18.They don't know how long it takes...

niespodzianka
wiku .xxx
-------------------------------
18.They don't know how long it takes...

I co ten mój farbowany kochaś wymyślił?

Gdy jak zwykle skończyliśmy grać, spytałam:
- No to jaki jest ten twój genially plan? – spytałam, przyglądając mu się podejrzliwie.
- A zobaczysz... Bierz gitarę i chodź!
- Gdzie?!
- Spokojnie. Nigdzie cię nie zabiorę. Po prostu przenosimy się tam - powiedział i wskazał na pomieszczenie znajdujące się za dźwiękoszczelną szybą. Pomieszczenie do nagrań.
- Po co??? – zapytałam, patrząc na niego z jeszcze większym niepokojem.
- Znasz piosenkę „Lucky”?
 - Taaaak... A co? - uśmiechnął się łobuzersko i już wiedziałam, o co mu chodzi. Nie podobał mi się ten pomysł i to bardzo... Gdyby moje spojrzenie mogło zabić... Blondyn ciągnął mnie za rękę w stronę studia nagraniowego, a ja zapierałam się nogami.
- Weź się uspokój, Wiki! - popatrzył na mnie pobłażliwie.
- Jeśli masz zamiar zrobić to, co myślę, że masz zamiar zrobić, to ja tego nie zrobię!
- Oj weź! To tylko jedna piosenka!
- Jedna piosenka? Ty chcesz mnie bezczelnie nagrać!
- Nie ciebie, tylko nas...
- Jeszcze lepiej! Zbłaźnić się u boku samego Nialla Horana!
- Albo nagrać piosenkę ze swoim chłopakiem, który bardzo cię kocha.
- To chore... Chyba nie myślałeś, że się na to zgodzę...
- Zgodzisz się. I zobaczysz. To nic strasznego - powiedział i pociągnął mnie za rękę. Posadził mnie na wysokim stołku przed mikrofonem.
- Po prostu graj na gitarze i śpiewaj... - powiedział.
- To mi się nadal nie podoba.
- Po prostu wyluzuj.
- Łatwo powiedzieć... Studio nagraniowe to twój drugi dom!
- Może być też twój. Jak nie wyjdzie, to już nigdy cię do tego nie zmuszę. Zgoda?
- Niech ci będzie... - uległam. Chłopak uśmiechnął się, nacisnął jakiś przycisk i prawie bezgłośnie odliczył do trzech. Zaczęliśmy grać. Blondyn patrząc mi w oczy, zaspiewał:

Do you hear me, I'm talking to you
Across the water across the deep blue ocean
Under the open sky,
oh my, baby, I'm trying

Wtedy opuściło mnie paraliżujące przerażenie i wczułam się w jedną z moich ukochanych piosenek:

Boy I hear you in my dreams
I feel your whisper across the sea
I keep you with me in my heart
You make it easier when life gets hard

I’m lucky I'm in love with my best friend
Lucky to have been where I have been
Lucky to be coming home again
Ooohh ooooh oooh oooh ooh ooh ooh ooh

They don't know how long it takes
Waiting for a love like this
Every time we say goodbye
I wish we had one more kiss
I'll wait for you I promise you, I will

I'm lucky I'm in love with my best friend
Lucky to have been where I have been
Lucky to be coming home again
Lucky we're in love every way
Lucky to have stayed where we have stayed
Lucky to be coming home someday

Chłopak uśmiechnął się przeuroczo, a mi aż zrobiło się ciepło na sercu.

And so I'm sailing through the sea
To an island where we'll meet
You'll hear the music fill the air
I'll put a flower in your hair

Swoją cześć zaśpiewałam tak, jakbym robiła to codziennie z taką lekkością i tak przyjemnie jak nigdy.

Though the breezes through the trees
Move so pretty you're all I see
As the world keeps spinning round
You hold me right here right now

I'm lucky I'm in love with my best friend
Lucky to have been where I have been
Lucky to be coming home again
I'm lucky we're in love every way
Lucky to have stayed where we have stayed
Lucky to be coming home someday

Ooohh ooooh oooh oooh ooh ooh ooh ooh
Ooooh ooooh oooh oooh ooh ooh ooh ooh

I wtedy Niall nachylił się i nasze usta złączyły się w słodkim, łapczywym pocałunku. Zwinnym ruchem chłopak wyjął mi z rąk gitarę i odłożył ją na bok, nie odrywając swoich ust od moich. Kątem oka zobaczyłam, że naciska przycisk wyłączający nagrywanie, a potem jego dłonie przenoszą się na moją talię. Po chwili zatopiłam palce w jego włosach, a jego dłonie błądziły już po moich plecach. Czułam jak rozpływam się od środka i jak umieram z rozkoszy... A przecież my tylko się całowaliśmy! No dobra… Potem całował mnie w szyję i obojczyki. Czy mi się zdaje, czy Horan staje się odważniejszy? Musnął zębami płatek mojego ucha. W okolicach kręgosłupa poczułam, jak przechodzi przeze mnie przyjemna fala prądu. Zdążyłam zobaczyć ten figlarny błysk w jego oczach i wrócił do całowania moich ust. W pewnym momencie blondyn zaczął podgryzać moją dolną wargę. Uczucie, które wtedy czułam jest nie do opisania. W moim organizmie szalał pożar, którego nie było jeszcze nigdy wcześniej. Byłam bliska zawału serca, a powtórzę, my się tylko całowaliśmy! 

Wolę nie myśleć, co będzie gdy... Nie. Tego nie będzie... A w tamtej chwili byliśmy tylko my, nasze spragnione usta i dłonie. Właśnie. Dłonie... Poczułam jak jego wsuwają się pod materiał mojej bluzki na plecach, a moje zaciskają się na jego karku. Wolę nie wiedzieć, jak to by się skończyło gdyby nie dźwięk smsa mojego iPhone’a, od którego jak zwykle prawie dostałam zawału. Odskoczyliśmy od siebie jak oparzeni. Chłopak usiadł na swoim miejscu.
- Głupi telefon - bąknęłam, wyciągając go z kieszeni. To Oliwia napisała! Czy ja mam ją zamordować?! Bo chyba się o to prosi...

Będziemy u was za 15 minut ;) No chyba, że się zgubimy. Xx

Szybko jej odpisałam i schowałam telefon z powrotem do kieszeni. Uniosłam głowę i spojrzałam na blondyna, który z zakłopotaniem przyglądał się swoim dłoniom. Chyba nikt nie lubi jak ktoś przerywa w nieodpowiednim momencie.
- Dziewczyny będą za piętnaście minut - oznajmiłam. Westchnął.
- No to chyba musimy pójść ogarnąć resztę... - podniósł się -A to dokończymy później - powiedział i delikatnie musnął moje usta. Przeszedł mnie dreszcz. Boże, co on chce tu jeszcze kończyć?
Szczerze mówiąc, jestem wdzięczna Oliwi. Nie chciałam kolejnej powtórki z rozrywki. Z Louisem mnie poniosło, ale to się już nie odstanie. Jedyne co mogę zrobić, to próbować zapomnieć... Jestem zdecydowanie za głupia i za młoda by robić takie rzeczy... Tylko dlaczego już to robiłam? To, że mnie poniosło to marne usprawiedliwienie... A teraz już wiem, że nie mogę pozwolić, by poniosło mnie przy Niallu. Zwłaszcza w nieodpowiedniej chwili i miejscu albo w ogóle... bo... bo po prostu się boję... Panicznie się boję... Poza tym nie chcę uchodzić za łatwą... A patrząc na moje zachowanie, mogłam na taką wyjść. To powinno wyniknąć z prawdziwej miłości i to na pewno jeszcze nie teraz!
Boże, o czym ja myślę?! Teraz czeka mnie dobra impreza! Poszliśmy na górę i zaczęło się ekspresowe ogarnianie. Chłopcy byli bardzo podekscytowani. No bo wiesz... Trzy nowe dziewczyny w domu...
Gdy Zayn poprawiał sobie włosy, a Hazza szczerzył się do lustra, zadzwonił dzwonek do drzwi. Od razu przepchałam się między tymi dwoma ślicznotkami, co tarasowały mi przejście i otworzyłam drzwi. Moim oczom ukazały się trzy dobrze mi znane dziewczyny. Dwie blondynki i brunetka. Od razu się przytuliłyśmy.
- Boże, dziewczyny jak ja się za wami stęskniłam! - zawołałam uradowana.
- Za mną to na pewno się stęskniłaś... - odezwała się Oliwia - Nie widziałyśmy się tak… Pomyślmy... Od wczoraj?!
- Oj tam! Za resztą się stęskniłam!
- My za tobą też! - odparła Olga.
- Ty na serio mieszkasz z tymi, którymi męczyłaś nas całą trzecią klasę? - spytała Marysia, która miała na twarzy wyraz podekscytowania. Może za nimi nie przepadała, ale to była niemała sensacja!
- Jeżeli chodzi ci o nas, to tak! - odezwał się Hazz, który razem z Zaynem jeszcze przed chwilą, tkwili przed lustrem, a teraz stali tuż za mną - a tak w ogóle, to jestem Harry - powiedział i przywitał się z dziewczynami, które przez ten jego uwodzicielski uśmiech nie wydobyły z siebie nic więcej oprócz imion. Kto by pomyślał, że urok Harry'ego Stylesa działa nie tylko na Directioners...

- A ja jestem Zayn - przedstawił się mulat. Posłał im to swoje seksowne spojrzenie. Miny dziewczyn wyrażały wiele, ale jestem prawie pewna, że któraś z nich pomyślała coś w tym stylu: "Boże, jaki ten Zayn jest seksowny..." to typowa reakcja na niego.
- To może nie będziemy tak, stali. Tylko wejdziemy do środka. - zaproponowałam. Dziewczyny weszły do środka, a ja zamknęłam drzwi.
- Ej, ludzie! - zawołałam - Dziewczyny przyjechały!!!
Już po chwili w przedpokoju pojawiła się reszta naszej ekipy. Oliwię dziewczyny wyściskały, a Lou poczochrał ją po głowie i wyskoczył z tekstem:
- Miło cię znów widzieć, mała - na co blondynka spiekła raka, a ja spojrzałam na niego pobłażliwym wzrokiem. Podrywów mu się zachciało! Reszta szybko się ze sobą zapoznała i poszłam z dziewczynami do ich tymczasowego pokoju.
- I jak wam się podoba? - spytałam już po Polsku, opadając na łóżko, podczas gdy dziewczyny rozpakowywały się.
- Powiem szczerze, że na żywo trochę zyskują - stwierdziła Marysia.
- No... A Oliwia całą drogę paplała nam o tym jaki to Louis jest seksowny... - westchnęła Olga - pewnie będzie go chciała poderwać.
- A proszę bardzo! Podrywaj go, Liwciu - uśmiechnęłam się. I o to chodziło... Wiem. Jestem okropna... Ale co tam! Może w końcu Lou da sobie ze mną spokój. To dla naszego wspólnego dobra.
- Oj tam... Ja go podrywać nie będę... To facet powinien się starać, a nie dziewczyna!
- No to uważaj, bo jeszcze któryś inny cię poderwie.
- Ja się tak łatwo nie dam poderwać! - powiedziała Oliwia.
- Jeszcze zobaczymy...