23. His lips were what I’d been looking for…

Hejka Ludziska!

Dobra bez zbędnego gadania dedykacja dla Zwiedzającej w zwiazku z jej wczorajszymi imieninami <3 jeszcze raz życzę liamka i dużo dzieci... no dobra tylko się nie przeraź tego rozdziału! Czytasz na własna odpowiedzialność i nie będzie łatwo dla Team Nicky... no dobra koniec spojlerowania, zapraszam do czytania! (i tak możecie się bać o moją psychikę)

- Wiku

-------------------------------------------

- Co?! - odezwał się po chwili ciszy. Jego piękne niebieskoszare oczy wpatrywały się we mnie ze zdziwieniem, ale też z radością.

- Czy ty właśnie powiedziałaś, że mnie kochasz?
- Tak. Dlatego to szaleństwo, bo zdałam sobie sprawę, że kocham was obydwu i nie wiem, co robić...
- To rzeczywiście trudne... Ale proszę, chociaż pozwól mi się nacieszyć twymi słowami.
- Którymi? Tymi, że nie wiem, co robić?
- Nie, tymi, że mnie kochasz. Nie mogę w to uwierzyć... Powiedz to jeszcze raz, proszę... - spojrzałam mu głęboko w oczy i znów wypowiedziałam te słowa, które tylko wszystko komplikowały:
- Kocham cię. Teraz mi wierzysz?
Nie odpowiedział, jedynie spojrzał na mnie z takim uczuciem, że aż mnie przytłaczało i pocałował mnie najdelikatniej, jak umiał. Co z tego, że właśnie byłam w środku najgorszego dnia mojego życia. Co z tego, że mój chłopak dowiedział się, że go zdradziłam i powiedział mi, że nie chce mnie nigdy więcej widzieć. Co z tego, że w ten sposób straciłam miłość swojego życia i wiedziałam, że zawsze będę go kochać, skoro jest przy mnie osoba, która darzy mnie wspaniałym uczuciem; która jest jak moje prywatne słońce, które rozjaśniło mroki mojego pokomplikowanego życia. Wszyscy są teraz przeze mnie skrzywdzeni lub wściekli na mnie. Mimo wszystko on jest tu ze mną i całuje mnie, jakby nic poza tą chwilą nie miało znaczenia. Jeszcze godzinę temu myślałam, że będę pewnie teraz z Niallem. Będziemy grać na gitarach albo pójdziemy do kina, tak jak mi obiecał. Nigdy nie byliśmy na prawdziwej randce... Nie pomyślałabym, że jeszcze kiedykolwiek pocałuję Louisa, ale ostatnio życie nauczyło mnie, że wszystko jest możliwe, więc nie powinnam się zbytnio dziwić. Tak więc wszystko potoczyło się zupełnie nie tak, jak planowałam, ale w tej chwili nic się nie liczyło. Tylko my dwoje. Teraz jego usta były tym, co mi było potrzebne.
- Mam przez to rozumieć, że jednak już mi wierzysz?
- Tak - szepnął i musnął moje usta. Potem wtuliłam się w jego pierś. I tak byliśmy już mokrzy, mnie było zimno, a przytulając się do niego, mogłam zyskać chociaż odrobinę ciepła.
- A co z tym pocałunkiem z Oliwią? - spytałam w końcu - Co to dla ciebie znaczyło?
Chłopak westchnął ciężko, a ja uniosłam głowę, by spojrzeć na niego.
- To... Nie znaczyło zbyt wiele.  Lubię ją. Jest ładna i w ogóle, ale to nic w porównaniu z tobą...
- Teraz tak tylko mówisz. Jak sobie nas wyobrażasz? Ona byłaby dla ciebie lepsza... Uwierz mi.
- Nie, bo nie byłaby tobą.
- To, że nie byłaby mną, nie znaczy, że nie byłaby dla ciebie lepsza. Ja ci nie mogę dać tego, co ona. Ja go nadal kocham...
- Proszę cię, przymknij się i mnie pocałuj! - nasze usta znów połączyły się we wspaniałym pocałunku. Pełnym pasji i...miłości.
- Kocham cię, wiesz? - szepnął mi do ucha.
- Nie, nie wiem. Ja ciebie też - musnęłam ustami jego szyję.
- Co ty na to, żebyśmy stąd zwiali i wrócili, kiedy sytuacja się uspokoi?
- Przecież twoi rodzice dzisiaj wracają i co oni powiedzą, gdy mnie nie będzie?
- Nie martw się. Ja to załatwię, a  teraz chodźmy.
- Niech ci będzie. Też mam tego wszystkiego dosyć - powiedziałam, a chłopak chwycił mnie za rękę i ruszyliśmy parkową alejką. Deszcz przestał już padać i zza chmur wyjrzało ciepłe, lipcowe słońce. Chwilę później siedzieliśmy w samochodzie Louisa i pędziliśmy autostradą.
- Gdzie jedziemy? - spytałam.
- Do miejsca, w które często jeździliśmy w zimie. Jest tam cicho i nikogo nie ma, więc będziemy mieli spokój. - uśmiechnął się. Jechaliśmy kilka godzin i rozmawialiśmy o wszystkim, wygłupialiśmy się i śpiewaliśmy piosenki, które leciały w radiu. Lou jeszcze komentował charaktery i zachowania poszczególnych wykonawców. Miałam wrażenie, że to, co zdarzyło się dziś, w ogóle nie miało miejsca. Nawet nie zorientowałam się, że jest już ciemno, a samochód się zatrzymał.
- Jesteśmy na miejscu! - oznajmił.
- Co? Już? Tak szybko? - zdziwiłam się.
- Ta... Zdążyliśmy tylko dojechać do Szkocji.
- Dokąd?!
- Kiedy wyjdziemy na zewnątrz, to myślę, że sama poznasz, gdzie jesteśmy - uśmiechnął się tajemniczo. Wysiedliśmy z samochodu, a moim oczom ukazał się duży drewniany dom o spadzistym zielonym dachach, osadzony na skraju lasu przed płaskimi górami.
- Ładnie, ale jak mam poznać, gdzie jesteśmy? - spytałam.
- W ten sposób nie poznasz - powiedział i złapawszy mnie za ramiona, obrócił o sto osiemdziesiąt stopni - Tak lepiej? - zapytał, a ja delikatnie pokiwałam głową. To co zobaczyłam, zaparło mi dech w piersiach. Przede mną rozpościerało się gigantyczne jezioro otoczone niskimi górami, a gdzieś po drugiej stronie jeziora ukazały się ruiny zamku. To wszystko było spowite tajemniczym światłem księżyca w pełni. Wszędzie bym poznała ten widok, który przez jakiś czas gościł na tapecie mojego laptopa.
- Ty... Zabrałeś mnie nad jezioro Loch Ness??? - spytałam, nie mogąc w to uwierzyć.
- Tak.
- Wiesz, że zawsze marzyłam, żeby tu przyjechać?
- Niezmiernie miło mi spełniać twoje marzenie. Masz ochotę na lampkę wina i pizzę na pomoście w świetle księżyca?
- Brzmi kusząco, ale ja jestem niepełnoletnia. Hello!
- Czy naprawdę cię ta granica wieku obchodzi? - spojrzał na mnie pobłażliwym wzrokiem.
- Nie, w sumie, to nie... Tylko skąd weźmiesz pizzę na takim pustkowiu? - zapytałam.
-  Zaufaj mi. Mam już swoje sposoby... - uśmiechnął się i musnął moje usta. Nie wiem, jak on tego dokonał, ale pół godziny później siedzieliśmy na kocu, na pomoście i urządziliśmy mały piknik. Dookoła Lou porozstawiał świeczki. Było magicznie… Jedliśmy przepyszną pizzę, która niestety skojarzyła mi się z Niallem, ale szybko odegnałam od siebie myśli o nim, bo przecież powiedział, że nie chce mnie znać, więc delektowałam się smakiem chardonnay. Gdy pizza zniknęła, siedzieliśmy na brzegu pomostu ze stopami zanurzonymi w ciepłej wodzie. Jedną ręką trzymałam kieliszek wina, a palce drugiej były splecione z palcami Louisa. Głowę opierałam na jego ramieniu.

- I jak ci się podobała nasza kolacja? - spytał.
- Szczerze? To była najbardziej romantyczna chwila mojego życia.
- Naprawdę? A z Niallem nie miałaś takich chwil?
- Nie za bardzo. Wiesz, przez to całe "nie mówienie o nas nikomu" nie byliśmy na prawdziwej randce, ale teraz nie chcę o nim rozmawiać, proszę. Jakby nie patrzeć to była, a raczej jest najbardziej romantyczna chwila mojego życia.
- A seks, to co? - Ta... Ten tylko o jednym.
- Przykro mi, kochany, ale seks z tobą nigdy nie był romantyczny, bo ja nic wtedy nie czułam. To była taka czysta namiętność i pożądanie. Zero romantyzmu.
- Przykro mi to słyszeć. Jeśli chcesz, mogę to zmienić... Skoro teraz coś czujesz, to może spojrzysz na sprawę inaczej…
- Tak sądzisz?
- Myślę, że tak... – szepnął, muskając ustami moją szyje, by po chwili  delikatnie wpić się w moje usta. Ten pocałunek był taki, jakby to ująć, romantyczny. Potem przeniósł się z ustami na moje ramiona. Czułam, jak jego delikatne usta pieszczą moją skórę i całują tak, jakbym była najcenniejszym skarbem. Wyjął z mojej dłoni kieliszek i dopił resztę wina. Jego dłonie dotknęły mojej talii i położył mnie tak delikatnie, jakbym była z porcelany. Całował każdy wolny milimetr mojej skóry. Każdy pocałunek jeszcze bardziej powodował, że się w nim zakochiwałam, na moich powiekach, czubku nosa a potem na ustach.
- Kocham cię – wyszeptał, wpatrując się prosto w moje oczy. A ja zatonąwszy w tych błękitnoszarych tęczówkach, odparłam głosem pełnym przekonania:
- Ja ciebie też kocham - z uczuciem wpiłam się w jego usta, przy okazji zdejmując szelki z jego ramion (że też musiał je założyć), a potem guziki jego koszuli zaczęły ustępować pod naciskiem moich kruchych palców. Gdy w końcu koszula opadła z jego ramion, zaczęłam je całować, chociaż pewnie nie mogło się to równać z jego pocałunkami. Widziałam, że uśmiecha się delikatnie i byłam szczęśliwa. Nawet nie zauważyłam momentu, w którym jego dłonie powędrowały pod moją koszulkę, by ją ze mnie zdjąć. Zaczął obdarowywać pocałunkami moje obojczyki i płaski brzuch. Choć całował mnie już wiele razy, nigdy nie odczuwałam tego w ten sposób. Pomogłam mu się pozbyć jego spodni, co było dość problematyczną sprawą, bo byliśmy w dość ”nietypowym” miejscu i skończyło się tak, że wylądowały w wodzie. Zaśmieliśmy się cicho, ale Louis wrócił do całowania mnie, pozostawiając spodnie na pastwę losu. Następnie zniknęły moje szorty, które cudem uniknęły kąpieli w jeziorze. Takie to minusy zamiaru kochania się na pomoście... Oczywiście z kocykami i w ogóle, bo to byłoby inaczej ohydne, ale w tamtej chwili nie liczyło się to, gdzie jesteśmy, tylko jak bardzo chcemy być blisko siebie. Niestety mój stanik nie miał szczęścia i też skończył w wodzie, ale nawet na niego nie spojrzałam, przecież był to mój najlepszy stanik. Teraz liczyły się tylko usta Louisa i jego dłonie, które pieściły moje ciało. Czułam, że zaczynam płonąć od środka. Gdy pozbyliśmy się reszty bielizny, znów staliśmy się jednością, ale tym razem było inaczej niż poprzednio... doswiadczenie bylo o wiele bardziej intensywne, przez co sprawialo mi wiesksza przyjemnosc. w końcu  opadliśmy ze zmęczenia. Przytuliliśmy się i owinęliśmy kocem, bo nie mieliśmy sił, aby pójść do domu. Poza tym noc była bardzo ciepła. Leżeliśmy, wpatrując się sobie w rozpalone oczy. Louis miał zaróżowione policzki od wysiłku i przyspieszony oddech. Po jego czole spływały kropelki potu, do których przyklejały się kosmyki jego brązowych włosów na czole, ale nadal wyglądał olśniewająco i bardzo seksownie. Czułam, że włosy lepią mi się do karku i miałam wrażenie, że ta spocona wersja mnie nie jest zbyt atrakcyjna.
- Wiesz, że teraz wyglądasz tak pięknie, jak jeszcze nigdy... – wyszeptał, wpatrując się we mnie z uwielbieniem.
- Nie powiedziałabym, że wyglądam pięknie, bo czuję, jak się wszystko do mnie lepi. Więc powiedz mi, co jest we mnie takiego „pięknego” w tej chwili? - spytałam.
- To, że w twoich oczach widzę miłość. A miłość dodaje piękna. Nawet jeśli w danej sytuacji wygląda się niekorzystnie. Chociaż tobie to nie grozi, bo wyglądasz teraz niezmiernie pociągająco... - szepnął i pocałował mnie – Chciałbym, żeby ta chwila trwała wiecznie.
- O tak... Taka wieczność mi się podoba - uśmiechnęłam się i wtuliłam twarz w pierś chłopaka. Pocałował mnie we włosy i przytulił mocniej. Nawet nie pamiętam, kiedy zasnęłam.

22. Is it a reality show? Where’s the MTV crew?

 
Nie. Tego się po niej nie spodziewałam. Oto patrzyłam, jak Oliwia pocałowała Louisa. Najgorsze było to, że on oddał ten pocałunek! We mnie aż się zagotowało. On jest mój! To ja się z nim powinnam całować! To mnie kocha!!! Nie! Zaraz, Wiki! Ty sama tego chciałaś!!! Ty masz Nialla!!! A Lou całuje się z Oliwią - tak, jak to zaplanowałaś! Powinnaś się teraz cieszyć! A nie jakieś dziwne myśli krążą po twojej głowie! Ty go nie kochasz! Kochasz tylko Nialla! Lou będzie szczęśliwy z Oliwią. Tak będzie dla was wszystkich lepiej. Oddychaj. On nie jest twój. Nie możesz być o niego zazdrosna! Ale jestem! I to cholernie zazdrosna!!! Aaaa!!! Głupia! Czemu się kłócę sama ze sobą?! I to jeszcze o faceta, do którego nic nie czuję! Źle ze mną. Ja po prostu nie umiem patrzeć na to, jak Louis Tomlinson całuje się z inną dziewczyną! Dlaczego?! Nie wiem... Istnieje tylko jedno wytłumaczenie, ale… Nie... To niemożliwe... Z tego szoku otrząsnęłam się, kiedy przestali się całować i Oliwia uciekła do taksówki, która odjechała z piskiem opon.
- Wow... - to Hazza jako pierwszy przerwał tę dziwną ciszę - Nieźle się wpakowałeś, Tommo - powiedział i poklepał Lou po ramieniu.
- Daj spokój... To nic nie znaczyło.
- Wręcz przeciwnie. To znaczyło, że lecą na ciebie szesnastolatki. Nieźle, stary.
-Tylko czy ty na nie lecisz? - zaśmiał się Zayn.
Zobaczyłam, że Lou spojrzał na mnie. Przez sekundę patrzyliśmy sobie w oczy. On tak jakby chciał mnie przeprosić za to, co się przed chwilą stało A ja starałam się patrzeć na niego, jakby mnie to nie obchodziło, ale czułam że w moich oczach czai się zazdrość i coś jeszcze... Lou popatrzył na Zayna pobłażliwie.
- Wy nic nie rozumiecie - bąknął, a potem odwrócił się na pięcie i odszedł w stronę parku.
- No pięknie! Właśnie sprawiliście, że mój brat się obraził! - powiedziała wkurzona Lottie. - Teraz niech któryś z was pójdzie z nim porozmawiać!
- Bo ich na pewno posłucha! - żachnęłam się.
- A ciebie to posłucha?! - spytał Zayn.
- Myślę, że tak.
- Na pewno! - wtrącił się Harry - Po tym jak mu złamałaś serce! I żeby to raz!
- Czyli powiedział ci? - spytałam.
- Tak, o tym dwa tygodnie temu też. Ty nie widzisz, jak go to boli?!
- A myślisz, że mnie to nie boli?! Myślisz, że jestem w stanie spokojnie spać, myśląc o tym, co zrobiliśmy Niallowi?! – Tak... Niezłe miejsce na kłótnię sobie wybraliśmy- na oczach wszystkich..
- Wiki, o czym ty mówisz? - spytał zdezorientowany Niall.
- O tym, że przespała się z Louisem! - dokończył za mnie Hazz.
- Wielkie mi odkrycie! Wszyscy o tym wiedzą Styles! Więc się ogarnij! A poza tym, co to ma do Nialla?! - wtrąciła się Lottie.
- Nie, Harry ma rację i nie mówi o tamtym. Tamto miało miejsce dawno. Wtedy nie miało to większego znaczenia.  Niall, ja...
- Nie mów mi tylko, że...
- To się zdarzyło drugi raz. Wtedy jak byliście w Stanach.
- Czy ty mi chcesz powiedzieć, że mnie zdradziłaś?! - było słychać, że głos wymyka mu się spod kontroli.
- Ale jak mogłaś go zdradzić, skoro wy nawet nie jesteście razem? - zdziwiła się Zuzia.
- Jesteśmy... To znaczy byliśmy... - powiedział Nialler, wpatrując się we mnie pustym wzrokiem - Proszę cię, Wiki, powiedz, że mnie nie zdradziłaś.
- Chciałabym tak powiedzieć, ale nie mogę. Nie mogę kłamać w żywe oczy komuś, kogo kocham. Ciebie kocham bardzo mocno. To był wypadek.
- Zdradę nazywasz wypadkiem?! Ufałem ci! Nie widziałem świata poza tobą! A ty… Nawet nie wytrzymałaś miesiąca ze mną!!! Myślałem, że coś dla ciebie znaczę! Ty mnie po prostu zdradziłaś!
- Byłam zagubiona! Nie wiedziałam, co czuję! Ale wtedy na lotnisku, gdy myślałam, że nie żyjesz zrozumiałam swój błąd! I to, że nigdy nikogo tak mocno nie pokocham! Liczysz się tylko ty! Kocham cię, rozumiesz?!
- Nie! Nie jestem w stanie tego zrozumieć! Może powinnaś sama siebie zapytać, co czujesz? W tej chwili mam wrażenie, że tylko się bawiłaś moimi uczuciami, gdy nie szczędziłaś sobie upojnych nocy z Louisem! I wiesz co? Szkoda mi go! Dał się biedak uwieść! Nim też się tylko bawiłaś! A ja...  Ja ciebie kochałem tak, jak jeszcze nigdy nikogo wcześniej. Myślałem, że również mnie kochasz, a ty okazałaś się być małolatą, która ma gdzieś uczucia innych. Wiesz co? To dobrze, że nikomu o nas nie mówiliśmy, bo to od początku nie miało sensu! To koniec! Nie chcę cię nigdy więcej widzieć! - wykrzyczał mi prosto w twarz, a potem pobiegł do samochodu i odjechał. W moich oczach momentalnie pojawiły się łzy i opadłam na schodki werandy. Ukryłam twarz w dłoniach i zaczęłam szlochać.

Usłyszałam kroki. Ktoś usiadł obok mnie i mnie przytulił. A raczej przytuliły.
- Wiki, nie płacz - odezwała się Zuzia.
- To, co zrobiłaś nie było fair, ale uwierz mi, wszystko się ułoży- dodała Lottie.
- Tak. To, co się stało, się nie odstanie. Teraz musisz to naprawić - powiedziała Fizzy.
- Zostawcie mnie! Czy wy nie rozumiecie, że oni już mi nie wybaczą? Nigdy! Wiecie, właśnie straciłam miłość mojego życia i przyjaciela pewnie też, bo wobec ich obydwu zachowałam się okropnie! Nic już nie ma sensu! - wykrzyknęłam i wyrwałam się z ich objęć, a potem pobiegłam prosto przed siebie. Nie obchodziło mnie to, że nie powinnam nadwyrężać chorej nogi. Jak to wszystko w życiu może się spaprać! Żeby przez jeden pocałunek twojej przyjaciółki z twoim  przyjacielem wyszła na jaw twoja zdrada?! Czy to może jakieś reality show? Może zaraz ekipa MTV wyskoczy z kamerami i krzyknie "Zostałaś wkręcona przez One Direction!" ... Ale nic się nie stało. Byłam tylko ja- zalana łzami na ławce w parku. Właśnie straciłam wszystko, na czym mi zależało! I to przez moją głupotę! Jakby tego wszystkiego było mało, zaczęło padać. Pięknie. Przynajmniej nie będzie widać moich łez. Wtedy zdarzyło się coś, co nie pomogło mi rozwiązać tej sprawy…

- Wiki?! Co ty tu robisz? - to Louis podszedł do mnie. No tak... Zapomniałam, że on po wszystkim poszedł do parku - Czy ty płakałaś?
- Tak. Wielkie mi halo!
- Hej... Powiedz, co się stało? - powiedział, siadając obok mnie i objął mnie ramieniem.
- Niall... On się dowiedział, że go z tobą zdradziłam i powiedział mi, że nie chce mnie nigdy więcej widzieć - powiedziałam to na jednym wdechu. Nawet nie wiem czy coś zrozumiał z mojego bełkotu.
- Co?! On pewnie tak tylko powiedział w nerwach! Przecież on cię kocha!
- Już nie! On mnie nienawidzi, Lou... - połykałam słone łzy połączone z ciepłym deszczem - On nawet nie miał ci za złe. Powiedział, że jest mu ciebie szkoda, bo ciebie też tylko wykorzystałam... - chłopak dotknął mojej dłoni, a ja pozwoliłam, by nasze palce się splotły.

- Jeżeli mówimy tu o wykorzystaniu kogokolwiek, mimo że nikt nikogo nie wykorzystał, to już prędzej ja wykorzystałem ciebie. Przecież doskonale wiedziałem, że kochasz Nialla; że to z nim chcesz być i jesteś. Natomiast ja podpuściłem cię do zrobienia czegoś, co zniszczyło wasz związek ze świadomością, że ty mnie nie kochasz.
- Lou, to ja postąpiłam okropnie. Wiedząc, co czujesz i pozwalając na to wszystko. I wiesz, teraz się zastanawiałam... Czy to możliwe kochać więcej niż jedną osobę?
- Każdy kocha więcej niż jedną osobę...
- Nie o to mi chodzi... Kochać w sensie miłością, taką romantyczną...
- Myślę, że to możliwe, ale co to ma do tego, że jak postąpiłaś?
- Wiele... Ja postąpiłam okropnie, bo nie powiedziałam ci najważniejszego.
- Czego? - spytał. Wzięłam głęboki oddech i mój cichy głos w końcu wydobył się z gardła, układając słowa, których nie spodziewałam się nigdy powiedzieć:
- Louis, ja... Kocham cię.

21. Turn around Vic, you need to see it!!!

- Ałaaaaaa! - wydarłam się tak jak jeszcze nigdy. Zamroczyło mnie z bólu. Spojrzałam w dół. Krew. Dużo krwi i kawałek szkła wbity w moją stopę. Potem wszystko działo się tak szybko. Nim się obejrzałam, ktoś do mnie podbiegł. Wziął mnie na ręce, a ja ledwie mogłam myśleć. Traciłam przerażające ilości krwi. Zrobiło mi się słabo i przymknęłam powieki. Potem jechaliśmy samochodem, pędząc jak wariaci. Chyba pobrudziłam Louisowi tapicerkę. Mam nadzieję, że nie będzie na mnie za to zły. Rana pulsowała, jakby się paliła. Wystające szkło mnie uwierało. Przynajmniej dobrze, że nie wyciągnęli go z rany, bo to podstawa pierwszej pomocy, wtedy ta krew byłaby wszędzie. Oparłam się głową o Nialla, który  siedział obok mnie.
- Boli... - to jedyne co zdołałam z siebie wykrztusić.- Wiem. Dasz radę. Zaraz będziemy w szpitalu - powiedział i pocałował mnie we włosy. Teraz nikt nie mógł się przyczepić do jego czułości, bo chyba każdy by się tak zachował na jego miejscu. Chwyciłam jego dłoń i ścisnęłam mocno. Po chwili byliśmy już na parkingu przed szpitalem. Poczułam, jak delikatnie wyciągają mnie z samochodu; tak, żebym nie zahaczyła o nic zranioną nogą. Niall wziął mnie na ręce, a Louis szedł przodem, otwierając nam drzwi. Gdy wpadliśmy na izbę przyjęć,  musieliśmy zrobić małą sensację, bo to był niecodzienny widzi ok: Louis Tomlinson i Nialla Horan cali we krwi, trzymając na rękach jeszcze bardziej zakrwawioną dziewczynę. Widziałam, jak ludzie czekający na swoją kolej patrzą na nas. Oczy jakiejś dziesięciolatki się zaświeciły. Nie spodziewała się zobaczyć swoich idoli w takim miejscu. Od razu podeszła do nas lekarka, która miała dyżur. Miała za zadanie sprawdzać, którzy pacjenci potrzebują natychmiastowej pomocy, a którzy mogą jeszcze poczekać.
- Co się stało? - spytała.
- Nadepnęła na rozbitą butelkę w ogródku. Źle to wygląda. Traci sporo krwi. Chyba potrzebne jest szycie - kobieta popatrzyła na niego zdziwiona:
-A skąd ty to niby wiesz, chłoptasiu?
-Wiem, bo moja mama jest lekarką- wytłumaczył Lou. Skłamał. Tak naprawdę jest pielęgniarką, ale w ten sposób brzmiało wiarygodniej.
- Dobrze... - odparła i delikatnie dotknęła mojej stopy. Skrzywiłam się z bólu - Zabierzemy cię do chirurga. Za mną proszę. Ale iść może tylko jeden z was, bo nie chcemy robić tłoku.
- Dobrze. Ja tu poczekam - powiedział Lou.
- Lou, pogadaj z tamtą dziewczynką, bo to chyba wasza fanka - wskazałam na dziewczynkę, która wlepiała w nas swoje oczka. On pokiwał głową, a my ruszyliśmy za lekarką. Cały czas czułam jak z rany cieknie krew, która brudzi moje nogi i ręce Horana. Wkrótce trafiliśmy do chirurga, który okazał się być sympatycznym panem w średnim wieku. Kazał Niallowi położyć mnie na kozetce, a sam przyjrzał się mojej ranie.
- No no no... Nieźle się urządziłaś, moja droga! Powiedz mi, jak to się stało?
- Szłam boso po ogrodzie i w pewnym momencie nadepnęłam na szkło.
- To nieciekawie... Zaraz się tym zajmiemy. Tylko ostrzegam, może trochę poboleć. Jeśli chcesz, możesz potrzymać swojego chłopaka za rękę. - Popatrzyłam na niego dziwnym wzrokiem - Chyba że to nie twój chłopak, tylko brat i właśnie popełniłem gafę stulecia.
- Nie, nic się nie stało. My jesteśmy przyjaciółmi - powiedział Niall - Ale jeśli chcesz, mogę cię potrzymać za rękę.
- Tak. Chodź tu - powiedziałam i mój oficjalny przyjaciel, a nieoficjalny chłopak, który godzinę temu obdarowywał mnie najwspanialszymi pocałunkami na świecie, usiadł na kozetce, a ja położyłam mu głowę na kolanach i złapałam za rękę. 

Lekarz skierował jasne światło lampy chirurgicznej na moją stopę i usiadł na krześle na kółkach przy mojej stopie.
- Gotowa? - zapytał.
- Tak. Tylko, proszę, szybko.
- To zaczynamy. - oznajmił, a ja ścisnęłam dłoń Nialla. No i się zaczęło. Bolało jak cholera. Kłuło.  Ciągnęło. Gdy chirurg wyciągał szkło z rany, myślałam, że zaraz zacznę krzyczeć z bólu. Wbiłam paznokcie w dłoń blondyna i nawet jeśli go to bolało, nie narzekał, tylko drugą, wolną dłonią głaskał mnie po włosach i szeptał, że będzie dobrze. Kiedy było już po wszystkim, byłam właścicielką sześciu szwów na śródstopiu i kilometrów bandażu. Miałam zabronione chodzenie do końca tygodnia, więc moje życie stało się dość nudne i męczące. Beznadziejnie było siędzieć cały czas w łóżku... 

Dopiero w dniu powrotu rodziców Lottie i wyjazdu dziewczyn mogłam wstać z łóżka. Opuszczając moje „więzienie”, nie wiedziałam, że to będzie dzień pełen wrażen.

Tego ranka obudziło mnie jasne słońce. Spojrzałam na telefon. Dziewiętnasty lipca. O fuck... Zapomniałam napisać życzeń urodzinowych chłopakowi mojej siostry. Trudno się mówi. Oni wszyscy doskonale wiedzą, jaka jest sytuacja. Moja mama, gdy tylko dowiedziała się o moim wypadku, chciała wsiąść w samolot i do mnie przylecieć. Musiałam chyba z pięć razy powtarzać, że nic mi nie będzie i żeby niepotrzebnie nie wydawała pieniędzy na bilet. W końcu dała sobie z tym pomysłem spokój, ale dzwoniła do mnie bez przerwy, żeby spytać „czy wszystko w porządku”. W pewnym momencie chciałam wyłączać telefon, ale wiedziałam, że to ją tylko wkurzy, dlatego grzecznie znosiłam jej wszystkie telefony i nadopiekuńczość One Direction. Dziś obudziłam się i stwierdziłam, iż nie czuję, by bolała mnie stopa. Tak! Dziś mogę wstać z łóżka! Jupi! Rozejrzałam się dookoła. Dziewczyny już wstały. Była 12:12...  W ciągu ostatniego tygodnia dużo więcej spałam. Ale należało mi się! Skoro przez pierwszą dobę z rany nadal lekko ciekła krew. Byłam bardzo słaba, zresztą nie dziwię się. Przecież wystarczy stracić  dwa litry krwi i do widzenia. No ale jakoś udało mi się przeżyć. Podniosłam się do pozycji siedzącej i zastanawiałam jak tu wstać, aby nie rozwalić sobie szwów i wtedy drzwi do pokoju otworzyły się i stanął w nich Nialler.
- Widzę, że już się obudziłaś, księżniczko. Zostałem wysłany, żeby cię obudzić. A chciałem  tak ładnie – powiedział, zamykając za sobą drzwi.
- Widzisz... Spóźniłeś się jakieś...tyrzy minuty. A jak chciałeś mnie obudzić? - spytałam, a on usiadł na łóżku tuż obok mnie.
- A tak - odparł i nachylił się by delikatnie musnąć wargami moje usta.
- Mmm... Takie budzenie mi się podoba. Proszę cię, budź mnie tak do końca życia - szepnęłam i tym razem to ja musnęłam jego usta.
- Jeśli tego właśnie chcesz, księżniczko.
- Będziesz moim prywatnym budzikiem. Wszyscy będą mi cię zazdrościć - uśmiechnęłam się.
- Chcesz, żebym był tylko budzikiem czy może czymś więcej? - spytał, mówiąc praktycznie prosto w moje usta, a przy każdym wypowiadanym słowie jego wargi delikatnie ocierały się o moje.
- Chcę, żebyś był wszystkim. Nic więcej mi nie trzeba do szczęścia. Tylko ciebie - powiedziałam. Zaświeciły mu się oczy.
- To się dobrze składa, bo mi też potrzeba jedynie ciebie - tym razem pocałował mnie tak… naprawdę. Zanurzył palce w moich włosach, przyciskając mnie mocnej do siebie. Gdy w końcu się od siebie oderwaliśmy, spytał:
- Jak tam twoja biedna stópka?
- Nawet dobrze. Nie boli, ale szczerze mówiąc, trochę się boję tego całego chodzenia.
- Spokojnie. To nic okropnego. Kiedyś w końcu będziesz musiała się ruszyć, więc lepiej teraz niż potem. Ubieraj się i załóż buty, bo od dziś nie będziesz chodzić na bosaka, a przynajmniej nie do momentu, w którym rana ci się w pełni nie zagoi. Mogę zobaczyć?
- No dobra...  - powiedziałam i wyciągnęłam nogę spod kołdry. Teraz wyglądało to bardzo dobrze. Już bez bandaży. Tylko z małym opatrunkiem… No dobra… nie tak małym, bo rana była całkiem spora. Pogłaskał moja stopę, przy okazji łaskocząc mnie, więc lekko się zaśmiałam.
- Proszę! Przestań! To łaskocze!
- Dobra, dobra... Już koniec lenistwa! Dziś wracają rodzice Louisa razem z bliźniaczkami i dziewczyny wyjeżdżają. Chyba chcesz się jeszcze z nimi pożegnać, nie?
- Przecież ja się nie lenię! Podaj mi coś do ubrania, bo boję się chodzić na boso.
- Tak, zdecydowanie jest z ciebie mały leń! – powiedział, wstając.
- Ale chyba kochasz jeszcze tego lenia, nie?- Gdybym nie kochał, to bym teraz siedział na dole z chłopakami i grał w fifę. Gdzie są twoje ubrania? - spytał.
- W trzech dolnych szufladach komody - poinformowałam go, a on otworzył pierwszą szufladę z brzegu
-To na serio twoje? – spytał, pokazując mi moje koronkowe majtki w oczojebnym odcieniu różu. Dać facetowi dostęp do swoich ubrań...
- Tak, a co?
- Wiesz, chciałbym cię kiedyś w nich zobaczyć... - widziałam ten jego łobuzerski uśmieszek na twarzy. Pokręciłam głową z politowaniem.
- Jeśli zasłużysz, to może zobaczysz. A teraz proszę cię, odłóż je i daj mi jakieś szorty, bluzkę, skarpetki, stanik i jeszcze te moje wiśniowe vansy, które stoją przy szafie. - Chłopak odłożył moją uroczą bieliznę od victoria's secreet i podał mi ubrania. Nawet do siebie pasowały.
- Pomóc ci się też przebrać? - spytał, poruszając zabawnie brwiami i zaczął podnosić brzeg mojej koszulki od pidżamy.
- Z tym poradzę sobie sama - pokazałam mu język, a potem zastosowałam dobrze znaną nam kobietom metodę zakładania stanika bez zdejmowania bluzki. Blondasek zrobił smutną minkę, na co się zaśmiałam i zdejmując koszulkę, powiedziałam:
- Co? Na widoczki się liczyło? To się troszkę przeliczyłeś.
- Trudno... Jak widoczki nie chcą przyjść do mnie, to ja przyjdę do widoczków! - powiedział, uśmiechając się szelmowsko i zaczął się przybliżać. W końcu praktycznie na mnie wskoczył i siedząc na mnie okrakiem, zaczął mnie namiętnie całować. Potem przeniósł się z ustami na moją szyje, obojczyki i ramiona. Chwycił zębami ramiączko mojego stanika i zaczął je ze mnie zdejmować.
- Niall, zostaw to... - pocałował mnie w usta, dając mi znać, że mam nie gadać. Potem znów obcałowywał moje ramię i dekolt. Nawet próbował się dostać ustami pod materiał mojego stanika i wyszło tak, że mój stanik był bardzo nie na swoim miejscu - Ale ty głupi jesteś...
- Może i głupi, ale skoro nie chciałaś mi zapewnić widoczków, to sam je sobie zapewniłem - powiedział z tymi chochlikami w oczach. Poczochrałam go po tej blond czuprynie:
- Wiesz co? Słodki jesteś
- Wiem... - uśmiechnął się, ukazując swój aparat na zębach, czyli uśmiechem, który kochałam najbardziej na świecie, a potem wrócił do obcałowywania mojej skóry.
- Nie sądzisz, że zaraz zaczną się zastanawiać, co my tu tyle robimy?
- Tak i sądzę, że pomyślą o tym, co naprawdę robimy, ale nie są na tyle odważni, żeby sprawdzić co tutaj się dzieje - puścił mi oczko.
- Oj... Ale taki Harry czy Louis są do tego jak najbardziej zdolni...
- No dobra - mruknął niepocieszony i poprawił ramiączko mojego stanika - Ale to jeszcze nie koniec - powiedział i znów wpił się w moje usta. Zatraciliśmy się w tym pocałunku, na chwilę świat przestał istnieć, ale niestety powrócił szybko razem ze słowami dochodzącymi ze strony drzwi:
- No no no... Co ja tutaj widzę....
Automatycznie oderwaliśmy się od siebie. Co ja kurka jasnowidzem jestem? Może powinnam poważnie pomyśleć nad zostaniem telewizyjną wróżką a to dlatego, bo...w drzwiach stali Louis i Hazz. A te słowa wypowiedział nie kto inny, tylko Harry Styles. Ich miny mówiły wiele. W oczach Tomlinsona nie było takiego szoku jak w oczach Hazzy, ale było w nich pełno bólu. Biedny Lou... Jednak nadal coś czuje. Wiem, jak to musiało wyglądać. Całowaliśmy się na łóżku. Do tego ja- w samym staniku i spodenkach od pidżamy... Złapałam bluzkę, którą naszykował dla mnie Niall i założyłam ją na siebie.
- Styles, zamknij drzwi z łaski swojej - odezwałam się przez zaciśnięte zęby.
- Dobra, dobra. Już zamykam, tylko wytłumaczcie mi z łaski swojej, co się tutaj dzieje?! – spytał, zamykając drzwi - Wysłaliśmy cię po to, żebyś ją obudził - zwrócił się do Nialla - A ty tutaj, widzę, prawie się z nią pieprzysz!!! Wy nawet nie jesteście razem!!!
- Harry, uspokój się. Oni są razem – tym razem Lou się odezwał. Nawet w jego głosię było słychać, że boli go patrzenie na nas.
- Co? Jak to?! Od kiedy?
- Miesiąc - odparłam.
- To dlaczego ja jeszcze o tym nie wiem? - spytał oburzony Styles.
- Po prostu chcieliśmy być razem tylko dla siebie, a nie dla mediów! Gdyby się wydało, to wszędzie by o tym pisali! A wiesz, co piszą w tych głupich gazetach! - wytłumaczył mu Niall.
- Ale nam mogliście powiedzieć!
- Nie. Na razie nie… Nie wiemy, czy któraś z dziewczyn nie ma za długiego języka.
- W takim wypadku ja im powiem!
- Nie, Harry! - wbiłam w niego to zabójcze spojrzenie – Nie zrobisz tego!
- Niby czemu?
- Jeśli to zrobisz, to Lottie dowie się o twoich metodach doświadczalnych!  Coś mi się zdaję, że nie byłaby z tego zadowolona...
- Dobra. Wygrałaś. Nikt się nie dowie.
- No! A teraz sio! Muszę się ubrać!
- Ok, tylko nie wracajcie do tego, co przed chwilą, bo my będziemy tuż obok - powiedział Styles i chłopcy opuścili pokój.
- Czy ty jesteś jasnowidzem, kobieto? Skąd wiedziałaś, że tu przyjadą - spytał zdziwiony blondyn.
- Wystarczyło pomieszkać z tymi wariatami dwa miesiące i mieć kobiecą intuicję. Tak na serio, to wiedziałam, że ktoś tu wejdzie. Znowu nam przeszkodzili...
- Tak, musimy stąd zwiać. Tylko ty, ja i reszty nikt inny.
- Czyli masz zamiar mnie porwać w najbliższym czasie?
- No... Nie mogę ci powiedzieć, bo jak będziesz wszystko wiedziała to porwaniem, to już nie będzie.
- Jednym słowem: nie znam dnia ani godziny.
- To nie do końca jedno słowo, ale tak.
- Będę zaszczycona, jeśli mnie porwiesz. Jak w dawnych czasach... Powinieneś mnie porwać i zamknąć w wysokiej wieży
- Tak, tylko z taką różnicą, że ty nie będziesz chciała mi uciec. Nie będziesz miała czasu pomyśleć o ucieczce...
- Dlaczego nie będę miała czasu pomyśleć o ucieczce?
- Ponieważ będziesz zbyt zajęta.
- A czym będę tak zajęta?
- Swoim porywaczem - szepnął mi do ucha uwodzicielskim głosem, aż mnie przeszedł przyjemny dreszcz.
- Skoro tak uważasz...
- Ja tak nie uważam, ja to wiem! - mówiąc to, muskał ustami moją szyję. Taki zrobił się z niego szalony zakochaniec. Po chwili byłam już ubrana, a potem Niall pomógł mi zejść na dół. W sumie stopa mnie nie bolała, ale bałam się na niej stawać. Kto by się nie bał na moim miejscu?
Gdy dotarliśmy na dół, okazało się, że przyjechała już taksówka po dziewczyny, więc nadszedł czas pożegnań.
 Były już spakowane i gotowe do wyjścia.
- Widzę, że coś długo zajęło ci to budzenie Wiki, Niall - odezwała się Olga.
- Ja po prostu mam mocny sen i trochę trzeba się postarać, żeby mnie obudzić - powiedziałam.
- Ta... A noga już nie boli? - spytała Marysia
- Błagam! Nie chcę być cały czas w centrum uwagi!!! - jęknęłam - Przecież wy właśnie wyjeżdżacie!!! Pożegnajmy się jak należy!
Po chwili wszyscy staliśmy na dworze i wymienialiśmy się uściskami i miłymi słowami.
- To były zdecydowanie dwa najlepsze tygodnie tych wakacji - stwierdziła Olga, gdy podeszły się ze mną pożegnać.
- Miło mi to słyszeć - uśmiechnęłam się - I co już nie uważasz, że to banda pedałów?
- Ja tak nigdy nie uważałam.
- Dobra, dobra... Bo ci uwierzę! W sumie mnie też się podobało.
- No... - wtrąciła Marysia - z takim wyjątkiem, że pół naszego pobytu przeleżałaś w łóżku, a Oliwia przespała się z Zaynem.
- Wiesz, to mogłaś już sobie darować! - oburzyła się Oliwia -Ja tu staram się, o tym zapomnieć!
- Oj, kochanie... My nigdy ci nie damy o tym zapomnieć! - Uśmiechnęła się Olga.
- Błagam!!! To się nigdy nie powinno zdarzyć!
- Mnie się zdaje, że ty tak naprawdę się z tego cieszysz, bo kto jeszcze w grudniu mówił, że Zayn w mokrej koszulce wygląda seksownie? Bo zdaje mi się, że ty! - powiedziałam.
- Oj tam... To było... Z resztą nieważne! W każdym razie było fajnie...
- No tylko szkoda, że nie udało ci się poderwać Louisa. A tak to planowałaś! - westchnęła Marysia.
- Oj! Jeszcze nie jest za późno! Przecież mam jego numer telefonu!
- A ty naprawdę myślisz, że jeszcze się spotkacie?! Dobry żart. To są ludzie sławni, wyjeżdżają w trasy koncertowe, mieszkają w Londynie! A my?! W Warszawie, do której nawet nie mają zamiaru przyjechać! To ostatni raz, kiedy go widzisz, Liwciu!!! - Tak... Olga przekazała jej to...wprost.
- Dobra. Zrobię coś, po czym mnie nie zapomni. Tylko najpierw się ze wszystkimi pożegnamy, bo po fakcie pewnie będę musiała stąd zwiewać! - oznajmiła Oliwia, a potem wyściskały mnie i poszły żegnać się dalej. Usiadłam na huśtawce na ganku przed domem, by nie forsować niepotrzebnie nogi. Po chwili dosiadł się do mnie Niall.
- Jak tam, Wikuś? Widzę, że nad czymś myślisz... - odezwał się.
- Wiesz, zastanawiam się, co genialnego wymyśliła Oliwia, żeby Lou ją zapamiętał.
- To ja wolę nie wiedzieć, co też takiego ona wymyśliła...
- No... Ja się tylko obawiam, że to może przynieść wręcz odwrotny skutek niż planowała.
- Nie martw się, to jej... - powiedział Niall, ale nie skończył. Jego zdziwiony wzrok utkwił gdzieś za moimi plecami - Wiki odwróć się. Musisz to zobaczyć!
- Ale co takiego... - odwróciłam się i zamarłam.

20. Step by step…

…zazdrości. Zazdrości o pięknych czekoladowych oczach, zabójczym uśmiechu i granatowych raybannach na nosie. To, że ta zazdrość jest gejem nie ma znaczenia. Przecież Harry o tym nie wiedział, więc w tym oto cudownym dniu zaczynamy naszą akcję...

Siedzieliśmy właśnie na kanapie i oglądaliśmy „Toy Story”. Tak, to Liam i Zuzia nas przekupili tym, że będą robić posiłki do powrotu państwa Tomlinson, czyli jeszcze przez tydzień, jeśli my obejrzymy wszystkie części  „Toy Story”. Tak naprawdę, to ta dwójka bardzo przeżywała  ten film, a Lou i Oliwia ich przedrzeźniali. A reszta tylko udawała, że ogląda. Na przykład Niall opychał się pizzą i delektował się jej smakiem. Jeśli da się na raz… Mój kochany głodomorek... A ja i Harry graliśmy w karty. Oczywiście w międzyczasie podbieraliśmy Niallowi kawałki pizzy. Fizzy i Zayn rozmawiali o czymś, szepcząc do siebie i wymieniając podejrzane uśmieszki. Między tymi dwoma zdecydowanie coś było i byłoby tego więcej, gdyby nie to, że Zayn przespał się z Oliwią, która zdawała się o tej sprawie już dawno zapomnieć, planując jak tu poderwać Louisa. Tak to przynajmniej wyglądało. Lottie, Olga i Marysia dyskutowały o czymś szeptem, gdy nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. W samą porę. Już myślałam, że się spóźni.
- Pójdę otworzyć - zaoferowałam się - a ty Hazza nie próbuj oszukiwać! Pamiętam, jakie mam karty!
- Przecież nie będę oszukiwać! - powiedział, a w jego oczach zobaczyłam ten błysk, który mówił, że jednak będzie.
- Nie wierzę ci! Nialler, weź przez chwilę oderwij się od pizzy i przypilnuj go!
- Ok - tylko tyle był w stanie powiedzieć, mając buzię wypchaną jedzeniem. Westchnęłam i ruszyłam do przedpokoju. Otworzyłam drzwi. Stał w nich Nick ubrany w ciemne dżinsy i rudą marynarkę, a do tego miał muszkę i artystyczny nieład na głowie. Wyglądał tak, że niejeden chłopak by mu pozazdrościł. W takich chwilach żałuję, że jest gejem. Zmarnował się chłopak... Trzymał czerwoną różę. Tak, jak zaplanowaliśmy…
- Cześć, ślicznotko - powiedział i pocałował mnie w policzek. To był jedyny chłopak, którym nie musiałam się przejmować, gdy mówił do mnie per „ślicznotko” czy „kochanie” i zastanawiać się czy aby się nie zakochał.
- Hej, przystojniaku. Dobrze, że jesteś. Wszystko zgodnie z planem?
- Oczywiście- uśmiechnął się.
- To zaczynamy - powiedziałam i zaprowadziłam go do salonu - Lottie, to chyba do ciebie!
Wszystkie oczy skierowały się w naszą stronę. Lottie zerwała się z miejsca. Podbiegła do bruneta i przytulając go, obdarzyła go siarczystym całusem w policzek.
- Nick! Tak się cieszę, że przyszedłeś! To co? Idziemy? - spytała.
- Pewnie. To dla ciebie – powiedział, podając jej różę.
- Dzięki. Jest śliczna. Wikuś, wsadzisz ją do wazonu?
- Pewnie - odparłam i odebrałam od niej kwiat, a nasza "parka" pożegnała się i wyszła. Cała męska część naszych przyjaciół była w szoku, ale mina Harry'ego była bezcenna. On po prostu gotował się ze złości.
- No co się tak na mnie patrzycie? Film się jeszcze nie skończył! - powiedziałam i towarzystwo wróciło do poprzednich czynności. Ruszyłam do kuchni po wazon z wodą. Usłyszałam, jak Hazza mówi coś o czymś do picia i chwilę później pojawia się w kuchni. Ja-przyszła świetna aktorka- udawałam, że jego obecność mnie nie rusza i nalewałam wodę do wazonu. Czekałam na jego ruch. Długo mu to nie zajęło., odezwał się:
- Wiki...
- Tak? - udawałam, że nie wiem, o co mu chodzi.
- No... Yyyy…  Kim był ten chłopak?
- Tamten? To Nick. Chodzi z nami do klasy.
- Wiesz, że nie o to mi chodzi...
- Tak? A o co? - lubię udawać głupią.
- No… O to… Czy to jej chłopak?
- Jeszcze nie.
- Jak to jeszcze?
- Normalnie. Jak randka się uda, to może kiedyś…
- Ale ona przecież... Mówiła mi, że zakochała się we mnie!
- A ty jej powiedziałeś, że wolisz starsze. A to znaczy, że dałeś jej definitywnie znać, że nic z tego nie będzie!
- Ale...
- Co ale? Myślałeś, że skoro jesteś sławny Harry Styles, to możesz jej łamać serce? I że potem ona będzie płakać i błagać cię o szansę? Ona taka nie jest! Nawet nie wiesz, jaki cenny skarb straciłeś, Styles!
- Właśnie, nie wiem... Ja nie wiem, co do niej czuje!  Przecież to tak samo jakoś wyszło… A ja zawsze wolałem starsze i… Już sam nie wiem... Mógłbym mieć każdą!
- A czy każdą całuje ci się tak dobrze, jak Lottie?
- W sumie… To nie wiem...
- Jak można czegoś takiego nie wiedzieć?
- Chyba muszę to sprawdzić...
- No to sprawdź! Tylko szybko! I uwierz mi, Lottie nie będzie z tobą ani dla sławy, ani dla pieniędzy Ona już to ma!
- Wiem, wiem. Jestem głupi! Pozostaje mi tylko sprawdzić jak z tym całowaniem... – powiedział, po czym spojrzał na drzwi, jakby chciał się upewnić, że w przeciągu najbliższej minuty nikt nie wejdzie do kuchni i zbliżył się do mnie na niebezpieczną odległość.
- Hazz, co ty robisz?
- Spokojnie. To tylko pół minuty i tyle.

- Co?! Jakie pół minu... - nie zdążyłam dokończyć, bo zamknął mi usta pocałunkiem. Aha... Spoko. Właśnie całuję się w kuchni z Harrym Stylesem. Nie powiem, całować to on umie... Przez chwile byłam w szoku i nie zareagowałam, ale szybko otrzeźwiałam i odepchnęłam go od siebie.
- Co to miało być do jasnej cholery, Styles?!?!?!
- Eksperyment naukowy! Sama mi kazałaśsprawdzić!
- Tak! Ale nie na mnie, idioto!!! - Aaa… Sorry... – Boże, jaki ten Styles jest głupi!
- Dobra, tym razem ci się upiekło! Ale to się nie wydarzyło, zrozumiano?
- Ok...
- To jak wrażenia po eksperymencie ze mną w roli królika doświadczalnego?!
- No… Nie obraź się, ale to Lottie wygrywa. Przy niej serce bije mi szybciej, i są te motyle w brzuchu  i w ogóle...
- No! Udało się nam!
- Co się udało?!
- Terapia, abyś zrozumiał! A teraz Styles bądź kreatywny i wymyśl coś, bo jak Lottie wróci masz iść do akcji, i przeprosić ją ładnie i w ogóle zrobić na niej dobre wrażenie! - powiedziałam i wyszłam z kuchni zadowolona z wyniku sprawy. Co prawda, z małą niespodzianką pośrodku, ale mogło być gorzej.

Żadna z nas nie była w stanie przewidzieć, że Harry zastosuje taką technikę doświadczalną... Trochę głupio się z tym czuję... Dałam się pocałować 3/5 One Direction! Kto następny?! Zayn? Liam? To chyba jakiś żart! Nie moje życie, a brazylijska telenowela! Dobra. Ogarnij się, Wiki. Jedno mogę stwierdzić. Porównując tę trójkę, to bezkonkurencyjny w całowaniu pozostaje Niall. Ten mój słodki Irlandczyk... Koniec tej rozkminy, bo zrobię z pamiętnika książkę filozoficzną..
Wróciłam do salonu i usiadłam na kanapie obok Niallera, który siedział z założonymi rękami. Musiałam się, niestety, wciskać na kanapę, bo po lewej stronie blondyna siedzieli Zayn i Fizzy, ale jakoś mi się udało. No trochę był ścisk, ale to zawsze pretekst do siedzenia tuż przy moim blondasku. Wymieniliśmy ze sobą uśmiechy i wróciliśmy do oglądania Toy Story, które przy 3 części jest nawet ciekawe... W międzyczasie wysłałam smsa do Lottie:

Nasz plan zadziałał ;) stosujcie się do wersji B. Będzie efektowniej.xx

Zrozumiano. Kocham cię! Jesteś wielka.xx

Teraz tylko czekać na małe show! W czasie oczekiwania oglądaliśmy ten „porywający" film... I powiem, było dość... Ciekawie. Nie do końca o sam film mi tu chodzi. W pewnym momencie poczułam, że ktoś się bawi moją koszulką, tak na wysokości talii. Ten ktoś siedział tak blisko mnie. Oboje mieliśmy ręce tak skrzyżowane na piersiach, że właściwie nie było widać, co robią nasze ukryte pod ramionami dłonie. Bawił się moją koszulką jakby od niechcenia, niedbale poruszając nią palcem wskazującym. A mnie przeszedł dreszcz. Tak jak u mnie to bywa. Mały gest, a drażnimoją skórę i budzi we mnie ogień. Nawet nie dotykał bezpośrednio mojej skory skóry! Dobra… Do czasu... W pewnym momencie zabawa moją koszulką chyba mu się znudziła, bo jego smukłe palce znalazły kawałek mojej skory, który nie został przykryty, bo znajdował się tuż ponad dżinsami, ale ciut poniżej bluzki-gdzieś nad biodrem. Zaczął wodzić po nim palcami. Rysował jakieś wzory i tym podobne. Mogę przysiąc, że nie byłabym w stanie opowiedzieć, co się działo wtedy na ekranie telewizora. Jego dotyk... Doprowadzał mnie do...rozkoszy. Tak to chyba ujmę. Przechodziło przeze mnie milion dreszczy i spociły mi się ręce. Tak, wiem, to dziwne, ale tak już mam. Dostałam gęsiej skórki. Z jednej strony miałam ochotę błagać, żeby przestał, bo czułam, że się zaraz na niego rzucę, ale z drugiej strony pragnęłam, aby nigdy nie przestawał. Przymknęłam powieki i oparłam głowę o zagłówek kanapy, rozpływając się, gdy kreślił niespiesznie wzory na mojej skórze. Mimowolnie się uśmiechałam. Ktoś mógłby pomyśleć, że usnęłam i śni mi się coś pięknego. Niall chyba tak pomyślał. Nie chcąc mnie budzić, zabrał smukłe palce z mojej skóry. Zareagowałam błyskawicznie. Chwyciłam jego dłoń i przyłożyłam do swojej skóry. Otworzyłam delikatnie oczy i patrząc w jego, szepnęłam tak, aby nikt nie usłyszał:
- Nie przestawaj, proszę… - chłopak tylko się uśmiechnął i wrócił do wykonywanej czynności, a ja znów zamknęłam oczy. Znów wodził po mojej nagiej skórze. Moje słowa potraktował chyba jako zachętę i wsunął dłoń pod moją koszulkę. Teraz jego palce zostawiały niewidzialne ślady także na moim brzuchu, talii, plecach, a nawet żebrach. Tego, co wtedy odczuwałam, nie da się porównać z niczym innym. Mogę stwierdzić, że było to lepsze nawet od seksu z Tomlinsonem. Mówię poważnie. To było ciekawe przeżycie: ciemność, ścieżka dźwiękowa z Toy Story (bo ten cuuuuuuudny film się przecież jeszcze nie skończył) i jego dotyk, który mówiąc wprost i bez ogródek, cholernie mnie podniecał. W pewnym momencie palcem wskazującym przejechał po cienkim materiale mojego koronkowego stanika. Trwało to może dwie sekundy, ale zdążyło to podrażnić delikatną skórę na mojej piersi. Moje ciało przeszył kolejny dreszcz. Aż stwardniały moje sutki (Jezu, właśnie robię z pamiętnika powieść erotyczną... Przepraszam cię, pamiętniczku, ale muszę to zapisać, bo nie chcę zapomnieć). Uśmiechnęłam się. On chyba to zauważył, bo jego palec znów dotknął materiału mojego stanika i zaczął zataczać nim kręgi na mojej piersi. Myślałam, że zaraz umrę z rozkoszy! Gdy tu nagle usłyszeliśmy otwierające się drzwi wejściowe i wrzask Lottie:
- To była najgorsza randka mojego życia!!! - a potem trzask energicznie zamykanych drzwi i tupot stóp wbiegających po schodach na górę. Zgodnie z planem B. Wszyscy oderwali się od filmu, który ktoś zapauzował. Nialler zabrał rękę, czym byłam niepocieszona, ale dobrze że tak zrobił, bo w tej samej chwili ktoś zapalił światło.
- Boże, co to było? - spytał Lou.
- J-jak to co? Twoja siostra po nieudanej randce! - powiedziałam to tak, jakby to było rzeczą najzwyklejszą w świecie, ale mój głos na początku zadrżał. To wina Nialla... Tomlinson popatrzył na mnie dziwnym wzrokiem, ale ja tylko wywróciłam oczami i powiedziałam:
- Nic się nie stało! Zdarza się! A ty, Styles, idź z nią POROZMAWIAĆ! - powiedziałam dobitnie, podkreślając ostatnie słowo, a on załapał i poszedł na górę - Dobra. Wracajmy do filmu. Chcę się dowiedzieć czy to się jakoś wyjaśni. To porwanie zabawki...
- Ale, Wiki... To się właśnie wyjaśniło... Teraz jest już zupełnie inny wątek- powiedział Zayn. Aha… Fajnie wiedzieć. Teraz będą się dziwnie na mnie patrzeć.
- No co? Musiałam przeoczyć ten moment - Dali mi spokój i oglądaliśmy dalej film. To znaczy, oni oglądali, a my...

Jego dłonie znów wylądowały na mojej skórze, pieszcząc ją. Boże, jak on to robi? Ja nie wiem. Wtedy mojej dłoni też się zaczęło nudzić, bo tylko w ten sposób mogę wyjaśnić, jak chwilę później wylądowała na jego brzuchu. Poczułam jak pod wpływem dotyku moich palców, przechodzi go dreszcz. Zaczęłam kreślić okręgi na jego skórze. Przejechałam palcami po jego podbrzuszu i chłopak gwałtownie się poruszył. Uchyliłam powieki, żeby zobaczyć, co się dzieje. I co ujrzałam? Niall Horan w desperackim geście zasłonił sobie krocze poduszką.  ok... To znaczy, że się podniecił. I to bardzo... Nagle zapragnęłam, byśmy zostali sami. Nie! Wiki, pohamuj się! Po pierwsze, w tym domu jest za dużo osób. Po drugie, nie możemy tak po prostu wyjść we dwójkę, bo coś zauważą. Po trzecie i najważniejsze, to nie może stać się tak szybko! Automatycznie cofnęłam rękę i powiedziałam:
- Idę do łazienki...
- Tak. Oznajmiaj to całemu światu - skomentował Lou. Niall zabrał swoją dłoń i poderwałam się z kanapy. Poszłam do łazienki trochę za szybko. Oparłam się o umywalkę i patrzyłam w swoje odbicie w lustrze.
- Spokojnie, Wiki. Nic się nie dzieje. Oddychaj głęboko - mówiłam sama do siebie, aby choć trochę się uspokoić. Nikt tak na mnie jeszcze nie działał. To nienormalne. Przymknęłam powieki. Wdech. Wydech. Wtem usłyszałam, jak drzwi się otwierają. Po chwili ktoś zamyka je na zamek.
- Wszystko w porządku, kochanie? - to Niall. Co ja mam mu powiedzieć? - Tak - odpowiedziałam i odwróciłam się - Ja po prostu nie mogłam już dłużej... Za dużo napięcia i zdecydowanie za dużo osób w naszym otoczeniu. A ty? Co tu robisz?
- Powiedziałem, że idę po coś do jedzenia. Też nie mogłem wytrzymać - powiedział.
- Zauważyłam. Poduszka - on zarumienił się na moje słowa - Oj, już się tak nie wstydź. To ludzka rzecz.
- Ludzka? Mnie się zdaje, że to, że tak bardzo cię pragnę, jest nie do końca normalne - mówił, a z każdym słowem zbliżaliśmy się do siebie.
- To… Jest jak najbardziej normalne - odparłam i nastąpił wybuch napięcia budowanego przez nas w ciągu ostatniej godziny. Nasze usta połączyły się  w takim pocałunku jak jeszcze nigdy. Tym razem do szalonego tańca dołączyły jeszcze nasze języki. W pewnym momencie chłopak przyparł mnie do ściany całym swoim ciałem tak, że nie było między nami nawet milimetra przerwy. Jego dłonie powędrowały na moją talię, by chwycić cienki materiał bluzki i ściągnąć ją ze mnie. Przeniósł się z pocałunkami na moją szyję i dekolt. Tak Niall Horan nie całował mnie jeszcze nigdy. W jego oczach widziałam iskierki pożądania. Drżącymi rękami pozbyłam się jego koszulki z napisem „free hugs’’. Potem znów wpiłam się w jego usta. Całowaliśmy się tak, jakby od tego zależało nasze życie. Położył swoje dłonie na mojej talii i przycisnął mnie do siebie bardziej, jeśli jeszcze się dało. Przygryzłam jego dolną wargę i delikatnie pociągnęłam ją w swoją stronę. Poczułam, jak jego dłonie zsuwają się po mojej talii i zaciskają się na moich pośladkach. Jęknęłam z rozkoszy. Nie mogłam tak dłużej czekać. Moje dłonie powędrowały do jego spodni i rozpięłam jego rozporek, pozwalając by jego dżinsy zsunęły się swobodnie na dół. Teraz jego kolej... Odnajduje rozporek moich szortów, które po chwili opadają na dół tak, jak jego dżinsy. Następnie jego dłonie wędrują w górę mojego ciała, by po chwili rozpiąć zapięcie mojego stanika, który ląduje na podłodze. Chciałam już poczuć to, na co tak naprawdę czekałam.
- Niall. Błagam... Do rzeczy, bo zaraz nie wytrzymam - Udało mi się to z siebie wydobyć, co było trudne, gdy byłam zajęta łapaniem oddechu. On nie odpowiedział, tylko położył dłoń na moim policzku i znów wpił się w moje usta. Po chwili, nie odrywając swoich ust od moich, chwycił brzeg mojej bielizny i delikatnie pociągnął ją w dół. Byliśmy już tak blisko... Gdy tu nagle...

Gdy tu nagle rozległo się pukanie do drzwi.
- Wiki, długo jeszcze? - to Lou.
- Jeszcze trochę... Właśnie miałam się kąpać!
- Spoko A nie widziałaś gdzieś Nialla?
- Niby gdzie miałam go widzieć, jak cały czas tu jestem?! Pewnie jest w kuchni! A jeśli go tam nie ma, to pewnie poszedł do Nandos.
- Dobra... – odparł. Po chwili dodał szeptem - tylko szybko tam Kevinki... - a potem odszedł.
- No pięknie... - westchnęłam. W sumie to ucieszyłam się, że Lou nam przerwał. Całe napięcie prysło jak bańka mydlana. A poza tym, to nie była odpowiednia pora i miejsce na to....
- Eh… To Lou... On tak ma. I wiesz, sądzę, że w tym domu za każdym razem ktoś chce nam przeszkodzić - powiedział blondyn.
- Tak... Lepiej odłóżmy to na pózniej. Do takiej chwili, kiedy będziemy tylko ty i ja...
- I nie będziemy w łazience, tylko w sypialni. Szczerze? Już nie mogę się tego doczekać.
- Ja też... - nasze usta złączyły się w krótkim pocałunku - To co? Ubieramy się - westchnęłam.
- Nie martw się. Jeszcze zdejmę z ciebie ubranie na dłużej niż kilka minut.
- Mam nadzieję. Będę wyczekiwać tego dnia, jak żadnego innego.
- I nie będziesz musiała długo czekać, bo długo nie wytrzymam.
- Trzymam Cię za słowo, bo ja też długo nie pociągnę. Za daleko to zaszło, bym teraz mogła myśleć o tym z dystansem. Prawda jest taka,  że cholernie cię pragnę!
- A gdybym ci powiedział, że ja pragnę ciebie dwa razy bardziej?- Zastanawiałabym się, jak ty jeszcze wytrzymujesz - na moich ustach znów zagościły jego irlandzkie wargi - A teraz, to na serio powinniśmy się ubrać.

Udało nam się ubrać i wymknąć z łazienki niezauważonymi. Wróciliśmy do salonu. Towarzystwo już się rozpierzchło do swoich spraw. Zostali tylko Lou, Zayn, Fizzy i Oliwia, którzy grali w twistera. Niall usiadł na kanapie i  włączył komputer z zamiarem poodpisywania na tweety, więc ja postanowiłam wziąć z pokoju książkę i pójść poczytać do altany. Wbiegłam w podskokach na górę i nacisnęłam klamkę do pokoju. Moim oczom ukazali się Lottie i Hazza siedzący na łóżku i...trzymający się za ręce. Od razu je cofnęli na mój widok.

- Sorki, zabieram tylko książkę i już nie przeszkadzam - powiedziałam i szybko wzięłam książkę. Będąc już w drzwiach, rzuciłam - tak słodko wyglądaliście, trzymając się za ręce...
Gdy drzwi się za mną zamknęły, odtańczyłam taniec zwycięstwa i poszłam na dół. Otworzyłam drzwi ogrodowe i ruszyłam w stronę altany. Gdy byłam już w miarę blisko, usłyszałam, że ktoś rozmawia. Moja ciekawska strona wzięła górę i podeszłam bliżej, chowając się za krzaczkiem. To Zuzia i Liam o czymś rozmawiali! Ledwo ich było słychać... A tu przeżyłam szok! Liam nachylił się i złożył pocałunek na ustach dziewczyny. Ona nie protestowała, wręcz przeciwnie. Oddała go. Awww… Jakie to słodkie! Postanowiłam się wycofać. Krok po kroku…