17.Because it's not only about kissing...

Welcome!!! 

śniegowo w te święta nie? a Wasze teorie były ciekawe... liczę na dalsze ciekawe komentarze

dedyk dla mojej oficjalnej korektor Gabiii <3

zapraszam...

Wiku .xxx
----------------------------

17.  Because it's not only about kissing...

I wtedy... zdarzył się cud.

Odwracając się, wpadłam na kogoś.
- Przepraszam - odezwałam się i spojrzałam w górę na osobę, na którą wpadłam. Był to wysoki chłopak, o farbowanych na blond włosach i oczach koloru nieba po burzy, które rozpoznałabym wszędzie. Momentalnie poczułam jak moje serce znowu zaczyna bić tak jak dawniej, że znów wszystko jest na swoim miejscu.
- Boże! Niall! Ty żyjesz!!! – zawołałam, wpatrując się w niego z niedowierzaniem.
- Tak, Wiki, żyję... A ty czemu płaczesz? I czemu miałbym nie żyć? - spytał zdziwiony. Brakowało mi tych jego błękitnych tęczówek wpatrujących się we mnie z miłością.

- No bo... Samolot! No samolot z Los Angeles się rozbił i myśleliśmy, że nie żyjecie...
- Co?! Jak to się rozbił?
- No 20 mil pod Londynem!
- Jezu! A Paul na mnie nawrzeszczał, że przez to, że uparłem się iść do McDonald's, spóźniliśmy się na samolot i musieliśmy lecieć z przesiadką w Detroit! - czyli jego uciążliwa-dla wielu- cecha bycia głodomorem uratowała im życie! Chyba przerzucę się na kult Ronalda McDonalda i będę bić pokłony przed tymi zacnymi fastfoodami.- Boże. Tak się cieszę, że się spóźniliście na ten cholerny samolot! To były najgorsze dwie godziny mojego życia! Myślałam, że już nigdy cię nie zobaczę! - z oczu znów płynęły mi łzy, tym razem to były łzy szczęścia.
- Tylko już nie płacz, proszę... Wszystko w porządku - przytulił mnie. Całował we włosy. Wtuliłam twarz w jego szyję i napawałam się jego wspaniałym zapachem. Jeszcze dziesięć minut temu byłam pewna, że już nigdy nie znajdę się w jego silnych objęciach. Teraz był tu przy mnie.
- Kocham cię, wiesz? - szepnął mi do ucha. Uśmiechnęłam się do siebie i odparłam:
- Ja ciebie kocham bardziej, a te kilka godzin sprawiło, że już nigdy nie przestanę. - chłopak zaśmiał się cicho. Odsunęłam się i popatrzyłam mu w oczy.
- Śmieszy cię to? - spytałam, wpatrując się z powagą w jego lazurowe tęczówki.
- Skądże! Po prostu twój oddech łaskotał mnie w szyję - uśmiechnął się i patrząc na mnie z czułością, złapał za podbródek i  przyciągnął do siebie. Już mieliśmy się pocałować, gdy usłyszeliśmy chłopaków:
- Tu jesteście! - odskoczyliśmy od siebie. Przecież nikt nie może się o nas dowiedzieć.
- Szukaliśmy was -  powiedział Liam - ale skoro jesteście, to wracajmy do domu.

Wieczorem byliśmy już z powrotem w Doncaster, bo nikomu nie chciało się siedzieć w Londynie po tym wszystkim, co się wydarzyło. Paul przeprosił Nialla, że tak na niego naskoczył, a wręcz mu podziękował i obiecał, że nigdy nie będzie kwestionował tego, czy powinni zatrzymać się aby coś zjeść. Ale kto by pomyślał, że głupi fastfood może uratować życie? W trakcie drogi nie mogłam oderwać wzroku od Nialla. Nadal nie wierzyłam, że on  tam naprawdę jest. Myślałam, że to tylko wytwór mojej wyobraźni, ale na szczęście on tam naprawdę był. Niestety nie mogłam się do niego przytulić czy go pocałować, bo „trzeba dbać o pozory”. Im dłużej nikt nie wie, tym więcej mamy prywatności. Może uważasz, że to trochę dziwne pamiętniczku, ale uwierz mi - tak jest lepiej.
Gdy po dniu pełnym wrażeń położyłam się do łóżka i liczyłam na chwilę spokoju, obskoczyły  mnie dziewczyny.
- Czego? - syknęłam.
- Bo Wiki... - odezwała się trochę niepewnie Zuzia - My się zastanawiałyśmy...
- Nad czym się tak zastanawiałyście? - spytałam.
- Nad tym co cię łączy z Louisem - odpowiedziała Lottie.
- A co ma mnie z nim łączyć?
- No… bo niby z nim zerwałaś, a potem znikasz z nim na całą noc i jeszcze tak na siebie patrzycie... I nie wiemy, co o tym myśleć...
- To skomplikowane...
- Jak to może być „skomplikowane”? Jeśli coś do siebie czujecie, to czemu po prostu nie jesteście razem?
- Właśnie to jest skomplikowane... Bo on mi ciągle mówi, że mnie kocha... A ja mówię mu, że kocham Nialla... Ale...
- Ale co?
- Ale sprawy między nami zaszły za daleko...
- Jak niby miały zajść „za daleko”? Co się niby takiego między wami zdarzyło?
- Miałam nikomu o tym nie mówić...
- Mnie nie powiesz? - prosiła Zuzia. Wtem zdałam sobie z czegoś sprawę. Zakład.
- No tobie muszę chyba powiedzieć...
- Jak to „musisz”?
- Pamiętasz sylwestra 2012/2013? - spytałam. Ona popatrzyła na mnie ze zdziwieniem. Wiedziałam, że już wie...
- Czy ty właśnie usiłujesz mi powiedzieć, że przegrałaś zakład?
- Tak jakby...
- Wiedziałam! Mówiłam, że będziesz pierwsza!!! Ale żeby tak z Lou?
- No tak wyszło...
- Nie...Tego się nie spodziewałam! Wiesz, że oczekuję szczegółowego sprawozdania?
- Wiem, wiem... Mogę ci dać do przeczytania w pamiętniku...
- Zaraz, jaki zakład? - spytała zdezorientowana Lottie.
- A nieważne... Taki tam głupi zakład - powiedziała Zuzia - ale chodzi o to, że Wiki przespała się z Louisem. - O Boże! - dziewczyna spojrzała na mnie z niedowierzaniem - ty z moim bratem?! - pokiwałam twierdząco głową - ale on ma 21 lat, a ty 16!!!
- Wiem... To jakoś go przed tym nie powstrzymało...
- Boże, jesteś biedna, kobieto... Ale to ty w końcu z nim jesteś?
- Nie. I błagam was nie mówcie nikomu o tym, że wczorajszą noc z nim spędziłam. Nikt nie może się o tym dowiedzieć. A zwłaszcza Niall.
- A co ma do tego Niall?
- A to ma, że byłam na dobrej drodze do „nas”... No i to by tylko pogorszyło sprawę. Więc błagam was, wy nic nie wiecie.
- A ty w ogóle coś nam mowiłaś?
- Dzięki. Jesteście super.
- Spoko. Powodzenia z Niallem.
- Przyda się, a was też muszę wyswatać.
- Tak, tak a z kim? - sarkastycznie spytała Zuzia.
- Z miłością twojego życia - Liamkiem - uśmiechnęłam się.
- To ty się bujasz w Liamie?! - zdziwiła się Lottie.
- Oczywiście, że się w nim buja!!! - zaśmiałam się.
- No może troszeczkę... - przyznała się Zuzia, rumieniąc się.
- Troszeczkę? Ona go ubóstwia!!! To jej ideał faceta od roku!
- Awww... Pasowaliby do siebie... Musimy coś z tym zrobić! - stwierdziła Lottie. Z tą dobrą myślą poszłyśmy spać.

Obudziłam się szczęśliwa i wypoczęta. Zerknęłam na telefon by sprawdzić, która jest godzina. Jedenasta, więc mam pięć godzin do przyjazdu Oliwki. Lottie zaprosiła ją do nas, bo jej rodzice wyjeżdżają na dwa tygodnie, na Teneryfę razem z bliźniaczkami, które wczoraj wróciły od dziadków. Pewnie już są na lotnisku. Oliwka ma przyjechać razem z Marysią i Olgą. Coś czuję, że na wieczór szykuje się niezła impreza. Podniosłam się z łóżka i po chłodnym prysznicu, ubrałam się w jasnobłękitne rurki i koszulkę z flagą Irlandii, tę którą kupiłam w Londynie. Potem pobiegłam w podskokach na dół.  Przechodząc przez salon, zobaczyłam całe One Direction siedzące na kanapie i wpatrujące się w ekran telewizora.
- Co wy tak wcześnie na nogach?! Nie ma jeszcze 12! - odezwałam się zdziwiona.
- Liam nas obudził, bo będą pokazywać nasz wywiad z L.A. - wyjaśnił Hazza.
- Aha... To wiele wyjaśnia... Miłego oglądania. A ja idę zrobić sobie coś zjedzenia - rzuciłam i po chwili byłam już w kuchni.
- A dla mnie też coś zrobisz??? - usłyszałam wołanie Nialla. Westchnęłam, rozbijając jajka na jajecznicę.
- Jeśli jesteś głodny, to rusz tyłek i sam sobie coś zrób! - odkrzyknęłam i wróciłam do przygotowywania posiłku, cicho podśpiewując. Po chwili poczułam, jak ktoś obejmuje mnie w pasie i opiera głowę na moim ramieniu.
- Znajdzie się coś dla mnie? - spytał i pocałował mnie w policzek. Wywróciłam oczami i wyswobodziłam się z jego objęć. Spojrzał na mnie zdezorientowanym wzrokiem.
- Nie kładź się tak na mnie, bo któryś z chłopców wejdzie. Będą się nas czepiać i zadawać głupie pytania - wyjaśniłam - A, to czy się coś dla ciebie znajdzie, to się jeszcze okaże.
Blondasek westchnął i opadł na krzesło stojące przy stole.
- Po śniadaniu idziemy sobie pograć na gitarach - poinformował mnie - zdążyłem się stęsknić za tym jak nieudolnie grasz.
- Wypraszam sobie! Ja wcale nie gram nieudolnie! Ba! Ja jestem mistrzem! - spojrzałam na niego przez przymrużone powieki.
- Oj... nie gniewaj się, księżniczko - posłał w moją stronę całusa, a ja wywróciłam oczami. Po chwili siedziałam naprzeciwko Nialla i jedliśmy jajecznicę z jednego talerza, co chwilę na siebie zerkając.
- Siemka, Kevinki! [dla niewtajemniczonych, tak mówi na gołębie Lou]- To Louis wszedł do kuchni - biorę tylko marchewki i nie przeszkadzam w gruchaniu...
- A spadaj Tommo... Dziś przyjeżdża twoja przyszła żona!
- Kto?!
- No Oliwia...
- A ta fajna blondynka z dużymi cyckami i upodobaniem do Severina Freunda...
- Tak, tego co wygląda jak chłop z Bawarii, ale nie martw się, on nie ma z tobą szans.
- Wezmę to sobie do serca – powiedział, chwytając marchewki, a będąc już w drzwiach, dodał - tylko się nie zapędzajcie z tym gruchaniem...

- Odezwał się ten, który się nie zapędza - bąknął Niall. 

- Oj tam... Ja już idę - powiedział Lou.
- Nie, to my już idziemy. Musimy poćwiczyć grę na gitarze - odparł blondyn.
- Więc tak się na to teraz mówi?
- Wiesz, Tomlinson...jesteś głupi i zboczony... Niall, idziemy - zarządziłam i pociągnęłam Irlandczyka za sobą. Wychodząc, zmroziłam Louisa wzrokiem. Chwilę później byliśmy już w studio nagraniowym. Chwyciłam gitarę i usiadłam na pufie, jak to mieliśmy w zwyczaju.
- To od czego dziś zaczynamy? - spytałam.
- Na początek coś łatwego, tak na rozgrzewkę. A potem… mam pewien pomysł... - uśmiechnął się tajemniczo, siadając na swojej pufie, która od balu stoi zdecydowanie bliżej mojej. Dla postronnego były to tylko dwie pufy przysunięte przez kogoś bliżej, ale my wiedzieliśmy, że to coś więcej. Po prostu chcieliśmy być blisko siebie. Tak mam moje szczęście na wyciągnięcie ręki.
- Jaki masz pomysł?
- A zobaczysz...
- Mnie nie powiesz?
- Nie, bo uciekniesz
- Ok... Zaczynam się bać.
- spokojnie. Nie ma czego.
- To czemu boisz się, że ucieknę?
- Ponieważ  cię znam i wiem, że będziesz chciała uciec.
- Teraz to na serio zaczynam się bać. Błagam cię. Powiedz, co to będzie!
- Nie – odpowiedział. Zaczął grać na gitarze i nawet na mnie nie spojrzał.
-Wiesz, jesteś okropny. Obrażam się. - w końcu zaszczycił mnie spojrzeniem.
- Ja jestem okropny? - spojrzał na mnie pytająco.
- No... - odparłam. Odłożył gitarę i przysunął się bliżej mnie. Nasze twarze dzieliło może pięć centymetrów. Patrzyliśmy sobie prosto w oczy. Miał najpiękniejsze oczy na świecie, które patrzyły na mnie z taką czułością jak żadne inne. W tej chwili mogłam zajrzeć w jego duszę. Zobaczyć czystą miłość w jego oczach. Chwycił kosmyk moich włosów i zatknął go delikatnie za moje ucho. Pogłaskał mnie po policzku.

- Naprawdę myślisz, że jestem okropny? - spytał szeptem, wpatrując się przenikliwie w moje oczy.
- Może... - odparłam.
- Może? - uniósł pytająco brew, a potem oparł swoje czoło o moje. Mogłam dostrzec nawet najmniejsze plamki w jego tęczówkach. Ten błysk w jego oczach... Jego oddech  łaskotał moje usta. Uśmiechnął się kącikiem ust i delikatnie musnął moje wargi.
 - Dobra... Niech ci będzie: nie jesteś okropny - spojrzał na mnie wyczekująco - No i obiecuję, że nie ucieknę. Choć nie wiem, jak bardzo nie podobałby mi się twój pomysł. Zadowolony?
- Tak  - wyszczerzył się - ale i tak bym ci nie pozwolił uciec. Już mam swoje sposoby - szepnął i pocałował mnie. Moje serce zatrzepotało  mocniej. Pocałunek był słodki i subtelny. Po chwili graliśmy na gitarach „Baby” Justina Biebera, tak dla jaj. Niall zaczął śpiewać i co chwilę wybuchaliśmy śmiechem. Znów zachowywaliśmy się jak dwójka przyjaciół. Gdyby ktoś postanowił wejść tam w tej chwili, nie powiedziałby, że przed chwilą wymienialiśmy się czułymi spojrzeniami i słodkimi pocałunkami. To magia prawdziwej miłości. Nie polega na ciągłym wymienianiu się śliną i pieszczotach, ale na rozmowie, rozumieniu się bez słów i wszystkich małych rzeczach, które sprawiają, że tak bardzo kochasz drugą osobę.