11.P.S. Anyway that dress was ugly...

Rano, gdy Lou odstawiał nas do szkoły, siedziałam z tyłu, tępo wpatrując się w krajobraz za oknem. Dziewczyny jak zwykle paplały o czymś, a Lou zerkał na mnie w lusterku. Samochód zatrzymał się na szkolnym parkingu, a my jak zwykle wyskoczyłyśmy z samochodu. Rzuciłyśmy krótkie "cześć" Louisowi i ruszyłyśmy w stronę szkoły. Na parkingu było już mnóstwo osób. Gdy byłam już w połowie drogi do drzwi szkoły poczułam jak ktoś łapie mnie za nadgarstek. Podskoczyłam jak oparzona. Odwróciłam się... Przede mną stał Lou, który wyglądał jak młody bóg. Objął mnie w pasie i przyciągnął do siebie.
- Wikuś, kochanie... Co się dzieje?
- Nic... Ja po prostu mam taki mętlik w głowie... Nie wiem, czy potrafię tak dalej...
- ciii... - uciszył mnie, kładąc palec na moich ustach - nie przejmuj się teraz, będzie dobrze...
- ale Lou...
- porozmawiamy w domu dobrze?
- Dobrze...
- a teraz miłego dnia - uśmiechnął się słabo.
- i nawzajem... - zdołałam z siebie wykrztusić. Chłopak pochylił się i złożył na moich ustach delikatny pocałunek. Był to chyba nasz najkrótszy pocałunek, bo Lou od razu się odsunął zanim ktokolwiek zdarzył wyciągnąć telefon i zrobić nam zdjęcie. Tak widziałam, że ludzie do tego zmierzali.
- kocham Cię - szepnął. Poczułam ukłucie w sercu, Niall miał racje... Po co ja mu dawałam szanse?

- wiem - bąknęłam i pobiegłam w stronę dziewczyn.
- No, no, no Wiki... Właśnie całowałaś się z moim bratem na oczach całej szkoły - odezwała się Lottie.
- Wiem mnie tez to nie cieszy... Chodźmy już na te głupie lekcje. Do zobaczenia na matmie - powiedziałam i ruszyłam w stronę klasy, w której miałam lekcje francuskiego. Tak to był jedyny moment dnia, w którym byłam sama, bo Lottie chodziła na hiszpański, a Zuzia i Fizzy na niemiecki. Jak zwykle przycupnęłam  na swoim stałym miejscu pod oknem i wpatrywałam się w czerwcowy krajobraz parku, który było stąd widać. Usłyszałam kroki, a potem jak ktoś odsuwa krzesło obok, potem siada i znowu je przysuwa.
- Hej Wiki - odezwał się.
- Hej Nick- odparłam, odwracając się w jego stronę.
- Słyszałem, że wywołałaś dziś małe poruszenie na parkingu... - odezwał się tym swoim głębokim ciepłym głosem.
- nie wiem, o co ci chodzi...
- przecież sam widziałem, poszłaś sobie w ślinkę z Tomlinsonem...
- Proszę, nie przypominaj mi o tym... To jego sprawka.
- No w sumie na zbyt zadowoloną nie wyglądałaś...
- bo nie byłam zadowolona...
- czyli Tomlinson się nie postarał? Wiesz, ja tam bym się bardziej postarał - poruszył znacząco brwiami za co oberwał ode mnie w ramię, a potem zaczęliśmy się śmiać. No bo on miałby się ze mną całować? Dobry żart... A właśnie! Zapomniałam przedstawić Nicka... A wiec mój kochany pamiętniczku poznaj Nick'a Devine. Chłopak jest wysoki, przystojny, ma piękne czekoladowe oczy, skryte za granatowymi RayBannami, a na czoło opada mu czekoladowa grzywka. Nosi aparat na zęby i ma dusze artysty. Szykuje się na architekturę. Powiedziałbyś pamiętniczku, że to facet ideał... Tak to zdecydowanie byłby facet ideał gdyby nie jeden tyci, tyci szczegół. Nick jest gejem. Skoro już wiesz z kim mamy do czynienia pozwolisz, ze wrócę do historii
-ty byś się postarał coś wątpię...
- a kto mówi, ze całowałbym się z tobą a nie z Tomlinsonem...
- co chcesz mi ukraść chłopaka?
- To Twój chłopak?!
- no tak jakby... Ale jak chcesz mogę ci go odstąpić, tylko nie wiem, czy jego fanki bedą z tego faktu zadowolone...
- one mnie nie obchodzą... A z reszta czemu chcesz mi go odstąpić?! Coś się stało?!
- Wiesz... Ja muszę z nim zerwać...
- a to czemu?
- bo... Ja kocham kogoś innego...
- no tak... Nie ma sensu w to brnąć, jeśli bardzo będzie cierpiał to z przyjemnością się nim zajmę
- co to za pogaduchy? Wracać do pracy!!!- z nikąd pojawiła się nasza nauczycielka od francuskiego.
- est-ce que vous voulez aller au cinema avec moi? - Nick miał świetny akcent, gdy mówił po francusku
- Je suis desolée... J'ai un cours de dance... - nauczycielka odeszła.
- to pogadamy potem... - zakończyłam nasza rozmowę i wróciliśmy do ćwiczeń. Matematyka, angielski i biologia minęły mi na... Pisaniu pamiętnika, mało brakowało, a pan Evening by mnie przyłapał!!! Ale udało mi się przetrwać do Lunchu. Siedziałyśmy sobie z dziewczynami przy stoliku i jadłyśmy jakieś pyszności gdy tu nagle widzę Nicka biegnącego w naszą stronę i wymachującego jakąś Gazeta.
- Wiki!!! Musisz to przeczytać!!! - zawołał zdyszanym głosem, opadając na puste krzesło - strona ósma! 

- coś się stało? - spytała Zuzia.
-Po prostu czytajcie! - drżącą ręka otworzyłam gazetę i pierwsza rzeczą, która rzuciła mi się w oczy był gigantyczny tytuł: "Louis Tomlinson przyłapany na randce!!!"
- co to jak oni tak mogą?!
- czytaj dalej... - polecił, a ja przełknęłam sline i zaczęłam czytać na głos:
- Jak wszystkim wiadomo One Direction zasłużone wakacje, po produktywnej trasie koncertowej i nagraniu nowej płyty, spędza w Doncaster - rodzinnym mieście Louisa Tomlinsona(21l.) Myśleliśmy, że zaszyją się gdzieś i nie będzie żadnych nowinek na ich temat, lecz na świeże informacje długo nie musieliśmy czekać. Otóż to zespół jest ostatnio często widywany w towarzystwie sióstr Tomlinsona i dwóch tajemniczych dziewczyn. Źródło podaje, że są to koleżanki Lottie i Fizzy ze szkoły. Jednakże nie byłoby to nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że w ten weekend Louis został przyłapany na randce z jedną z nich!!! Zostali przyuważeni w miejscowym parku, podczas gdy przechadzali się pojąć shaki. Nie ma to jak zabrać dziewczynę na wymyślonego przez siebie Shake'a Tomlinson! Para nie szczędziła sobie uczuć... Trzymali się za ręce i całowali... Czyżby Louis znalazł sobie wreszcie ukochną i kim jest jego piękna wybranka? Podnoszą się głosy, ze to kolejna dziewczyna, która leci na ich pieniądze i sławę... Czy to możliwe? podobno dziewczyna próbuje na wszystkie fronty. dzień wcześniej widziano ja w tym samym parku z innym członkiem tego sławnego boy'sbandu Niallem Horanem(19l.).
A jak jest na prawdę? Z pewnością się tego dowiemy!!! - skończyłam czytać, a środku coś się zagotowało. Spojrzałam na zdjęcia, które towarzyszyły artykułowi. Były jak idę z Lou trzymając się za ręce, jak się całujemy i jak leżymy na trawie.. Dla kontrastu było tez zdjęcie moje i Nialla jak się do niego przytulam.
- jak do cholery mógł ktoś coś takiego napisać?!
- spokojnie Wiki... Oni szukają pierwszej lepszej okazji żeby wszelkie sensacyjki ujrzały światło dzienne. Dobrze, że przynajmniej napisali prawdę - uśmiechnęła się Lottie.
- ale ty nie rozumiesz! I tak sprawa już za daleko zaszła! Teraz będę miała na karku nie tylko Louisa ze złamanym sercem ale i rozwścieczone Directioners!!!
- jak to ze złamanym sercem? - zdziwiłam się Zuzia.
- Normalnie... Nasz związek nigdy nie będzie miał przyszłości, nie mogę tego dłużej ciągnąć...
- No to masz kiepsko kochana - skwitowała Fizzy. Fajnie się wpakowałam, nie pamiętniczku??? Reszta dnia minęła szybko, a ja pobiegłam do domu, gdzie zastałam Louisa czytającego dzisiejszą gazetę.
- Lou... Musimy porozmawiać.. I to już -powiedziałam,  wyszłam tylnymi drzwiami do ogródka i usiadłam na ławce w altanie. Po chwili dołączył do mnie Lou.
- Widziałaś dzisiejsza gazetę? - spytał. Pokiwałam głową - przepraszam powinienem był w tedy myśleć i się tak nie zachowywać, albo chociaż postarać o dobry kamuflaż. Obiecuje ci, że to odkręcę...
- Lou nawet nie chodzi o to. Gazeta to Gazeta, nie obchodzi mnie to co tam piszą. Chodzi o to, że... Ja tak nie potrafię...
- Nie rozumiem...
- Louis ja po prostu nie umiem oszukiwać siebie i Ciebie... Spójrzmy prawdzie w oczy, nie umiem udawać miłości... I może na początku byłbyś ze mną szczęśliwy, ale nie jestem w stanie pokochać Cię tak, jak na to zasługujesz! Zasługujesz na kogoś lepszego... Kogoś, kto się zaopiekuje twoim sercem i odda ci swoje, moje już jest daleko stad...
- Aż trudno uwierzyć, ze to mówię, ale rozumiem Cię. Widzę te różnice w tym, jak patrzysz na mnie, a jak na niego... I zdałem sobie sprawę, że na mnie tak nigdy nie spojrzysz... Ze nie uszczęśliwię Cię do tego stopnia, bo sam kontakt cielesny szczęścia i miłości nie daje. Może znowu się w kimś zakocham i może tym razem będę miał szczęście... Ale powiem ci, że nie żałuje tych ostatnich czterdziestu ośmiu godzin. Może bije rekord w długości trwania związków, ale zdecydowanie były to najlepsze dwie doby mojego życia.
- no było całkiem przyjemnie... I obiecuje ci znajdę ci piękna dziewczynę!
- a ja zmotywuje Nialla do działania, bo on się chyba już poddał..
- co??? Coś ty powiedział??? - czy on... Jak to się poddał? I jakie działanie, bo chyba nie...
- ja nic nie mówiłem. Pozwolisz, że Cię pocałuję, by zapamiętać smak Twoich ust... - ja skinęłam głowa i chłopak delikatnie się pochylił i pocałował. Myślałam, że to nasz ostatni pocałunek… Potem uśmiechnął się i odszedł, a mi w głowie wciąż brzmiały jego słowa "zmotywuję Nialla do działania, bo on chyba już się poddał" ale jak to tak? W jakim sensie się poddał? Czy może ja mu się... Nie... To nie możliwe...
W niepewności przetrwałam resztę tygodnia w końcu nadszedł piątek - dzień balu. Nauczyciele nam odpuścili szkole, wiec siedziałyśmy z dziewczynami w łazience i szykowałyśmy się. Ja nie musiałam się więcej martwić Louisem i byłam w wyśmienitym humorze. Około siedemnastej miałyśmy gotowe makijaż, fryzury i zaczęliśmy zabierać się za ubieranie w sukienki. Wtem usłyszałam krzyk Lottie. W pośpiechu wybiegłam z łazienki.
- co się stało? - zawołałam naraz z Zuzią. Blondynka drżącymi rękami uniosła w gore kawałek materiału, pociętego w strzępy, który kiedyś był jej sukienką na bal. Obok zobaczyłam kawałek kartki, chwyciłam ja do ręki i przeczytałam na głos:

- Mam nadzieje, że zabawa się uda Wiki, to za to, że Niall odszedł przez Ciebie.
 Demi
P.S. Ta sukienka i tak była brzydka!

Ktoś tu chyba pomylił sukienki… następnym razem bardziej się postaraj Demi…

- jak ona mogła?! - wydarła się Lottie na pół domu. Po chwili w drzwiach pojawili się Hazza, Lou i Nialler.
- coś się stało siostra? - spytał Louis. Dziewczyna uniosła strzępki turkusowego materiału, a w jej oczach pojawiły się łzy, chłopak podszedł so niej i ją przytulił.

- dobra... Hazz zabierz Lottie szybko do sklepu, a ty siostra nie płacz! Będzie dobrze! - zarządził, a Harry złapał zrozpaczoną Lottie za nadgarstek i pociągnął ją na zewnątrz.
- jak to się stało? - spytał Niall. Bez słowa podałam mu liścik od Demi. Czy mi się zdaje, czy czytając go, zarumienił się?
- Ta pieprzona Demi!!! Ja ją chyba przerobie na mielonkę! Lou wychodzę! - oznajmił i ruszył do wyjścia. Ja nie ogarniam tego człowieka. No nic trzeba było się zając przygotowaniami do balu....

--------------

hejka! 

Mam nadzieję, że zasypiecie mnie komentarzami, bo uwielbiam je czytać
następny rozdział w krótce... jak myślicie, co się dalej stanie?