13. That was so long... but now I'm not gonna let you go...

już teraz specjalnie na życzenie Zwiedzającej i Panny Niewiem 
tylko komentować mi ładnie!
a zagraniczniaki dać mi o sobie znać!
Wiku .xx
 ------------------------------------------


 13. That was so long... but now I'm not gonna let you go...

- Nie... To ja nie wierzę...  To chyba sen...
- W takim razie mnie się śni to samo i podoba mi się ten sen, wiec mnie nie budź!
- Nie mam takiego zamiaru, bo sama tez nie chce się obudzić...
- To może skoro nadal śnimy zaszczycisz mnie tańcem? - spytał.
- z przyjemnością!  - wróciliśmy do szkoły, gdzie zabawa trwała w najlepsze. Tańczyliśmy podczas wszystkich piosenek; wolnych, szybkich (tu Niall odstawiał dziki taniec irlandzki, a ja prawie leżałam na ziemi ze śmiechu...)
Właśnie dobiegła końca piosenka Some Nights i skończyliśmy tańczyć. Była za dziesięć północ.
- pozwolisz, że udam się do łazienki? - spytał.
- dobra tylko szybko, bo zaraz wielki finał! - powiedziałam, a chłopak uśmiechnął się, puścił moja rękę i oddalił się. Po chwili ktoś do mnie podbiegł.
- Wiki! - to Lottie. Wyglądała nieziemsko w tej nowej bordowej sukience.
- Widzę, że zakupy się udały. Gdzie zgubiłaś Hazzę? - spytałam. Spojrzała na mnie zdziwiona - no co! Przecież wiem, że tu są!
- Nio dobra... Tańczył ze mną, prawił mi komplementy, a potem powiedział, że idzie do łazienki.
- Ej! Niall tez poszedł do łazienki!
- Niall???
- eh.. Nie ważne! - chciała coś powiedzieć, ale na scenę weszła Dyrektorka z zamiarem przemowy.
- Witajcie drodzy uczniowie! Mam nadzieje, że bawicie się świetnie na tym balu, który ma być swego rodzaju zwiastunem wakacji. Co prawda nasza zabawa się jeszcze nie kończy, ale zbliżamy się do północy, a o północy wszyscy zdejmują maski! A tym czasem specjalnie dla Hayfield Secondary School wystąpi gość specjalny! Ale nie powiem wam kto to, bo będą nici z niespodzianki! Powitajmy ich gorącymi brawami! - zawołała dyrektorka i zeszła ze sceny. Razem z Lottie wymieniłyśmy zdziwione spojrzenia.
- Jak myślisz kto to będzie?
- bo chyba nie...
- no co ty... - powiedziała Lottie i wtem wszystkie światła w sali zgasły, został tylko reflektor punktowy skierowany na środek sceny świecił jasnym światłem. Wszyscy szeptali podnieceni, bo to mógł być dosłownie każdy! Na scenie pojawiło się kilku chłopaków, którzy grali na różnych instrumentach. Gitarzysta i basista zaczęli grać przygrywkę, przygrywkę, którą znam na pamięć…
- Nie wierze... - tylko to zdarzyłam wyszeptać, gdy na scenie pojawiło się One Direction! Mogłam się tego spodziewać! Wszyscy byli w garniturach, a do tego Niall miał  gitarę elektryczną. Ciekawy kontrast! I jeszcze ta piosenka! Trochę nie pasuje do garniturów ale co tam! Zaczął Liam, a po widowni przetoczył się pisk dziewczyn!

Hey girl, I’m waiting on ya
I’m waiting on ya
Come on and let me sneak you out
And have a celebration, a celebration
The music up the window’s down

By the way... Czemu one się tak musza drzeć? Prychnęłam. No normalnie posłuchać nie można! Przyszła kolej na Zayna:

Yeah, we’ll be doing what we do
Just pretending that we’re cool
And we know it too
Yeah, we’ll keep doing what we do
Just pretending that we’re cool
So tonight...

Przy refrenie dołączyła się cała sala, wiec chłopców prawie nie było słychać!

Let’s go crazy, crazy, crazy
Till we see the sun
I know we only met
But let’s pretend it’s love
And never never never stop for anyone
Tonight let’s get some
And live while we’re young
Whoohoo, Whooho
And live while we’re young
Whoohoo, Whooho
Tonight let’s get some

And live while we’re young

Hey girl, it’s now or never
It’s now or never
Don’t overthink just let it go
And if we get together
Yeah, get together
Don’t let the pictures leave your phone

Wiedziałam co po tym nastąpi i zalowalam, że nie będzie trwało to nawet dziesięciu sekund... Po sali poniusl się głos blondyna:

Yeah, we’ll be doing what we do
Just pretending that we’re cool
So tonight...

Dalej nie zważałam na słowa. Byłam jak w transie. Patrzyłam jak Nialler śpiewa i uderza palcami w struny gitary i przysięgam mogłabym to robić dwadzieścia cztery godziny na dobę. Chłopak bez przerwy zerkał w moja stronę i uśmiechał się. To właśnie oglądając teledysk tej piosenki w domowym zaciszu, odkryłam, że Niall też ma w sobie coś! Obudziłam się dopiero podczas, gdy Zayn zakończył piosenkę przeciągłym:

And live while we're young....

I wtedy rozległy się brawa. Wszyscy krzyczeli i wiwatowali. One Direction ukłoniło się i zniknęło za kulisami, a na scenę weszła pani Dyrektor:
- no moi drodzy to było One Direction, którzy zgodzili się dziś dla nas wystąpić! Wielkie brawa! I pomyśleć, że Louis był kiedyś uczniem tej szkoły... – westchnęła, a ja wywróciłam oczami - wystarczy tych wspomnień! Teraz przechodzimy do kluczy programu dzisiejszego wieczoru! Została nie cała minuta do zdjęcia masek! Uwaga, uwaga! Dziesięć! Dziewięć! Osiem! Siedem! Sześć! Pięć! Cztery! Trzy! Dwa! Jeden! TERAZ!!! - wszyscy Prawie dosłownie zerwali z sienie maski i poleciały w gore, tak jak birety absolwentów na amerykańskich filmach. W sali rozległy się okrzyki zdziwienia, połowa osób nie spodziewała się tych, z którymi miała odczynienia.
- To co? Wracamy do zabawy! - zawołała dyrektorka i na scenę powrócił dj. Ja i Lottie nadal stałyśmy zaskoczone, no bo chłopcy się nie chwalili, ze wystąpią na balu! Nagle poczułam jak ktoś mnie łapie za rękę i ciągnie za sobą.
- Lottie ratuj! – zawołałam, a ona tylko się uśmiechnęła i zniknęła w tłumie, zostawiając mnie na pastwę losu. Zostałam wyciągnięta na ciemny korytarz znajdujący się przed salą gimnastyczną i ktoś z wielka żarliwością wpija się w moje usta. Oddaje pocałunek, bo doskonale znam smak tych ust.
- No Niall nie spodziewałam się tego - odezwałam się w końcu.
- i dobrze - szepnął i musnął moje usta.
- jesteś wariatem wiesz?
- tak... Bo kocham Cię jak wariat!
- a ja Ciebie jak wariatka!
- No to obydwoje jesteśmy wariatami
- powiem ci coś w sekrecie: tylko wariaci są coś warci!
- widzę, ze ktoś tu oglądał Alicje w Krainie Czarów! - zaśmiał się, a ja zrobiłam obrażoną minkę.
- a ja chciałam być kreatywna...
- oj nie przejmuj się! To były bardzo prawdziwe słowa... - znów mnie pocałował. Nadal w to nie mogłam uwierzyć... Czuć ciepło jego ust na swoich wargach i ciepło jego dłoni na swoich biodrach... To było jak sen, który w końcu stał się rzeczywistością.
- chodźmy stad - szepnęłam.
- dobra... - odpowiedział i ruszyliśmy w stronę wyjścia trzymając się za ręce. Wtem usłyszeliśmy jakiś hałas w korytarzu obok. Spojrzeliśmy po sobie zdziwieni i zaczęliśmy na palcach podchodzić do zakrętu. Usłyszeliśmy rozmowę:
- Uważaj! To było słychać w całej szkole! - to była Lottie!
- z kim ona rozmawia?! - spytał szeptem Niall.
- Nie wiem, ale się dowiem! - odparłam prawie bezgłośnie.
- Lottie... Nie przejmuj się tym to tylko szafki, nie to jest teraz najważniejsze! - gdy usłyszeliśmy ten głos spojrzeliśmy po sobie z jeszcze większym zdziwieniem.
- a co niby... - nie dokończyła.
- Co tam się dzieje? - pytanie Nialla zawisło w powietrzu, gdy wyjrzałam zza rogu i zamarłam. Nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Otóż to Charlotte Tomlinson właśnie obściskiwała się z Harrym Styles'em!!! Nie no nie wierze! Stali tam; Lottie przyparta do ściany przez Hazze i całowali się tak, jakby zależało od tego ich życie. Wyglądali jakby się na siebie rzucili jak dwa niewyżyte zwierzęta. Sirousley! Stałam tam jak wryta, gdy poczułam jak Niall delikatnie ciągnie mnie za rękę w stronę wyjścia. Wyszliśmy bezszelestnie, a ja od razu opadłam na murek, na którym siedziałam pierwszego dnia szkoły, gdy skręciłam sobie kostkę.
- Niall... Czy ja miałam właśnie omamy???
- To zależy od tego, co widziałaś...
- No Lottie i Hazze... No wiesz...
- czyli to się działo na prawdę! – powiedział, opadając na murek obok mnie - ale czemu oni tak razem? - spytał.
- Lottie od dawna się w nim bujała, ale coś mi się zdaje, że z Hazzą i jego słabością do starszych kobiet ten związek nie ma przyszłości...
- oj tam! Może w końcu przeżuci się na młodsze!
- może... Ale widziałeś jak oni wyglądają... Jak niewyżyci i napaleni. A jak zrobią jakaś głupotę?
- Wiki uspokój się... -  położył mi dłonie na ramionach - nie zrobią żadnej głupoty...
- nie gadaj bzdur ! Ja już wiem jak takie wybuchu namiętności się kończą!
- Spokojnie Harry jest odpowiedzialny i mogę ci zaręczyć, że Lottie też i do niczego nie dojdzie!
- no nie byłabym taka pewna! Z odpowiedzialnością to różnie u Harry'ego Stylesa bywa...
- Wikuś kochanie nie przejmuj się tym... To ich sprawa. Chodźmy już.
- no dobra niech ci będzie, tylko żebym potem nie musiała mówić a nie mówiłam...
- Nie będziesz musiała.
- Mam nadzieje - westchnęłam. A miałam taki świetny humor.
- No idziemy stad - powiedział, wstał i podał mi rękę. Uśmiechając się troszkę krzywo wstałam z murka - ej... Wiki już mi się tu rozchmurzyć proszę!
- Juz już... Po prostu to za dużo rewelacji jak na jeden wieczór...
- Za dużo? Czyli lepiej by było gdybym nie przyszedł? - spytał.
- Nie! Akurat ta cześć wieczoru mi się podoba - uśmiechnął się, objął mnie ramieniem i ruszyliśmy w stronę domu. Noc była ciepła i roziskrzona tysiącami gwiazd. Było tak pięknie... A do tego miałam ukochana osobę przy sobie. Wcześniej nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Jadąc tu zdawałam sobie sprawę z tego, ze jeśli mi się poszczęści to uda mi się z nimi raz, może dwa porozmawiać, a tu szłam wtulona w miłość mojego życia w gwieździstą noc. To było lepsze niż mogłam sobie wyobrazić... Po chwili, zbyt krótkiej z reszta dotarliśmy do domu. W korytarzu było ciemno. Państwo Tomlinson też wyszli na jakaś imprezę.
- Ale jestem głodny... - już miałam na niego spojrzeć ze zdziwieniem, gdy zdałam sobie sprawę z tego, ze to przecież Niall Horan.
- Boże, że też ty tyle wytrzymałeś bez jedzenia...
- no nie wiem jak to zrobiłem, ale teraz muszę udać się do kuchni. Choć może i dla ciebie coś się znajdzie. - powiedział ciągnąć mnie za rękę do kuchni.
- Powiadasz, ze może coś się znajdzie?
- niom... - otworzył lodówkę, patrzył chwile i jęknął.
- Coś się stało? - spytałam.
- tak... Tu nic nie ma!
- jak nic nie ma jak jest! Ty siadaj i patrz - powiedziałam odpychając go od lodówki, a sama chwyciłam pierwsze lepsze rzeczy, by ugotować coś pysznego w krótkim czasie.
- I myślisz, że to będzie zjadliwe? - spytał.
- A śmiałoby nie być! W zeszłym roku musiałam przez dwa tygodnie wyżywić pięciu głodnych facetów i  jakoś nie narzekali.
- żywiłaś pięciu głodnych facetów? Kiedy? Jak? - zdziwił się.
- Na obozie żeglarskim. Ktoś musiał, bo jakbyśmy sobie nie ugotowali, to byśmy pomarli z głodu!
- to nie ciekawy scenariusz
- no... Ale bardziej nieciekawie było potem... - powiedziałam nakładając moje magiczne danie na dwa talerze. Usiadłam obok blondyna i szepnęłam:
 - smacznego.

- dzięki ci... - zaczęliśmy jeść - to jest pyyyszne!
- mówiłam, ze będzie!
- a ja od początku bezgranicznie w to wierzyłem!
- tak, tak...
- Na prawdę! A tak w ogóle to co było bardziej nieciekawe niż wizja śmierci głodowej na obozie? - spytał.
- A to, ze ostatni wieczór, a konkretnie piec godzin, które przesiedziałam  na izbie przyjęć w Giżycku z wizją odpadających paznokci...
- co?! Jak to odpadających paznokci?!- zrobił zdezorientowana minę.
- normalnie. To znaczy nie normalnie, ale... W każdym razie po obiedzie ostatniego wieczoru wracałam na jacht, żeby zacząć się pakować i suwklapa trochę mi się zacięła no wiec popchnęłam ją mocniej i skończyło się tak, że przycięłam sobie palce, a ból był taki, ze aż mnie zamroczyło. A reszta po co miała mi pomóc, co z tego że słyszeli jak krzyczę z bólu? Dopiero jak do nich dotarło, to mój kuzyn pomógł mi się uwolnić i pobiegłam do łazienki, żeby schłodzić to w zimnej wodzie. Szczęście ze byliśmy naszym porcie macierzystym, bo w innym mogłoby być ciężko. Porobiły mi się wylewy pod paznokciami i wracamy do punktu wyjścia, czyli spędziłam piec godzin na izbie przyjęć, plącząc z bólu by zrobili mi jakieś głupie prześwietlenie i powiedzieli, ze jeżeli nie zejdą mi paznokcie to będzie dobrze...
- To rzeczywiście nie ciekawie... A nie zeszły ci paznokcie? - spytał, chwycił moje dłonie i zaczął im się przyglądać z troska.
- nie na szczęście, ale najadłam się niezłego stracha. Bo wyobraź sobie, jak coś takiego ci się dzieje, to jest się roztrzęsionym, a jak jakiś głupi gość poinformował mnie, ze zejdą mi paznokcie to myślałam ze chyba zemdleje, a istniała jeszcze możliwość ze je sobie zmiażdżyłam... Czekając na gościa, który miał mnie zawieść na izbę przyjęć, siedziałam z moją przyjaciółką i ryczałam. Gdyby nie ona to bym zwariowała... A wylewów spod paznokci pozbyłam się dopiero w listopadzie.
- Moje biedactwo... Moje bjedne paluszki - wyszeptał z czułością i złożył pocałunki na opuszkach moich palców. Gdyby był kimś innym przyprawiłoby mnie to o zażenowanie, ale nie był.
- Dlaczego cię wtedy ze mną nie było? Łatwiej byłoby znieść ten ból...
- niestety nie mogłem przyjechać miałem jakiś tam głupi koncert... Ale trzeba było zadzwonić, to bym wszystko rzucił i przyjechał - mrugnął do mnie.
- na pewno... Po pierwsze nie miałam numeru twojego telefonu, a po drugie i chyba ważniejsze: nie wiedziałam, ze istniejesz...
- I ty żyłaś tak długo nie wiedząc?
- no... Całe piętnaście lat i dwa miesiące...
- i jak ty przeżyłaś? - spytał - ba... Jak ja przeżyłem bez ciebie dziewiętnaście lat i osiem miesięcy?
- Nie wiem... Ale to strasznie długo... teraz Cię już nie puszcze...- powiedziałam i na potwierdzenie moich słów przytuliłam się do niego.
- to się dobrze składa, bo i ja nie mam zamiaru cię puszczać - szepnął mi do ucha i przycisnął mocniej do siebie. Teraz mogłam położyć głowę na jego ramieniu i bezkarnie wdychać jego nieziemski zapach. Aż trudno było mi uwierzyć, ze to się działo na prawdę. Ale działo się...