9.I still know that you're lying...

hejka :D 
przeczytałam wasze wszystkie komantarze odane od wczoraj i postanowiłam was dłuzej nie męczyć dziś rodział chciałabym zadedykować wszystkim, które komentują i prosić o więcej komentarzy... mam nadzieję, że spodoba się wam wy moje zboczuszki kocham Was


9. I still know that you're lying...

Biedne conversy. Doskonale pamiętają, ten dzień, gdy ich właścicielka wpadła jak burza do sklepu w Great Lakes Crossing w Arbun Hills (Mi) i krzyknęła w nieznanym języku „chce te!” Od tamtej chwili przemierzyły z nią całe Stany Zjednoczone i Polskę, chroniąc te delikatne stopy przed nieprzyjaznym podłożem. Pokochały to dziewczę, które tańczyło w nich o pięknym zachodzie słońca na szkolnym podwórku. Zawsze były z niej dumne. Dotąd nosiły stópki niewinnego dziecka, a teraz zmuszone były patrzeć jak w te ciemną noc, to dziecko staje się kobietą. Chciały dać jej szanse ucieczki, dlatego przypomniały jej o sobie dopiero w ostatniej chwili, ale przecież nie mogły sie odezwać i powiedzieć jej "nie rób tego!" Mogły tylko patrzeć przerażonym wzrokiem na scenę, która rozgrywała się wśród pokotłowanej, śnieżnobiałej pościeli. Jak ona trochę się denerwuje, ale on nie pozwala jej się bać, pocałunkiem kończy jej niepewność i ona oddaje się mu, pozwala przejąć kontrole, choć nie wie, co ją czeka… ta sytuacja to nowość zarówno dla conversow jak i ich właścicielki. Buty rozmiaru 39 patrzą, jak usta dwojga trwają w nieprzerwanym tańcu, zdają się należeć do dwojga szaleńców, a nie do zwyczajnej Polki i Brytyjczyka, którego kochają miliony kobiet na tym świecie. Patrzą jak z dwóch serc wydobywa się przyspieszony zgrany rytm, jak cienkie kawałki materiału, będące ich ostatnimi barierami lądują tuż obok na podłodze. Coś koronkowego wpadło do jednego conversa... Czyżby kawałek damskiej bielizny? Buty nie wiedza... Nie znają się na innych częściach ubioru. Ignorują koronkowe coś i patrzą dalej na scenę, jaka wcześniej widziały tylko na filmach, które ich właścicielka oglądała, a i wtedy nie było to takie dokładne. Patrzą jak dzieje się coś pozornie nie możliwego i dwoje staje się jednością, jak najpierw niepewnie a potem coraz odważniej zanurzają sie w siebie, w tej namiętności, jak z dwóch młodych gardeł wydobywają sie ciche, a później coraz głośniejsze jęki rozkoszy, które toną w odgłosach burzy za oknem...

jak palce ich właścicielki zaciskają się na brzegu łóżka, jak zaciska zęby, żeby nie krzyknąć, jak przymyka oczy z rozkoszy, gdy chłopak zwalnia na chwilę, całuje ją w obojczyk i zachrypniętym zdyszanym głosem szepcze jej do ucha " kocham Cię". Jak potem odnajduje jej usta i całuje... Jak znów przyśpieszają, poruszają się gwałtownie, zachłannie pragnąc być bliżej, jakby nadal znajdowali się w miejscach odległych od siebie o wiele kilometrów, podczas gdy ich ciała zderzają się i ocierają z coraz większą częstotliwością. Trampki patrzą z przerażeniem, jak Łóżko zaczyna skrzypiec - to kolejny jęk, który dołącza do tego koncertu. Jak dziewczyna zatapia paznokcie w plecach chłopaka i krzyczy tak, że burza prawie nie jest w stanie jej zagłuszyć. Czyżby właścicielce działa się krzywda? Nie... Conversy widza zadowolenie w jej oczach, uśmiech na twarzy chłopaka, gdy dziewczyna całuje jego tors... Można by pomyśleć, że ona go kocha, a jak nie to dobrze udaje... Trampki czuły się trochę jak intruzy w tej pełnej namiętności intymnej scenie. Zatrzymali się na chwile. Patrzą na siebie. Prosto w oczy. Długie jasne palce dziewczyny, które zazwyczaj rysują piękne obrazy na kartkach papieru, teraz kreślą wzory na plecach bruneta, a jego glos który słychać na koncertach na całym świecie śpiewa jej coś ślicznego do ucha, a między słowami, na szyi dziewczyny zostają ślady ust chłopaka. Buty słyszą szept najpierw kilkukrotnie powtórzone imię właścicielki, a potem pytanie "masz ochotę na więcej, czy starczy na jedna noc?" dziewczyna nie odpowiada tylko wpija się w jego usta. "mam rozumieć to za tak? I czy wcześniej nie zrobiłem nic nie tak? Czy byłem dość delikatny?" pyta chłopak. Buty nie rozumiej,ą o co on tak właściwie pyta. Tym razem właścicielka odzywa się "nie... Było idealnie, lepiej być nie może... No chyba, że tym razem dasz radę mocniej" "mocniej?" dziwi się chłopak " toś ty taka?!" śmieje się cicho a potem całuje ja w nos, a potem dodaje szepczac jej do ucha "niech ci będzie... Nie chciałem ci złamać kręgosłupa... Ale skoro na prawdę chcesz..." zamknęła mu usta pocałunkiem, a następnie wyszeptała prosto do ucha chłopaka. "Zamknij się i bierz mnie, bo zaraz się rozmyślę". Zadrżał i uśmiechnął się. Trampki nie znały właścicielki od tej strony... Tej strony, gdzie rozum i serce przestawały rządzić jej organizmem, a opanowywało ją pożądanie... Ta dwójka znów stała się jednością, teraz ich ruchy przypominał bardziej dzikie koty. Dobrze, że reszta domu wyszła, bo nie uszłoby im to tak łatwo. Teraz nic nie było w stanie ich zagłuszyć. Trampki patrzyły i myślały ile można??? Odpowiedz przyszła około czwartej rano, gdy wraz z wschodem słońca nastał koniec burzy, a ta dwójka opadła zdyszana na poduszki. Conversy nadal nie wierzyły w to, co widziały. Przecież ich właścicielka nie kocha tego chłopaka, a jednak teraz śpi wtulona w jego pierś... Ten świat ludzi jest dziwny...
Pomyślicie sobie, że właścicielka tych butów jest kolejną wariatką, niewyżytą seksualnie. To nie prawda. A skąd to wiem? Bo to ja ten rok temu wpadłam do sklepu i krzyknęłam "chce te", to ja byłam właścicielką tych conversów. Pytacie mnie dlaczego to zrobiłam? Sama nie wiem... Tamtego wieczora napięcie,

namiętność i pożądanie między nami wzrosło tak, że było prawie nie do wytrzymania, więc po prostu rzuciliśmy się na siebie. Pytacie jak było??? Wiecie nie mam porównania, ale było wspaniale. To był przykład tego, jak na kilka godzin można trafić do nieba... Czy dla mnie to coś znaczyło? To na pewno coś znaczyło. W końcu swój pierwszy raz pamięta się na zawsze... Ale w sensie uczuciowym??? Na pewno wzbudziło moje pożądanie wobec Louisa, ale patrząc na niego nadal nie byłam w stanie powiedzieć tych dwóch słów: "kocham cię"... Po wydarzeniu wczorajszej nocy jest mi głupio... Czułam się jakbym zdradziła ukochana osobę... Ale zaraz ta osoba nie przybiegła mnie uratować, tylko obściskiwała się z Demi Lovato. Nie mogę być słaba... Postaraj się być szczęśliwa z Louisem... Zobaczymy co da się zrobić....

Obudziłam się. Ktoś się do mnie przytulał, poczułam jak moja głowa delikatnie podnosi się i opuszcza wraz z ruchami klatki piersiowej tej osoby. Wtuliłam się w nią mocniej, a on wodził smukłymi palcami po moich nagich plecach. Poczułam jak całuje mnie w czubek głowy i zebrałam się na odwagę by podnieść głowę i spojrzeć w jego stronę nieśmiałym wzrokiem. Wyglądał tak nieziemsko... Brunet o fiołkowych oczach i rozczochranych oczach wpatrujący się w Ciebie z miłością... Takiego widoku życzę każdej kobiecie, każdego ranka...
- Widzę, że moja królewna się obudziła - odezwał się - jak się spało? - czyżby unikał tematu?
- A dobrze... Nawet nie spodziewałam się, że aż tak dobrze, bo do świtu miałam problem z zaśnięciem...
- No proszę, proszę... Tez nie mogłem spać... Może następnym razem wpadnij do mnie to ponudzimy się razem i może wtedy uśniemy szybciej...
- Kiedy ja nie chce zasypiać wcześniej....- powiedziałam, wpatrując się w te niebieskie oczy i wpiłam się w jego usta. Chłopak przycisnął mnie do siebie i odwzajemnił pocałunek. Przeturlał się tak, że znajdowałam się pod nim. Czułam jak jego nagie ciało styka się z moim, co pobudzało moje zmysły i pragnienie... Oparł się na łokciach i przyglądał się mojej twarzy, odgarnął kosmyk włosów, który pot przylepił do mojej twarzy. A następnie kreślił palcem wskazującym okręgi na moim płaskim brzuchu.
- Wiesz nie zgadzam się z tobą - odezwał się w końcu.
- W czym się ze mną nie zgadzasz? - spytałam.
- a no w tym, że wczoraj powiedziałaś, że nie jestem w stanie zawrócić w głowie dziewczyny. Właśnie stałaś się żywym dowodem na to, że jednak jestem... A i jeszcze jedno. Nie zrobiłabyś tego, gdybyś nic do mnie nie czuła.
- Lou ja... Coś na pewno czuje, ale wątpię bym kiedykolwiek była w stanie poczuć to, co chciałabym do Ciebie poczuć.
- To w takim razie proszę pozwól mi udawać, że mnie kochasz...
- Ależ ja Cię kocham... Tylko nie w ten sposób co powinnam.
- jeszcze dwie takie noce i zmienisz zdanie...
- chciałabym żebyś miał racje. - nasze usta znów się połączyły - dlatego też postanowiłam dać nam szanse...
- To znaczy, że?! Ty i ja?! Razem?
- no a co niby innego? – spytałam, na co brunet wpił się w moje usta. Nasz pocałunek znów stał się namiętny i łapczywy. Pocałowałam go w zarys szczeki, a potem przejechałam ustami po jego szyli i pocałowałam w zagłębienie miedzy obojczykami. Co sprawiło, że chłopak się podniecił. Jeśli wiecie co mam na myśli... Poczułam to. Trudno tego nie poczuć jak się leży przygniecionym przez nagiego faceta nie?
- Wiki... Wiesz, że Cię pragnę...
- Nie w sposób tego nie zauważyć... Jednakże chyba nie powinniśmy tak z rana.... A jak ktoś tu przyjdzie? Przecież pewnie wrócili już z imprezy...
- I teraz śpią na kanapie w salonie urżnięci w trzy dupy... No proszę Cię... Później nie będziemy mieli okazji... - zrobił minę poszkodowanego pieska. Normalnie to na mnie nie działa, ale że sama tego chciałam po krótkiej chwili namów wpiłam się w jego usta. I nastał czas powtórki z rozrywki z wczorajszej nocy. 

Tym razem nie trwało to tak długo... Minęło maksymalnie pól godziny i opadłam na poduszkę. Przymknęłam powieki, rozkoszując sie chwilą. Chłopak położył głowę na mej piersi i cicho śpiewał Irresistible... Ja bawilam się jego włosami. Taka chwila mogłaby równie dobrze trwać wiecznie, gdy wtem rozległo się pukanie do drzwi.
- Louis Synku wstawaj! - to była pani Tomlinson. Chyba by nas zamordowała, gdyby dowiedziała się, co tu się działo. - mamo jeszcze piec minut - jęknął Lou. Dobrze udawał kogoś, kto właśnie się obudził, gdy w tym czasie pomagał mi zagarnąć wszystkie swoje ubrania do łazienki, a sam narzucił na siebie spodnie od piżamy. Zamknęłam się w łazience. Po Ciemku.
- Louis wstawaj i otwieraj w tej chwili! - to pani Tomlinson używała tonu stanowczego rodzica. Usłyszałam przesadne skrzypniecie łóżka, a potem jak przekręca klucz w drzwiach.
- Tak mamo? - odzywa się.
- Boże dziecko wyglądasz, jakbyś nie spał pół nocy!
- a jakoś tak nie mogłem spać...
- no dobrze nie ważne... Choć powiem, że się na tobie zawiodłam. Pozwoliłeś swoim kumplom zabrać Lottie, Fizzy i Zuzie do klubu, z którego wróciły nietrzeźwe!!! Miałeś się nimi opiekować!
- Mamo ja nie wiedziałem, że oni pójdą do klubu. Byłem wczoraj w kinie z Wiktorią, a później jak wróciliśmy, to oni poinformowali nas, że wychodzą, nie mówiąc gdzie - ładnie to tak kłamać Tomlinson???
- No dobrze... A propos Wiki, to dobrze się wczoraj bawiliście?
- no...
- a nie uważasz, że jest dla Ciebie za młoda? A raczej ty dla niej za stary?
- mamo proszę cię...
- Kochanie nie zapominaj o tym, że masz dwadzieścia jeden lat! Umów się z jakaś dwudziestolatką, a nie chodzisz do kina z szesnastolatką. Ja do niej nic nie mam, ale ludzie będą dziwnie na was patrzeć. Byłoby, jakbyś umawiał się z młodszą siostrą.
- mamo proszę Cię, przestań! Będę się umawiał z tym, z kim zechce!
- tylko potem nie zrób czegoś głupiego, czego będziesz później żałować.
- dobrze mamo...
- a i jeszcze jedno. Nie widziałeś nigdzie Wiki?
- jak się obudziłem rano mówiła, ze idzie się przejść.
- to dobrze, już się zaczęłam martwić. Weź prysznic i choć na śniadanie. Musisz mi też pomoc ogarnąć te trupy w salonie, bo tata się wścieknie gdy wróci z pracy i to zobaczy.
- dobrze mamo. Zaraz będę. Usłyszałam jak drzwi się zamykają i słychać szczekniecie klucza. Drzwi od łazienki otworzyły się i stanął w nich brunet.
- Ładnie to tak kłamać własnej matce w żywe oczy? - spytałam. Chłopak prychnął i przyciągnął mnie do siebie.
- tak uważasz? To wyobraź sobie jej minę po tym, kiedy mówię, że doskonale wiedziałem, że idą do klubu, że nie spałem w nocy, bo uprawiałem seks, to znaczy nie sam fakt, że to robiłem, bo ona doskonale wie, że w wieku dwudziestu jeden lat nie jestem już prawiczkiem, ale fakt z kim to robiłem!!! a do tego, że wcale nie poszłaś na spacer tylko siedzisz w łazience i słyszysz każde nasze słowo!
- Niewątpliwie by się uradowała...
- dlatego czasem w życiu trzeba skłamać dla dobra ogółu.
- Tym razem ci odpuszczę, bo chciałabym uniknąć telefonu Twojej mamy do mojej z tekstem "pani córka przespała się z moim synem, proszę ja natychmiast stąd zabrać!"
- wiesz, że to brzmi komicznie?
- Zdaje sobie z tego sprawę. Ale mamy są zdolne do wszystkiego. A moja mama nie byłaby zadowolona słysząc tę rewelację. Jej najmłodsza córeczka nie jest już święta!
- To ty nigdy wcześniej tego nie robiłaś? – spytał, wybałuszając oczy.
- Nie, a co?
- Nie zachowywałaś się, jakby to był twój pierwszy raz...
- a co niby miałam zrobić? Nakleić sobie na czoło nalepkę uważaj, bo nigdy tego nie robiłam? Albo miałam srać w gacie z tego powodu? No proszę Cię Lou...
- No wiesz... Może gdybym wiedział, nie dopuściłbym do tego...
- Proszę cię, nie wysilaj się... To i tak prędzej czy później by się stało, a wołałam żeby to się stało teraz i z tobą niż w nieznanych mi okolicznościach.... Było minęło ok?
- dobra, dobra... Ale ja dzisiejszej nocy nie zapomnę do końca życia...
- uwierz mi, że ja tez nie...
- No nie dziwie ci się... cóż za splendor na Ciebie spłynął!!! Przeżyłaś swój pierwszy raz z samym Louisem Tomlinsonem!
- No po prostu książkę o tym napisze - spojrzałam na niego pobłażliwie.
- Wiesz, gdyby to przeczytały jakieś fanki, to by chyba Cię rozszarpały... Zdajesz sobie sprawę ile dziewczyn marzy o takiej nocy jak ta?
- Kochany... Myślisz, że ja fanfików nie czytałam??? W niektórych jest to opisane niezwykle... Dobitnie. Ale ja dzisiejszą noc zachowam tylko dla siebie... - na serio nie powiedziałam nikomu (no przynajmniej starałam się) dla Ciebie pamiętniczku zrobiłam wyjątek. - a teraz Lou jeśli pozwolisz chciałabym wziąć prysznic.
- może weźmiemy wspólny prysznic?
 - tak jak w tym nowym Bondzie?! Chciałbyś - pokazałam mu język - ale możesz zrobić mi przysługę i skoczyć dla mnie po coś do ubrania, dobrze?
- Niech ci będzie - powiedział, pocałował mnie i zostawił sama w łazience. Weszłam pod prysznic, a letnia woda studziła moje rozpalone ciało. Chwyciłam
szampon chłopaka i wyszorowałam włosy. Uśmiechnęłam się na wspomnienie zeszłorocznych wakacji, gdy to na obozie żeglarskim w najodleglejszym porcie myłam głowę męskim szamponem, w jeziorze o północy. Włosy były bardziej miękkie, niż gdy dzień wcześniej myłam je pod prysznicem moim szamponem!!! Spłukałam pianę z włosów i nagle poczułam, jak ktoś obejmuje mnie od tylu. To Lou wpakował się pod prysznic. Odwrócił mnie twarzą do siebie i wpatrywał się we mnie. Po jego nagim ciele spływała woda, która zdarzyła go dosięgnąć.
- Louis ty debilu... Na serio ci odbiło...
- oj nie psuj tego... Chce się poczuć jak Bond - oh jezzz... On nigdy nie dorośnie!!!
- Oj ty Bondzie... Wiesz, że tamto nie działo się w prawdziwym życiu?
- No to jestem lepszy od Bonda! W realnym życiu znalazłem się pod prysznicem z moją dziewczyną - wcześniej o mnie tak nie mówił. Rozwalił mnie ten tekst. On widząc moja minę jakby troszkę posmutniał i powiedział -przepraszam nie powinienem był, przecież my nie... - zamknęłam mu usta pocałunkiem.
- zapomniałeś o tym co mówiłam? Dajmy sobie szanse...
- Czyli od tej chwili mam prawo mówić do Ciebie moja dziewczyno???
- Jeśli tylko tego właśnie chcesz.
- Ja chyba śnie!
- Tak, a we śnie czułbyś to? - spytałam i pocałowałam go.
- nie... Ale nadal nie chce mi się w to wierzyć.
- No to uwierz i tyle. A teraz przesuń się, bo muszę przejść - chłopak niechętnie mnie puścił i wyszłam spod prysznica i owinęłam się w ręcznik. Na szafce leżało ubranie, które dla mnie naszykował. W tym koszulka w paski i to nie byle jaka. To jedna z jego t-shirtów w paski.
- serio mam się w to ubrać?
- a czemu nie?
- nie ważne... - powiedziałam, a ubierając się mruknęłam - Zdaje mi się, że ktoś tu znakuje teren...
- A żebyś wiedziała! Jeszcze mi któryś Cię zabierze!!! - powiedział lekko oburzonym głosem. Któryś? To chyba jasne, że chodzi mu o Nialla! Ale na razie nie musi się tym martwić. Niall ma się dobrze z Demi... Gdy się ubrałam i uczesałam, stanęłam przed lustrem, obok mnie stał Lou.
- Wiesz Louis... Wyglądamy komicznie w tych koszulkach w paski... – powiedziałam, wpatrując się w nasze odbicia. Koszulki różniły się tylko tym, że
miały inne kolory. Chłopak w czerwonych rurkach i białej koszulce w granatowe paski wyglądał tak, jakby go wyjąć ze zdjęcia z plakatu. Obok stałam ja. W dżinsowych szortach i bordowej koszulce w białe drobne paski. Miałam wrażenie jakby ktoś mnie dokleił do zdjęcia Louisa Tomlinsona, albo nawet nie... Tak jakby ktoś jego dokleił do mojego zdjęcia.
- Nie prawda! Wyglądamy zajebiście!!! A ty moja droga wyglądasz bardzo seksownie... - objął mnie od tylu. Szczerze mówiąc, ładnie ze sobą wyglądaliśmy.
- Tak, tak... Wmawiaj to sobie dalej...
- Ja sobie tego nie muszę wmawiać, ja to wiem - pocałował mnie delikatnie.
- to co chyba trzeba pomóc Twojej mamie, nie? - spytałam. W odpowiedzi jęknął.
- na prawdę musimy???
- tak... Jeszcze zacznie się ciekawić, co ten prysznic tak długo ci zajmuje.... I lepiej będzie jak pójdziemy osobno...
- Nie uśmiecha mi się to, ale no cóż...
- to ja idę. Zejdź za minutę. - powiedziałam i ruszyłam w stronę drzwi. Gdy już miałam je otworzyć Lou złapał mnie za nadgarstek i przyciągnął do siebie.
- Tommo! Czyś ty oszalał?
- Tak! Na twoim punkcie. Chciałem tylko powiedzieć, że będę tęsknic.
- przecież zobaczymy się za minutę....
- ale za minutę nie będę mógł się do Ciebie przytulic i pocałować....
- wytrzymasz, to tylko kilka godzin....
- to aż kilka godzin!!! Dlatego teraz choć tu do mnie - szepnął i wpił się w moje usta. Znów zatonęłam w smaku jego ust, nasze języki tańczyły w pełnym pasji i namiętności tańcu. Gdy w końcu się od niego oderwałam miał wypieki na twarzy. Ja pewnie też.
- czy teraz jesteś w stanie przetrwać te kilka godzin?
- chyba tak... Ale nie obiecuje, że nie porwę Cię gdzieś wcześniej...
- Wiesz będzie ciężko, bo dziś niedziela i mam lekcje gry na gitarze z Niallem.
- Uważaj, bo będę zazdrosny - powiedział.
- Nie masz o co... Niall jest przecież z Demi, ja z tobą i tak pozostanie...
- No i tak trzymać - powiedział i cmoknął mnie.
- to ja lecę na dół – powiedziałam, zbiegłam po schodach i udałam się do salonu. Zastałam tam panią Tomlinson i na wpół przytomnych ludzi. Tylko Liam i Niall zdawali się nie mieć kaca i Pomagali pani Tomlinson ogarniać resztę.
- Dzień dobry wszystkim - odezwałam się.
- Oh jak miło, że jesteś Wiki, już miałam dosyć tych głupich dzieci, które się spiły w nocy. - odezwała się kobieta - a kiedy wróciłaś, bo nie widziałam? - a no tak... "Spacer".
- a właśnie w tej chwili - skłamałam. Zobaczyłam jak Niall spogląda na mnie z mina "i tak wiem, że kłamiesz" i zrobiło mi się przykro. Gdy Liam podniósł wzrok i zobaczył czyją bluzkę mam na sobie uniósł pytająco brew. Zignorowałam ich i zabrałam się za ogarnianie reszty. Po chwili dołączył do nas Louis, który co chwile rzucał mi przelotne spojrzenia. Gdy udało nam się doprowadzić ich do stanu używalności i  zjedliśmy duże śniadanie, nadszedł czas na moją lekcję gry na gitarze, czyli na konfrontację z Niallem…