28. You’re pregnant?!

Gdy się obudziłam, poczułam, że ktoś bawi się moimi włosami. Uśmiechnęłam się. Miałam wrażenie, że jestem w siódmym niebie... Ten ktoś, kto bawił się moimi włosami, widząc mój uśmiech, pochylił się i delikatnie pocałował moje usta. Otworzyłam oczy.
- Witaj, piękności - odezwał się chłopak melodyjnym głosem.
- Cześć, marcheweczko ty moja...
- Osz ty! To ty wczoraj na mnie naskoczyłaś, jak tak cię nazwałem, a dziś sama mnie tak nazywasz! - oburzył się.
- Tommo, ja to co innego! Kobiety mają swoje prawa!
- Ale to nie fair! Że też ja - Louis Tomlinson - nie mogę do swojej dziewczyny powiedzieć „marcheweczko”?! Co się dzieje z tym światem?
- Tym światem już nie rządzą mężczyźni, mój drogi!
- Nie?! To kto?
- Jak to kto? Kobiety! I nie jestem marcheweczką! Czy ja ci wyglądam na marchewkę?! Jestem pomarańczowa?
- Nie... Ale jesteś moja! A poza tym jesteś słodka jak marchewki...
- Naprawdę masz taką obsesję na punkcie marchewek?
- Nie taką jak na twoim... – szepnął, uśmiechając się łobuzersko, a potem cmoknął mnie w nos - Dobra... To teraz czas na pytanie na śniadanie.
- Co chcesz wiedzieć? – spytałam, czekając, aż zada jakieś pytanie.
- Jakie było twoje ostatnie przezwisko w szkole podstawowej?
- Co? Na serio chcesz to wiedzieć? - spytałam. Wiedziałam, że moje cudne przezwisko bardzo mu się spodoba...
-Skoro już jesteśmy przy przezwiskach i pieszczotliwych zwrotach, to czemu nie?
- No dobra... Skoro tak bardzo chcesz wiedzieć to... - zawiesiłam głos, by uśmiechnąć się tajemniczo i popatrzeć w jego lodowo-niebieskie oczy - W podstawówce mówili na mnie Karotka.
- Co? - Tak... Zdziwił się chłopak...
- Normalnie. Karotka! Nie słyszałeś nigdy?
- Nie, chodzi o to...że to jest praktycznie synonim do marchewki!!!
- Oj bez przesady! Karotka to sok z marchwi. Najlepszy był z dodatkiem malin...
- Ale naprawdę tak na ciebie mówili? - nadal był w szoku.
- No... Coś nie pasuje?
- Nie, tylko dlaczego takie marchewkowe przezwisko? Przecież mnie wtedy nie znałaś!
- Wiem. A co? To już nie mogłam mieć takiego przezwiska, zanim ty pomarzyłeś o tym, żeby być sławnym?
-W sumie to mogłaś... Tylko dlaczego Karotka?
- Jak byłam mała, to bez przerwy piłam Karotkę. Non stop... Do tego stopnia, że do tej pory mam żółtą cerę!
- Wcale nie! Nie jesteś Azjatką!
- Nie, ale wiesz... Marchewki robią swoje z człowiekiem. Więc byłam powszechnie znana jako Karotka. To były urocze czasy…
- Dlaczego się tak obruszasz o tę marchewkę? Bo nie do końca rozumiem...
- Wiesz, sama nie mam bladego pojęcia… Nie ogarniesz mnie.
- Tak więc, moja śliczna Karotko, masz ochotę na śniadanko do łóżka? - spytał.
- Z chęcią, bo nie chce mi się stąd ruszać!
- To poczekaj chwilkę, tylko ogarnę Stylesa, żeby zrobił tosty francuskie.
- Ładnie to tak się wysługiwać kolegą? - spytałam.
- Ja się nim nie wysługuję! On i tak zamierzał zrobić śniadanie, więc go tylko przypilnuję, a potem przyniosę ci śniadanko, a ty, jeśli chcesz, możesz sobie jeszcze pospać...
- Sama? W takim wielkim łóżku? Jeszcze napadnie mnie potwór z szafy!!!
- Dasz radę, słonko. To tylko dwadzieścia minut...
- Dobrze... Może jakoś wytrzymam. Tylko poproszę buziaka, żebym miała ochronę, kiedy przyjdzie zły potwór! - Uśmiechnęłam się niewinnie. Chłopak zaśmiał się cicho, a potem dostałam słodkiego całusa i zostałam sama w pokoju. Postanowiłam przy okazji sprawdzić facebooka, twittera i co tam jeszcze się nawinie. Chwyciłam laptopa mojego chłopaka (fajnie to brzmi, nie?) i uruchomiłam go. Na tapecie... Taaa… On chyba rzeczywiście zwariował, bo na tapecie ustawił sobie moje zdjęcie!!! Co za debil... Ale i tak go kocham! Tak, pomińmy moment z historii mojego życia, w którym to jego zdjęcie widniało na mojej tapecie... Ale to było dawno, dawno temu, jak jeszcze bezgranicznie jarałam się nimi wszystkimi po kolei... Aż mi się śmiać chce na samą myśl o tym... Włączyłam facebooka. Zaraz się przekonamy czy świat już wie… Jak zwykle po zalogowaniu otworzyły mi się update’y. W tym update’y wszystkich fanclubów 1D, które polubiłam. Popatrzyłam na pierwszy z brzegu. Polish Directioners napisały:

"Dziewczyny, musimy ogarnąć, kim jest ta dziewczyna, z którą całował się Tomlinson!!! Moim zdaniem jest śliczna <3 A co wy na to? xx
- Horankowa"

A pod spodem były zdjęcia, kiedy idę z Lou i trzymamy się za ręce, a potem, jak się całujemy. Były dobrej jakości i wyszły naprawdę ładne! Tak... Ja tu się zachwycam jakością zdjęć, gdy widział je już cały świat... Ale na szczęście chyba jeszcze nie wiedzą, że to ja… Teraz zobaczmy komentarze... Na ogół było coś typu "ona jest super" czy "wygląda mi na Polkę" i tu było z milion like’ów. Tak, nasze polskie Directioners zawsze tak piszą. Tylko tym razem nie wiedzą, że mają rację. Oczywiście było kilka komentarzy typu "niech zostawi mojego Tomlinsonka" itp... Ale po co mam się tym przejmować, skoro to tylko głupie dziewczyny, które nie są w stanie ruszyć tyłków sprzed komputera i hejtują wszystkich, którym w życiu coś się udało… Równie dobrze mogłyby być na moim miejscu, ale to ja zaczęłam działać, aby spełnić swoje marzenia... Oczywiście kilka moich zmyślnych koleżanek, które lubiły One Direction zorientowały się, że ta dziewczyna to ja i zasypały mnie tuzinami wiadomości na fb typu "czy to ty całowałaś się z Louisem?!?!?! Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!"
Boże, czy ci ludzie nie mają życia? Chyba nie... Westchnęłam i odpisałam tym moim kochanym wariatkom, a potem na Twitterze także nikt nic nie odkrył, więc dla jaj napisałam tweeta, który jak zwykle pewnie zginie wśród milionów Tweetów wysyłanych do Lou:

"Ciekawi mnie, kim jest dziewczyna, z którą całował się @Louis_Tomlinson"

A potem wyłączyłam twittera i laptopa Tommo, by wyciągnąć się na tym zacnym łóżku i poobserwować pobielany sufit. Po chwili przybył mój Lou ze śniadankiem. Normalnie room service. Hehehe... Tak więc po zjedzeniu pysznych tostów zrobionych przez Hazzę pobiegłam do łazienki. Dziś kolejny dzień koncertów. Pierwszy koncert już w południe, a drugi o dziewiętnastej. Tak, trochę tego jest... Ja bym tak nie mogła na okrągło śpiewać… To znaczy mogłabym, ale gardło by mi nie wytrzymało… Ale na szczęście ja nie mam dwóch koncertów dziennie, więc to nie mój problem. Ubrałam się we wrzosowe rurki i białą koszulkę z napisem 'free hugs', a potem popatrzyłam na siebie w lustrze. Czy wyglądam na dziewczynę chłopaka z 1D? Czy fanki będą w stanie mnie rozpoznać? Jeśli nie widziały zdjęć, to nie, ale jeśli tak, to trudno będzie mnie nie poznać... No nic… Chwyciłam swoją przepustkę i po chwili jechaliśmy już do O2 areny. Fanki już czekały aż zaczną je wpuszczać na koncert, a przejazd znanego im samochodu wywołał poruszenie. Wszystkie usilnie próbowały przejrzeć ciemne szyby samochodu, lecz niewiele zobaczyły. Szczerze mówiąc, to się cieszę, że nic nie było widać. Jakby mnie ujrzały, to byłaby wielka sensacja i tak już wystarczy, że podążyły wzrokiem za samochodem Lou (którego nie jedna z nich zapewne znała numer rejestracyjny na pamięć) aż do bramy O2 Areny. Weszliśmy i od razu ruszyliśmy do garderoby, gdzie Louise już szykowała Zayna, a Liam właśnie zmieniał koszulkę. Dochodziła 10.30. Zdecydowanie za mało czasu...
- Cześć wszystkim – rzuciliśmy, wchodząc do środka.
- Nareszcie jesteście! - ucieszyła się dziewczyna.
- Były okropne korki... - wytłumaczył Lou.
- To trzeba było wyjść wcześniej z domu!
- Wcześniej nie dało rady, bo te dwa gołąbeczki smacznie sobie spały -mruknął Styles.
- Dobra, zdążymy. Tylko moglibyście zacząć się łaskawie szykować! Ja wam się przebrać nie pomogę...
- Już, już - jęknęli zgodnie i ruszyli w stronę wieszaków z ubraniami.
- A ja w czym ci mogę pomoc? – spytałam Louise.
- Ty, Wiki... Potem pomożesz mi trochę z włosami chłopaków, ale teraz potrzebuję, żebyś zmieniła Nialla na dyżurze przy Lux - No tak, prawie zapomniałam o roli niańki... I nie zauważyłam, że Nialla nie było z nami.
- Niall jest na dyżurze przy Lux? Ale jak? - zdziwiłam się.
- Oni są tak jakby przyjaciółmi - zaśmiał się Zayn.
- Tak jakby?
- Niall uwielbia zajmować się Lux, a ona jest w nim zakochana po uszy. Teraz, gdy nauczyła się mówić, to opowiada o tym, że to jej przyszły mąż - wytłumaczyła Louise.
- Uroczo... - odparłam.
- No! Przyszła żona Niallera ma trzy latka... - uśmiechnął się Liam.
- Dobra, dobra, chłopaki, ja Lux mu nie oddam! - powiedziała Louise. - A teraz już mi się przebierać, a ty, Wiki, idź i przyślij do mnie Nialla. A z Lux możecie jeszcze pospacerować. Tylko bądźcie za godzinę.
- A gdzie są?
- Pewnie w bufecie - odparła. Tak… Gdzie by mieli być jak nie w bufecie?
- Ok, już idę - powiedziałam i   wyszłam z garderoby, a potem udałam się w stronę bufetu. Już z daleka usłyszałam donośny śmiech Irlandczyka, od którego robiło mi się ciepło na sercu. Otworzyłam drzwi do bufetu, w którym przy kilku stolikach siedzieli ludzie z ekipy technicznej i pracownicy O2 areny. Od razu wypatrzyłam stolik, przy którym siedział tyłem do mnie Nialler a obok niego drobna ślicznotka, czyli Lux, która zajadała się kremówką. Całą małą buźkę miała umazaną w cukrze pudrze. 

 

Od razu mnie zauważyła i zawołała swoim słodkim dziecięcym głosikiem:
- Niajl, pać jaka siczna dziewcynka! - pokazała na mnie paluszkiem, na co chłopak odwrócił się, a uśmiech na jego twarzy na chwilę zniknął, gdy mnie zobaczył. Minęło może pół sekundy i na jego twarz powrócił promienny uśmiech, ale on mnie nie oszuka.
- Wiktoria... - bąknął zaskoczony.
- Tak, to ja Niall. Przyszłam cię wymienić. To znaczy Louise mnie po ciebie przysłała i mam zająć się Lux.
- Aha... Ok, to usiądź z nami – powiedział, poklepując krzesło obok siebie. Usiadłam, podczas gdy mała wpatrywała się we mnie jak w obrazek. - Lux, ta śliczna dziewczynka to moja koleżanka, Wiki - powiedział Nialler, uśmiechając się kącikiem ust, gdy wypowiadał słowa „śliczna dziewczynka”
- Cieść! Ja jeśtem Lux! - wyszczerzyła się malutka blondyneczka, ukazując pierwsze mleczaki, a potem chwyciła blondyna za rękaw. – Niajluś, ciemu mi nie powiedziałeś, zie maś taką fajną kojezianke?!
- Bo poznaliśmy się dopiero niedawno - odparłam.
- Śkoda... Bo jeśteś ciuuudownia!!!
- Ale nie jestem taka cudowna jak ty! Kto ci zrobił te śliczne warkoczyki? - spytałam.
- Mój Niajluś! - odparła bardzo dumna z tego faktu.
- To twój Niajluś umie robić warkoczyki?- powiedziałam tak, bo spodobało mi się, jak malutka wypowiada jego imię. Kątem oka zobaczyłam, jak chłopak uśmiechnął się nieznacznie, gdy wypowiedziałam jego imię w taki sposób.
- A żebyś wiedziała, że umie - odparł Nialler, który udawał urażonego.
- To masz farta, Lux, bo mi jakoś Niajluś nigdy nie robił warkoczyków...
- Bo mnie Niajluś kocha, a ciebie nie! - Tak... Nie ma to jak zabójcze słowa trzy i pół latki, co nie? Trochę nas z Niallem zaskoczyła. Nie ma co... W końcu odezwałam się:
- Tak? Jesteś pewna, bo mi się zdaje, że jeszcze wczoraj twój Niajluś mówił mi coś innego...
- Na pewno! Jakby cię kochał, to by ci robił warkoczyki! Prawda, Niajl??? – Tak, kocham tę małą. Właśnie zagięła samego Nialla Horana, który miał niezwykle inteligentną minę.
- No Niall, Lux oczekuje odpowiedzi... - spojrzałam na niego wyzywająco. Chłopak przygryzł dolną wargę, chyba zastanawiając się, jak udzielić jej sensownej odpowiedzi. Małych dzieci nie oszukasz tak łatwo, jeśli w ogóle uda ci się oszukać. W końcu Niall chyba wymyślił cos coś z sensem, bo się odezwał:
- Wiesz, Lux, nie wszystkim, których się kocha, robi się warkoczyki... Na przykład Wiktoria jest już za duża na warkoczyki... – Tak, Nialler, bardzo sensowna wypowiedź... Musiałam wkroczyć do akcji.
- Niall, chciał przez to powiedzieć, że istnieją inne sposoby okazywania miłości niż robienie warkoczyków. W szczególności, gdy jest się starszym...
- Aha... Czyli jak się kochacie, to się całujecie tak, jak mamusia i tatuś? - I tu kolejne pytanie, którym nas zagięła.
- Wiesz, z miłością różnie bywa... Nie zawsze się całuje... Czasem kogoś się bardzo kocha, ale ta osoba nie jest w stanie czegoś przebaczyć... - powiedziałam.
- Ta druga osoba nie daje szansy sobie wybaczyć, bo od razu wiąże się z innym - trochę mnie zszokowały jego słowa.
- Więc chciałeś mi przebaczyć?
- Nie, ale teraz to nie ma już znaczenia. Widziałem wasze zdjęcia z wczoraj... Widzę, że ułożyłaś sobie życie...
- A co miałam robić? Błagać cię o to, żebyś mi wybaczył i w międzyczasie być nieszczęśliwą, gdy ty nie możesz się zdecydować!
- Gdy to ty ciągle zmieniasz zdanie! Raz on, raz ja, to jak ja mam brać cię na poważnie? Powiedz w końcu, z którym chcesz być, bo nie wiem, czy mogę ci przebaczyć...
- Niall, ja... - No i co mam mu odpowiedzieć? Chłopak ma rację. Powinnam była zdecydować... Ale teraz już nie mam wyboru, w szczególności po wczorajszym… - Chciałabym być z tobą, ale będzie dla nas wszystkich lepiej, jeśli będę z Louisem. Nie będę ci już mącić w głowie. Możesz śmiało zacząć szukać swojej prawdziwej księżniczki, a nie kogoś, kto nie zasługuje na ciebie. Mnie nie należy się miłość od kogoś takiego jak ty...
- To prawda, nie zasługujesz na nią, ale człowiek potrzebuje więcej miłości niż na nią zasługuje... A dla mnie ty zawsze byłaś księżniczką, więc...
- A ja? Ja nie jeśtem twoją księźnićką? - spytała Lux. No tak… Zapomnieliśmy o jej istnieniu...
- Oczywiście, że jesteś moją księżniczką!
- No widzisz, daleko szukać nie musiałeś... A tak poza tym, to musisz już iść, bo Louise cię zamorduje – powiedziałam, uśmiechając się cierpko.
- Ok., już idę - powiedział, wstając .- Lux, zostaniesz z Wiktorią?
- Tak! Tak! Zośtanę z Tolią! - mała podskoczyła radośnie na krześle i tak oto zostałam nazwana Tolią.
- To ja was zostawiam - powiedział i wyszedł.
- Na co masz ochotę, ślicznotko? - spytałam dziewczynki.
- Na śpaciel!!! Do pajku! - zawołała.
- Tylko zapytamy się mamusi czy możemy iść, ok?
- Dobzie! - uśmiechnęła się malutka.
Po chwili otrzymałyśmy pozwolenie na spacer i wyszłyśmy z budynku O2 areny. Był tu straszny tłok, setki fanek stojących w kolejce do wejścia.
- Tolia, ci te dziewcynki będą pacić jak mój Niajluś, Hajly, Ziajn, Liaś i Louiii śpiewają? - spytała mnie.
- Tak, Lux.
- Im teź będą piewać kołisianki?
- Kołysanki śpiewają tylko tobie, bo ty jesteś wyjątkowa!
- To co im piewają?
- Rożne inne piosenki...
- Ale nie tak ślićnie jak mi?
- Na pewno nie tak ślicznie! Tak, to tylko tobie! To gdzie w parku chcesz iść, maleńka? - spytałam.
- Na plać ziabaw, a potem na lodi!!!
- Ok, to prowadź - powiedziałam, a potem z dziewczynką na rękach ruszyłyśmy do parku. Widziałam, jak jakieś dziewczyny, które stały w kolejce na koncert, się na nas patrzą. To było do przewidzenia, bo która z nich nie rozpoznałaby Lux, a teraz to pewnie i mnie... Na szczęście nie wiedzą, jak mam na imię. Pewnie zżera ich teraz ciekawość, kim jestem... Bo najpierw całuję się z Louisem, a następnego dnia idę do parku z Lux. Już wolę nie wiedzieć, co sobie te dziewczyny myślą... A biedna Lux nie zdaje sobie sprawę z tego, że połowa nastolatek na tym świecie wie, jak ma na imię i nie jedna zazdrości jej życia w otoczeniu One Direction... To trochę chore, ale tak naprawdę jest!
Tak więc w parku, na placu zabaw Lux szalała razem z innymi małymi dziećmi, a ja biegałam za nią. W końcu się zmęczyłyśmy i kupiłyśmy sobie lody: ja czekoladowe, a Lux truskawkowe i smerfowe... że też była to w stanie zjeść! Ja jak byłam mała, szczerze nienawidziłam lodów smerfowych, ale te dzieci z roczników 2000 i wzwyż są dziwne... Z wielkimi porcjami lodów usiadłyśmy na ławeczce w cieniu lipy, a mała opowiadała mi o tym, jak to nie może się doczekać, aż pójdzie do przedszkola. W pewnym momencie, gdy jakieś staruszk przechodziły obok nas, usłyszałam, jak jedna szepcze do drugiej zbulwersowanym głosem:
- Boże, taka młoda a już ma dziecko...

Słysząc to, prychnęłam. Powiedziałam Lux, żeby poszła do piaskownicy pobawić się z innymi dziećmi, podczas gdy ja siedziałam i czułam na sobie spojrzenie tych starych kobiet. Że też od razu każda młoda dziewczyna, która pokaże się na spacerze z małym dzieckiem, jest od razu brana za nastoletnią matkę! Rozumiem, że wyglądam dość poważnie jak na swój wiek, ale sorry bardzo! Szesnastolatka z trzy i pół letnim dzieckiem by musiała je urodzić w wieku dwunastu lat! Te stare kobiety są...przewrażliwione. Ja jako matka?! Dobry żart... Te pieluchy, karmienie piersią, wstawanie w środku nocy, ciągły płacz dziecka... Chyba bym zwariowała! To zostawiam na moją daleką, daleką przyszłość. Z tych dziwacznych rozmyślań wyrwał mnie dźwięk mojego telefonu. Kto do mnie dzwoni, przecież chłopcy mają koncert... To Jenn! Odebrałam:
- Hejka, Jenny, co słychać?
- A dobrze, dobrze. Tak właściwie, to jak zamierzasz mi wyjaśnić to, że w internecie jest pełno zdjęć, na których całujesz się z Louisem?!
- Jenn, to nie jest rozmowa na telefon... Jeśli chcesz mogę ci wszystko opowiedzieć...
- Pewnie, że chcę! Tylko gdzie się spotkamy? Bo ja właśnie jestem w Hyde Parku z Blair. A! Blair powiedzala, że cię zabije. Za co?
- A to pewnie za Stylesa... Oj tam. To skoro jesteście w Hyde Parku, to chodźcie na plac zabaw.
- Plac zabaw? Ty sobie jaja robisz?
- Nie, po prostu jestem tu razem z Lux.
- LUX???
- Tak, Jenn, z Lux... Tylko jej mi tu nie zjedz!
- No co ty! To ty się nie ruszaj, a my zaraz będziemy!
- Nie wiem czy nie będę próbować ucieczki, skoro Blair chce mnie zamordować...
- Spokojnie, nie pozwolę jej na to, a poza tym ona nie jest na ciebie zła... Paplała o Harrym cały dzień... Ała! To bolało, Blair!!!
- Tylko się tam nie pozabijajcie!
- O to się nie martw. Zaraz będziemy - powiedziała i rozłączyła się. Kolejne kilka minut spędziłam na przyglądaniu się temu, jak Lux ujawnia swoje zdolności przywódcze w piaskownicy. Potem na horyzoncie pojawiły się bliźniaczki.
- Cześć, dziewczyny! – zawołałam, gdy do mnie dotarły. Jenn się od razu na mnie rzuciła:
- Już mi opowiadaj, jak doszło do tego, że całowałaś się z Louisem!
- Spokojnie, Jenny...
- Nie „spokojnie”! Mnie tu zżera ciekawość! Mowiłaś, że mieszkałaś w domu z jednym z nich, ale nie sądziłam, że z którymkolwiek z nich połączyło cię coś więcej!
- Już ci wszystko opowiadam, tylko proszę cię, oddychaj!
- Wiesz, Wiki, ja bym się tam nią nie przejmowała, bo ona tylko wzdycha na ich widok… Wczoraj na ich koncercie prawie zemdlała... A tak w ogóle to co cię napadło, żeby nasłać na mnie tego Stylesa?! - wtrąciła się Blair.
- Boże, powoli! Ja za wami nie nadążam!!! Nie mówcie do mnie na raz! Wytłumaczę wam po kolei... A więc na Stylesa i tak bym cię nasłała prędzej czy poźniej, a z tego co wiem, to nieźle się bawiliście, skoro Hazz wrócił o trzeciej w nocy do domu!!!
- Oj tam... Po prostu najpierw się kłóciliśmy, to znaczy ja krzyczałam na niego, jak mógł mi zrobić to wszystko, a potem, kiedy się uspokoiłam rozmawialiśmy - Blair zarumieniła się. - Nie licząc tego, że przez ciebie prawie dostałam udaru, to było tak, jak za starych dobrych czasów...
- Tak? Naprawdę? - Jenny uśmiechnęła się znacząco. – Za starych dobrych czasów nie raz, nie dwa, musiałam zagadywać rodziców, którzy jak zwykle wracali wcześniej, i pilnować, aby nie weszli na górę, podczas gdy wy byliście zajęci ekspresowym ogarnianiem się i wyrzuceniem Stylesa za okno na drzewo, po którym do siebie przechodziliście. Pamiętam minę rodziców, gdy raz znaleźli na podłodze bluzę Hazzy...
- Wow... To wy byliście na takim etapie? - zdziwiłam się. Nic dziwnego, że skoro między nimi było coś takiego, to Blair po tym cierpiała...
- Tak, tak kiedyś było... Podkreślam kiedyś... Tej nocy nic się nie zdarzyło… Naprawdę... Rozmawialiśmy jak cywilizowani ludzie.
- A powiedziałaś mu o... - zaczęła Jenny.
- Nie. Jeśli zasłuży, to mu powiem...
- A nie uważasz, że jak będzie za późno, to nic mu nie powiesz?!
- To niech zasłuży, zanim będzie za późno! - krzyknęła. W jej oczach czaił się strach. Coś ukrywa... I to coś nieprzyjemnego…
- Ja jednak uważam, że powinien wiedzieć. Należy mu się ta wiedza...
- Jaka wiedza? – spytałam. - Blair, co ty ukrywasz? Bo chyba nie masz z nim dziecka, które płacze za tobą i brakiem ojca.
- Nie! Gdyby to chodziło o dziecko, to byłoby cudownie!
- Cudownie?! Ty tak bardzo kochasz dzieci czy twój problem jest aż tak duży?
- Nieważne... - zmieszała się Blair. – Teraz twoja kolej, opowiadaj! Całowałaś się z Louisem Tomlinsonem!!!
- No całowałam się...
- Ale jak do tego doszło? - dopytywała Jenny.
-A więc... Do tego doszło tak po prostu. Wracaliśmy z koncertu i się pocałowaliśmy.
- Tak po prostu? No przecież musiał być jakiś powód... Chyba że to nie był wasz pierwszy pocałunek!
- No nie był... - odparłam.
- I ty się jeszcze nie pochwaliłaś?!
- Wiesz, nie czułam potrzeby chwalenia się tym, że jestem jego dziewczyną... To zwyczajny chłopak, jakich wiele...
- No co ty! Przecież to Louis Tomlinson! - zawołała Jenny.
- I tu jest błędne rozumowanie. Nie jestem z nim dlatego, że to Louis Tomlinson... On po prostu był dla mnie w każdej trudnej chwili. Gdy wszyscy inni nie byli mi w stanie pomóc, on był przy mnie. Właściwie, to zakochał się we mnie już dwa miesiące temu i wtedy zdarzyło się między nami kilka ciekawych rzeczy, ale tak na serio jesteśmy ze sobą od czterech dni...
- Wow, cztery dni! To naprawdę dużo! - powiedziała ironicznie Blair. - To nie za wcześnie, by ujawniać się światu?
- Gdybyś znała całą naszą historię, wiedziałabyś, że nie jest za wcześnie... Ale uwierzcie mi, nie chcecie wnikać w szczegóły. To zbyt skomplikowane...
-Spoko... A Tomlinson fajnie całuje? - spytała Jenny.
- Co? Zazdrosna jesteś? - zaśmiała się Blair.
- Wcale nie jestem zazdrosna, tylko ciekawa! No więc dobrze całuje?
- Czy gdyby całował źle, to bym się z nim całowała? - odparłam.
- Zabrałaś mi męża, niedobra kobieto!
- Przykro mi, Jenn... Byłam pierwsza, ale nie martw się One Direction ma jeszcze czterech członków!

- Ta... Bo na pewno ich spotkam!
- Spotkasz. Skoro znasz mnie, to tylko kwestia czasu. A teraz muszę interweniować, bo jakieś dziecko pobije mi Lux - powiedziałam, bo zobaczyłam jak jakiś pięciolatek zamierza się z łopatką na Lux. Na szczęście zainterweniowałam w porę i po chwili Lux cała i zdrowa siedziała na moich kolanach. Jenny i Blair od razu pokochały małą z wzajemnością... Kto by nie pokochał ślicznej Lux? Potem chodziłyśmy jeszcze po parku. Gadałyśmy o wszystkim i o niczym, ale około szesnastej zaczęła do mnie wydzwaniać Louise, że mamy wrócić, bo mała musi zjeść obiad. W sumie to ja też byłam już głodna, no bo sorry bardzo, nie da się przeżyć całego dnia na trzech tostach francuskich i dwóch kulkach lodów! Pożegnałyśmy się z bliźniaczkami i wróciłyśmy na O2 arenę. Tam oprócz obiadu czekała na mnie niezbyt przyjemna niespodzianka.
Siedziałam właśnie z chłopakami w ich garderobie, gdzie odpoczywali po pierwszym koncercie i jedliśmy kanapki z Subwaya. Nie ma to jak pożywna kanapeczka, nie? Tak więc zajadaliśmy się tym arcydziełem kulinarnym, gdy do garderoby wpadł zdyszany Paul.

27.I’m afraid of what tomorrow brings…

Patrzyłam, jak odchodził, nadal nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie się stało. On mnie kocha. Tak... Może i kocha, ale co z tego, skoro mi nie wybaczy? No nic. Może jeszcze kiedyś... Nawet nie chodzi o to, żeby znów chciał ze mną być, ale o to, by w przyszłości, widząc mnie, nie myślał tylko o tym, że go kiedyś zdradziłam. Wtem usłyszałam kroki zbliżających się w moją stronę osób. To chłopcy. No tak, znajdowałam się na korytarzu prowadzącym z garderób za kulisy.
- Wiki, widziałaś tu Nialla? - spytał Liam. - Jeśli go gdzieś znowu wsiąkło, to zamorduję.
- Spokojnie. On już poszedł za kulisy. Przed chwilą tędy przechodził.
- Tym razem ma szczęście!
- To jak, chłopaki, gotowi do koncertu?
- Jak zwykle! - zawołał uśmiechnięty Styles. - Larry zawojuje scenę! – powiedział, obejmując Louisa.
- Hola hola! Teraz Larry idzie w odstawkę! Czas na Loucky! – powiedział, strzepując ramię Harry'ego i przytulając mnie do siebie. Hazz zrobił teatralnie obrażoną minę.
- To znaczy, że mnie nie kochasz???
- Pamiętaj, że jest jeszcze Lirry!!! - poklepał go po ramieniu Liam.
- Co?! A co z Ziamem?! - oburzył się Zayn. Boże, jak ja ich kocham...
- Ale wy głupi jesteście! - uśmiechnęłam się.
- Może i głupi, ale za to jacy szczęśliwi! - powiedział Zayn.
- A… Wiki, chcesz pójść popatrzeć zza kulis? - spytał Louis.
- Wiesz, Loueh...
- Jak słodko mówisz do niego! Loueh!!! – wtrącił się Harry.
- Oszczędzaj głos, Styles, bo fanki będą zawiedzione, gdy nie wyciągniesz najwyższej nuty. A zwłaszcza jedna... - warknęłam, a chłopak uniósł pytająco brew, na co cicho się zaśmiałam. - Pamiętasz może jak w dawnych, zamierzchłych czasach, kiedy jeszcze nie poszedłeś do X Factora i mieszkałeś w Holmes Chapel, żyła sobie pewna bliźniaczka, która zawsze cię kochała?
W oczach Stylesa pojawiło się dziwne uczucie. Taki błysk, którego nie było nawet, gdy patrzył na Lottie. Może niepotrzebnie mu to mówiłam...
- Blair? - spytał zachrypniętym głosem. - Ona tu jest??? - Jednak o niej nie zapomniał.
- Tak, Blair Watson we własnej osobie. Tylko na twoim miejscu bym uważała... Ona szczerze cię nienawidzi... - powiedziałam, ale Styles mnie już nie słuchał. Pobiegł w kierunku sceny - Natomiast wracając do tego, czy chcę popatrzeć, to się zastanawiam, czy bym nie mogła dostać się na widownię...
- Pewnie! Przecież od tego są przepustki! Masz wstęp wszędzie! Ale czemu chcesz iść na widownię? - spytał Lou.
- Bo zadzwoniła do mnie siostra i okazało się, że moje obie siostry tu są w ramach wieczoru panieńskiego jednej z nich!
- To ty masz siostry? - zdziwił się Zayn.
- Tak. I to dwie starsze! Z czego Karolina wychodzi za mąż we wrześniu! Chciałam im zrobić niespodziankę, bo one myślą, że jestem w Doncaster!
- No to leć do nich! - powiedział Lou.
- I koniecznie przyprowadź je po koncercie! - dodał Liam - Musimy sprawdzić czy też są takie szalone jak ty!
- Dobra. Tylko... One nie wiedzą o mnie wielu rzeczy i traktują mnie jak małe dziecko, więc nie słuchajcie, co będą o mnie gadać, ok?
- Dobra, dobra... Już leć!
- Powodzenia, chłopaki! Kto chce kopniaka na szczęście? - spytałam.
- A mogę wymienić mojego kopniaka na buziaka? - spytał Loueh.
- No nie wiem czy to tak działa...
- Oj, przymknij się - powiedział i wpił się w moje usta. Na co Ziam zagwizdał głośno.
- No to powodzenia! - powiedziałam, gdy w końcu się od siebie oderwaliśmy.
- Dobrze... A powiesz mi chociaż, gdzie będziesz, żebym wiedział do kogo mam śpiewać? - poprosił Louis, wpatrując się we mnie z czułością.
- Pośrodku czwartego rzędu. Teraz lecę, bo jeszcze zacznie się, zanim dojdą na miejsce!
- Ta... Na pewno się zacznie, jeśli 1/5 One Direction trzyma cię właśnie w swoich ramionach! - Zayn wywrócił oczami. Ostatni raz musnęłam usta Louisa i pobiegłam w stronę przejścia na korytarz, z którego szło się na widownię. I rzeczywiście moja przepustka była przydatna, bo mogłam wejść absolutnie wszędzie!!! Widziałam, jak jakieś dziewczyny zerkają na nią z zazdrością. Dobrze, że nie widziały, co robiłam jeszcze pół minuty temu, bo już dawno rozszarpałyby mnie na strzępy... W końcu dotarłam do wejścia na widownię. Nadano komunikat, że za pięć minut zacznie się koncert. Na sali było już pełno rozwrzeszczanych directionerek, ale paliło się jeszcze światło. Wszystkie rozmawiały podnieconymi głosami. Zawsze marzyłam o tej chwili... Koncert One Directon... Tak trudno uwierzyć w to, że musiałam przez tyle przejść, aby w końcu się tego doczekać. Jednak świadomość, że 1/5 one Directon będzie śpiewać tylko dla mnie, jest niesamowita... Setki fanek na sali, miliony na całym świecie, a on będzie śpiewał jedynie dla mnie... Dobra. Koniec tego samouwielbienia. Trzeba znaleźć dziewczyny. Najpierw namierzyłam czwarty rząd, a potem je. Rozmawiały o czymś. Ola jak zwykle z burzą loków na głowie, a Karolina miała koronę z napisem "Bride to be". Nie ma to jak nasze amerykańskie gadżety...

 Pewnym krokiem ruszyłam w ich stronę. Przepychając się między fankami. W końcu znalazłam się tuż przy nich. Jeszcze mnie nie zobaczyły, bo wpatrywały się w jakiś punkt na scenie, gdzie zasiadał już band. Postanowiłam się odezwać.
- Takie dobre miejscówki, a wy perfidnie chciałyście spędzić ten koncert beze mnie...
Dziewczyny odwróciły się w moją stronę zaskoczone.
- Wiktoria?! Co ty tu robisz?!
- Mówiłam, że mam dla was niespodziankę! - dziewczyny mnie wyściskały.
- Nie powinnaś być teraz w Doncaster? - spytała Ola.
- Może i tak, ale ma się swoje sposoby!
- Jak ty się tu znalazłaś? - spytała Karolina.
- Jak to jak? Byłam w okolicy, a że usłyszałam, że tu jesteście, to postanowiłam spędzić wieczór panieński mojej siostry razem z nią! A teraz cisza, bo się zaczyna! - jak na zawołanie zrobiło się ciemno, a po chwili na scenie pojawiło się One Direction.  Zaczęło się. Chłopcy jak zwykle dawali czadu. Prawie na samym początku koncertu Lou wypatrzył mnie w tłumie i uśmiechnął się. Potem bez przerwy zerkał na mnie. Gdy przyszedł czas na jego solówkę w Little things patrzyliśmy sobie prosto w oczy. Gdy nadszedł moment pierwszej zmiany ubrań dotarło do mnie, że powinnam być za kulisami i pomagać Louise... Mam nadzieję, że się nie obrazi. Szybko wysłałam jej smsa:

"Przepraszam, Louise, ale Lou wysłał mnie na widownię"

"Spokojnie. Już mi o tym powiedział. Damy radę c:"

Gdy tylko mi odpisała, nachyliła się do mnie Ola:
- Z kim tak piszesz na koncercie 1D?
- Z Louise. Musiałam jej napisać, że nie mogę jej pomóc, bo jestem tu...
- Aha... A teraz gadaj skąd miałaś kasę na bilet na koncert??? I czemu nie ma tu z tobą Lottie i Zuzi? - jak zwykle o wszystko mnie wypyta... I co jeszcze?
- Ja... Dziewczyny są w Doncaster, a ja... Byłam tu od początku. Tak parę godzin przed koncertem. Patrz – powiedziałam, podtykając jej pod nos moją przepustkę. Otworzyła usta ze zdziwienia.
- Asystentka stylistki One Directon?
- Tak
- Ale jak? Nie jesteś na to za młoda?!
- Nie! Tak wyszło, bo byłam z chłopakami poza Doncaster i musieliśmy tu szybko przyjechać, a że Louise potrzebowała pomocy, to zostałam asystentką stylistki One Directon...
- Wow! Nie wierzę... Ty naprawdę dokonałaś tego, o czym marzyłaś od roku. A oni... Fajni chociaż są?
- Większej bandy wariatów nie widziałam... Ale są świetni.
- Tak... A któryś...
- Co któryś?
- No wiesz... Bo zawsze mówiłaś, że to twoi mężowie i w ogóle... To czy któryś ci się podoba?
- Nie twój interes! - pokazałam jej język.
- To znaczy, że ci się podoba! Który? Gadaj!!! - Podobać to za małe słowo... Ja kocham... I to dwójkę z nich...
- Naprawdę mi się nie podoba! Zresztą nie będę się wysilać, bo ty mi i tak nie uwierzysz!
- To prawda. Nie wierzę ci! Ale i tak się zaraz dowiem który!!!
- Tak? - dziewczyna pokiwała głową. Potem chłopcy wrócili na scenę, więc nie mogliśmy rozmawiać, bo ledwie się słyszeliśmy. Dopiero potem się zaczęło... Właśnie skończyło się „Live while we're young” i odezwał się Liam:
- Następną piosenkę chcemy zadedykować Karolinie z najlepszymi życzeniami na nowej drodze życia, bo dziś jest jej ostatni koncert w panieńskim życiu! - a potem zaczęli śpiewać „Irresistible”. Tego to się nie spodziewałam. Louis puścił mi oczko, a ja pokręciłam głową... Ach ci moi wariaci...
- To on o mnie mówił? - spytała zdziwiona Karo.
- A widzisz tu jakąś inną przyszłą pannę młodą o imieniu Karolina, bo ja nie - odparłam.
- Ty ich o to poprosiłaś?
- Nie. Ja tylko im powiedziałam, ze idę na widownię, bo tam jest moja siostra, która ma właśnie wieczór panieński... A resztę to już sami wymyślili... Ale zadowolona jesteś z niespodzianki?
- Tak! I to jeszcze jak!!!
- No widzisz, jak to dobrze jest mieć młodszą siostrę, która ma znajomości...
Koncert toczył się dalej, a Ola nadal próbowała wybadać, na którego z chłopaków zerkam najczęściej, więc starałam się patrzeć na nich równomiernie. Podczas “Change my mind” Niall zmienił tekst swojej solówki z "but baby if you say you want me to stay i'll change my mind" na "but baby if you say you want me to drive you to KFC", to myślałam, że padnę ze śmiechu. Ach ten mój Niall... Tfu! Poprawka... Ach ten Niall... Potem Hazza pobiegł do toalety, ile on wypił przed przerwą? A chłopcy zarapowali... To była kolejna komedia... Podczas „Over again” Niall się popłakał... Tak... Ciekawe, co sobie pomyślą Directioners... A w końcu nadszedł czas na pytania z twittera. No i o co ktoś poprosił? O to, by każdy z nich zaśpiewał fragment swojej ulubionej piosenki. Gdy przyszła kolej na Louisa, usłyszałam pierwsze takty piosenki i uśmiechnęłam się. „Valerie”... Uwielbiam jego wykonanie, więc zamieniłam się w słuch.

Well, sometimes I go out by myself
And I look across the water
And I think of all the things, what you're doing
And in my head I paint a picture

'Cause since I've come on home
Well, my body's been a mess
And I've missed your ginger hair
And the way you like to dress

Won't you come on over
Stop makin’ a fool out of me
Why don't you come on over Victorie?
Victorie... Victorie... Victorie...
Why don't you come on over Victorie?

 
Skończył. Rozległy się brawa, ale też i szepty... No bo nikt się nie spodziewał, że Louis Tomlinson zmieni imię w piosence z Valerie na Victorie... Zaśpiewał o mnie... Nikt nigdy czegoś takiego dla mnie nie zrobił. Jeszcze na koncercie! Choć piosenka się już skończyła, to on cały czas wpatrywał mi się w oczy. Zobaczyłam, jak wypowiada coś bezgłośnie, a z ruchu jego ust można było wyczytać:
"Kocham cię" 

Potem wrócił do odpowiadania na pytania razem z resztą zespołu.
- No… No… No... - odezwała się Ola, a ja poczułam, jak robię się czerwona - I jak mi teraz spróbujesz wmówić, że żaden ci się nie podoba, to nie wyrobię! Nie zaprzeczaj, to Louis!!! Kto normalny zmieniłby „przez przypadek” imię w piosence na imię dziewczyny, którą zna i spędza z nią dużo czasu!
- Ola, proszę cię...
- Chyba że on ci się nie podoba i to nieodwzajemnione uczucie... - na te słowa zrobiłam się jeszcze bardziej czerwona. - A jednak to nie jest nieodwzajemnione uczucie... Ty na niego lecisz!!!
- Wow… Wielkie mi odkrycie!
- Karolina! Wiktoria się zakochała!!! - zawołała Ola.
- Cooo? W kim??? - spytała podekscytowana Karo.
- Wielkie dzięki, Ola… - bąknęłam
- Jak to w kim? A kto o niej przed chwilą śpiewał?
- W Louisie? Ale on zawsze był moim ulubionym! - oburzyła się Karolina.
- A on wie, że no wiesz... Że ty też na niego lecisz? - spytała Ola.
- Nie twój interes!
- Czyli wie... Jesteście razem?! A on nie jest dla ciebie za stary? Ile on ma lat?
- Skończy 22 dwudziestego czwartego grudnia.
- No to policzmy... Jest o jakieś...
- Tak, wiem... Sześć lat starszy i co z tego?
- Nie pomyślałaś, że ktoś taki mógłby cię po prostu wykorzystać, a potem zostawić!
- On by tak nie zrobił! - już tak nie zrobił...
- Jesteś pewna?
- Tak, Ola! Naprawdę nie przejmuj się!
- Dobra... Niech ci będzie... Mam nadzieję, że nie zrobisz żadnego głupstwa.
- Spokojnie, Olciu. A teraz koniec tego gadania, bo przegadamy cały koncert...
- Ok… Już cię nie męczę - powiedziała i po chwili znów zajęte byłyśmy muzyką i piszczeniem. Przynajmniej nie wrzeszczałyśmy tak jak te dziewczyny obok mnie z tekstami typu "Kocham cię, Harry". To dziwne... Od tego aż mnie głowa rozbolała. Koncert się skończył i ludzie zaczęli się rozchodzić.
- To jak? Chcecie iść ze mną? Przedstawię was... - odezwałam się.
- Wiesz, Wiki... Z chęcią byśmy poznały to twoje całe One Direction, ale mamy samolot za godzinę.
- Aaa... Szkoda… - westchnęłam. Przyjadą, pojadą... Nawet nie można się nacieszyć własnym rodzeństwem... No nic.
- Ale kiedyś jeszcze nas z nimi poznasz, ok?
- Pewnie! Bezpiecznej podróży.
- Dzięki. Uważaj na siebie, Wikuś.
- Ja na siebie zawsze uważam...
- I na chłopaków też uważaj!
- Dobra! Idźcie już, bo się spóźnicie! - powiedziałam i przytuliłam je. A potem poszły. Taka szkoda... Chciałam spędzić z nimi trochę czasu. Naprawdę potrzebowałam wtedy jakiejś bliskiej mi osoby, a tak... No nic... Muszę dać sobie radę sama. Skierowałam się do przejścia za kulisy. Gdy miałam już położyć rękę na klamce, drzwi otworzyły się z impetem i do holu wpadł Harry.
- Hazz, co ty tu robisz?! Przecież dziewczyny cię zjedzą, kiedy cię zobaczą! - powiedziałam.
- Trudno! Muszę znaleźć Blair!
- Ale to jak szukanie igły w stogu siana!
- Trudno... Ja muszę ją znaleźć!
- Hazz, spokojnie. Napiszę do niej, a ty idź do holu bocznego, ok?
- Dzięki, Wiki!
- Nie ma za co - powiedziałam i wyciągnęłam telefon. Wystukałam na klawiaturze, że chcę się spotkać w holu bocznym i wysłałam smsa do Blair. Patrzyłam, jak Hazz znika w tłumie fanek. Potem przeszłam obok ochroniarzy i dotarłam do garderoby chłopaków. Otworzyłam drzwi i wpadłam do środka.
- No… No… no... Chłopaki, daliście czadu!!! - powiedziałam.
- Jakby inaczej! - uśmiechnął się Zayn
- A gdzie twoje siostry? - spytał Liam.
- Spieszyły się na samolot, ale powiedziały, że z chęcią was kiedyś poznają i, że bardzo im się podobało. A i Karolina dziękuje za dedykację.
- Spoczko. A jak tobie się podobało?
- Osobiście mogłabym spędzać na waszych koncertach całe życie...
- Uwierz mi, kiedyś by ci się znudziło... - wtrąciłLou.
- Nie sądzę...
- A widziałaś gdzieś Hazzę? Bo chcieliśmy już iść coś zjeść... - spytał Niall. Wow… Jednak postanowił się do mnie odzywać.
- Myślę, że nie musimy na niego czekać. Poszedł ratować coś z przeszłości...
- No tak... Blair.... - westchnął Li.
- To co? Idziemy? - spytał Niall. Nawet nie zauważyłam, że już się przebrali.
- Dla mnie możemy już iść - odparłam. A potem w otoczeniu ochrony podążyliśmy do wyjścia, a następnie na parking, gdzie stały samochody chłopców.
 - To spotykamy się w Nandos, tak? - spytał Nialler,   wszyscy zgodnie pokiwali głowami. Jechałam samochodem z Louisem.
- I jak się podobało? - spytał.
- Zależy co...
- Tak?
- Nie wiem czy fanki są zadowolone z tej zmiany w „Valerie”... Bo o jaką Victorie mogło ci chodzić? Czuję, że to będzie temat nr 1 do rozmów na twitterze... I nie wiem czy nie powinnam być zazdrosna...
- Dojechaliśmy - wszedł mi w pół zdania.
- Już?
- Nie do końca, ale zostawię tutaj na parkingu samochód, żeby Hazza miał jak wrócić, a my pójdziemy spacerkiem do domu.
- Nie idziemy do Nandos?
- A chcesz tam iść?
- W sumie to nie...
- No to idziemy! - powiedział i wysiadł z samochodu, a potem otworzył moje drzwi i pomógł mi wysiąść. Potem szliśmy już przez rozświetloną   kolorowymi światłami i neonami Oxford Street. Nie było tu zbyt wielu ludzi, ale ruch i tak był spory, zważywszy na późną porę.
- To na czym skończyłaś, zanim ci tak brutalnie przerwałem? - spytał.
- Mówiłam, że nie wiem czy nie powinnam być zazdrosna o tę, której imię zaśpiewałeś zamiast Valerie... Kim jest ta tajemnicza Victorie? - spytałam, starając się zachować powagę.
- Myślałem, że może ty mnie oświecisz. Z tego co wiem, ta dziewczyna jest śliczna, mądra, utalentowana...
- Hola, hola... Nie komplementuj mnie tak tutaj, bo aż taka wspaniała nie jestem!
- Kto powiedział, że mówię o tobie?
- Osz ty! A o jakiej innej Victorie mógłbyś śpiewać?
- No nie wiem, nie wiem... Ale ładnie mi to wyszło? - spytał.
- To było słodkie z twojej strony. Jeszcze nikt nigdy wcześniej nie przerobił i nie zaśpiewał dla mnie piosenki na koncercie, a co dopiero na koncercie One Direction!
- Czuję się zaszczycony - uśmiechnął się i jego dłoń odnalazła moją, by po chwili nasze palce mogły się spleść.
- Lou... Nie wiem czy to dobry pomysł… A jak ktoś nas zobaczy? - spytałam, wskazując na nasze splecione dłonie.
- Nawet jeśli, to mnie to nie obchodzi! Kocham cię i nie mam zamiaru tego ukrywać przed całym światem! Z doświadczenia wiem, że ukrywanie się nie przynosi niczego dobrego...
- A Management?
- Oni...mogą się wypchać! Ja chcę tylko być z tobą!
- Co jeśli nie pozwolą nam być razem?
- Czemu ty od razu zakładasz najczarniejszy scenariusz?
- Po prostu życie zrobiło ze mnie pesymistkę...
- Wiki... Słońce ty moje... Marcheweczko moja…
- Co?! Nie wierzę! Nazwałeś mnie marcheweczką!!!
- No co?!
- Wiesz, że w takich chwilach się zastanawiam, co ja w tobie zobaczyłam...
- Właśnie to, że jestem zawsze i wszędzie dla ciebie...
- Ależ ty sobie pochlebiasz!
- No co? To już nie można?
- Można, można... Ale wolę, jak obsypujesz komplementami mnie, a nie samego siebie...
- Toś ty takie egoistyczne stworzenie?
- Ja? Egoistką?! A mówiłam ci, że cię kocham? Bo to chyba nie jest samolubne uczucie, nie?
- To chyba nie... A gdybym ci powiedział, że przestałem cię kochać, to co byś zrobiła?
- Nie powiedziałbyś mi tego, bo mnie kochasz...
- W sumie to masz rację... Nie powiedziałbym, bo kocham i to jak wariat!
- To chyba bardzo, nie?
- Nawet nie wiesz jak!!!
- A istnieje jakiś sposób, żebym choć trochę zobaczyła jak bardzo?
- Nie wiem czy jest coś, co może wyrazić moje uczucia...
- A to szkoda...
- Przynajmniej nie w obecności tych wszystkich ludzi i mnóstwa fotoreporterów, którzy czyhają na każdy mój ruch...
- Zboczeniec!
- Ej! Kto tu jest zboczeńcem? To ty o tym pomyślałaś! Ja miałem na myśli coś innego...
- Tak?   O czym, skoro nie możesz tego zrobić tutaj i w tej chwili? Wstydzisz się swojego uczucia czy co? – spytałam, zatrzymując się na środku chodnika. Stanęłam twarzą w twarz z niebieskookim.
- Nie, tylko ty tak na mnie działasz, że boję się, jak to się skończy...
- Nieważne jak to się skończy... Liczy się tylko ta chwila. Zamknij oczy - poleciłam i od razu spełnił moją prośbę - A teraz wyobraź sobie, że jesteś zwyczajnym chłopakiem, który poszedł na zwykłą randkę ze swoją dziewczyną. Nie śledzą was paparazzi. Nikim się nie musicie przejmować. Liczycie się tylko wy. Nie ruszają was żadne kąśliwe spojrzenia staruszek... Co w tej sytuacji robisz? - spytałam. Chłopak uśmiechnął się delikatnie, przybliżył się, a jego dłonie powędrowały na moją talię. Zarzuciłam ramiona na jego szyję. Pochylił się i w momencie, w którym nasze nosy się zetknęły, zamknęłam oczy i czekałam na pocałunek, który nastąpił po słodkiej chwili zawieszenia. Prawdopodobnie w tej chwili ktoś niezwykle życzliwy robił nam zdjęcie, ale mało mnie to obchodziło. Teraz liczyły się tylko usta Louisa. Powiem ci, pamiętniczku, że nie ma to jak pocałunek w zatłoczonym centrum Londynu z moim kochanym wariatem.

Czas i wszelkie inne problemy przestały istnieć. Byliśmy tylko my dwoje jako zakochani, nie jako bożyszcze nastolatek i szara myszka. To było tak piękne, że aż niemożliwe, a jednak. Zatopiłam palce w jego gęstych włosach, jakby chcąc się upewnić, że nie jest tylko wytworem mojej wyobraźni i mi nie ucieknie. Ale on tam był. W całej swojej okazałości, a ja miałam nadzieje, że tak będzie wyglądać moja przyszłość. Niestety byłam świadoma tego, że całując się w samym centrum Londynu z Louisem Tonlinsonem, raz na zawsze tracę anonimowość i to, że już nigdy nie będę tylko Wiktorią - zwyczajną nastolatką z Warszawy z wielkimi marzeniami, lecz Wiktorią - dziewczyną Louisa Tomlinsona. W ten sposób przez jeden pocałunek straciłam prywatność na długi czas... Bo tak naprawdę niczego nie doceniamy aż do momentu, w którym to stracimy. Wtedy, nie do końca zdając sobie z tego sprawę, ale byłam szczęśliwa i taka właśnie położyłam się spać. Obudziło mnie trzaśnięcie drzwiami. Spojrzałam na zegarek była 3 w nocy. Kto normalny o tej porze wraca do domu? A tak... Styles. Usłyszałam raz kroki i znów. Boże, czy on nie może po prostu iść spać? Przekręciłam się na drugi bok i zobaczyłam śpiącego Louisa. Wyglądał tak słodko i niewinnie. Kosmyk jego brązowych włosów opadał mu na oczy, więc odgarnęłam go najdelikatniej jak potrafiłam. Pod wpływem mojego dotyku chłopak uśmiechnął się nieznacznie przez sen. Od tego widoku zrobiło mi się ciepło na sercu. Jestem chyba najszczęśliwszą dziewczyną świata, a za razem najmniej... Jestem właśnie w miejscu, leżę w łóżku, w którym zaprzepaściłam mój związek z Niallem, ale nie jestem tu sama. W każdej sytuacji znajdzie się dobra strona... Straciłam jednego... Trudno. Mam drugiego. Jak to się mówi: „tego kwiatu jest pół światu”... Tak, ale ty chcesz tylko... Nie! Zamknij się, głupie serce! Nieważne, kogo chcę, ważne kogo mogę mieć... Po co na siłę pragnąć kogoś, kogo nie można mieć? Czemu nie mogę chcieć tego, który będzie dla mnie lepszym rozwiązaniem? Tak... Bo serce nie idzie w parze z rozumem, ale mamy postęp, bo z każdą chwilą moje głupie serce zaczyna pragnąć coraz bardziej tego, który może być mój w każdej chwili, a właściwie jest mój w każdej chwili. Dam radę. Od jutrzejszego dnia będę pewnie rozpoznawalna wśród fanek 1D... Ciekawi mnie, co jutro rano znajdę na twitterze, w gazecie, serwisie plotkarskim, czy usłyszę podczas koncertu chłopców albo co powie na to Management... Jutro, a właściwie dziś się okaże… A teraz chyba wypadałoby iść spać. Nie, pamiętniczku?! Mam zamiar przytulić się do Louisa i spokojnie sobie pospać... Tak, wiem, zazdrościsz mi!

26. You see? You do it again…

Jak wam mija weekend? Ja się teraz pewnie "świetnie bawię" na komunii O.o ale nie mogłam się powstrzymać od zadedykowania komuś tego rozdziału. A więc ten rozdział jest dla Leny. Choć Cię jeszcze nie znam, to czekam na Ciebie z niecierpliwością i cieszę się, że nie będziesz Adasiem! Mam nadzieję, że będziesz choć w połowie tak fajna jak ja (Co za skromność O.o) 
Miłego czytania i KOMENTOWANIA
-Wiku.
---------------------------------------------------

- Cześć! Czy możemy się do was dosiąść? Jesteśmy tutaj nowe i nie za bardzo się orientujemy - spytała.
- Pewnie. Nie ma sprawy! - powiedziała Louise, a bliźniaczki przesiadły się na miejsca obok nas.
- A tak w ogóle to jestem Jenny, a to moja siostra Blair - przedstawiła się ta odważniejsza.
- Jenn! Przecież umiem mówić?! - wtrąciła się druga dziewczyna. Nawet głosy miały prawie identyczne.
- Jestem Wiktoria.
- A ja Louise, ale nie jesteśmy siostrami...
- To widać... Nie jesteście w ogóle do siebie podobne! - zauważyła Blair.
- Tak... Tego nie można o was powiedzieć - zaśmiałyśmy się.
- Jesteśmy bliźniaczkami jednojajowymi, ale ja jestem o piętnaście minut starsza - pochwaliła się Jenny.
- To ile macie lat? - spytałam się.
- We wrześniu skończymy dziewiętnaście - odparła Blair - A wy?
- Ja mam od dwóch miesięcy szesnaście a Lou dwadzieścia pięć...
- Boże! Ja bym ci dała maksimum 20 lat! - zdziwiła się Jenny.
- Ta... To jej zmyłka –wskazałam na siwofioletowowłosą. - Louise jest stylistką.
- Wow, to by wyjaśniało ten mega ekstrawagancki kolor włosów! - zachwyciła się Jenny, a Blair zmroziła ją wzrokiem i zmieniła temat:
- Od dawna mieszkacie w Londynie? - spytała.
- Ja i mieszkanie w Londynie? Dobry żart! Nie słyszycie mojego zagranicznego akcentu? - zdziwiłam się. Dziewczyny popatrzyły na siebie:
- Ja tam obcego akcentu nie słyszę! A skąd jesteś?
- Z Polski.
- Nasza koleżanka z podstawówki była Polką. Bardzo sympatyczna dziewczyna. To co w takim razie robisz w Londynie?
- Przyjechałam do szkoły, a potem na wakacje do mojej korespondencyjnej koleżanki do Doncaster.
- Doncaster? Tam przecież mieszka... - wtrąciła się Jenny, ale Blair nie dała jej dokończyć:
- Co je może interesować ten twój ukochany z tego twojego ukochanego zespołu?! I tak masz szczęście, że pojechałam z tobą na ten cały głupi koncert aż z Holmes Chapel!
- Nie wmówisz mi, że nie chciałaś tu przyjechać i GO zobaczyć?!
- Po tym, jak pojechał do tego głupiego x Factora i stwierdził, że to nie ma sensu, nie mam ochoty go więcej widzieć! Jestem tu tylko ze względu na ciebie!
- Takie kity to możesz wciskać mamie. Ja wiem, że ty go nadal...
- Dziewczyny, nie przeszkadzamy wam? - spytałam się bliźniaczek, które pogrążone były w małej kłótni...
- Sorki... Tak jest zawsze, gdy Jenny wyjedzie z tym głupim zespołem!
- Oni nie są głupi! To, że masz żal do jednego z nich, nie robi z nich złych ludzi! Znamy tylko jego i wcale mu się nie dziwię, że z tobą zerwał! On nie chciał, żebyś przez niego cierpiała, kiedy będzie sławny! I co? Znosiłabyś to teraz tak spokojnie? Jego każdą nieobecność? To, że jego fanki chciały cię zniszczyć z zazdrości? Tego byś chciała?
- Blair, uważam, że twoja siostra ma rację. Zachować dobry związek, gdy jest się ciągle osobno i jeszcze twój ukochany ma 11mln obserwujących na twitterze, to niezbyt łatwe, nieprawdaż? Ja wiem o tym doskonale, ponieważ sama dużo podróżuję, jak i mój mąż. Jest w zespole rockowym, a ja i moja córka podróżujemy razem z moimi delikwentami, których stylistką jestem...
- Właśnie, gdzie jest Lux? - spytałam zdziwiona.
- Lux jest z Tomem w wesołym miasteczku. Obiecywał jej to od kilku miesięcy, ale nie martw się, jeszcze będziesz miała okazję się nią zająć podczas któregoś koncertu czy coś…
- Nie! Poskarżę się Louisowi! On zamiast odstawić do Doncaster, do Lottie, przywiózł mnie aż tutaj, a ty każesz mi jeszcze zajmować się Lux?
- Oj, nie przesadzaj. To tylko jedna z zalet bycia moją asystentką!
- To będzie tego więcej?
- Oj będzie… Ale Lux się nie przejmuj, bo chłopcy uwielbiają się nią zajmować! A w szczególności Nia... - nie dokończyła tego imienia, widząc mój zabójczy wzrok.
- Ej dziewczyny, bo my już totalnie nie ogarniamy, o czym wy mówicie? - zapytała zdezorientowana Blair.
- W sumie my też za bardzo nie ogarniamy, o co wam chodzi - powiedziała w ich stronę Louise.
- Nie. Zaczekaj, bo mi się zdaję, że tak naprawdę mówimy o jednym i tym samym... – zaczęłam. - Wy mówiłyście o zespole i Holmes Chapel. Może miałyście na myśli One Direction?
- tak... A skąd wiesz? - zdziwiła się Jenny - też przyjechałyście na koncert?
- w pewnym sensie tak - odparła Louise.
- co rozumiesz, przez to całe w pewnym sensie? - spytała Blair.
- No bo... Ja jestem stylistka One Direction.
- Wiedziałam, że cię skądś kojarzę! - zawołała uradowana Jenny .- A teraz proszę, powiedzcie, że Harry nie zachowuje się jak wielki gwiazdor, bo Blair nie jest w stanie przeboleć tego, że ją zostawił, wyjeżdżając do X Factora!
- Hazz... Wiki, może ty pomożesz, bo chyba ostatnio spędziłaś z nimi więcej czasu...
- W sumie to praktycznie mieszkałam z nim pod jednym dachem... - powiedziałam, na co bliźniaczki wybałuszyły oczy. - No co? Miałam okazję mieszkać z całym 1D! No a Styles... To bardzo specyficzna osoba... Ale nie. Nie zachowuje się jak gwiazdor. Co prawda kocha docinki na temat życia sercowego współdomowników, ale ostatnio nawet zaczyna związek. Chociaż nie wiem, co na to Management...
- Jak to nowy związek? - w oczach Blair zobaczyłam ból.
- A co? Myślałaś, że przez te wszystkie lata on będzie niecierpliwie wyczekiwał spotkania z tobą i że nadal będzie cię kochał tak, jak ty kochasz jego? - Jenny chyba należy do bardzo...bezpośrednich osób. Blair zadrżała warga, więc ją przygryzła. 

- Ja wcale go nie kocham!
- Dziewczyny, nie ma sensu kłócić się o to, czy go kocha, czy nie. Doskonale wiem, jak to jest kochać kogoś, kto nie chce cię znać. Ta i będę musiała układać tej osobie włosy- prychnęłam.
- Spokojnie, ja się nim będę zajmować - powiedziała Louise.
- Dzięki ci, kobieto!!! A więc idziecie na koncert... Gdzie macie miejsca? - spytałam.
- Na płycie, gdzieś z tyłu.
- Dobrze, że w ogóle na płycie, bo stamtąd najlepiej widać. Z trybun już nie tak fajnie…
- No... Czatowałam na te bilety pół roku! - westchnęła Jenny. - Ale  stamtąd nawet im się nie będzie można przyjrzeć! A ja tak liczyłam na choć jedno spojrzenie od Louisa... - Czy ona się kocha w moim facecie? Trudno... I tak ją lubię.
- No wiesz... - odezwałam się. - Bardzo trudno będzie cię zobaczyć, bo oni mało widzą ze sceny. To jest jak patrzenie w ciemność, z której błyskają do ciebie flesze, więc weź tam kogoś wypatrz. To nie jest zbyt łatwe... - powiedziałam.
- Wiesz... - odezwała się Blair z chytrym uśmieszkiem, z którym bardzo przypominała Hazzę. - Ona sądzi, że jej przyszły mąż na pewno ją zobaczy...
- Błagam cię! One ich znają! Jeszcze mu powiedzą i będę miała przypał! - wtrąciła się Jenny, która była czerwona ze wstydu.
- A ten jej przyszły mąż to Louis? - spytała Louise.
- Ta... Tylko błagam nie mówcie, że jest gejem... - jęknęła dziewczyna, a ja się zakrztusiłam kawą.
- Gejem? Kto wam takich głupot naopowiadał?! - zapytałam.
- No wiesz... Czyta się to i owo w Internecie, o tym że Larry is real i tak dalej...
- Jenn, zdecydowanie za dużo twittera. On nie jest gejem. Chyba że to się zmieniło w ciągu ostatnich kilku godzin, bo kiedy ostatnio sprawdzałam, to był hetero i to bardzo.
- Wiesz, kamień spadł mi z serca. Jestem w stanie się pogodzić z tym, że mogę przynajmniej o nim pomarzyć...
- Tak... - wtrąciła się Blair - Wolicie nie wiedzieć, co ona i jej przyjaciółka sobie wyobrażały...
- Jestem w stanie dokładnie wyobrazić sobie to, co one... - powiedziałam, uśmiechając się kącikiem ust. Kiedyś też tak robiłam, ale teraz nie muszę. Nagle Louise dostała SMSa.
- Wiki, musimy już iść, bo trzeba chłopaków szykować - powiedziała.
- No dobra... To dziewczyny wymieńmy się numerami, ok? - spytałam bliźniaczek. Wiedziałam, że bardzo im na tym zależało.
- Pewnie! - ucieszyła się Jenny. - Musimy się jeszcze kiedyś spotkać!
Gdy już wszystkie miałyśmy swoje numery, to ja i Louise wróciłyśmy na O2 arenę. Oczywiście nie zabrakło dziewczyn, które chciały sobie zrobić zdjęcie z Louise, więc musieli nam pomóc ochroniarze, bo inaczej byśmy się nie przedarły. W końcu udało nam się dotrzeć do garderoby, w której słychać było śmiechy One Direction. Liam i Zayn, którzy mnie wcześniej nie widzieli, przywitali mnie bardzo entuzjastycznie, a Niall zaszczycił mnie jedynie pogardliwym spojrzeniem. Tak. Ciebie też miło widzieć Nialler. Potem zabraliśmy się do pracy. Zanurkowałam między wieszakami z ubraniami chłopaków, by wyłowić z nich to, co wybrała Louise, gdy zajmowała się ich fryzurami. Pomyśleć, że nad włosami facetów trzeba tyle pracować... To chooore!!! Na szczęście udało nam się szybko uwinąć i chłopcom zostało jeszcze pół godziny do występu, podczas których zwijaliśmy się ze śmiechu. Tylko Nialler traktował mnie, jak powietrze... Więc i ja postanowiłam go ignorować, ale w końcu nie wytrzymałam i wyszłam z garderoby pod pretekstem, że idę do bufetu po wodę. Gdy znalazłam się w bezpiecznej odległości usiadłam w kącie przy jakiś zamkniętych drzwiach do schowka dla woźnych. Skuliłam się, objęłam rękoma nogi i zaczęłam szlochać. Mogę udawać, że się nie przejmuję tym, że traktuje mnie, jakbym nie istniała, ale długo tak nie pociągnę. Wolałabym, by mnie nienawidził, ale żebym chociaż miała pewność, że jeszcze zauważa moje istnienie. Chciałabym, żebyśmy chociaż zamienili ze sobą jedno czy dwa słowa... Mój mózg domagał się jego głosu mówiącego „Kocham cię”. Przykro mi, głupi mózgu, trzeba było wcześniej myśleć, a nie teraz będziesz mi narzekać!!! Nie. Wiem, że o tak wiele prosić nie mogę. Chciałabym po prostu z nim porozmawiać; powiedzieć mu, jak nieziemsko wygląda w tej czerwonej bluzce i dżinsowej kurtce z czarnymi, skórzanymi rękawami, żeby na to odpowiedział mi z szarmanckim uśmiechem, że ja, w tych starych dżinsowych szortach i fioletowej koszulce bez rękawów, wyglądam jeszcze lepiej. Ale tego, żadne z nas nie powie drugiej osobie... On mi, bo już mnie nie kocha, a ja jemu, ponieważ kocham go zbyt mocno, by pokazać, że nadal mi zależy. Jestem wrakiem człowieka, a w rolę mechanika, który chce mnie naprawić, wciela się Louis. Kocham go, ale nie wiem czy posiada on wszystkie potrzebne części, by mnie złożyć w całość. Chociaż wolę, by moje serce było choć trochę posklejane niż rozbite na milion kawałeczków i rzucone na pastwę losu. Otarłam łzy. Dasz radę, głupia wariatko! W końcu wakacje się skończą i będziesz musiała wrócić do Polski. Już nigdy ich nie spotkasz. Będę wolna, ale czy będę szczęśliwa, oglądając wywiady i koncerty z nimi; wiedząc, że są tam dwie najbliższe mi osoby, z czego jedna z nich mnie nienawidzi? To już wolę być tu i teraz! Wtem mój telefon zawibrował i w eter uniosła się przygrywka do I Want. Szybko odebrałam:
- Halo?
- Cześć, Wiki! Dawno nie rozmawiałyśmy! - to moja siostra. Od razu musiałam się ogarnąć.
- Hej, Ola... No tak jakoś nie miałam okazji zadzwonić... Tyle się tu dzieje!
- Ja w to nie wątpię! Podobno poznałaś to całe One Direction...
- Ta... I to lepiej niż chciałam...
- To już nie jesteś ich wielką fanką?!
- Ja?! Zawsze nią byłam, jestem i będę - Ta... Jeśli nie doprowadzą mnie na skraj załamania nerwowego!!!
- To fajnie! Nie zgadniesz, gdzie ja i Karolina właśnie jesteśmy!!!
- No nie zgadnę. Pochwal się lepiej! Wybieracie suknię ślubną dla Karoliny? - spytałam. Moja druga siostra, Karolina, brała we wrześniu ślub. Już nie mogę się doczekać! Będę druhną!!!
- Nie... Ta frajda jeszcze przed nami. Tym razem załatwiłyśmy sobie ostatnie przedmałżeńskie szaleństwo!
- Chyba nie zaprosiłaś striptizera na wieczór panieński?! - spytałam i nagle usłyszałam komunikat z radiowęzła
- Koncert rozpocznie się za piętnaście minut. Prosimy o zajmowanie swoich miejsc - No tak... Ale dziwniejsze było to, że w tle głosu mojej siostry, praktycznie w tym samym momencie, usłyszałam ten sam komunikat!
- Ola, gadaj, gdzie jesteście!
- Na O2 arenie w Londynie i za piętnaście minut zacznie się koncert!
- Co?! Jesteście na koncercie One Direction?!
- Co? Zazdrosna? Wiem, że zawsze chciałaś być na ich koncercie, ale udało nam się załatwić tylko dwa bilety i mamy mały wieczór panieński. Poza tym ty jesteś teraz w Doncaster u Lottie, więc...
- Dobra. Trudno. Jakie macie miejsca?
- A co cię to tak interesuje?
- Nieważne. Niespodzianka! Tylko powiedz, jakie macie miejsca.
- 11 i 12 w czwartym rzędzie w sektorze A na płycie.
- Ok. To miłego koncertu i nie ruszajcie się z miejsc!
- Ok... Pozdrów Lottie i Zuzię.
- Dobra... Papa! Miłej zabawy! - rozłączyłam się. Czas zrobić niespodziankę  mojej siostrze. Huehuehue... Wstałam z mojego kącika z zamiarem powrotu do garderoby, gdy na mojej drodze stanął nie kto inny tylko Niall. Obydwoje byliśmy zaskoczeni tym spotkaniem, bo żadne z nas nie spodziewało się zobaczyć tu drugiego. Wpatrywaliśmy się w siebie bez słowa.

Chłopak miał czerwone oczy od łez, a moje nadal piekły po bliskim spotkaniu ze łzami. Słone krople spływały po jego policzkach. Normalnie bym go teraz przytuliła, ale sytuacja zwyczajna nie jest, więc odezwałam się:
- Nie płacz. Zaraz wychodzisz na scenę. Co sobie twoje fanki pomyślą, gdy zobaczą, że płaczesz?
- Jakby cię to obchodziło... - odezwał się do mnie. Moje serce podskoczyło jak głupie, bo znów usłyszało potrzebny mu do życia głos.
- No w sumie to mnie nie obchodzi - odparłam. Chłopak prychnął pogardliwie.
- To po co w ogóle się do mnie odzywasz?!
- bo to, że obchodzi mnie, co one sobie pomyślą, nie znaczy, że nie obchodzi mnie to, dlaczego płaczesz...
- Nagle zaczęło cię obchodzić, co czuję?
- Zawsze mnie obchodziło, co czujesz!
- Tak?! A obchodziło cię to wtedy, gdy zdradzałaś mnie z Louisem?! Nie? Tak myślałem! To po cholerę teraz się mną interesujesz?
- Bo... – dobra, Wiki, głęboki wdech... Raz, dwa, trzy... - Bo cię kocham!
- A jego?! Też go kochasz?! - popatrzył na mnie z politowaniem, a ja przygryzłam dolną wargę i spojrzałam w dół na moje przeklęte trampki we flagę USA. - Taki kit możesz wciskać Louisowi! Powiedziałaś mu, że go kochasz tylko po to, żeby jego też nie stracić, tak?! Ty się zastanów, kobieto, czy naprawdę kochasz któregokolwiek z nas, bo nie można kochać dwóch osób jednocześnie!
- Ale ja was naprawdę kocham...
- Nie gadaj bzdur! Nie kochasz. Przynajmniej nie tak samo... Prawdziwa miłość jest tylko jedna. Przynajmniej jedna na raz... I wiesz, co mnie najbardziej boli? To, że nadal cię kocham, a ty... Ty... Nigdy mnie nie kochałaś... Gdybyś kochała, nie zdradziłabyś mnie!
- Ale ja cię kocham!
- Tak?! To dlaczego mnie zdradziłaś? I nie pieprz głupot, że dlatego, bo miałaś chwilę słabości. Może zdradziłaś mnie z nudów, co? Może popełniłem taktyczny błąd? Bo Louis nie paprał się z tym, żeby upewnić się czy do niego coś czujesz, a potem nie usiłował zerwać ze swoją dziewczyną i w wyjątkowy wieczór powiedzieć ci, co czuje. On po prostu zaciągnął cię do łóżka! Kochałabyś mnie bardziej, gdybym to ja tak postąpił? Albo inaczej... Czy kochałabyś go, gdybyś z nim tego nie robiła?
- Niall, jak w ogóle możesz tak mówić!!! Przecież nie kocha się za takie rzeczy! Kocha się za to, że ta druga osoba jest!
-Tak? A za co się nienawidzi? Bo wiesz... Mnie zdaję się, że za to, że ten ktoś zrobił ci świństwo; że rzucał puste słowa na wiatr; mówił, że kocha; że liczysz się tylko ty; że chce tylko ciebie, a tak naprawdę zdradza i potem patrzy ci prosto w oczy bez wyrzutów sumienia!
- Myślisz, że nie miałam wyrzutów?! Za mocno cię kochałam!
- Dobrze powiedziane… „kochałaś”. A ja... Wiem, że nienawidzę cię za to, co zrobiłaś, ale jeszcze bardziej nienawidzę siebie za to, że nadal cię kocham!
- Tak?! To proszę bardzo! Nienawidź się dalej! I mnie też! Możesz mnie nienawidzić, bylebyś mnie kochał!
- Myślisz, że to wszystko załatwi? Powiesz mi, że ta krzywda, którą mi wyrządziłaś nic nie znaczy; że mnie kochasz i będzie dobrze? Myślisz, że wtedy cię pocałuję i będzie jak dawniej? Myślisz, że będę mógł być szczęśliwym, wiedząc, że w każdej chwili możesz mi zrobić to, do czego jesteś zdolna? Wiem, że nie... Spaliłaś o kilka mostów za dużo... Serce chce być przy tobie, ale tym razem muszę zaufać rozumowi. Nie chcę znów przez ciebie cierpieć. Myślałem, że faceci nie płaczą, a potem pojawiłaś się ty... I wszystko legło w gruzach. Cały sens! Zawsze serce i rozum szły ze sobą w parze, ale ty musiałaś namieszać!
- Myślisz, że zrobiłam to naumyślnie? Zawsze cię szukałam... I gdy cię w końcu znalazłam; gdy zrozumiałam, co znaczą słowa "kocham cię", wszystko musiało się spieprzyć. Niall, ja przepraszam! Przepraszam za wszystko! Wybacz mi, proszę!
- Wybaczyć? Zbyt wiele żądasz! Ale widzę, że jednak znasz słowo „przepraszam”... Samo słowo nie wystarcza!
- Kocham cię, rozumiesz?! – powiedziałam, chwytając go za poły kurtki i przyciągając do siebie - Kocham!!! Jeśli i ty mnie kochasz, to wybacz! Bo kochać znaczy wybaczać!!! - po moich policzkach znów pociekły łzy. Chłopak drżącą dłonią starł łzę z mojej skóry i przytrzymał ją na moim policzku. Tak bardzo brakowało mi jego dotyku... Popatrzył mi prosto w oczy spojrzeniem, które było pełne miłości, ale też cierpienia... Powoli się do mnie przybliżał. Ja do niego zresztą też. Przeniosłam wzrok na jego malinowe usta, których właśnie pragnęłam. 

Gdy nasze nosy się zetknęły, on się cicho zaśmiał. Przeniosłam pytający wzrok na jego oczy.
- Widzisz? Znów to robisz... Jesteś z jednym, a chcesz być z drugim. I... Tak. Kocham cię, ale to za mało, żeby ci wybaczyć - powiedział i odszedł.