16.And now he's probably sipping afternoon tea with God...

Macie wy moje kochane tylko proszę o długie i sensowne komentarze bierzcie przykłąd z Gabi, której komentarz mnie poprostu rozwalił
wiku .xx
----------------------------------

16.And now he's probably sipping afternoon tea with God...

Zostałam obudzona pocałunkiem. Od razu go odwzajemniłam. Gdy nasze usta się od siebie oderwały, co trochę trwało, otworzyłam oczy. Od razu zobaczyłam półleżącego obok mnie, wspierającego sie na jednym łokciu, Louisa.
- jak się spało kochanie? - czy on właśnie powiedział do mnie kochanie? Zrobiło mi sie ciepło na sercu.
- wspaniale... Aż mi sie nie chce wstawać...
- jeszcze nie musisz! Jest dopiero w pół do dziewiątej...
- czyli muszę już wstać, żeby zdąrzyć!
- nie! Proszę! Za kilka godzin wrócą chłopcy i nie będzie już nas... Będziesz tylko ty i Niall, a ja osobno... Napisz do dziewczyn, że spotkanie przesuwasz na 12, a my sobie jeszcze poleniuchujemy... Proszę. - nie musiał mnie długo namawiać.
- Podaj mi mój telefon. - tylko co ja im napiszę? Bo przecież nie "spalam z Louisem i dlatego się spóźnię" w końcu postawiłam na klasyczna ściemę i napisałam do Lottie:

ten debil, Louis, wywiózł mnie gdzieś poza miasto i musimy spotkać sie dopiero o dwunastej. Przepraszam, ale to wina twojego głupiego brata .xx

- Głupiego brata? Rozumiem, że jestem głupi?! - zapytał Louis, który najwidoczniej zaglądał mi przez ramię.
- Nie trzeba było czytać cudzej korespondencji, Tommo!
- Ale nie musiałaś pisać o mnie, że jestem głupi! I, że cię porwałem!
- musiałam trochę podkoloryzować, bo ona sto razy lepiej przyjmie to, niż to że w nocy byliśmy bardzo zajęci sobą.
- oby było więcej takich nocy!
- no nie wiem... - mruknęłam prawie bezgłośnie. Napisałam jeszcze SMSa do Oliwi, że się spóźnię, a potem byłam tylko ja i Lou skąpani w przyćmionym świetle poranka. Położyłam głowę na jego piersi i podczas gdy on bawił się moimi włosami, ja myślałam. O tym, że właśnie zdradzam Nialla i mimo, że go cholernie mocno kocham, czuję się teraz cudownie, a powinnam czuć sie okropnie. Tylko co ja teraz zrobię? Bo przecież nie mogę chodzić z Niallerem i sypiać z Louisem. To nie w porządku wobec każdego z nich. No nic, coś sie wymyśli, a teraz żyjmy chwilą! Wystarczyło wyłączyć myślenie i słuchać miarowego oddechu Louisa. W pewnym momencie zaczął cicho śpiewać:

I hope I’m not a causality
I hope you won’t get up and leave
It might not mean that much to you
But to me, it’s everything
everything
Truly madly deeply I am foolishly completely falling
And somehow you kicked all my walls in
So baby say you’ll always keep me
Truly madly crazy deeply in love with you...

- pierwszy raz naprawdę wsłuchałam się w tekst jego solówki. Po moim policzku spłynęła pojedyncza łza. Chłopak pocałował mnie we włosy i odezwał sie:
- nie sądziłem, że piosenka, którą śpiewam będzie odzwierciedlać moją sytuację w życiu. I wiesz... Na prawdę, mimo tego, że to głupie, mam nadzieje, że nie wstaniesz i nie odejdziesz,  ze kiedyś mnie pokochasz tak, jak ja kocham ciebie. I tu mogę cytować słowa mojej piosenki:  prawdziwie, szaleńczo, dogłębnie jestem głupio, kompletnie w tobie zakochany... I może dla ciebie to tyle nie znaczy, ale dla mnie jesteś wszystkim!
- Louis... Nie zostawię cię tak po prostu, ale też nie mogę ci niczego obiecać... Wiesz, że nikt nie może sie dowiedzieć, o tym co dzieje sie miedzy nami...
- Wiem... Ja będę na ciebie czekać! Może kiedyś będziesz moja...
- to nie takie łatwe... Jesteś dla mnie jak przyjaciel, Ale...
- Nie zaczynaj znowu z tym, że nic do mnie nie czujesz! To tylko kolejna wymówka! Bo gdybyś nic do mnie nie czuła i nadal to robiła, to byłabyś zwykłą dziwką! Ale nie jesteś! Wiec nie wmawiaj mi, że nic do mnie nie czujesz!
- A może właśnie jestem zwykłą dziwką! Bo już sama nie wiem co czuje! to nie jest miłość - "chyba nie" dodałam w myślach - ale... To jak na mnie działasz... Te twoje oczy, usta, dłonie, twój zapach i głos... Doprowadza mnie to do szaleństwa...
- od szaleństwa do miłości bliska droga, bo każdy, kto kocha, ten jest szaleńcem... Więc jest jeszcze nadzieja... Bo ja na twoim punickie kompletnie oszalałem!
- No to jesteśmy szalen... - nie dokończyłam, bo Chłopak zamknął mi usta namiętnym pocałunkiem. Potem leżeliśmy, przytuleni do siebie i rozmawialiśmy. Około jedenastej stwierdziliśmy, że wypadałoby zjeść śniadanie, a potem musieliśmy sie juz zbierać.  Akurat cudnie sie złożyło, ze Lou już jest, mogę zacząć swoją akcje zeswatania go z Oliwią! Ale czy na pewno tego chce? Chyba... Tak! Na pewno! Dlaczego w ogóle mam jakieś wątpliwości?

Jechaliśmy samochodem, a ja przyglądałam się chłopakowi. Oby polubił Oliwię, nie mogę tego tak ciągnąć w nieskończoność! Trzeba zacząć działać. Tak wiem, jestem bezduszna, zła i tak mogłabym wyliczać w nieskończoność… W końcu dotarliśmy na miejsce.
- To miłej zabawy - odezwał się.
- Wiesz co? Chodź ze mną! Będziemy z dziewczynami, a przecież nie będziesz cały dzień siedział sam i czekał, aż chłopcy wrócą.
- A nie chcecie mieć babskiego wypadu?
- nie! Chodź z nami! No proszę cię! - zrobiłam słodkie oczka.
- Bardzo prosisz?? - uśmiechnął się zawadiacko.
- Bardzo!!!
- no to udowodnij! - powiedział wyżywająco. Uniosłam jedną brew, przyglądając mu się z pobłażliwym uśmiechem. Wiedziałam, czego chce, a to była jedyna możliwość za którą zgodzi się iść z nami. Bez słowa wpiłam się w jego usta. Po chwili oderwaliśmy się od siebie.
- Ok. Możemy iść! - uśmiechnął sie brunet. Wysiedliśmy z samochodu. Było tu mnóstwo ludzi nikt nawet nie zorientował sie, że z samochodu wysiadł sam Louis Tomlinson.
- Tommo, zdajesz sobie sprawę z tego, że już nie dam ci się tak łatwo pocałować?
- tak - odparł smutno - to była piękna noc jak z bajki, ale bajki mają to do siebie, że nie są prawdziwe...
- Cieszę sie, że sie rozumiemy... - powiedziałam i odsunęłam się od niego jak najbardziej się dało. Muszę zakończyć to raz na zawsze! Ruszyliśmy w stronę dziewczyn, które czekały już na nas przy London Eye. Lottie, Fizzy i Zuzia przyglądały nam się podejrzliwie, Oliwki jeszcze nie było.

- No, no, no! - odezwała się Lottie lekko podburzonym głosem - Z łaski swojej moglibyście nam powiedzieć, gdzie u licha sie podziewaliście?
- Jego pytaj, nie mnie! - bąknęłam.
- Więc braciszku?
- to tu, to tam... - odparł.
- A gdzie zgubiłeś resztę chłopaków? - spytała Fizzy.
- Są teraz gdzieś nad Atlantykiem... Bo tylko mi udało sie załatwić wcześniejszy bilet.
- Oj braciszku, braciszku... - Lottie pokręciła głową.
- Co?! - obruszył się Lou.
- nic, nic... To co, idziemy pozwiedzać?
- Jeszcze chwilkę, czekamy jeszcze na Oliwię - zdążyłam to tylko powiedzieć, a na horyzoncie zobaczyłam zmierzającą w moją stronę blondynkę. Praktycznie wybiegłam jej naprzeciw. Przytuliłam ją.
- Hej Liwciu!
- Hej Wiki! Powiesz mi, czemu przesunęłaś nasze spotkanie?
- miałam ważną sprawę do załatwienia - mrugnęłam do niej. Przekrzywiła pytająco głowę.
- to znaczy?
- To znaczy, że zaraz poznasz kogoś... I myślę, że polubisz tego kogoś. - uśmiechnęłam się i pociągnęłam dziewczynę w kierunku, w którym stała Zuzia i rodzeństwo Tomlinsonów. Gdy Oliwia zobaczyła Louisa, stanęła jak wryta. Wiedziałam, że tak na niego zareaguje….
- Oliwia to Lottie, Fizzy i Louis, a Zuzie już znasz.
- Cześć - bąknęła nieśmiało, a dziewczyny ja wyściskały. Gdy Lou podał jej rękę na powitanie, dziewczyna zarumieniła się. Miałam cichą nadzieje, że mi się uda ich wyswatać! Już po chwili znaleźli wspólny język, więc ja zajęłam się dziewczynami. Chodziliśmy to tu, to tam zwiedzając, a za nami łaziło tych dwoje, śmiejąc się. To miało dobre rokowania. Powiedziałam dziewczynom o moim planie, żeby Lou się w końcu ode mnie odczepił (nie żeby mi to przeszkadzało, ale nie mogłam im tego powiedzieć) a one stwierdziły, że to dobry pomysł, więc w pewnym momencie specjalnie się od nich odłączyłyśmy i poszłyśmy sobie do Madame Tussauds. Przechadzałyśmy się między figurami, śmiejąc się.
- Ale zrobili tego Biebera... Tragedia! - zawołała Lottie.
- Wiesz, jak ostatnio tu byłam, to zrobiłam sobie z nim sweet focie - zaśmiałam się.
- No tak! Sweetfocia na fb musi być! Zróbmy sobie wszystkie razem!
- Dobra, ale nie z Bieberem tylko z nimi!!! - Zuzia pokazała na drugi koniec sali, w którym stała kopia 1D! Niestety było widać, ze są podrobieni... Co za szkoda... Do zdjęć z nimi stał tłum dziewczyn. Dla ich sporej części pewnie to jedyna szansa, żeby zrobić sobie zdjęcie z choć namiastką swoich idoli.
- A!!! To świetny pomysł! Chce być jak fanka, która podnieca się na widok mojego brata z wosku! - Rzuciła Fizzy i pobiegła w stronę woskowego One Direction. A my ruszyłyśmy za nią.
- To jak, udajemy zwariowane fanki? - spytałam.
- Możemy spróbować, ale jak tu są na prawdę zwariowane fanki, to jak nic mnie i Fizzy rozpoznają! - odparła smutno Lottie.
- Oj! Nie przejmuj się Lottie, może nie rozpoznają - rzekła Zuzia. Podeszłyśmy do figur i zaczęliśmy sobie robić sweet focie. Stwierdzam, że to dość marne namiastki chłopców.  Jakieś dziewczyny przyglądały nam się  z ciekawością i nawet spytały się Lottie i Fizzy, czy przypadkiem nie są siostrami Louisa. One na to odpadły, że niestety nie i poszłyśmy sobie dalej, prawie pokładając się że śmiechu. Później poszłyśmy się jeszcze przejść i tak około szesnastej, gdy siedziałyśmy w Mac Donalds dostałam sms'a od Lou.

Kobieto, czy ty mnie specjalnie z nią zostawiłaś? Bo jeśli tak, to nie ujdzie Ci to na sucho! A tak w ogóle, to gdzie jesteście, bo jadę po chłopaków na lotnisko i jeśli chcecie to możecie się ze mną zabrać .xx

To nie moja wina, że tak się z nią zagadałeś, że się od nas odłączyliście :p jesteśmy w Macu przy Hyde Parku. Tylko szybko .xx

I tak wiem, ze to Twoja sprawka niedobra kobieto! I zaraz będę! Nigdzie nie uciekaj! .xx

Nie mam zamiaru :p

No i długo nie czekaliśmy, zaledwie piętnaście minut potem w fastfoodzie pojawił się Lou.
- No to jak dziewczyny, jedziemy? - spytał.
- wiesz to trochę nie ma sensu, bo jak pojedziemy to sie potem nie zmieścimy - odezwała się Lotttie.
- Niby tak, ale na lotnisku Niall zostawił swój samochód wiec nie powinno być problemu
- No to jedziemy!
Po półgodzinie byliśmy na lotnisku. Poszliśmy do hali przylotów. Samolot z Los Angeles miał przylecieć za pół godziny.
- No to teraz musimy czekać... -  westchnęłam i poszliśmy usiąść w poczekalni. Gdy Lottie, Fizz  i Zuzia poszły po coś do jedzenia spytałam:
-A właśnie Lou jak było z Oliwią?
- czyli jednak postanowiłaś mnie wyswatać? - odpowiedział pytaniem na pytanie.
- wcale nie! Ona zawsze chciała cię poznać, byłeś jej ulubionym z 1D i tyle...
- uważaj, bo ci uwierzę! Ale tak poza tym, to było sympatycznie. Ale to nie to samo co z tobą...
- bo z nią nie robiłeś... Ciekawych rzeczy...
- nie, to nie tylko dlatego... Ciebie moja droga kocham! - powiedział, a ja tylko pokręciłam głowa. W tym samym momencie na telewizorach, Na których wyświetlane były jakieś teledyski, nagle pojawiła się czołówka wiadomości, a potem jakaś kobieta, chyba prezenterka telewizyjna.

- Uwaga, uwaga! - odezwała się, a wszyscy w poczekalni zamilkli i zwrócili swoje głowy w stronę telewizora - właśnie otrzymaliśmy wiadomość z ostatniej chwili. Samolot lini British Airways lecący z Los Angeles do Londynu, rozbił się na polach 20 mil od Londynu, na razie nie ma informacji o liczbie ofiar. Wiemy tylko, że na pokładzie samolotu było 320 pasażerów i 12 osób z załogi. Był to lot numer 33468aL. Będziemy podawać najświeższe informacje. - tylko nie to... Gdy prezenterka zamilkła, wpatrywałam się w ekran z rozdziawioną buzią. W końcu przełknęłam ślinę i odezwałam się:
- Lou... Czy... ty widziałeś to co ja? - chłopak tylko pokiwał głową. Widziałam przerażenie w jego oczach.
- A chłopcy jakim samolotem lecieli?
- no z Los Angeles!
- A numer lotu znasz?
- No nie, ale mieli lądować za pół godziny…
- No to świetnie! Muszę zobaczyć tablicę przylotów! – zerwaliśmy się z miejsc i podeszliśmy pod ekrany, na których wyświetlane były wszystkie przyloty i ich numery. Nerwowo przeszukiwałam tablicę przylotów i po chwili odnalazłam lot z los Angeles. Był tylko jeden. A właściwie trzy, tylko że pozostałe dwa się nie liczyły. Jeden wylądował półtorej godziny temu,  następny ląduje za trzy godziny, a ten który miał wylądować za pół godziny ten, którym mieli lecieć chłopcy, w miejscu, w którym pokazywało czy jest "on time" czy "delay" czy "canceled" pokazał sie przerażający napis "crushed". Jak w ogóle można napisać coś takiego?
- Ale... Musi być jakiś inny samolot! No musi!!! - odezwał się Louis. Głos mu się łamał. Ja stałam tylko i trzęsłam, patrząc się na ekran z przerażeniem w oczach. Drżącą ręką sięgnęłam do kieszeni po iphone'a, wybrałam numer Nialla i zadzwoniłam. Od razu odezwała się centrala:
- The number you're trying to reach is currently unavaliable Please hold The line or call leater. – rozłączyłam się.
- ma wyłączony telefon... Albo już nawet nie ma telefonu - odezwałam się, bo przecież teraz pewnie telefon leży w kawałkach gdzieś w zgliszczach samolotu... To wole nie wiedzieć co jest z Niallem, gdzie jest? Jeśli jeszcze w ogóle jest... On nie może! Z moich oczu pociekły łzy. Jego już nie ma, a ja go tak chamsko zdradziłam... Głupia dziewucho!!! Jak mogłam?! Będę sie smażyć w piekle... A on teraz pewnie pije sobie popołudniową herbatkę z Bogiem! 

Błagam cię Niall żyj! Co ja sobie głupia myślałam? Teraz żałuje każdej chwili spędzonej z Louisem zamiast z Niallem... Każdego pocałunku, każdego dotyku... Teraz już na pewno wiem, że nigdy nie pokocham Louisa tak jak Nialla! W ogóle nigdy nie pokocham nikogo tak mocno! Zaczęłam szlochać. Lou przytulił mnie, a ja moczyłam jego koszulkę. Czułam, że i on ronił łzy.
- O..ni.. n-nie mo-ogli tak po p-pro-ostu... – wychlipiałam.
- Nie wszystko jeszcze stracone... Przecież to jeszcze niesprawdzona informacja! - chyba bardziej próbował przekonać samego siebie, bo jego głos nigdy wcześniej nie brzmiał tak niepewnie.
- Niesprawdzonej by nie podawali w telewizji!
- Ale może ich tam nie było...
- Lou nie oszukuj sam siebie! Przecież nie ma innego samolotu! Oni musieli tam być!
Louis chyba nie wiedział, co powiedzieć... Dopiero po chwili, przyciskając mnie do siebie, szepnął mi do ucha
- Wiem...
- To co my teraz zrobimy? Co będzie z One Direction? Co ze mną? - spytałam... może ostatnie pytanie było samolubne, ale na prawdę miałam wrażenie, że świat sie właśnie skończył.
- jak to co? - kolejne słowa z trudem przechodziły mu przez gardło - One Direction już nie istnieje... A ty... Ty masz rodzinę, przyjaciół, to nie ty straciłaś właśnie sposobu na życie, a co najważniejsze masz mnie - odgarnął kosmyk włosów, który opadał mi na twarz. Kciukiem starł łzę z mojego policzka.
- nie płacz już... Musimy znaleźć dziewczyny, a potem pójść do jakiejś informacji czy coś... - nic nie odpowiedziałam, tylko jeszcze bardziej wtuliłam się w jego koszulkę. Wtem usłyszałam głos Lottie. Brzmiała bardzo spokojnie, chyba jeszcze nie wiedziały:
- Co wy się tak do siebie kleicie?! Jeszcze ktoś wam zrobi zdjęcia! Chyba do siebie nie wróciliście?! Juz mi się tłumaczyć!
Po raz pierwszy oderwałam twarz od koszulki Lou i spojrzałem na dziewczyny.
- Ty płaczesz? - spytała zdziwiona Zuzia. Chciałam jej odpowiedzieć, ale głos mi ugrzązł w gardle. To Louis przekazał im tą nie zbyt dobrą nowinę...
- Dziewczyny... Samolot chłopaków... On sie rozbił...
- Jak to?! - krzyknęła Lottie, a potem zakryła usta w zdziwieniu.
Z następnej godziny nie pamiętam wiele. Dużo się przytulałyśmy i nadal próbowaliśmy wydzwaniać do chłopaków... Bez skutku. W końcu nadano komunikat, żeby oczekujący na pasażerów z rozbitego samolotu udali się do informacji. Lou kazał nam na siebie czekać i poszedł sam. Stwierdził, że nie chce byśmy były przy tym jak będą mówić o... No o tym wszystkim, co w ciągu kilku zaledwie sekund przestało istnieć... Siedziałyśmy tak plącząc, przecież właśnie straciliśmy przyjaciół. A poza tym mam wrażenie, że każda z nas straciła też coś więcej. No bo Lottie była na zabój zakochana w Hazzie, ja w Niallu, a zdaje mi się że Zuzia i Fizzy też czuły coś więcej. W końcu Powiedziałam dziewczynom, że idę się przejść do łazienki, a ja chciałam po prostu pochodzić po lotnisku. Nie bardzo widziałam gdzie idę... Patrzyłam jak szczęśliwi są witający się ludzie... Czułam się okropnie wiedząc, że juz nigdy nie powiem głupiego ‘cześć’ do Nialla, że nigdy nie powiem mu, że go kocham. W pewnym momencie zapatrzyłam się na całującą się parę nastolatków... To było tak piękne, było widać, że się kochają... Mi to już nie będzie dane, zdałam sobie sprawę, że bezpowrotnie straciłam miłość swojego życia... Łzy ciekły mi po twarzy, a każda kolejna podążała sieżkami wyrytymi na moich policzkach przez poprzedniczki. 

Patrzyłam na ludzi, których serca wybijają niespokojny rytm tylko dla siebie. Zdałam sobie sprawę, że moje serce nie ma już dla kogo bić, jest niekompletne, jego spora część zginęła w katastrofie samolotu, w tym samym momencie, w którym przestało bić serce najukochańszej mi osoby. W jednym  głupim ułamku sekundy Bóg zabrał do siebie tyle niewinnych dusz, a ja… w tym ludzi o nadzwyczajnych talentach, dlaczego oni? Dlaczego pozwoliłeś mi poznać ich tylko po to, by zaraz ich mi odebrać???