10. If I always be his princess, than he will always be my prince...

Razem z Niallem udałam się na dół, i jak to zwykle bywało, usiedliśmy i zaczęliśmy grać.
- Wiki, powiesz mi czemu wtedy w parku Demi była czerwona ze złości, bo ona mi mówiła, że zaczęłaś na nią naskakiwać za to, że jest ze mną... - odezwał się w pewnym momencie.
- Co?! Nie wierze!!! To ona na mnie naskoczyła twierdząc, że do Ciebie zarywam i że moje maślane oczka nic nie dadzą, bo ty kochasz tylko ją...
- Wiesz te wasze wersje wydarzeń trochę się różnią...
- No to sobie pomyśl, czy ja jestem taka żeby naskakiwać na dziewczynę swojego przyjaciela, za to, że z nim jest?
- no nie...
- no to masz odpowiedź. Wiesz biedna dziewczyna po prostu się boi, że ktoś może Cię sprzątnąć jej sprzed nosa, bo zdaje sobie sprawę, że chyba nie jest dla ciebie wszystkim....
- a czemu powiedziała, że ty do mnie zarywasz?
- Nie wiem… może ona po prostu chce nas ze sobą skłócić. Wiesz dostrzega we mnie potencjalną konkurencje. Ale nie musisz się martwić nie mam zamiaru wam przeszkadzać...
- Nie ma sprawy... Wiesz mam już jej dosyć. Nie mam siły na te jej słodkie słówka i pocałunki...
- nic w życiu nie trwa wiecznie...
- a mi się zdaje, ze jednak coś, a konkretnie miłość powinna trwać wiecznie
- może to nie jest prawdziwa miłość...
- Może... Wiesz mam teraz taki mętlik w głowie...
- uwierz mi, że ja tez...
- No właśnie ładnie to tak kłamać?
- o co ci chodzi? - spytałam zdziwiona.
- a o to, że mówiłaś, że nigdy Cię nic z Louisem nie połączy i że kochasz innego. A tymczasem my wracamy o czwartej z imprezy, a ty sobie smacznie spisz w jego objęciach.... - powiedział to takim głosem, jakby informował mnie, że jestem oskarżona o morderstwo - a teraz siedzisz tu, ubrana w jego koszulkę.
- Niall... Ja... To skomplikowane...
- jak nie chcesz to nie mów... Ale pamiętaj nie plącz się w chory związek z kimś kogo nie kochasz... więc jak będziesz potrzebowała się wygadać to wiesz… Mi możesz zaufać.
- a gdybym ci powiedziała, że postanowiłam dać sobie i Louisowi szanse?
- zastanawiałbym się, co Cię doprowadziło do takiego aktu desperacji.
- desperacji?
- no bo przecież mówiłaś, że go nie kochasz!
- Wiesz miedzy nami stworzyła się silna więź... Ja sama nie wiem, co do niego czuje, to jest silne, nawet bardzo, ale to nie jest jeszcze to, co czuje gdy patrzę w t...- w ostatnim momencie ugryzłam się w język a już prawie powiedziałam Twoje oczy -...w oczy tej osoby...
- wiem... Też tak mam...
- co? Jak to?
- bo wiesz... Jest ktoś na kim mi zależy i to nie jest Demi...
- kto to?
- powiem ci, jeśli ty mi powiesz, kim jest Twój tajemniczy ukochany...
- nie... Przepraszam Cię, ale nie mogę ci powiedzieć....
-dobrze, dobrze. Wiesz zdaje mi się, że to co czujesz do Louisa... To nic z tego nie będzie... Tylko proszę Cię nie zrób czegoś, czego potem będziesz żałować, bo znając sile perswazji Lou… on jest zdolny do wszystkiego... - zdziwiły mnie jego słowa - a właściwie czemu zgodziłaś się dać wam szanse, skoro to i tak nie ma przyszłości.
- bo ten, którego kocham był zajęty obściskiwaniem się ze swoją dziewczyna i nie przyszedł mnie wybawić z trudnej sytuacji, nie powstrzymał mnie przed tym, co się stało wczoraj!
- A co się stało wczoraj?
- wczoraj... A właściwie dziś w nocy... To... Nawet głupie trampki chciały mnie powstrzymać! A ja głupia przestalam trzeźwo myśleć! Stało się! Ja głupia potrzebowałam kogoś, a ten którego potrzebowałam mnie zostawił na środku chodnika samą, poszedł do swojej dziewczyny i pojawił się Louis, który mnie pocieszył... Byliśmy w kinie, przy Lou o nim zapomniałam choć na chwilkę, ale cały czas brakowało mi jego uśmiechu, tego w jaki sposób mówi, śpiewa, gra na gitarze... Tylko Lou pomaga mi o nim zapomnieć! No wiec wyszło jak wyszło... A jak to dodatkowo daje radość Louisowi, to ja też jestem szczęśliwa, że mogę go uszczęśliwić. Żebyś tylko widział, jaki był dziś szczęśliwy...
- Widziałem... A dlaczego akurat tylko przy nim zapominasz o tamtym chłopaku? Dlaczego nie możesz o nim zapomnieć teraz, przy mnie?
- bo to co innego... Inne relacje nas łącza. A rozmawiając z tobą nie da się o nim zapomnieć, a z Louisem jestem zajęta czymś innym i odrywam od niego myśli... Z tobą się nie da o nim zapomnieć...
- Rozumiem, ze wczoraj nie leżałaś sobie spokojnie całą noc obok Louisa? - spytał. Nie mogłam go okłamać, po prostu nie umiałam...
- Nie...
- Czyli, że wy??? No wiesz... - doskonale wiedziałam, o co pytał i widziałam, że był zakłopotany tym pytaniem
- Tak... - spuściłam wzrok. Zapadła chwila krępującej ciszy, która przerwał blondyn:
-  to już wiem dlaczego przy mnie nie możesz zapomnieć - te słowa zabolały.
- Proszę Cię nie mów tak! Przez to czuje się jak pierwsza lepsza dziwka...
- Nie chodziło mi o to, ze nią jesteś, ale robić to z kimś tylko po to, by zapomnieć o innym to trochę nie fair wobec Louisa.
- ale to nie było tylko dla tego! Szczerze mówiąc w tamtej chwili nie myślałam o tym by zapomnieć, w ogóle w tamtej chwili nie myślałam! To był impuls! A że Lou jest taki przekonujący, to stało się. I powiem ci, ta noc była chyba najlepsza nocą mojego życia i ani przez chwile nie przeszło mi przez myśl, że robię to po to by zapomnieć!
- ale jest ci teraz ciężko?
- nawet nie wiesz jak bardzo... - w moich oczach pojawiły się łzy. Znowu. Chłopak bez słowa mnie przytulił. Czułam takie ciepło, którego nie czułam będąc w ramionach Louisa...
- wiesz Niall... Chciałabym moc powiedzieć mu jak bardzo go kocham i mieć pewność, że mnie nie odtrąci, że powie mi z tym swoim słodkim akcentem, że też mnie kocha i że jestem całym jego światem....
- może jeszcze kiedyś ci to powie...
- chyba prędzej nauczę się kochać Louisa...
- oj... Nie musiałaś dawać mu szansy... Teraz jeszcze bardziej go zranisz, jeśli go zostawisz. Powiedz mi, czemu ty się w to wpakowałaś?
- sama chciałabym to wiedzieć.
- tylko proszę nie rób więcej głupstw...
- nie będę... Dobra dość o mnie. Co jest nie tak z Demi?
- No bo wiesz... Nie powiedziałem ci najistotniejszego...
- to znaczy?
- zerwałem z nią w tym klubie...
- CO?!!!!!!! - nie proszę! Teraz kiedy sobie odpuściłam i dałam nadzieje Louisowi on z nią zrywa!!!
- przemyślałem to, co wcześniej mówiłaś i stwierdziłem, że to dłużej nie ma sensu. Potrzebuje kogoś, kto mnie będzie rozumiał, wspierał i kochał bezgranicznie. Mówiłem ci już jest taka jedna dziewczyna... Ona jest moim ideałem... Taka delikatna, śliczna i mógłbym rozmawiać z nią godzinami, ale... Dowiedziałem się, ze kocha innego i to cholernie boli, bo z jej opowieści wynika, że na prawdę bardzo go kocha i wiem, ze ona mnie tak nie pokocha... - o kim on mówił??? No kto skradł jego serce, jeszcze nim zdarzył się rozejść z Demi? Byłam głupia! Powinnam była bardziej się starać!
- No to widzę, że jesteśmy w tej samej sytuacji... Wiesz co? Pomogę ci sprawić, że Cię pokocha! Powiem ci co się podoba dziewczynom w facetach i w ogóle! Wtedy żaden inny nie będzie jej w głowie! - dlaczego zamierzałam to zrobić? Bo chciałam, by był szczęśliwy.  Wtedy ja też będę. Jeśli nie będę szczęśliwa z nim, to zawsze mogę się cieszyć jego szczęściem i być z Louisem, który sprawiał teraz wrażenie najszczęśliwszego na Ziemi. Jeśli tak ma wyglądać moja przyszłość, to jestem za. Przecież nie wszystko można mieć dla siebie!
- nie wiem czy to ci się uda...
- uda nie przejmuj się tym Nialluś - przytuliłam go mocno - od tego są przyjaciele.
- też chciłbym ci pomoc...
- chcieć sobie możesz, ale sama się w to wpakowałam... Trzeba było pięć razy pomyśleć, ale nie działać pochopnie! Ale wiesz... Może będę szczęśliwa z Louisem, może go w końcu pokocham.
- Miłości nie da się nauczyć... Jeśli od razu go nie pokochałaś to już nie pokochasz...
- trudno. Ważne, że i on i ty będziecie szczęśliwi. Nic innego się dla mnie nie liczy!
- ale ja nie będę mógł spokojnie żyć wiedząc, że jesteś nieszczęśliwa...
- nie gadaj głupstw! Przecież obydwoje dobrze wiemy, ze po wakacjach wracam do Polski, a wy jedziecie w trasę koncertową i pewnie już nigdy się nie zobaczymy... Zapomnicie o mnie w tym świecie sławy i ułożycie sobie życie beze mnie...
- Ja o tobie nigdy nie zapomnę!
- tylko tak mówisz... Bo kim ja właściwie jestem, żebyś o mnie nigdy nie zapomniał? - spytałam. I tu go zagięłam. Milczał. No bo co miał powiedzieć?! Przecież jestem nikim! Łzy ciekły mi po policzkach, jemu z reszta tez. Moje moczyły jego koszulkę, a jego moczyły moją.
W końcu wyszeptał:
- może nie mam dobrego argumentu, co do tego kim jesteś, ze o tobie nie zapomnę, ale z ręka na sercu obiecuje ci, że nigdy przenigdy o tobie nie zapomnę... - patrząc w te jego zaczerwienione od płaczu oczy poczułam, ze mówi prawdę.

Nigdy o mnie nie zapomni. Ja o nim tez. Patrzyłam w te jego niebieskie oczy jak zaczarowana i nagle w tamtej chwili zapragnęłam go pocałować. I tak byliśmy już bardzo blisko siebie. Wystarczyłoby tylko się delikatnie pochylić i tyle. Nasze twarze dzieliło zaledwie kilka centymetrów i wiedziałam, ze w sposób zupełnie przeze mnie niekontrolowany ta odległość się zmniejsza z każda kolejna sekundą. Czułam jego słodki oddech. Nasze nosy się już prawie stykały...
Nagle drzwi się otworzyły, a my odskoczyliśmy od siebie jak oparzeni.
- Chodźcie już, bo idziemy na pizzę i tylko na was czekamy - to odezwał się Zayn.
- już idziemy - powiedziałam i nawet nie zerkając na Nialla, przeszłam obok mulata stojącego w drzwiach i pobiegłam na gore. Rzeczywiście wszyscy byli już w stanie gotowości, to znaczy czekali w przedpokoju. Od razu zostałam zagarnięta przez szeroko rozpostarte ramiona Louisa i zostałam mocno przytulona. Takie akcje nie wywoływały u ludzi zdziwienia, bo zdarzały mu się często, ale zdziwił ich fakt, że nie odepchnęłam Louisa, tylko się do niego jeszcze bardziej przytuliłam. Wdychając jego zapach, przypomniałam sobie wczorajszą noc i przeszedł mnie przyjemny dreszcz. Wszyscy wlepiali w nas gały. Jako pierwszy odważył się odezwać Hazza:
- Czy wy się dobrze czujecie???
- a czemu niby mielibyśmy czuć się źle?- spytałam, nadal będąc uwieziona w ramionach Louisa
- No bo on Cię przytula, a ty się nie drzesz, że ma Cię puścić i przestać myśleć, ze jesteście razem... - Harry na prawdę słodko wyglądał z ta swoją zdezorientowaną miną.

- Widzisz ile się zmieniło w ciągu ostatniego dnia??? - odezwał się Louis - nie dość, ze mnie nie odpycha to jeszcze pozwala nazywać swoją dziewczyną! - teraz to wszyscy w pomieszczeniu wyglądali, jakby zobaczyli ducha.
- To wy ze sobą... no ten teges... No w sensie... Razem jesteście? - zdziwił się Liam.
- A nie wolno? - spytałam.
- Nie po prostu... Nie mogę w to uwierzyć - odparł trochę niemrawo Liam.
- ale Wiki!!! Jak to tak?! - oburzyła się Lottie.
- normalnie.
- a co z Nia... - Niestety, albo i stety Zuzi nie dane było dokończyć zdania, bo wtem w drzwiach prowadzących do piwnicy pojawili się Nialler i Zayn.
- nic. - odparłam szybko - to co możemy iść? - spytałam.
- tak chodźmy! - powiedział Li i wyszliśmy z domu. Resztę popołudnia spędziliśmy w miejscowej pizzerni, a potem poszliśmy na shake'i do Milk Shake City. Miałam przyjemność napić się autorskiego shake'a One Direction. I właśnie wtedy ja i Louis odłączyliśmy się od Grupy. Szliśmy parkową aleją, trzymając się za ręce i sączyliśmy shaki.

- Dobry ten wasz Shake - stwierdziłam.
- Dobry, bo wymyślony przez piątkę geniuszy!
- tak, tak schlebiaj sobie dalej!
- Kochanie, polowa kobiet na tym świecie uważa mnie za ideał!
- Ale to nie znaczy, ze ja Cię uważam za ideał - pokazałam mu język.
- o ty!!!
- co ja?! Ja tylko stwierdzam fakty. Idealny to ty nie jesteś...
- Ja już ci udowodnię, że jestem!!!
- tak?! To złap mnie! - krzyknęłam i zaczęłam uciekać, a on zaczął mnie gonić. Ganialiśmy się tak dobre kilka minut, a nasz śmiech było słychać w całym parku. W tamtej chwili nie zdawałam sobie sprawy z tego, ilu paparazzich mogło nam zrobić w tym czasie zdjęcia.
- Mam Cię!!! – wrzasnął, powalając mnie na ziemie i przygniatając swoim ciałem.
- No dobra udało ci się mnie złapać, to teraz udowodnił, że jesteś idealny.
- dobra, wygrałaś! idealny nie jestem, ale umiem idealnie całować... - powiedział i zaczął mnie całować. Najpierw delikatnie, ledwie muskał moje usta, aż w końcu do tańca ruszyły nasze języki. Był to pocałunek pełen namiętności i pożądania. W pewnym momencie jego dłoń powędrowała pod moja koszulkę i zatrzymała się na mojej piersi. Od nagiego ciała, jego dłoń, dzielił tylko cienki materiał mojego stanika. Czy on chciał, żebym oszalała? Najwidoczniej do tego dążył.
- Lou opanuj się jesteśmy w parku!!!
- ups... No tak. - od razu mnie puścił i pomógł wstać.
-  Ale przyznajesz, ze całuje idealnie?
- aż się mokra zrobiłam... – odparłam sakrakstycznie.
- na serio?
- chciałbyś - pokazałam mu język, a on się tym nie przejął tylko wpił się w moje usta.
- Lou przestań, tu jest za dużo osób!!!
- no dobra... to gdzie idziemy? Do kina domowego? - spytał. Pokiwałam głowa na znak zgody. Pociągnął mnie za rękę w stronę domu. Wręcz biegliśmy, nie wiem po co...
- dokąd nam się tak spieszy? - spytałam.
- do raju - odparł i biegliśmy dalej. Z impetem dopadł drzwi i otworzył je, a potem zatrząsnął za nami. W jeden chwili byliśmy w przedpokoju, w następnej zbiegaliśmy po schodach na dół, a w jeszcze kolejnej znaleźliśmy się w Kinie domowym. Chłopak zamknął za nami drzwi.
- No wiec dlaczego tak pędziliśmy? - spytałam.
- a dlatego, że będziemy oglądać Titanica...
- i z tego powodu pięć razy dostałam morderczej kolki? – popatrzyłam na niego morderczym wzrokiem.
- tak, a liczyłaś na coś więcej? - spytał z łobuzerskim uśmiechem. Prychnęłam, siadając na kanapie.
- chciałbyś...
- a może i bym chciał...
- to co oglądamy ten film, czy nie? - spytałam, niecierpliwie wiercąc się na kanapie. Chłopak podszedł do mnie i chwycił moja twarz w swoje dłonie i zmusił mnie, bym spojrzała w jego oczy.
- Kochanie, czy ty na prawdę myślałaś, że jesteśmy tu po to, by oglądać film? - spytał unosząc prowokująco brew.
- nie... To mi od początku śmierdziało kochasiu...
- To co... Film, czy inne rozrywki?
- oj coś mi się wydaje, że nawet ten film skończyłby się inną rozrywką...
- czyli wolisz od razu przejść do rzeczy??? Mnie to pasuje - powiedział wpijając się w moje usta. Doskonale sobie zdawałam sprawę z tego, co się zaraz stanie. Gdy Lou zaczął dobierać się do moich spodni przed oczami pojawił się obraz z dzisiejszego dnia. Zobaczyłam niebieskie oczy i blond grzywę, w uszach rozbrzmiały mi jego słowa:
„proszę, nie rób więcej głupstw...”
Od razu odepchnęłam od siebie Louisa.
- Cos się stało, Wiki? - spytał.
- tak... Ja nie mogę... Źle się czuje. Idę spać - powiedziałam i wybiegłam stamtąd. Mdliło mnie. Jestem taka głupia, mało brakowało, a znów popełniłabym błąd i wplątała się w to jeszcze bardziej. Będę musiała to skończyć, nim sprawy zajdą za daleko... Ba! One już zaszły za daleko! Wbiegając po schodach na gore wpadłam na Nialla.
- Coś się stało księżniczko? - spytał. Uwielbiałam gdy tak do mnie mówił, czułam się wtedy kochaną.... Zaraz zaraz! Co ja pomyślałam?! Kochaną? Nie... To nie możliwe... On mnie przytulał, a po twarzy ciekły mi zły. Ale tym razem były to łzy zwycięstwa....
- tak! Właśnie przestalam robić głupstwa!
- czy ty właśnie…
- czy odmówiłam Louisowi? Tak. Ja... Myślałam, że to tak można uszczęśliwić drugiego człowieka samemu nie będąc szczęśliwym, ale tak nie da rady. Skończę to przy najbliższej okazji....
- No... Widzę, że ktoś tu robi postępy! Tak trzymać mała! - nie lubiłam, jak facet mówi do dziewczyny mała, ale jak on to wypowiadał, to było w tym słowie tyle troski i czegoś pozytywnego, że mógłby do mnie tak mówić do końca życia - zobaczysz teraz będzie dobrze - szepnął, a jego usta prawie dotykały płatka mojego ucha, dostałam gęsiej skórki.
- wiem... Musi być.
- no... Co powiesz na.... koleżeński wypad do kina w piątek? - spytał odrobinę się jąkając. On chce iść ze mną do kina?
- no a nie starasz się podbić serca swojemu ideałowi? - spytałam.
- staram się. I to nie znaczy, ze nie mogę pójść z tobą do kina...
- wiesz Niall... Ja z przyjemnością bym poszła, ale mam w piątek ten bal...
- może znajdziesz na nim swojego księcia z bajki... Będziecie tańczyć przytulańca, a może nawet uda mu się skraść całusa...
- żaden nie będzie mi skradał całusa, co to, to nie!!! Moje usta są zarezerwowane! A księcia z bajki już znalazłam - no nawet teraz stoję w jego objęciach...
- a zasługuje na miano księcia z bajki, księżniczko?
- oczywiście, że tak! Jeżeli ja dla niego zawsze będę księżniczką, to on dla mnie będzie księciem.... 
- bo jak nie będzie Cię traktować jak należy, to ja się z nim policzę. A teraz idź spać, bo jutro do szkoły!!! - jęknęłam. Przez to wszystko zapomniałam o szkole...


-----------------------------
do wszystkich shipperek Loucky to jeszcze nie koniec <3 z Lou....
jeśli czytacie, to komnetujcie, kocham Was i dziękuje za tą wielką ilość komentarzy <3