7. Stupid girl, spoilt Disney’s star…

Tak… dla mnie mogłaby być to już wieczność, a Niall tej wieczności nie przerywał. Niestety nie minęły nawet dwie minuty i usłyszałam otwierające się drzwi i czyjś głos:
- no tu jesteście! - a po chwili - co wy tu tak właściwie robicie? To nie miała być przypadkiem lekcja gry na gitarze? - otworzyłam oczy. To Lottie stała w drzwiach, a na jej twarzy malowało się coś pomiędzy zdziwieniem, ciekawością, a radością. Niall podniósł głowę z mojego ramienia
- no bo to była lekcja... Właśnie pokazywałem Wiki chwyty- powiedział. Ja wiedziałam, że ona mu nie wierzy, ale to na prawdę była tylko lekcja. Nic więcej... Bo chyba mam prawo jeszcze przytulic się do przyjaciela nie? Choć na miejscu Lottie też bym mi nie wierzyła, no bo gdy nas zastała w tej sytuacji musiała się ona wydać dziwna. Podnieśliśmy się z podłogi, a ja odłożyłam "moja" gitarę na miejsce.
- Spoko... Ja przyszłam tylko powiedzieć, że moja mama zrobiła obiad. - powiedziała Lottie.
- Obiad? Już? - spytał Niall, ale nie czekał na odpowiedz tylko pobiegł na górę.
- No, no, no… Wiki... Teraz Nie wmówisz mi, że między wami nic nie ma...
- Lottie... Na prawdę jesteśmy tylko przyjaciółmi!
- a jednak nie miałaś nic przeciwko siedzeniu w jego objęciach...
- Nie! Bo to nic nie znaczy... Przynajmniej dla niego... - bąknęłam.
- To dla Ciebie coś znaczy??? Przecież kilka godzin temu upierałaś się, ze nic do niego nie masz!
- Bo nie miałam... Chyba nie... Albo po prostu byłam zbyt zajęta szukaniem w szkole ideału nie wiedząc ze to czego szukam jest obok mnie... Lottie ja się chyba zakochałam...
- No nareszcie!!! - dziewczyna zaczęła skakać ze szczęścia.
- to nie tak fajnie... Bo on nic do mnie nie ma, a poza tym nie mam u niego żadnych szans. On kręci z Demi Lovato.
- Co? Kto ci tych głupot naopowiadał? Oni się kumplują i tyle, a widzą się może kilka razy w roku... A z tobą widzi się codziennie, uczy Cię grać na gitarze i dzieli się z tobą jedzeniem... To chyba coś znaczy, nie?
- Ta... Na pewno... Dobra choćmy już na górę, bo jestem głodna...
- Widzę, że kto z kim przystaje, takim się staje.
- Dosyć tych komentarzy Lottie.
- Ok, ok... Niech ci będzie. - powiedziała i ruszyłyśmy na górę. Później zajadaliśmy się obiadem, a Niall traktował mnie bardziej obojętnie niż zwykle. Boże a jak on coś wtedy sobie pomyślał i teraz stara się zachować do mnie dystans... nie chce go stracić. Niech będzie moim przyjacielem, ale niech nie odsuwa się ode mnie. Dlaczego głupia ja musiałam zabujać się właśnie w nim??? Gdybym zakochała się w takim Louisie bylibyśmy szczęśliwa, klejącą się do siebie parką już od miesiąca. Najwidoczniej moje serce lubi wyzwania i zawody miłosne. Zdążyłam się do tego przyzwyczaić. Do końca tygodnia moje relacje z Niallem pozostawały bez zmiany. Gadaliśmy jak najęci, śmieliśmy się jak dawniej, ale ja coraz częściej przyłapywałam siebie na wpatrywaniu się w niego jak w obrazek. Te blond włosy w nieładzie, sterczące w każda stronę, jego uśmiech z aparatem na zębach, ten jego głos i wreszcie te niebieskie oczy, które wyglądają jak dwa oceany... No po prostu wpadłam w to po uszy. Tylko tego mi brakowało do szczęścia. Mam nadzieje, że on się nie połapie co się dzieje...

Mój świat zawalił się w piątkowy wieczór... A było to tak...

Dzień jak co dzień szkoła, a w niej próba opędzenia się od dziewczyn, które przez nas chciały dotrzeć do One Direction i facetów, którzy koniecznie chcieli towarzyszyć nam na balu, choć przychodzenie w parze było zabronione. Miałam
Wszystkiego dosyć. Po szkole postanowiliśmy się rozerwać i poszłyśmy do galerii handlowej. Poza tym potrzebowałyśmy sukienek na bal. W końcu udałyśmy się do new looka w którym było pełno ładnych sukienek i zatonęłyśmy miedzy wieszakami. Dziewczyny szybko znalazły coś dla siebie a ja nadal nie mogłam nic znaleźć. W końcu Lottie wydarła się na pól sklepu:
- Wiki Mam!!! - wymachiwała w moja stronę błękitnym materiałem i podbiegła do mnie - będzie idealna. Przymierz!!!
Poszłyśmy do przymierzalni i okazało się, że Lottie miała racje. Sukienka była idealna... Delikatny jasnoniebieski materiał spływający po moim ciele do ziemi. Do tego kilka razy przewiązany pod zebrami tasiemka. No po prostu cudo!
- wyglądasz zajebiście - skomentowała Fizzy.
- oj tam oj tam!
- nie oj tam tylko bierzesz ją! - oznajmiła Zuzia.
- Spodobasz się w niej wiesz komu... - Lottie poruszyła znacząco brwiami.
- Komu? - spytały Fizzy i Zuzia jednocześnie­­­
- Nikomu, a poza tym jego na balu nie będzie...
- Ale to nie znaczy, ze Cię w tym nie zobaczy!
- Kto?! - zapytała Zuzia. Wtem usłyszałam charakterystyczny śmiech kilka wieszaków od nas. Spojrzałam tam i zamarłam. Był tam Niall (to był jego śmiech...) i jakaś brunetka. No dobra nie jakaś, tylko Demi Lovato!!! Chyba nas zobaczył bo uśmiechnął się i pomachał do nas i ruszył razem z dziewczyna w nasza stronę.
- Cześć dziewczyny co wy tu robicie? - zawołał, uśmiechając się tak, że prawie zeszłam na zawał.
- Na zakupach jesteśmy, a nie widać? -spytała Lottie i wskazała na mnie. No tak ja nadal miałam na sobie te głupia sukienkę.
- A... Fajnie w niej wyglądasz - powiedział a Demi zmroziła go wzrokiem. Dopiero teraz zauważyłam, że trzymają się za ręce. Zrobiło mi się niedobrze.
- dzięki... A kim jest twoja towarzyszka Niall? - spytałam choć znałam odpowiedz. No nie do końca. Nie spodziewałam się takiej, która uzyskałam...
- A... Właśnie dziewczyny to jest Demi - moja dziewczyna, Demi to... - przedstawił nas ale ja już nie słuchałam. W dzwoniło mi w uszach, a w mózgu obijały się dwa słowa "moja dziewczyna". Te słowa wypowiedziane osobno brzmią niewinnie, ale gdy je połączono razem i wypowiedziały je usta chłopaka, w którym się zakochało, i to jeszcze nie o tobie, stanowią zabójczą broń. Miliony ostrzy przeszyły moje serce. Ja głupia miałam nadzieje, a on tu wyskakuje, że ma dziewczynę.

- Ja idę się przebrać, bo tu zimno - mruknęłam pod nosem i uciekłam do kabiny. To było kłamstwo, ale mój organizm buntował się widząc tę dwójkę, zdawał się krzyczeć to powinnaś być ty Wiki!!! W środku przebieralni usiadłam na ławeczce i schowałam twarz w dłoniach. Po moich policzkach pociekły łzy. Przebrałam sie w moje ubrania i szybko się ogarnęłam, bo przecież nie mogli wiedzieć, że płakałam. Przyczyna byłaby zbyt oczywista. Gdy wyglądałam już jak człowiek wyszłam do reszty. Nialla i Demi już nie było.
- Proszę powiedzcie mi, że miałam zły sen i Nialla z Demi tu nie było... - odezwałam się. Lottie spojrzała na mnie współczującym wzrokiem.
- Byli, ale się zmyli. Demi przypomniała mu, że zaraz się spóźnią do kina. - wytłumaczyła Zuzia.
- To szkoda... A ja kiedyś ją lubiłam! I mówiłam ci Lottie, że on kręci z Demi Lovato i to, że to ze mną spędza dużo czasu nie ma znaczenia!
- ale to było takie nie prawdopodobne!
- a jednak!
- Dobra ja nie ogarniam - powiedziała Zuzia - chodźmy do kasy i zmywajmy się stad! - zapłaciłyśmy za sukienki i wyszłyśmy ze sklepu.
- To co teraz? - spytałam.
- Wiecie, mam ochotę obejrzeć film! - odezwała się Fizzy.
- O nie! Nie idziemy do żadnego kina! Nigdzie, gdzie można natknąć się na te dwójkę! - powiedziałam podniesionym głosem.
- Wiki, co ci jest? - spytała Zuza - Zachowujesz się dziwnie odkąd zobaczyłyśmy Nialla i... - w tym momencie domyśliła się. Zobaczyłam to w jej oczach - Nie! To nie możliwe!
- Proszę Cię, nie rozmawiajmy o tym tutaj!
- No chodźmy do domu, a tam obejrzymy sobie jakaś głupia komedię i zero romansów! I wtedy pogadamy - zaproponowała Lottie. Wszystkie się na to zgodziłyśmy i po 20 minutach siedziałyśmy w kinie domowym z wielkimi zapasami popcornu (głownie przez moją żarłoczność). Na ekranie pojawiła się czołówka filmu: Hannah Montana the Movie. Jęknęłam.
- Nie błagam!!!!
- oj cicho siedź! - powiedziała Zuzia – miała być przygłupia komedia to jest!
- Ale... Miało być bez romansów!
- Żadnego ale! - gdyby spojrzenie Fizzy mogło zabić to już bym się wylegiwała w grobie. Uciszyłam się i wpatrywałam w ekran. I co? Dzięki dziewczynom znienawidziłam ten film. Nie dość, że było to o gwieździe muzyki, to jeszcze wąteczek miłosny z przystojnym niebieskookim blondynem!!! A ja kiedyś tak lubiłam ten film, który choć głupi, to jest to takie miłe Love Story na wakacje. Chociaż w sumie cieszę się, że nie puściły mi Camp Rocku, bo bym je usmażyła żywcem. Chyba wszyscy wiemy dlaczego... Gdy tylko bohaterowie się pocałowali nie wytrzymałam i zaczęłam płakać. Lottie bez słowa objęła mnie ramieniem, ale Fizzy i Zuzia nie wiedziały o co mi chodzi.
- Nie wiedziałam, że tak się rozklejasz na filmach... - to Lottie się odezwała.
- no bo się tak normalnie nie rozkleja! - powiedziała Zuza - Wiki tylko nie mów, że to przez Demi i Nialla...
- Nawet nie wspominaj imienia tej dziewczyny przy mnie! I Nialla tez nie!
- Wik... Ja wiem, że to trudne, ale nie możesz Płakać tylko dlatego, że znalazł sobie dziewczynę! - Zuzia obięła mnie z drugiej strony i teraz byłam przytulana przez obydwie dziewczyny.

- Mówisz jakby to była błahostka, a tym czasem moje serce zostało rozbite na miliard kawałeczków! Wiesz jak to cholernie boli jak patrzysz, gdy trzymają się za ręce jak się do siebie uśmiechają?! Nie! Nie masz bladego pojęcia. Ale poradzę wam coś! Nie traćcie czasu, tylko walczcie o facetów waszych marzeń, bo jak nie to za dzień, dwa staną w drzwiach z wysokimi długonogimi pięknościami, żeby oznajmić wam, że to ich dziewczyny! 
- Wki... Kochanie powinnaś iść spać... To ci dobrze zrobi - poradziła Lottie
- może masz racje - powiedziałam i podniosłam się z kanapy i poczłapałam na góre. Od razu rzuciłam się na łóżko i zasnęłam. Jakby wydarzeń tego dnia było mało mój kochany mózg podsunął mi sen... 
Był to słoneczny, letni dzień. Mały kościół przyozdobiony do ślubu, gdzieś na wrzosowisku. To było moje wymarzone miejsce, w którym pragnęłam powiedzieć "tak". Gości było pełno. Każde ławki wypchane po brzegi paniami w kremowych kapeluszach i panami w smokingach. Rozbrzmiał marsz Mendelsona, poprawiwszy tren białej sukienki, ściskając bukiecik białych konwalii, ruszyłam nawą główna kościoła, stąpając po płatkach róż rozsypywanych przez bliźniaczki (siostry Louisa). Przed ołtarzem stał ksiądz i... Niall. Miał na sobie idealnie dopasowany smoking i uśmiechał się nieziemsko w moja stronę. Zapragnęłam podbiec do niego i rzucić mu się w ramiona. Ten marsz coś strasznie wolno trwa!!! No szybciej! Gdy  w końcu prawie dotarłam do ołtarza zobaczyłam, że Niall nie patrzy na mnie, tylko na jakiś punkt w przestrzeni za moimi plecami. Uśmiechnął się, ale nie do mnie. Obejrzałam się za siebie. Za mną szła Demi w pięknej białej sukni i w welonie. Spojrzałam na siebie. Miałam tylko różową sukienkę. Gdzie sie podziała biała suknia??? Jak to możliwe, że byłam tylko druhna. Chwile później usłyszałam jak blondyn wypowiada sakramentalne "tak". Tego było za wiele. Zakręciło mi się w głowie i upadlam. 
Poderwałam się, z uczuciem przerażenia. Gratuluje Wiki... Masz na prawdę cudowne sny! Była piąta rano. GeNIALLnie!!! Czy ja choć raz w życiu nie mogę spać jak pan Bóg przykazał? Nie, bo po co! Przewracałam się tak z pól godziny, ale nie byłam w stanie zasnąć. Stwierdziłam, że skoro i tak już świta, to wstanę i pójdę sobie poćwiczyć grę na gitarze. Ubrałam się, zjadłam szybkie śniadanie i pobiegłam do studia nagraniowego. Było tu ciemno i cicho. Idealnie. Wzięłam gitarę i zaczęłam grać. Jeśli miałam szczęście i chwyty były wystarczająco trudne, moje myśli były zajęte i nie mogłam myśleć o tym, co widziałam wczoraj, a potem w moim śnie; o tym, co tak raniło moje serce. W pewnym momencie  zaczęłam podśpiewywać:
I'm broken do you hear me?
I'm blinding, Cause you are everything I see
I'm dancing alone
I'm praying, that your heart will just turn around
As I walk up to your door 
My head turns to face the floor
Cause I can't look into your Eyes and say
When he opens his arms and holds you close tonight
it just won't feel right
Cos I can love you more than this
When he lays you dawn I might just die inside
Cos I can love you more than this
Can love you more than this... - gdy zaczęłam śpiewać druga zwrotkę ktoś się do mnie dołączył:
- If am a louder would you see me
Or would you lay down in my arms and 
Rescue me? - przestalam grać. Boże dlaczego on mi to robi???
- Niall... Co ty tu robisz? I jak długo tu jesteś?
- Wystarczająco długo, żeby stwierdzić, że masz całkiem fajny głos.
- Z której strony???
- ty chyba siebie nie słyszałaś...
- No wiesz to trochę trudne posłuchać siebie. 
- No w sumie... Choć ja nie mam z tym problemu. - powiedział i usiadł obok mnie tak, że nasze ramiona się stykały. Serce od razu przyśpieszyło mi z dziesięć razy... Idiotka ze mnie, nie?
- No jak się ma swoje dwa albumy i Twoje piosenki lecą w radiu, to by było dziwne, gdybyś siebie nie słyszał.
- No w sumie...  - uśmiechnął się zniewalająco.
- a jak udała się randka z Demi? - nie wytrzymałam... Musiałam o to zapytać, bo zżerała mnie ciekawość.
- A dobrze... - coś był małomówny w tej kwestii.
- No bo wiesz, nie chwaliłeś się, że chodzisz z Demi. My wszystkie dostałyśmy prawie zawału, jak was zobaczyłyśmy w tym sklepie - powiedziałam. Starałam się, by mój głos brzmiał w miarę obojętnie.
- Nikomu o tym nie mówiliśmy, bo nie chcieliśmy mieszać w to mediów.
- A jak długo to trwa?
- pół roku - poczułam ukłucie w sercu - a co ty tak się dopytujesz?
- No co?! Kobiety są ciekawskie, a poza tym ja nikomu nic nie powiem, albo nie jesteśmy przyjaciółmi. A chociaż fajnie z nią być?
- No jest dobrze... - minę miał nie do odgadnięcia, ale zbytniej radości tam nie było.
- to dobrze. Cieszę się z twojego szczęścia. - nie wiedziałam, że przyjdzie mi tak łatwo skłamać. Chłopak uśmiechnął się blado.
- a ty masz już partnera na bal? Bo jak mniemam ta sukienka była na bal...
- Wiesz ten, z którym chciałabym iść jest już zajęty - bo nie mogłam ugryźć się w język, nie? - a poza tym każdy idzie sam, bo to bal maskowy i mamy nie wiedzieć, z kim mamy odczynienia aż do północy.
- To w sumie fajnie... A ten chłopak to przystojny chociaż?
- Masakrycznie... Najprzystojniejszy facet na Ziemi... - nie kłamałam. On na prawdę jest najprzystojniejszy na Ziemi. Przynajmniej dla mnie... A patrząc w te niebieskie oczy nie miałam najmniejszej wątpliwości.
- Jeżeli jest z inną, to najwidoczniej nie jest Ciebie wart, bo jaki głupek nie wybrałby Ciebie? - czy on zdaje sobie sprawę, że właśnie nazwał siebie głupkiem? Chyba nie...
- Nie uważam, że jest głupi... Bo nie jest... On po prostu kocha inną i tyle, a mnie boli serce jak na nich patrzę. Bo kto by pomyślał, że na widok dwójki ludzi, trzymających się za ręce, można tak cierpieć. - z oczu popłynęły mi łzy. No pięknie... Tylko tego mi brakowało. Chłopak widząc to, przytulił mnie. W tej chwili jego ciepłe ramiona były tym, czego najbardziej potrzebowałam. Szkoda tylko, że przytula mnie, by mnie pocieszyć, a nie dlatego, że chce być blisko mnie...
- Nie martw się... Kiedyś znajdziesz księcia z bajki, który będzie Cię bezgranicznie kochał, wiec nie przejmuj się kimś, kto nie widzi kogo traci! Na świecie są miliony facetów... - może i tak, ale ja chcę tylko Ciebie! - a póki co jak będzie ci któryś sprawiał problem, to zawsze możesz mi się wygadać, czy wypłakać w rękaw. Zawsze do twoich usług księżniczko – tak, tak no geNIALLny pomysł Niall. I jak ty to sobie wyobrażasz? wypłakiwać się w rękaw tego, przez którego się płacze?! To troszkę nie logiczne...
- A teraz rozchmurz się, bo zapowiada się taki ładny dzień! - otarł kciukiem łzę z mojego policzka i zatrzymał na nim swoja dłoń. Nasze spojrzenia się spotkały i zamarliśmy. W jego oczach widziałam smutek i coś jeszcze... Nie wiedziałam, jak nazwać to uczucie zdecydowanie pozytywnie.
Nie wiedziałam, co zobaczył w moich oczach i lepiej aby tak to pozostało.  Po chwili patrzenia na siebie jak dwa głupki znów się do niego przytuliłam i trwałam tak, wdychając zapach chłopaka. Niall czy gdybyś wiedział, co czuje, nadal byś mnie tak wspierał? Nie wypowiedziałam tych słów choć bardzo chciałam.

- No już koniec płaczu. Idziemy na spacer! - zarządził. Nie minęło dziesięć minut i spacerowaliśmy w parku rozmawiając o wszystkim i o niczym i przy okazji opychając się frytkami z ketchupem.
- Wiesz Wiki... - odezwał się - cieszę się, że mam taką przyjaciółkę jak ty, przy której mogę jeść do woli i jej to nie przeszkadza...
- A komuś to przeszkadza?  Z tego, co zawsze słyszałam to twoja cecha rozpoznawcza i do tego pozytywna cecha, a poza tym ja też kocham jeść!
- No wiesz... Demi się wścieka, że tylko bym jadł i że przynoszę jej wstyd - głupia dziewczyna, ma pretensje, że jest głodny..
- Wiesz Niall... Gdybym miała chłopaka, który narzeka na to, że za dużo jem to już nie byłby moim chłopakiem. 
- To w cale nie takie proste...
- A właśnie, że tak! Może w swoim życiu nigdy nie przeżyłam prawdziwej, odwzajemnionej miłości ale doskonale wiem na czym ona polega! Miłość bez wspierania siebie i akceptacji dla wad drugiej osoby nie ma racji bytu! Jestem pewna że gdyby to była prawdziwa miłość, to nie przeszkadzałaby jej ta błahostka! 
- No nie wiem...
- Po prostu mi uwierz... Nie mówiłabym ci czegoś, co by nie było sprawdzone na moich rodzicach i dziadkach... I pamiętaj mówię ci to bo... - bo Cię kocham, mało brakowało, a bym tak powiedziała -... Dla twojego dobra...
- Przypuśćmy, że masz racje... To co ja w takim wypadku mam zrobić? 
- Nie wiem... Postępuj rozważnie, aby potem czegoś nie żałować i by nikogo nie ranić tak jak... - głupia nie umie trzymać jęzora za zębami!
-tak jak???
- nie ważne... I pamiętaj, że Demi nie musi być ta ostatnią. Z taką twarzą i nazwiskiem możesz mieć każdą...
- Ale ja nie chce mieć każdej! One lecą tylko na moją sławę i pieniądze!
- Na pewno gdzieś znajdzie się jakaś, która pokocha Cię za serce, nie za portfel, zastanów się za co kocha Cię Demi... Miej oczy szeroko otwarte i nie zapomnij, że pod latarnią jest najciemniej...
- Czemu ty, udzielając takich rad, nie masz chłopaka? - spytał podnosząc pytająco jedna brew. 
- bo najwidoczniej lepiej sprawiam się w roli swatki - pokazałam mu język - a tak na prawdę to chłopak jest ślepy, bo nikt mu nie powiedział tego co ja tobie, ale ty nie popełniają jego błędów - swoich błędów... 
- Dzieki Wika... Jesteś kochana - pocałował mnie w policzek. Zarumieniłam się. Były to dwie rzeczy niby tak podobne do tego, czego pragnęłam a jednak takie odległe... Przymiotnik od czasownika kochać i pocałunek w policzek... W tej chwili policzek zdawał się być oddalony o kilometry od ust.
- Ciocia dobra rada zawsze do usług. - uśmiechnęłam się słabo. Potem szliśmy w milczeniu, wsłuchując się w śpiew ptaków. Mijaliśmy tłumy ludzi. Tak to już jest w sobotnie przedpołudnie... Rodziny z dziećmi, babcie z dziadkami zakochane pary klejące się do siebie w cieniu drzew. To było nie na moje nerwy, dlatego starałam się patrzeć tylko na tych, którzy nie wymieniali śliny i wsłuchiwałam się w śpiew ptaków. Szliśmy bardzo blisko siebie. W pewnym momencie poczułam, że jego dłoń ociera się o moją. Przebiegł mnie dreszcz. Poczułam, że jego opuszki palców dotknęły moich z zamiarem splecenia się z nimi, ale w tym samym momencie usłyszeliśmy wołanie:
- Niall!!! -chłopak odskoczył ode mnie jak oparzony. To była Demi, która zmierzała w naszą stronę. Tylko jej tu brakowało - Niall kochanie szukałam Cię pól dnia już dochodzi pierwsza a umówiliśmy się na 12.30! 
- Przepraszam Cię... Miałem przyjaciółkę w potrzebie i się zagadaliśmy - nie powinien był tego mówić. Demi spojrzała na mnie jak na niebezpiecznego insekta, którego należy szybko zgnieść. 
- Nic nie szkodzi - uśmiechnęła się słodko(zdecydowanie za słodko) do chłopaka i jakby chcąc mnie specjalnie zdenerwować wpiła się w jego usta na moich oczach. Czułam jak krew odpływa mi z twarzy, ale dziewczyna nie nacieszyła się pocałunkiem, bo on po pierwsze go nie odwzajemnił, a po drugie szybko odsunął ją od siebie.
- Niall kochanie pójdziesz do sklepu po wodę gazowaną? Ja zaraz do Ciebie dołączę. Mam taką mała sprawdę do twojej przyjaciółki.
- Dobrze... To cześć Wiki - uśmiechnął się do mnie i odszedł. Od razu Demi na mnie naskoczyła:
- posłuchaj uważnie Kiki!
- Wiki jeżeli już- poprawiłam ją.
- Kiki, Riki... Wszystko jedno - warknęła - słuchaj, bo drugi raz nie będę powtarzać. Trzymaj łapy precz od MOJEGO chłopaka! Widzę jak na niego patrzysz! Po prostu ślinisz się na jego widok! Ale uwierz mi te maślane oczka nic nie wskórają!
- Nie wiem o co ci chodzi...
- Nie udawaj głupiej! Te twoje żałosne sztuczki nie zawrócą mu w głowie, bo on będzie tylko ze mną! Wiec nie zarywaj do niego, bo wtedy sobie porozmawiamy!!! - nie no kobieta mnie wkurzyła.
- Nie zabronisz mi kochać tego, kogo mi się podoba!!! I nie obchodzi mnie to co ty myślisz! Tylko nie jestem w stanie pojąć jak ktoś tak kochany jak Niall wytrzymał z tobą pół roku! A teraz biegnij do Niego, bo któraś sprzątnie ci go sprzed nosa! I wiesz? Chciałabym, aby któraś ci go zabrała i otworzyła mu oczy! Sama bym to z przyjemnością zrobiła!- wykrzyczałam jej w twarz. Głupia dziewucha, rozpieszczona gwiazdka Disney'a!
- Czyli jednak przyznajesz, że chcesz mi go odbić?!
- Nie chciałam, dopóki ty idiotko nie zaczęłaś na mnie wygarniać! A teraz nie ręczę za siebie!!!
- W takim wypadku i ja nie ręczę za siebie!!! Wracaj do swojej dziury w tym zapchlonym kraju!
- Przegięłaś! Możesz obrażać mnie, ale nie będziesz obrażać mojej ojczyzny!!! Ta rozmowa jest absurdalna! Do nie zbaczania!!! - ostatnie wykrzyczane słowa i biegłam w stronę domu. Łzy ciekły mi strumieniami po policzkach. Udupia debilka!!! Żeby tak traktować swojego chłopaka i obrażać, kogoś kogo się nie zna!!! Aż robi mi się nie dobrze, że tacy ludzie są na tym świecie. Dopiero zdarzyłam sobie poprawić humor, a ta debilka mi go zepsuła!!!