21. Turn around Vic, you need to see it!!!

- Ałaaaaaa! - wydarłam się tak jak jeszcze nigdy. Zamroczyło mnie z bólu. Spojrzałam w dół. Krew. Dużo krwi i kawałek szkła wbity w moją stopę. Potem wszystko działo się tak szybko. Nim się obejrzałam, ktoś do mnie podbiegł. Wziął mnie na ręce, a ja ledwie mogłam myśleć. Traciłam przerażające ilości krwi. Zrobiło mi się słabo i przymknęłam powieki. Potem jechaliśmy samochodem, pędząc jak wariaci. Chyba pobrudziłam Louisowi tapicerkę. Mam nadzieję, że nie będzie na mnie za to zły. Rana pulsowała, jakby się paliła. Wystające szkło mnie uwierało. Przynajmniej dobrze, że nie wyciągnęli go z rany, bo to podstawa pierwszej pomocy, wtedy ta krew byłaby wszędzie. Oparłam się głową o Nialla, który  siedział obok mnie.
- Boli... - to jedyne co zdołałam z siebie wykrztusić.- Wiem. Dasz radę. Zaraz będziemy w szpitalu - powiedział i pocałował mnie we włosy. Teraz nikt nie mógł się przyczepić do jego czułości, bo chyba każdy by się tak zachował na jego miejscu. Chwyciłam jego dłoń i ścisnęłam mocno. Po chwili byliśmy już na parkingu przed szpitalem. Poczułam, jak delikatnie wyciągają mnie z samochodu; tak, żebym nie zahaczyła o nic zranioną nogą. Niall wziął mnie na ręce, a Louis szedł przodem, otwierając nam drzwi. Gdy wpadliśmy na izbę przyjęć,  musieliśmy zrobić małą sensację, bo to był niecodzienny widzi ok: Louis Tomlinson i Nialla Horan cali we krwi, trzymając na rękach jeszcze bardziej zakrwawioną dziewczynę. Widziałam, jak ludzie czekający na swoją kolej patrzą na nas. Oczy jakiejś dziesięciolatki się zaświeciły. Nie spodziewała się zobaczyć swoich idoli w takim miejscu. Od razu podeszła do nas lekarka, która miała dyżur. Miała za zadanie sprawdzać, którzy pacjenci potrzebują natychmiastowej pomocy, a którzy mogą jeszcze poczekać.
- Co się stało? - spytała.
- Nadepnęła na rozbitą butelkę w ogródku. Źle to wygląda. Traci sporo krwi. Chyba potrzebne jest szycie - kobieta popatrzyła na niego zdziwiona:
-A skąd ty to niby wiesz, chłoptasiu?
-Wiem, bo moja mama jest lekarką- wytłumaczył Lou. Skłamał. Tak naprawdę jest pielęgniarką, ale w ten sposób brzmiało wiarygodniej.
- Dobrze... - odparła i delikatnie dotknęła mojej stopy. Skrzywiłam się z bólu - Zabierzemy cię do chirurga. Za mną proszę. Ale iść może tylko jeden z was, bo nie chcemy robić tłoku.
- Dobrze. Ja tu poczekam - powiedział Lou.
- Lou, pogadaj z tamtą dziewczynką, bo to chyba wasza fanka - wskazałam na dziewczynkę, która wlepiała w nas swoje oczka. On pokiwał głową, a my ruszyliśmy za lekarką. Cały czas czułam jak z rany cieknie krew, która brudzi moje nogi i ręce Horana. Wkrótce trafiliśmy do chirurga, który okazał się być sympatycznym panem w średnim wieku. Kazał Niallowi położyć mnie na kozetce, a sam przyjrzał się mojej ranie.
- No no no... Nieźle się urządziłaś, moja droga! Powiedz mi, jak to się stało?
- Szłam boso po ogrodzie i w pewnym momencie nadepnęłam na szkło.
- To nieciekawie... Zaraz się tym zajmiemy. Tylko ostrzegam, może trochę poboleć. Jeśli chcesz, możesz potrzymać swojego chłopaka za rękę. - Popatrzyłam na niego dziwnym wzrokiem - Chyba że to nie twój chłopak, tylko brat i właśnie popełniłem gafę stulecia.
- Nie, nic się nie stało. My jesteśmy przyjaciółmi - powiedział Niall - Ale jeśli chcesz, mogę cię potrzymać za rękę.
- Tak. Chodź tu - powiedziałam i mój oficjalny przyjaciel, a nieoficjalny chłopak, który godzinę temu obdarowywał mnie najwspanialszymi pocałunkami na świecie, usiadł na kozetce, a ja położyłam mu głowę na kolanach i złapałam za rękę. 

Lekarz skierował jasne światło lampy chirurgicznej na moją stopę i usiadł na krześle na kółkach przy mojej stopie.
- Gotowa? - zapytał.
- Tak. Tylko, proszę, szybko.
- To zaczynamy. - oznajmił, a ja ścisnęłam dłoń Nialla. No i się zaczęło. Bolało jak cholera. Kłuło.  Ciągnęło. Gdy chirurg wyciągał szkło z rany, myślałam, że zaraz zacznę krzyczeć z bólu. Wbiłam paznokcie w dłoń blondyna i nawet jeśli go to bolało, nie narzekał, tylko drugą, wolną dłonią głaskał mnie po włosach i szeptał, że będzie dobrze. Kiedy było już po wszystkim, byłam właścicielką sześciu szwów na śródstopiu i kilometrów bandażu. Miałam zabronione chodzenie do końca tygodnia, więc moje życie stało się dość nudne i męczące. Beznadziejnie było siędzieć cały czas w łóżku... 

Dopiero w dniu powrotu rodziców Lottie i wyjazdu dziewczyn mogłam wstać z łóżka. Opuszczając moje „więzienie”, nie wiedziałam, że to będzie dzień pełen wrażen.

Tego ranka obudziło mnie jasne słońce. Spojrzałam na telefon. Dziewiętnasty lipca. O fuck... Zapomniałam napisać życzeń urodzinowych chłopakowi mojej siostry. Trudno się mówi. Oni wszyscy doskonale wiedzą, jaka jest sytuacja. Moja mama, gdy tylko dowiedziała się o moim wypadku, chciała wsiąść w samolot i do mnie przylecieć. Musiałam chyba z pięć razy powtarzać, że nic mi nie będzie i żeby niepotrzebnie nie wydawała pieniędzy na bilet. W końcu dała sobie z tym pomysłem spokój, ale dzwoniła do mnie bez przerwy, żeby spytać „czy wszystko w porządku”. W pewnym momencie chciałam wyłączać telefon, ale wiedziałam, że to ją tylko wkurzy, dlatego grzecznie znosiłam jej wszystkie telefony i nadopiekuńczość One Direction. Dziś obudziłam się i stwierdziłam, iż nie czuję, by bolała mnie stopa. Tak! Dziś mogę wstać z łóżka! Jupi! Rozejrzałam się dookoła. Dziewczyny już wstały. Była 12:12...  W ciągu ostatniego tygodnia dużo więcej spałam. Ale należało mi się! Skoro przez pierwszą dobę z rany nadal lekko ciekła krew. Byłam bardzo słaba, zresztą nie dziwię się. Przecież wystarczy stracić  dwa litry krwi i do widzenia. No ale jakoś udało mi się przeżyć. Podniosłam się do pozycji siedzącej i zastanawiałam jak tu wstać, aby nie rozwalić sobie szwów i wtedy drzwi do pokoju otworzyły się i stanął w nich Nialler.
- Widzę, że już się obudziłaś, księżniczko. Zostałem wysłany, żeby cię obudzić. A chciałem  tak ładnie – powiedział, zamykając za sobą drzwi.
- Widzisz... Spóźniłeś się jakieś...tyrzy minuty. A jak chciałeś mnie obudzić? - spytałam, a on usiadł na łóżku tuż obok mnie.
- A tak - odparł i nachylił się by delikatnie musnąć wargami moje usta.
- Mmm... Takie budzenie mi się podoba. Proszę cię, budź mnie tak do końca życia - szepnęłam i tym razem to ja musnęłam jego usta.
- Jeśli tego właśnie chcesz, księżniczko.
- Będziesz moim prywatnym budzikiem. Wszyscy będą mi cię zazdrościć - uśmiechnęłam się.
- Chcesz, żebym był tylko budzikiem czy może czymś więcej? - spytał, mówiąc praktycznie prosto w moje usta, a przy każdym wypowiadanym słowie jego wargi delikatnie ocierały się o moje.
- Chcę, żebyś był wszystkim. Nic więcej mi nie trzeba do szczęścia. Tylko ciebie - powiedziałam. Zaświeciły mu się oczy.
- To się dobrze składa, bo mi też potrzeba jedynie ciebie - tym razem pocałował mnie tak… naprawdę. Zanurzył palce w moich włosach, przyciskając mnie mocnej do siebie. Gdy w końcu się od siebie oderwaliśmy, spytał:
- Jak tam twoja biedna stópka?
- Nawet dobrze. Nie boli, ale szczerze mówiąc, trochę się boję tego całego chodzenia.
- Spokojnie. To nic okropnego. Kiedyś w końcu będziesz musiała się ruszyć, więc lepiej teraz niż potem. Ubieraj się i załóż buty, bo od dziś nie będziesz chodzić na bosaka, a przynajmniej nie do momentu, w którym rana ci się w pełni nie zagoi. Mogę zobaczyć?
- No dobra...  - powiedziałam i wyciągnęłam nogę spod kołdry. Teraz wyglądało to bardzo dobrze. Już bez bandaży. Tylko z małym opatrunkiem… No dobra… nie tak małym, bo rana była całkiem spora. Pogłaskał moja stopę, przy okazji łaskocząc mnie, więc lekko się zaśmiałam.
- Proszę! Przestań! To łaskocze!
- Dobra, dobra... Już koniec lenistwa! Dziś wracają rodzice Louisa razem z bliźniaczkami i dziewczyny wyjeżdżają. Chyba chcesz się jeszcze z nimi pożegnać, nie?
- Przecież ja się nie lenię! Podaj mi coś do ubrania, bo boję się chodzić na boso.
- Tak, zdecydowanie jest z ciebie mały leń! – powiedział, wstając.
- Ale chyba kochasz jeszcze tego lenia, nie?- Gdybym nie kochał, to bym teraz siedział na dole z chłopakami i grał w fifę. Gdzie są twoje ubrania? - spytał.
- W trzech dolnych szufladach komody - poinformowałam go, a on otworzył pierwszą szufladę z brzegu
-To na serio twoje? – spytał, pokazując mi moje koronkowe majtki w oczojebnym odcieniu różu. Dać facetowi dostęp do swoich ubrań...
- Tak, a co?
- Wiesz, chciałbym cię kiedyś w nich zobaczyć... - widziałam ten jego łobuzerski uśmieszek na twarzy. Pokręciłam głową z politowaniem.
- Jeśli zasłużysz, to może zobaczysz. A teraz proszę cię, odłóż je i daj mi jakieś szorty, bluzkę, skarpetki, stanik i jeszcze te moje wiśniowe vansy, które stoją przy szafie. - Chłopak odłożył moją uroczą bieliznę od victoria's secreet i podał mi ubrania. Nawet do siebie pasowały.
- Pomóc ci się też przebrać? - spytał, poruszając zabawnie brwiami i zaczął podnosić brzeg mojej koszulki od pidżamy.
- Z tym poradzę sobie sama - pokazałam mu język, a potem zastosowałam dobrze znaną nam kobietom metodę zakładania stanika bez zdejmowania bluzki. Blondasek zrobił smutną minkę, na co się zaśmiałam i zdejmując koszulkę, powiedziałam:
- Co? Na widoczki się liczyło? To się troszkę przeliczyłeś.
- Trudno... Jak widoczki nie chcą przyjść do mnie, to ja przyjdę do widoczków! - powiedział, uśmiechając się szelmowsko i zaczął się przybliżać. W końcu praktycznie na mnie wskoczył i siedząc na mnie okrakiem, zaczął mnie namiętnie całować. Potem przeniósł się z ustami na moją szyje, obojczyki i ramiona. Chwycił zębami ramiączko mojego stanika i zaczął je ze mnie zdejmować.
- Niall, zostaw to... - pocałował mnie w usta, dając mi znać, że mam nie gadać. Potem znów obcałowywał moje ramię i dekolt. Nawet próbował się dostać ustami pod materiał mojego stanika i wyszło tak, że mój stanik był bardzo nie na swoim miejscu - Ale ty głupi jesteś...
- Może i głupi, ale skoro nie chciałaś mi zapewnić widoczków, to sam je sobie zapewniłem - powiedział z tymi chochlikami w oczach. Poczochrałam go po tej blond czuprynie:
- Wiesz co? Słodki jesteś
- Wiem... - uśmiechnął się, ukazując swój aparat na zębach, czyli uśmiechem, który kochałam najbardziej na świecie, a potem wrócił do obcałowywania mojej skóry.
- Nie sądzisz, że zaraz zaczną się zastanawiać, co my tu tyle robimy?
- Tak i sądzę, że pomyślą o tym, co naprawdę robimy, ale nie są na tyle odważni, żeby sprawdzić co tutaj się dzieje - puścił mi oczko.
- Oj... Ale taki Harry czy Louis są do tego jak najbardziej zdolni...
- No dobra - mruknął niepocieszony i poprawił ramiączko mojego stanika - Ale to jeszcze nie koniec - powiedział i znów wpił się w moje usta. Zatraciliśmy się w tym pocałunku, na chwilę świat przestał istnieć, ale niestety powrócił szybko razem ze słowami dochodzącymi ze strony drzwi:
- No no no... Co ja tutaj widzę....
Automatycznie oderwaliśmy się od siebie. Co ja kurka jasnowidzem jestem? Może powinnam poważnie pomyśleć nad zostaniem telewizyjną wróżką a to dlatego, bo...w drzwiach stali Louis i Hazz. A te słowa wypowiedział nie kto inny, tylko Harry Styles. Ich miny mówiły wiele. W oczach Tomlinsona nie było takiego szoku jak w oczach Hazzy, ale było w nich pełno bólu. Biedny Lou... Jednak nadal coś czuje. Wiem, jak to musiało wyglądać. Całowaliśmy się na łóżku. Do tego ja- w samym staniku i spodenkach od pidżamy... Złapałam bluzkę, którą naszykował dla mnie Niall i założyłam ją na siebie.
- Styles, zamknij drzwi z łaski swojej - odezwałam się przez zaciśnięte zęby.
- Dobra, dobra. Już zamykam, tylko wytłumaczcie mi z łaski swojej, co się tutaj dzieje?! – spytał, zamykając drzwi - Wysłaliśmy cię po to, żebyś ją obudził - zwrócił się do Nialla - A ty tutaj, widzę, prawie się z nią pieprzysz!!! Wy nawet nie jesteście razem!!!
- Harry, uspokój się. Oni są razem – tym razem Lou się odezwał. Nawet w jego głosię było słychać, że boli go patrzenie na nas.
- Co? Jak to?! Od kiedy?
- Miesiąc - odparłam.
- To dlaczego ja jeszcze o tym nie wiem? - spytał oburzony Styles.
- Po prostu chcieliśmy być razem tylko dla siebie, a nie dla mediów! Gdyby się wydało, to wszędzie by o tym pisali! A wiesz, co piszą w tych głupich gazetach! - wytłumaczył mu Niall.
- Ale nam mogliście powiedzieć!
- Nie. Na razie nie… Nie wiemy, czy któraś z dziewczyn nie ma za długiego języka.
- W takim wypadku ja im powiem!
- Nie, Harry! - wbiłam w niego to zabójcze spojrzenie – Nie zrobisz tego!
- Niby czemu?
- Jeśli to zrobisz, to Lottie dowie się o twoich metodach doświadczalnych!  Coś mi się zdaję, że nie byłaby z tego zadowolona...
- Dobra. Wygrałaś. Nikt się nie dowie.
- No! A teraz sio! Muszę się ubrać!
- Ok, tylko nie wracajcie do tego, co przed chwilą, bo my będziemy tuż obok - powiedział Styles i chłopcy opuścili pokój.
- Czy ty jesteś jasnowidzem, kobieto? Skąd wiedziałaś, że tu przyjadą - spytał zdziwiony blondyn.
- Wystarczyło pomieszkać z tymi wariatami dwa miesiące i mieć kobiecą intuicję. Tak na serio, to wiedziałam, że ktoś tu wejdzie. Znowu nam przeszkodzili...
- Tak, musimy stąd zwiać. Tylko ty, ja i reszty nikt inny.
- Czyli masz zamiar mnie porwać w najbliższym czasie?
- No... Nie mogę ci powiedzieć, bo jak będziesz wszystko wiedziała to porwaniem, to już nie będzie.
- Jednym słowem: nie znam dnia ani godziny.
- To nie do końca jedno słowo, ale tak.
- Będę zaszczycona, jeśli mnie porwiesz. Jak w dawnych czasach... Powinieneś mnie porwać i zamknąć w wysokiej wieży
- Tak, tylko z taką różnicą, że ty nie będziesz chciała mi uciec. Nie będziesz miała czasu pomyśleć o ucieczce...
- Dlaczego nie będę miała czasu pomyśleć o ucieczce?
- Ponieważ będziesz zbyt zajęta.
- A czym będę tak zajęta?
- Swoim porywaczem - szepnął mi do ucha uwodzicielskim głosem, aż mnie przeszedł przyjemny dreszcz.
- Skoro tak uważasz...
- Ja tak nie uważam, ja to wiem! - mówiąc to, muskał ustami moją szyję. Taki zrobił się z niego szalony zakochaniec. Po chwili byłam już ubrana, a potem Niall pomógł mi zejść na dół. W sumie stopa mnie nie bolała, ale bałam się na niej stawać. Kto by się nie bał na moim miejscu?
Gdy dotarliśmy na dół, okazało się, że przyjechała już taksówka po dziewczyny, więc nadszedł czas pożegnań.
 Były już spakowane i gotowe do wyjścia.
- Widzę, że coś długo zajęło ci to budzenie Wiki, Niall - odezwała się Olga.
- Ja po prostu mam mocny sen i trochę trzeba się postarać, żeby mnie obudzić - powiedziałam.
- Ta... A noga już nie boli? - spytała Marysia
- Błagam! Nie chcę być cały czas w centrum uwagi!!! - jęknęłam - Przecież wy właśnie wyjeżdżacie!!! Pożegnajmy się jak należy!
Po chwili wszyscy staliśmy na dworze i wymienialiśmy się uściskami i miłymi słowami.
- To były zdecydowanie dwa najlepsze tygodnie tych wakacji - stwierdziła Olga, gdy podeszły się ze mną pożegnać.
- Miło mi to słyszeć - uśmiechnęłam się - I co już nie uważasz, że to banda pedałów?
- Ja tak nigdy nie uważałam.
- Dobra, dobra... Bo ci uwierzę! W sumie mnie też się podobało.
- No... - wtrąciła Marysia - z takim wyjątkiem, że pół naszego pobytu przeleżałaś w łóżku, a Oliwia przespała się z Zaynem.
- Wiesz, to mogłaś już sobie darować! - oburzyła się Oliwia -Ja tu staram się, o tym zapomnieć!
- Oj, kochanie... My nigdy ci nie damy o tym zapomnieć! - Uśmiechnęła się Olga.
- Błagam!!! To się nigdy nie powinno zdarzyć!
- Mnie się zdaje, że ty tak naprawdę się z tego cieszysz, bo kto jeszcze w grudniu mówił, że Zayn w mokrej koszulce wygląda seksownie? Bo zdaje mi się, że ty! - powiedziałam.
- Oj tam... To było... Z resztą nieważne! W każdym razie było fajnie...
- No tylko szkoda, że nie udało ci się poderwać Louisa. A tak to planowałaś! - westchnęła Marysia.
- Oj! Jeszcze nie jest za późno! Przecież mam jego numer telefonu!
- A ty naprawdę myślisz, że jeszcze się spotkacie?! Dobry żart. To są ludzie sławni, wyjeżdżają w trasy koncertowe, mieszkają w Londynie! A my?! W Warszawie, do której nawet nie mają zamiaru przyjechać! To ostatni raz, kiedy go widzisz, Liwciu!!! - Tak... Olga przekazała jej to...wprost.
- Dobra. Zrobię coś, po czym mnie nie zapomni. Tylko najpierw się ze wszystkimi pożegnamy, bo po fakcie pewnie będę musiała stąd zwiewać! - oznajmiła Oliwia, a potem wyściskały mnie i poszły żegnać się dalej. Usiadłam na huśtawce na ganku przed domem, by nie forsować niepotrzebnie nogi. Po chwili dosiadł się do mnie Niall.
- Jak tam, Wikuś? Widzę, że nad czymś myślisz... - odezwał się.
- Wiesz, zastanawiam się, co genialnego wymyśliła Oliwia, żeby Lou ją zapamiętał.
- To ja wolę nie wiedzieć, co też takiego ona wymyśliła...
- No... Ja się tylko obawiam, że to może przynieść wręcz odwrotny skutek niż planowała.
- Nie martw się, to jej... - powiedział Niall, ale nie skończył. Jego zdziwiony wzrok utkwił gdzieś za moimi plecami - Wiki odwróć się. Musisz to zobaczyć!
- Ale co takiego... - odwróciłam się i zamarłam.