra młode idziemy.
- Błagam tylko nie młode! - jęknęłam.
- Kochana, pogódź się z tym... Jesteś młoda. Pogadamy jak będziesz miała 21 lat!
- ale ty stary jesteś... Masakra - powiem ze takie droczenie się z nim było... Przyjemne. Te niebieskie oczy patrzące na mnie piorunującym wzrokiem... Aż mnie dreszcz przeszedł. Przyjemny dreszcz. Jestem jakaś psychiczna ^^

- Oj weź się zamknij mała.
- mała to jest twoja...
- Wiki! Ogarnij się! - wtrąciła się Lottie - a ty Lou daj se spokój! My tu się zaraz spóźnimy do szkoły!
- Dobra - wycedził przez zaciśnięte zęby Louis - chodźcie.
Chwile później siedzieliśmy w ekskluzywnym aucie Lou i Lottie spojrzała na mnie piorunującym spojrzeniem. Było ono prawie identyczne jak to jej brata:
- Wikuś co Cię napadło? - szepnęła mi do ucha.
- A nic... Po prostu fajnie się kłóci z twoim bratem - odparłam. Dziewczyna uniosła pytająco jedna brew - lepiej nie wnikać w moja chora psychikę - dodałam.
- okey...   Nie ogarniam.
- Mnie się nie da. - patrzyłam tępym wzrokiem przed siebie. Widziałam jak Louis zerka na mnie w lusterku wstecznym. Pewnie kombinował teraz jak spowodować wypadek, w którym ucierpię tylko ja. Te niebieskie oczy były takie świdrujące... Zaraz go trzasnę w ten brązowy łeb!! Na szczęście zaraz dotarłyśmy pod szkole i mogłyśmy wysiąść.
- Do zobaczenia potem - powiedział uśmiechając się zawadiacko. Boże czego on do cholery ode mnie chce?! Odetchnęłam gdy weszłyśmy do szkoły, ale to miał być dopiero początek.
- Jak by to nie było na dobry początek dnia mamy dwie lekcje wf-u – oznajmiła Lottie ze stoickim spokojem. Jęknęłam. Ja + boisko = poważne obrażenia cielesne wszystkich dookoła.
- no pięknie - skomentowała Zuzia. W przebieralni zapoznałyśmy się z dziewczynami. Wszystkie były strasznie miłe. W końcu przyszło wyjść na boisko.
- No moje drogie - odezwała się nauczycielka tego zacnego przedmiotu, która jak powiedziały dziewczyny była lesbijką. Ta miała przerażające spojrzenie - dziś przechodzimy do unihokeja!!!
Odpowiedział jej jeden zgodny jęk.
- Nie marudzić, bo będziecie biegać cztery kilometry! A teraz łapać kije i do gry!
O dziwo pierwsza lekcja wf-u minęła spokojnie. Grzecznie biegałyśmy slalomem z kijami i piłeczkami, ale to było aż zbyt piękne by było prawdziwe... I  oczywiście nadeszła chwila, której się obawiałam. Dziesiąta trzydzieści... Piętnasta minuta meczu. Prowadziłam zaciętą walkę o piłkę gdy nie zauważyłam czyjegoś kija na drodze i bam! Wylądowałam na ziemi!  Trenerka od razu podbiegła do mnie.
- Nic ci nie jest?
- nie.. chyba nie - próbowałam się podnieść i co? - aau! Moja kostka - no ja zdolna skręciłam sobie kostkę.
- Ojojoj... Lottie zaprowadzić Wiktorię do pielęgniarki. Lottie objęła mnie i pociągnęła w stronę szkoły.
- Boże Wiki, ty to jesteś zdolna!
- Tak ja wiedziałam, ze to tak się skończy... Sport w moim przypadku to nie jest dobry pomysł.
- aj ty moje biedactwo. - westchnęła. Byliśmy już pod gabinetem pielęgniarki. Lottie Zapukała do środka i wprowadziła mnie do środka.
- Dzień dobry pani McAllen - odezwała się blondynka.
- Oh witaj Lottie, co się stało? Kim jest twoja koleżanka, bo jej jeszcze tu nie widziałam.
- To Wiktoria. Jest moja przyjaciółka z Polski no i tak jakby właśnie skręciła sobie kostkę.
- O biedactwo... Pozwól, że Cię obejrze - zwróciła się do mnie - a ty Lottie wracaj na lekcje.
- Dobrze - blondynka niechętnie opuściła pokój. Kobieta zaczęła przyglądać się mojej nodze i zrobiła mi opatrunek.
- oj zdaje mi się, ze będziesz musiała wrócić do domu i poleżeć w łóżku.
- ok - bąknęłam.
- tylko zadzwoń do domu niech ktoś po Ciebie przyjedzie.
- Tak teraz mam zadzwonić? - spytałam.
- No a kiedy? Pewnie ze teraz! - popędziła mnie pielęgniarka. Wyciągnęłam telefon i wybrałam numer do domu Lottie.  Modliłam się aby ktoś był w domu i aby nie był to Louis. Po czterech sygnałach usłyszałam ciepły głos z istnie nie brytyjskim akcentem:
- Halo? - Wiedziałam kto to. I cieszyłam się, ze to nie Louis.
- hej Niall tu Wiki. Miałam taki mały wypadek w szkole i czy ktoś mógłby po mnie przyjechać?
- co ci się stało? Wszystko w porządku? - w jego głosie słychać było troskę.
- No w miarę. To przyjedzie ktoś po mnie?
- Będę za piętnaście minut - rozłączył się.
- to co przyjedzie ktoś po Ciebie? - spytała pani McAllen
-Tak zaraz po mnie będą.
- No to lec się przebrać i poczekaj przed szkoła a ja Cię zwolnię z reszty lekcji. I weekend masz spędzić w łóżku!
- Dobrze, dobrze... Dziękuje. Do widzenia - z trudem wyszłam z gabinetu pielęgniarki i przytrzymując się ściany poszłam do przebieralni. Walona kostka musiała boleć i to bardzo... Gdy tylko się na niej opierałam musiałam się powstrzymywać by nie przeklinać z bólu. W końcu udało mi się przebrać i doczłapać do wyjścia ze szkoły. Usiadłam na murku przed szkoła i czekałam. Po chwili ktoś do mnie podszedł. Był to wysoki blondyn w okularach przeciwsłonecznych.

-hej Vic! Jak żyjesz? - spytał siadając obok mnie
- bywało lepiej... A ty tak na piechotę?
- No bo chłopcy wyszli i zabrali samochód.
- No to pięknie, bo ja tu chodzić nie mogę - wskazałam na zabandażowaną prawa kostkę.
- a gdzieś się tak urządziłaś?
- skręciłam kostkę jak graliśmy w unihokeja na wfie.
- Nie ma co zdolna jesteś! - zaśmiał się.
- Bardzo śmieszne! Ja tu cierpię!
- oj nie przesadzaj! Chodź idziemy do domu - powiedział i wstał. Ja także się podniosłam, ale gdy próbowałam iść przeszył mnie ból. Jęknęłam.
- ja za nic nie dojdę do domu! - powiedziałam stojąc na jednej nodze. Chłopak westchnął.
- widzę, że jestem zmuszony ci pomóc. Daj mi to - powiedział, zabrał moja torbę i powiesił sobie na ramieniu, zarzucił sobie moja prawa rękę za szyję i przytrzymał dłonią moja dłoń. Nasze palce się sploty. objął mnie lewa ręka w pasie. Przeszedł mnie dreszcz gdy dotknął dłonią mojej talii. WTF Wiki?
- To co możemy iść? - spytał. Pokiwałam głowa i ruszyliśmy. Przeze mnie szliśmy piec razy wolniej niż przeciętnie. Cały czas rozmawialiśmy. Jeszcze z nikim stąd tak nie rozmawiałam. Opowiadaliśmy sobie o wszystkich. Mówił mi o tym, że urodził się 13 września w Mullingar w Irlandii i ze lubi grać na gitarze. Mimo ze to wszystko wiedziałam, jak na true directioner przystało, miło było słyszeć to z jego ust. Powiedział mi od czego wzięła się ta schiza z farbowaniem włosów na blond, ale obiecałam, że nikomu nie powiem, nawet tobie mój pamiętniczku, wiec nie powiem. Tak w ogóle dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy i zanim się obejrzałam dotarliśmy do domu.

 - No to teraz marsz do łóżka i odpoczywać mi tu! - zarządził blondyn.
- Tak tato! - wycedziłam przez zamknięte zęby, a potem chcąc wejść po schodach trafiłam na kolejna przeszkodę a mianowicie - schody. Próbowałam się wdrapać na góre ale ból był tak potworny, ze po prostu usiadłam.
- Widzę, ze ktoś tu potrzebuje niańki 24 na dobę- zaśmiał się Niall.
- Ha ha ha... Jakby to Ciebie ktoś potraktował kijem od unihokeja to nie miałbyś nic przeciwko 24 godzinnej opiece, a zapewniam Cię ze znalazłoby się kilkoro chętnych do opieki nad tobą.
- Tak? A kto na przykład?
- kilka milionów fanek.... A mi biednej jednej samej, bez wsparcia milionów fanów Niall Horan nie pomoże, bo po co?
- no w sumie... Poradzisz sobie sama - zaczął się oddalać w stronę kuchni i pokazał mi język.
- Debil! - zawołałam wstając i starając się przykuśtykać resztę schodów. Poruszając się z prędkością światła. Usłyszałam ciche westchniecie i po chwili wspierałam się ramieniu pewnego blondaska. Zostałam odprowadzona prosto do łóżka i opatulona kołdrą.
- czegoś sobie jeszcze życzysz księżniczko??? - spytał. Księżniczko? Chciałam się odgryźć ale nie da rady.
- Nie... - chłopak odwrócił się w stronę drzwi - Niall!!! - odwrócił się natychmiast i zobaczyłam te dwa hipnotyzujące niebieskie ślepia.
- Tak Wiki?
- Dzięki, za to, że mnie dziś uratowałeś.
- Nie ma za co. To w końcu mój gentlemański obowiązek. - wyszczerzył zęby.
- aha... Idę się przespać. - powiedziałam. Ubudziło mnie łaskotanie w okolicy twarzy. To mój kosmyk włosów. Jak ja to kocham jak mi włosy włażą w twarz!!! Ale poczułam też coś co zdecydowanie nie było moimi włosami. Ktoś odgarnał ten denerwujący mnie kosmyk i zatknął mi go za ucho. Dotyk tej osoby palił moja skórę.
- śpisz? - usłyszałam melodyjny glos. To Louis! Co on tu robi? Postanowiłam udawać, że spie i czekać na rozwój sytuacji. Chłopak westchnął i odezwał się:
- wiesz nie ogarniam tego co się dzieje... Z jednej strony mam ochotę Cię zmieść z powierzchni ziemi gdy tylko Cię widzę , a z drugiej to wręcz przeciwnie. Chciałbym żebyś mnie przytuliła i nigdy nie puszczała. To chore nie??? Znamy się dwa dni, a kolor Twoich oczu nie dał mi spokojnie przespać nocy. Do tego tak słodko wyglądasz jak się wściekasz i usiłujesz mnie obrazić, a potem unikasz mojego wzroku... Mam nadzieje, że mnie nie słyszysz, bo biedzisz miała jeszcze więcej pretekstów aby się na mnie złościć, choć muszę przyznać kocham się z tobą kłócić...
 podniosłam się gwałtownie na łóżku. Zaczęłam myśleć, czy to co usłyszałam to usłyszałam na prawdę??? nie codziennie słyszy się takie słowa z ust 21 latka kierowane do 16 latki nie??? To podejrzane. Nadal czułam ciepło które zostawiła jego dłoń na moim policzku. O tych granatowych oczach ciskających gniewne pioruny. Mógłby uchodzić wtedy za syna Zeusa. Przystojny, młody, silny, o oczach koloru burzy ciskających błyskawice na każdego niewinnego człowieka. Rozejrzałam się dookoła. Było ciemno. Trzecia - godzina samobójców. Cudowne myśli Wiki nie ma co... Paliło mnie w gardle i chciało mi się jeść. Zdecydowałam się zejść na dół i co zobaczyłam?