34. Everything was so simple… Just me and Niall…

zdecydowanie Was rozpuszczam
połączyłam dwa rozdziały, bo stwierdziłam, że są beznadziejnie krótkie, wiec oczekuje teraz dłuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuugich komentarzy! następny będzie już w roku szkolnym!
-Wiku.xxx

--------------------------------

 34.Everything was so simple... just me and Niall..

-Wiki, posłuchaj... - zaczął. Chciał mnie przytulić, ale strząsnęłam jego ręce.
- Nie – syknęłam. – Liam, idziemy do tego adwokata czy nie?
- Tak, możemy już iść - odparł, a potem chwyciliśmy papiery i dyktafon. Bez słowa opuściliśmy dom. Liam prowadził. Byłam mu wdzięczna, że uszanował moją potrzebę ciszy, nie zakłócając jej zbędnymi rozmowami, które mogłyby doprowadzić mnie do szału. Cała w środku gotowałam się ze złości. Jak Louis mógł uwierzyć w to, że gdyby nie Modest, to bym go zostawiła. Jak mogło mu to nawet przez myśl przejść! Gdyby nie Modest, to... Byłabym z nim nadal, ale bez tych wszystkich głupich zasad i ograniczeń! Z moich rozmyślań wyrwał mnie głos Liama, że już dojechaliśmy. Prawnikiem okazał się być przyjaciel jego taty, który wyprowadził się do Londynu w poszukiwaniu lepiej płatnej pracy i teraz zgarnia za nią kokosy. Gdy opowiedzieliśmy mu o całej sprawie, nie był zbytnio zachwycony. W szczególności tym, że chcemy walczyć z Modest! Managementem. Najpierw obejrzał umowę i stwierdził:
- Co prawda jest kilka nieścisłości, do których moglibyśmy się przyczepić, ale one tylko tłumaczą ich postępowanie... - mówił adwokat Mason.
- Ale jak to tłumaczą ich postępowanie? - zdziwił się Liam.
- Jakby to... Na przykład: "Modest! Management ma obowiązek za wszelką cenę nie dopuścić do pogorszenia wizerunku zespołu." Za wszelką cenę, czyli mogą uznać praktycznie każde wasze zachowanie za pogarszające wizerunek zespołu. Albo "One Direction zezwala na wszelkie działania Modest! Management, które doprowadzą do polepszenia wizerunku zespołu". To znaczy, że musicie robić cokolwiek wam będą kazali, jeśli tylko uargumentują to jako korzystne dla zespołu.
- Po prostu cudownie - mruknęłam - Czy wy nie czytaliście, co podpisujecie?!
- Czytaliśmy...
- Tak. Na pewno…
- Czekajcie. Jest tego więcej: "Wszystkie działania Modest! Management, które członkowie One Direction uznają za nieodpowiednie, zostaną wyjaśnione''. „Wyjaśnione” nie oznacza „zmienione” bądź „zakończone” - prawnik zacmokał z dezaprobatą i spojrzał na następną stronę umowy. - "Modest! Management ma prawo korzystać z portali społecznościowych do poprawy wizerunku zespołu''. W tym mamy kontrolowanie kont na tych portalach. O! To jest dobre: "Wszystkie, uznane przez Modest! Management za niekorzystne, współprace i związki zostaną rozwiązane". To pozornie dotyczy współpracy zawodowej, ale gdyby spojrzeć na to z drugiej strony to  również waszych związków i życia prywatnego. Widzę, że w tym całym Modest mają dobrego prawnika. Żeby tak ułożyć umowę... Zawrzeć w niej tyle kruczków prawnych... Trzeba być naprawdę niezłym.
- Czy w takim wypadku da się cokolwiek zrobić? – spytał Liam z nadzieją w głosie.
- Z umową napisaną w taki sposób będzie ciężko, ponieważ to wszystko jest w niej zawarte, a podpisując ją, zgodziliście się na te wszystkie działania. Teoretycznie możemy spróbować, ale  główne zarzuty to szantaże i ta próba gwałtu, co może go posadzić na parę ładnych lat... Tylko chciałbym przesłuchać to nagranie.
- Oto ono – powiedziałam, podając mu szary dyktafon. Mężczyzna nacisnął przycisk play. Spodziewałam się usłyszeć to, co wczoraj, jednakże zamiast tego odezwał się głos Van der Woodsena:
- Niezła próba. A było tak blisko! Mnie nigdy nie zgarniecie! Miałem nadzieję na miłą współpracę, ale chyba się pogniewamy... I tak, wiem. Pewnie wam zrzedły miny, a nawet zaczynacie się bać... - zaśmiał się. - Do zobaczenia na próbie.  A! I chcę porozmawiać z Gabrielle i Wiki. Nie martwcie się. Będę trzeźwy tym razem, więc nie ma się czego obawiać. Chyba… - nagranie zakończyło się.
- Ale... Jak?! - zdziwiłam się.
- To przecież jeszcze wczoraj tu było! - dodał Liam. Mieliśmy zdezorientowane miny. Nasz adwokat również.
- Widać, że Van der Woodsen jest przygotowany na walkę i nie zamierza się łatwo poddać. Postaram się zrobić wszystko, co w mojej mocy, żeby wam pomóc, ale nie mogę niczego obiecać.
- Ale... - zaczęłam, lecz mężczyzna mi przerwał:
- Nie próbujcie niczego robić na własną rękę. Jesteście jeszcze dziećmi w porównaniu z nim. I radzę wam trzymać się razem, bo być może będzie chciał was poróżnić. Z osłabionym przeciwnikiem walczy się łatwiej. Na dzisiaj to tyle.
- Naprawdę nie da się nic więcej zrobić? Przecież on ją chciał zgwałcić! - zaprotestowałam.
-Oczywiście. Ta sprawa trafi do prokuratury, ale to nagranie nie jest żadnym dowodem. Przykro mi.
- Trudno. To nie pana wina - odezwał się Li. - Dziękujemy za dobre chęci.
- Nie ma za co. Będę się do was odzywał, gdy tylko czegoś się dowiem i pozdrów tatę, Liam.
- Pozdrowię - odparł brązowooki. Na jego twarzy malowała się nutka zawodu. To przez tego cholernego Van der Woodsena! Kto by podejrzewał, że zmieni nagranie? A to znaczy też, że musiał być u nas w domu w środku nocy... Nawet w domu nie możemy czuć się bezpiecznie! I jeszcze ten zboczeniec chce rozmawiać ze mną i Gabi! Ja nie wiem, co on wymyślił. Boję się jego pomysłów… W ogóle jego się boję!
Droga na O2 Arenę mijała nam w milczeniu, gdy nagle zadzwonił mój telefon. Lottie dzwoniła. No tak… Miałam do niej dzisiaj zadzwonić!
- Nareszcie odebrałaś! - nie ma to jak miłe powitanie. - Wczoraj mi obiecałaś, że zadzwonisz dziś rano! Obiecałaś codzienną relację z Londynu!
- Lottie, uspokój się. Wczoraj... Dużo się wydarzyło.
- Ma to może związek z moim bratem? - normalnie widziałam, jak porusza znacząco brwiami.
- Tylko w pewnej części... Mamy tutaj takie małe kłopoty...
- Kłopoty?! Ty chyba nie chcesz mi powiedzieć, że jeste...
- Lottie! Nie, nie jestem! Nawet tak nie myśl! To kłopoty innego pokroju... Wyjaśnię ci wszystko, jak wrócimy do Doncaster, ok?
- Wszystko w porządku?
- Nie, Lottie, tu nic nie jest w porządku. Powinnaś się cieszyć, że cię tu nie ma...
- Z tego wnioskuję, że nie jest za ciekawie... To ja czekam na poniedziałek! Wtedy wszystko mi opowiesz! I mimo wszystko nadal jesteśmy na was obrażone!
- Czy musisz mi to wypominać za każdym razem, gdy ze mną rozmawiasz!
- To dopiero piąty raz!
- Dopiero piąty! A teraz muszę kończyć, bo dojeżdżamy na Arenę!
- Pa - mruknęła i rozłączyła się.
- Dobrze, że jej nie powiedziałaś, Wiki - odezwał się Liam. - Nie wiem, czy w ogóle jest sens im o tym mówić. Nie wciągajmy w to postronnych osób...
- Wiem, Li. Ale dziewczyn nie możemy okłamywać...
- Na razie musimy przeczekać ten tydzień do końca, a potem... Potem się zobaczy, jak będzie - widok zmartwionego Liama  nie należał do najprzyjemniejszych.
W końcu samochód zatrzymał się pod O2 Areną, a my z zaciętymi minami wkroczyliśmy do garderoby, gdzie wszyscy już nas wyczekiwali. Od razu nas obskoczyli.
- I jak było?! - zapytał Styles. Wszyscy mieli w oczach tyle nadziei...
- Gówno było... Nic z tego nie będzie! - coś nasz Liam ostatnio używa ordynarnych słów.
- Ale przecież mieliśmy świetny dowód! - wtrącił Niall.
- Van der Woodsen jakimś cudem dostał się wczorajszej nocy lub dziś nad ranem do naszego domu i zmienił nagranie! – wytłumaczyłam. – To jest jakiś psychopata!
Wszyscy zaczęli się przekrzykiwać, ale w końcu Liamowi udało się ich uspokoić i zaczął wszystko dokładnie relacjonować. Poczułam, że ktoś złapał mnie za nadgarstek i po chwili zostałam wyciągnięta na korytarz. To był Louis. Przypomniała mi się poranna sytuacja...
- Czego ode mnie chcesz? - spytałam.
- Chciałem cię przeprosić. G miała rację. Bałem się, że przez to wszystko cię stracę. I tu nie chodzi tylko o to, że mnie zostawisz... Z Van der Woodsenem trzeba grać na jego zasadach. Zaciskać zęby i brnąć przed siebie, bo jak będziemy się buntować, on będzie nam uprzykrzał życie, a tak... Tak byśmy musieli tylko przetrwać te półtora roku!
- I myślisz, że to wystarczy? Założyć klapki na oczy i mieć gdzieś, że innym dzieje się krzywda?! Naprawdę?!
- Ależ nie! Ja nie jestem na to obojętny! Ja nie chcę się pogrążać  w tym bagnie!
- Trzeba było myśleć wcześniej! Teraz musimy z tego wyjść! A jedyną drogą powrotną jest walka z Van der Woodsenem!
- Wojna z nim to szaleństwo! Ja.. Ja nie chcę cię stracić! Nie chcę walczyć!
- Brzmisz, jakbyś naprawdę musiał wziąć miecz albo karabin do ręki i iść na front! A to tylko jeden głupi facet! Co on może nam zrobić?! - tak trochę mnie zdenerwował tą swoją gadaniną.
- Nie wiem?! Na przykład cię skrzywdzić! Albo nas wszystkich! Ty nie wiesz, do czego on jest zdolny! Lepiej mu nie podpadajmy!
- Louisie Tomlinsonie! Ty pieprzony tchórzu!
- Może i jestem tchórzem, ale dlatego że nie chcę cię stracić!
- Wiesz, że nienawidzę takiego tchórzostwa?!
- A ja nienawidzę, gdy zachowujesz się tak, jakby nic ci się nie mogło stać! A tym czasem jesteś najdelikatniejszą osóbką, jaką znam! Nawet nie wiesz, jak łatwo byłoby cię zranić!
- Wcale nie jestem delikatna! Jestem twarda! I on nic mi nie zrobi! Nikt mnie nie skrzywdzi! Więc się o mnie nie martw! – wykrzyczałam. Odwróciłam się na pięcie i pobiegłam przed siebie. Daleko nie uciekłam, bo już po chwili chłopak mnie dogonił i zatrzymał, chwytając za nadgarstek. Zmusił mnie, bym się obróciła i przez chwilę mierzyliśmy się wzrokiem, a potem... Potem się na siebie rzuciliśmy jak w jakiejś taniej komedii romantycznej.

 Dwoje ukochanych się kłóci i ni z tego, ni z owego rzucają się na siebie. W smaku jego ust odnalazłam bezpieczeństwo.
- Przepraszam - wyszeptał między pocałunkami. - Już nie będę tchórzem - Uśmiechnęłam się, gdy złożył kolejny pocałunek na moich ustach. Takie przeprosiny mi się podobają. Cała złość wyparowała jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, czyli w tym przypadku słodkich ust chłopaka.
- A ja już nie będę udawać niezniszczalnej - wyszeptałam mu prosto w usta, którymi po chwili delikatnie musnął moje.
- Kocham cię - szepnął, a w jego oczach widziałam, że nie kłamie.
- Ja ciebie też - nasze usta znów się spotkały. Niestety tę magiczną chwilę przerwało głośne chrząknięcie.
- Przepraszam, że przerywam tę niezwykle słodką scenkę, w której wszyscy dookoła aż rzygają tęczą. Tak dalej! Fanki to uwielbiają, ale teraz muszę porozmawiać z Victorią - ten lodowaty głos poznałabym wszędzie. Van der Woodsen. Zadrżałam.
- Nie mamy o czym - odparłam.
- Owszem, mamy. Ty, ja i Gabrielle. Nie martw się, nie będę się do was dobierał, bo ci tutaj mogą wezwać w każdej chwili policję - nie ma co, pocieszające to było... Mężczyzna się zaśmiał - Tylko żartowałem... Bo niby nie mam co robić, tylko dobierać się do nastolatek... Nie wiem, co wczoraj we mnie wstąpiło… Jednak pamiętam! Whisky. A teraz za mną! I puść ją, Tomlinson. Obiecuję ci, że za piętnaście minut je zwrócę. Całe, zdrowe i nienaruszone przeze mnie... Bo chyba czyste to one już nie są – zarechotał. Ten facet jest na serio psychiczny! Żadne z nas tego nie skomentowało. Moje przerażenie wzrosło, gdy Louis puścił moją dłoń i musiałam udać się za Van der Woodsenem. Na szczęście po drodze dołączyła do nas G, więc nie byłam sama. Ale czego mogłyśmy się spodziewać po Van der Woodsenie? Na pewno nie tego....

Znów trafiłam na tę przeklętą skórzaną kanapę w pokoiku dla VIP-ów. Tym razem obok mnie była Gabi. Van der Woodsen rozsiadł się na przeciwko i lustrowal nas wzrokiem.

- A więc - odezwał się. - Nie chciałem z wami rozmawiać bez powodu... Stwierdziłem, że skoro i tak tu jesteście i nie zapowiada się na to, żebyśmy przestali się widywać w najbliższym czasie, to może chciałybyście troszkę dorobić?

- Co pan ma na myśli, mówiąc dorobić? Bo ja dziwką spod latarni nie jestem i nie będę zaspokajać pana potrzeb! - nie dziwię się wcale, że z ust Gabi wypłynęły te słowa. W szczególności po dzisiejszej nocy! Mężczyzna się zaśmiał.

- Nie potrzebuję jeszcze takich usług, ale gdy będę zainteresowany, wiem już do kogo się zwrócić.

- G, spokojnie - musiałam ją powstrzymać, bo znając ją, zaraz by się na niego rzuciła z pięściami. Facet zarechotał.

- To było bardzo rozsądne z Twojej strony, Wiktorio - odparł, uśmiechając się z jakąś spaczoną wersją aprobaty na twarzy.

- Możemy już przejść do rzeczy? - spytałam, starając się zachować zimną krew.

- Przesłuchałem tę płytkę, którą przyniosła mi Gabrielle, a także nagranie twoje i Nialla - powiedział, patrząc w moją stronę.

- Co?! Przecież nikt tego nie słyszał! Nawet ja!

- I tu się mylisz... Każda piosenka nagrana w domowym studiu Tomlinsonów jest automatycznie wysyłana tutaj. Oczywiście chłopcy tego nie wiedzą, ale to nie jest w tej chwili ważne. 

- Więc do czego pan zmierza? - spytała Gabi.

- Och do rzeczy bardzo oczywistej. Zrobimy z was zespół! - dobry żart.

- Z nas?! Chyba pan oszalał! Ja nie będę w żadnym zespole! - zaprotestowałam. Mężczyzna się zaśmiał, a potem pochylił się tak, że czułam jego ciężki oddech na swojej skórze i wyszeptał:

- Coś mi się zdaje, że nie masz wyjścia, Maleńka... Pamiętasz nagranie z wczoraj? Zdaje mi się, że doskonale... Więc albo ze mną współpracujesz, albo spotka cię to, co mogło spotkać ją, a potem już nigdy nie spotkasz One Direction i będziesz musiała się pożegnać z tym twoim kochasiem na zawsze. Ach i prawie bym zapomniał o twoich przyjaciółeczkach w Doncaster... Moi ludzie mają je na oku. Reasumując, albo współpracujesz ze mną; śpiewasz ładnie jak słowik i zarabiasz pieniążki, albo... - przełknęłam ślinę. Byłam w sytuacji bez wyjścia... Jedyne, co mogłam zrobić, to współpracować i modlić się, żeby nie spełnił żadnej ze swoich gróźb.

- No cóż... Chyba nie mam wyjścia - gdy mówiłam te słowa, musiałam uważać, żeby mój głos nie zadrżał.

- Cudownie - mężczyzna zatarł ręce i podsunął nam plik papierów. - Oto wasza umowa. Do jutra macie mieć wymyśloną nazwę zespołu i przygotowany cover. Zaśpiewacie po koncercie One Direction i od niedzielnego balu zacznie się promowanie was. Nagracie płytę i kto wie... Może zgarniecie tyle pieniędzy co One Direction!

- To chyba jakiś żart! - zawołała Gabi.

- Prawda. Nie co dzień proponuję komuś kontrakt płytowy, więc powinniście być wdzięczne za moją hojność. To jak? Podpisujecie? Co ja mówię! Nie macie wyboru! – zaśmiał się złowieszczo. - Podpisywać bez gadania! I tak nie macie nic lepszego do roboty w tym swoim nędznym życiu...

- Przepraszam bardzo, ale ja bez zgody rodziców nie będę niczego podpisywać! Jestem niepełnoletnia i to oni o mnie decydują! - ale jestem mądra! Dobrze, że sobie o tym przypomniałam. Mężczyzna nic sobie z tego nie zrobił, tylko pokręcił z niedowierzaniem głową.

- Od szesnastego roku życia można pracować, więc twoi rodzice mają do gadania tyle co ty, czyli nic! Za to ja mam! Albo podpisujesz, albo wiesz, co się stanie... - a jednak mój świetny argument stracił na ważności z dwa lata temu... Facet miał rację, mogę pracować nawet bez zgody rodziców.

- Dobra, dobra. Już podpisuję! Mogę dostać jakiś długopis?

- Proszę bardzo. Podpisz tu - powiedział mężczyzna, podając mi długopis Parkera.

- Ale pozwoli pan, że najpierw to przeczytam

- Oczywiście - odparł, a ja zagłębiłam się w lekturze. Ta umowa praktycznie niczym nie różniła się od umowy chłopaków. Nie zdziwiłabym się, gdyby okazało się, że jest to umowa One Direction 'kopiuj, wklej'. W końcu drżącą ręką złożyłam swój podpis w wyznaczonym miejscu. To moja druga umowa o pracę. Pierwszą podpisywałam w wieku trzynastu lat, gdy miałam występować w Teatrze Wielkim, ale wtedy było inaczej. Byłam szczęśliwa, czułam dreszczyk emocji na samą myśl o występach na scenie; o tym, że będą to moje pierwsze własnoręcznie zarobione pieniądze i przy okazji będę mogła spełnić swoje marzenie i zagrać w balecie. A teraz? Teraz to się bałam, cholernie się bałam. Ale gdy mój podpis widniał już na papierze, nie było już odwrotu... Podałam długopis Gabi.

- Ja tego nie podpiszę - powiedziała. Nie wierzę. Ona chce mnie w tym zostawić całkiem samą! - Nic pan na mnie nie ma. Ją pan może szantażować, bo ma przyjaciół, rodzinę, chłopaka i siebie, a ja nie mam nic! Nawet gdyby mnie pan zgwałcił, to bym tego podpisała!– prychnęła. - Ja się tak łatwo nie dam!

- Jeszcze zobaczymy... Przemyśl to do jutra. Wtedy dasz mi ostateczną odpowiedź - odparł mężczyzna. Z jego twarzy można było odczytać, że jest pewien swojego zwycięstwa. Wiedziałam, że je osiągnie. - Teraz możecie już iść.

Gdy tylko skończył mówić zerwałam się z kanapy i wyszłam z tego okropnego miejsca. Właśnie przypieczętowałam swój los. Ale nie miałam wyjścia! Albo to, albo... Nie mogłam pozwolić, by jego groźby stały się rzeczywistością!

- Nie wierzę, że chcesz mnie zostawić z tym samą... - odezwałam się, bo wiedziałam, że G stoi tuż za mną.

- Wiki, też byś tak zrobiła na moim miejscu. Ja nie mogłam… Poza tym on nic na mnie nie ma

- Już się tak nie wysilaj... Rozumiem, że przyjaciele tak nie robią...

- Wiki, to nie ciebie chciał... - dziewczyna zaczęła, ale przerwał nam dzwonek jej telefonu. - Przepraszam cię, ale  to z pracy - powiedziała i odebrała. – Halo? Tak... Że co, proszę?! Jak?!Przecież ja byłam pracownikiem miesiąca! ... Wcale się nie starałam o nową pracę. Oczywiście, że wiem, że to jest w umowie. Co? Ale... Modest! Management?! ... Kiedy mam przyjść po ostatnią wypłatę? ...  Jak to jej nie dostanę?! Przecież to za ostatnie dwa miesiące! ... Z wami też się niemiło współpracowało! - dziewczyna rozłączyła się.

- Co się stało? - spytałam.

- Wywalili mnie z pracy. Przez Van der Woodsena!!! Gdyby tego było mało to jeszcze nie chcą mi dać wypłaty za ostatnie dwa miesiące! Czym ja zapłacę za czynsz?! Wywalą mnie na ten pieprzony, londyński bruk!

- Co? - zdziwiłam się.

- To co słyszałaś! A teraz zaczekaj na mnie chwilę, bo idę nawrzeszczeć na tego pacana! - powiedziała i wtargnęła do pokoju dla VIP-ów, zatrzaskując za sobą drzwi.

Wróciła po pięciu minutach, kipiąc ze złości. 

- I jak było? - spytałam, ale nie uzyskałem odpowiedzi. – Nie mów mi, że cię tknął…

- Nie...

- Więc?

- Podpisałam.

- Ale jak to?!

- Normalnie. Podpisałam ten cholerny kontrakt! Facet miał właśnie uroczą konwersację z gościem, od którego wynajmuję mieszkanie, która zmierzała do wywalenia mnie z domu. I tak już przez niego straciłam prace…  Więc jesteśmy w tym bagnie razem... A teraz chodźmy stąd - powiedziała i ruszyłyśmy w stronę garderoby chłopców. Nie sądziłam, że w ciągu kilku minut z pomocnicy stylistki One Direction stanę się piosenkarką! Chłopcy w to nie uwierzą... 

W ciszy dotarłyśmy do garderoby i otworzyłyśmy drzwi.

- Czego od was chciał ten debil? - spytał Louis.

- Zrobił z nas zespół - odparła Gabi.

- Co?! - zawołali chłopcy zdziwieni.

- To co słyszeliście, zrobił z nas zespół i zmusił do podpisania umowy - wyjaśniłam.

- Trzeba było odmówić! - odezwał się Liam, obdarzając nas przerażonym spojrzeniem.

- Jak?! – Oho! Gabi się zdenerwowała… - On sprawił, że wyrzucili mnie z pracy i prawie z mieszkania! A Wiktorii groził, że ją zgwałci, a potem już nigdy więcej was nie zobaczy i że jego ludzie zajmą się dziewczynami w Doncaster! Teraz mi powiedz jak miałyśmy mu niby odmówić, co?! - wykrzyczała, a chłopcy wpatrywali się w nas zszokowani. 

- Trudno... Teraz musimy razem jakoś to przetrwać - powiedział Louis i po chwili zamknął mnie w swoich objęciach. 

Gdy chłopcy byli już przygotowani do koncertu przyszedł Paul, informując nas o tym, że od dziś będzie naszym managerem. No i zaczęło się paplanie o niczym. Myślałam, że normalnie zwariuję! W końcu zostałyśmy wysłane do sali prób, żeby przygotować jakąś piosenkę. Na jutro! Weź tu się naucz piosenki na pamięć i zaśpiewaj ją dobrze w ciągu 24 godzin! Czułam się, jakbym była w jakimś dennym odcinku „Śmiechu warte”. Na szczęście ktoś miał przyjść i pomóc nam dopracować wokale.

Siedziałyśmy w sali prób i miałyśmy małą burzę mózgów, co zaśpiewać i jak nazwać nasz zespół. Czułam się bezradna. Miałam taką pustkę w głowie... A czas naglił. Przechadzałam się po sali nerwowym krokiem, aż w końcu ze złości tupnęłam nogą.

- Mam tego dosyć! Jego i tak wcale nie obchodzimy! Więc... - zaczęłam

- Wiem! – krzyknęła Gabi. - Jesteś genialna!

- Niby dlaczego?

- Wybrałaś nam piosenkę!

- Co? Ja tylko powiedziałam, że my go i tak nie obchodzimy...

- Właśnie! „They don't care about us”! 

- Mamy zaśpiewać cover Michaela Jacksona?!

- A dlaczego nie? Ta piosenka jest po prostu idealna!!!

- No dobra... Nie zaszkodzi nam spróbować - odparłam i po chwili już świczyłyśmy. Gdy przyszedł Savan, czyli trener wokalu,  był zaskoczony, że tak dobrze nam idzie. Może po prostu mamy to we krwi... Być piosenkarkami i śpiewać na koncertach na całym świecie... Ta... Jeszcze czego? Ja po jednej piosence już miałam sucho w gardle! Ciekawi mnie, jak chłopcy sobie z tym radzą. Przecież oni biegają po tej scenie jak szaleni, do tego śpiewają i to wszystko przez dobre dwie godziny! Normalnie cyborgi nie ludzie!

 Na szczęście ta próba bardzo mi pomogła. Svan pokazał nam jak prawidłowo oddychać podczas śpiewania; jak śpiewać przez przeponę, a nie przez gardło. Od razu zaczęłyśmy brzmieć sensowniej. Kondycji niestety nie da się wyrobić podczas jednej lekcji wokalu. To ma przyjść z czasem. Mam nadzieje, że tak, bo nie wyobrażam sobie śpiewania na koncertach, gdy będę nie do życia po pierwszych trzech piosenkach! Trzeba się będzie do tego przyzwyczaić...

Gdy po raz ostatni zaśpiewałyśmy piosenkę, za naszymi plecami rozległy się brawa. Automatycznie się odwróciłam. To One Direction się na nas patrzyło!

- No, no, no! Byłyście świetne! - zawołał Harry.

- Błagam was… To było tragiczne! - mruknęłam.

- Nawet tak nie mów! Było naprawdę dobrze - zaprotestował Louis.

- Jak to możliwe, że przez ten cały czas nie wiedzieliśmy, że umiesz śpiewać, Vic? - spytał Liam.

-G jeszcze tak dobrze nie znamy, ale że ty się nam swoim głosem nie pochwaliłaś?! - oburzył się Harry.

- Nie moja wina, że nie słuchaliście, kiedy śpiewałam - odparłam z miną niewiniątka. 

- Od dziś będziemy! - zapewnił Liam.

- Tak. To było naprawdę niezłe - odezwał się Niall. - A teraz chodźmy coś zjeść, bo już jest okropnie późno... - mruknął. 

Wszyscy zgodziliśmy się, że w sumie moglibyśmy coś przekąsić, bo nagle zaczęliśmy zauważać to, że burczy nam w brzuchach. W drodze do Nandos, a potem, kiedy czekaliśmy na jedzenie, chłopcy żywo rozmawiali o tym, jakie to niby dobre mamy głosy. Mogliby już przestać się tym jarać. Zerknęłam na Nialla. W kąciku jego ust czaił się uśmiech. W sumie to któryś z nich słyszał, jak śpiewam i to przez pomysł tego ktosia będę musiała robić za kanarka zamkniętego w złotej klatce. Ale tak patrząc w te jego niebieskie oczy, nie mam mu tego za złe. Przecież nie wiedział, że Van der Woodsen to wykorzysta... Dziwiło mnie tylko, dlaczego Niall nie pokazał tego nagrania chłopakom... Może nie chciał, żebym się denerwowała, skoro samo nagrywanie tej piosenki przysporzyło mi sporo nerwów. Uśmiechnęłam się na wspomnienie tamtego dnia. Wszystko było wtedy takie... Idealne. Zero problemów. Tylko ja i Niall. Zamknęłam oczy i zatonęłam we wspomnieniu jego delikatnych ust... Coś chyba ze mną jest nie tak. Czemu nie mogę o nim po prostu zapomnieć?! To już podchodzi pod jakąś psychozę... 

Z rozmyślań wyrwał mnie kelner, który przyniósł nasze zamówienia. Postanowiłam więc zająć się jedzeniem i rozmową z przyjaciółmi, a nie jakimiś bezsensownymi myślami o Niallu. 

Tak naprawdę odetchnęłam dopiero, gdy położyłam się spać, bo wszystkie niepokojące myśli odeszły wraz ze świadomością. Nie pozostawało mi nic innego poza snem… Ale co jeśli nie spodobamy się fankom One Direction? Przyszły na koncert swoich idoli, a tu wyskakują im z jakimś zespołem nawet bez własnej piosenki! Co jeśli nas obrzucą jakimiś pomidorami?! Niby tak się już nie robi, ale co jeśli? Albo nas wybuczą? Wyśmieją! Albo zapomnę tekstu? Lub Van der Woodsen postanowi nas upokorzyć na scenie z 20 tysięczną publicznością?! Może mieć taki „kaprys”… Co jeśli… I odpłynęłam.