12. I can't believe it's happening for real...

Wybiła dziewiętnasta. Louis odstawił nas pod szkołę, gdzie było już mnóstwo osób. Chłopak życzył nam milej zabawy i odjechał. Ja, Zuzia i Fizzy zmierzaliśmy w stronę sali gimnastycznej, która została udekorowana specjalnie na tę okazje. Wyglądała jak sala balowa w jakimś zamku. Pomyślałam o tym, że pewnie teraz w Polsce moi przyjaciele bawią się na balu gimnazjalnym. Było mi przykro, że nie będę tańczyć poloneza, ale nie chciałabym być teraz tam. To tu jest moje miejsce. Z głośników dobiegała muzyka, a sala była pełna tańczących nastolatków. Nim się obejrzałam ktoś porwał do tańca Zuzie i Fizzy i zostałam sama na środku sali. Miałam niezły kociokwik, bo nie byłam w stanie nikogo rozpoznać przez te głupie maski, więc odszukanie dziewczyn graniczyło prawie z cudem. Pozostało mi czekać aż Hazza dowiezie Lottie, to może Będę miała towarzystwo.
Mijały minuty a ja byłam sama, no może przetańczyłam kilka piosenek, ale większość czasu spędzałam sącząc poncz. Uroczo nie?

Wybiła dwudziesta pierwsza. Na sali zrobiło się tłoczno... Byli tu chyba wszyscy ludzie ze szkoły. Didżej właśnie się rozkręcał, ale nie ma to jak disco polo na szkolnej dyskotece... Anglicy tego nie zrozumieją… Piłam już chyba trzecia szklankę pączu, gdy podszedł do mnie jakiś chłopak.
- Wiedziałem, że Cię tu znajdę! - poznałam go po głosie.
- Nick! Co ty tu robisz?
- Jak to co?? zapewniam ci towarzystwo babe! Choć nie będziesz więcej podpierać ścian! - powiedział i pociągnął mnie na parkiet. Trochę potańczyliśmy, a ja miałam dziwne wrażenie, że ktoś nam się przygląda, ale ile razy bym się nie obejrzała, to nikt nie patrzył w nasza stronę.
- I jak, zerwałaś z Louisem? - spytał w pewnym momencie.
- tak...
- i jak to przyjął?
- Musze Cię zmartwić Nick, ale nie będziesz miał okazji go pocieszyć, bo przyjął to dość dobrze. Powiedział, że rozumie i że odkręci sprawę z gazetą... Powiedział też, ze ten czas, który byliśmy razem to najlepsze czterdzieści osiem godzin jego życia.
- och... Jaki on słodki! Zawsze chciałem mieć takiego faceta! Tylko taki, co wszystko przyjmuje ze spokojem i na wszystko się zgadza, to może być do niczego w łóżku nie?
- A czemu ty od razu chciałbyś z nim iść do łóżka?!
- a czemu nie? Kochana, co w dzisiejszych czasach najbardziej liczy się przy wyborze partnera?
- wole nie wiedzieć... A Lou raczej woli to robić z dziewczynami... 
- oj tam oj tam... Żeby życie miało smaczek, raz dziewczynka, raz chłopaczek!
- Nie wiedziałam, że ty taki chętny Nick...
- no wiesz, nie mam jak rozładować napięcia i paplam głupoty...
- ach ta dzisiejsza młodzież...
- Wikuś, zdajesz sobie sprawę z tego, ze ty też należysz do tej młodzieży?
- no tak... Powinnam powiedzieć ach ta dzisiejsza brytyjska młodzież... Tylko o jednym.
- wiesz faceci w okresie dojrzewania tak już maja...
- dobra zaoszczędź mi szczegółów! I jak wyhaczyłeś jakiś Ciacha? - spytałam, aby zmienić temat.
- Horyzont czysty niestety... Nie! zaraz! Jakiś tu idzie, ale nie wiem czy to ciacho! Nienawidzę tych masek!!!

- gdzie? - zaczęłam się rozglądać, gdy usłyszałam ciche chrząkniecie za plecami. Odwróciłam się. Był to wysoki jasnowłosy chłopak, a te oczy.... ja znałam te oczy!

- przepraszam, czy mógłbym porwać twoją towarzyszkę na jeden taniec? - spytał. Uśmiechnęłam się słysząc jak w charakterystyczny sposób wymawia słowa.

- ja? Pewnie! Ona jest wolna i do wzięcia! Jeżeli tylko zechce poświęcić dla Ciebie swój cenny czas- zawołał Brunet. Zmroziłam go wzrokiem.
- To jak mogę Cię porwać do tańca księżniczko? - wtedy zyskałam pewność, że to on i nie miałam zamiaru dąć po sobie żnąc, że wiem że to on. A Co on tu tak właściwie robi?!
- oczywiście - powiedziałam. Nick zdarzył mi tylko szepnąć do ucha:
- bierz go! To nie złe ciacho!!! - uśmiechnęłam się delikatnie i poszłam za przybyszem na parkiet. Rozbrzmiały pierwsze takty piosenki - "eyes on fire".  Wolny... Chłopak objął mnie w pasie, a ja zarzuciłam ramiona na jego szyję i poruszaliśmy się przytuleni w tańcu, patrząc sobie prosto w oczy.
- czy tamten chłopak z którym rozmawiałaś, to Twój książę z bajki?
- a kim ty jesteś nieznajomy, aby o to pytać? 
- a tak po prostu... Spędziliście ze sobą dobre pól godziny...
- Nick moja miłością?!
- a czemu nie?
- bo jest gejem... - czy mi się zdaje, czy chłopak się uśmiechnął gdy to powiedziałam? 
-to dobrze. Bo już zaczynałem się niepokoić, gdy was obserwowałem.
- a więc nas obserwowałeś?! - to jego wzrok czułam na sobie przez ostatnie pół godziny... 
- tak.
- zaraz, bo czegoś tu nie rozumiem... Skąd się tu wziąłeś?
- skąd się tu wziąłem? Przyjechałem z chłopakami.
- to reszta tez tu jest?! Przecież jakby dyrektorka was zobaczyła, to by was wyrzuciła!
- jednak nie udało mi się pozostać incognito?
- No wiesz... Ja bym Cię na końcu świata rozpoznała... - co mnie strzeliło z tym tekstem?! Chłopak uniósł brew.
- na końcu świata powiadasz?
- no każda Directioner by poznała!
- I tylko dlatego byś mnie poznała?
- Powiedzmy... - spuściłam wzrok - a ty czemu tu jesteś? Nie wmówisz mi, że przyszedłeś zabawić się na balu z miejscową młodzieżą...
- przyszedłem tu, żeby obczaić to Twoje ciacho!
- nie kłam.
- No dobra wiedziałem, że pewnie będziesz samotna, bo ten z którym chciałabyś spędzać czas jest z inna wiec stwierdziłem, że nie pozwolę ci zmarnować tego wieczora przez jakiegoś palanta.
- uważaj na słowa... Nawet nie zdajesz sobie sprawy kogo obrażasz...
- to może jakbyś mnie oświęciła, to byłoby łatwiej!
- przykro mi, ale nie mogę ci tego powiedzeń! Chciałbyś żebym wyciągnęła z Ciebie imię tej dziewczyny, w której się nieszczęśliwie zakochałeś?
- sam nie wiem... Wiki... Chodźmy na dwór. - powiedział, bo piosenka się skończyła i puścili coś szybkiego.
- dobra. - rzuciłam krótko i ruszyliśmy na dwór. Po chwili znaleźliśmy się w zaciszu szkolnej altany, gdzie muzyka była ledwo słyszalna. Byliśmy tu sami. Zdjął maskę.
- czemu zdejmujesz? - spytałam -  przecież wszyscy mieli je mieć na sobie do dwunastej...

- Zdejmuje, bo nie muszę przed tobą ukrywać kim jestem byś rozmawiała ze mną bez uprzedzeń - powiedział i przyciągnął mnie do siebie - wyglądasz dziś pięknie... Niebieski to mój ulubiony kolor - wskazał na moja sukienkę. Uśmiechnęłam się.
- chcesz wiedzieć czemu tu jestem? - spytał. Pokiwałam głowa. nie byłam w stanie nic powiedzieć, a chłopak kontynuował, wpatrując się w moje oczy z czułością wręcz.  - no wiec... Pamiętasz, jak ci wspominałem o dziewczynie, która jest dla mnie wszystkim, na punkcie której oszalałem? O tym, że jest dla mnie ideałem, ale że mnie nie pokocha, bo kocha innego?
- tak.. I co w związku z tym?
- Bo... Wiki... Ta dziewczyna stoi właśnie przede mną - moje serce zaczęło walić jak oszalałe. Czy ja właśnie usłyszałam to, co usłyszałam - Wikuś ja.. Kocham cię… Jesteś całym moim światem... - zapadła chwila milczenia. A potem się odezwałam:
- Wiesz... Nie spodziewałam się usłyszeć czegoś takiego z twoich ust.
- Przepraszam nie powinienem - powiedział i ruszył w stronę szkoły.
- Zaczekaj! - zawołałam łapiąc go za nadgarstek - źle mnie zrozumiałeś! - odwrócił się z powrotem w moją stronę - mówiłam ci, że chciałabym móc powiedzieć mu, że go kocham, a żeby wtedy on powiedział, że jestem jego całym światem i że mnie kocha? Wtedy powiedziałeś, że może mi to kiedyś powie... I wiesz co? Połowa mojego życzenia się spełniła.
- nie rozumiem...
- to zrozum! Cześć marzenia już się spełniła, a druga cześć muszę spełnić sama - chłopak wpatrywał się we mnie pytającym wzrokiem - Niall... - po raz pierwszy tego wieczoru wypowiedziałam jego imię - Kocham Cię - szepnęłam. Zaświeciły mu się oczy. Były przepełnione miłością. Chłopak niepewnym krokiem podszedł do mnie i przyciągnął do siebie. Dotknął dłonią mojego policzka, chwycił zabłąkany kosmyk moich włosów i zatknął mi go za ucho. Patrzył na mnie z takim uwielbieniem, że to się zdaje nie możliwe. Pogłaskał mnie po policzku i uśmiechnął się, ukazując aparat na zębach. Musnął ustami mój policzek.
- czy mogę cię pocałować? – spytał, zaglądając w moje oczy. Byłam zaskoczona, nie spodziewałam się, że ktokolwiek kiedykolwiek będzie pytać o to czy może mnie pocałować!
- Wiesz Niall... Jesteś pierwszą osobą, która pyta mnie o coś takiego...
- uważam, że nie można tak po prostu całować sobie kogoś nie wiedząc, czy ta osoba... - położyłam palec  na jego ustach, by go uciszyć.
- proszę Cię... Nie gadaj tylko mnie pocałuj! - wyszeptałam.
- jak sobie życzysz księżniczko - delikatnie chwycił moją twarz w dłonie i zbliżył się do mnie. Nasze nosy praktycznie się stykały, oddychaliśmy tym samym powietrzem. Serce zaczęło mi bić jak szalone, a chłopak przedłużał tę chwile oczekiwania i wpatrywał sie we mnie tymi oczami koloru wzburzonego oceanu, oczami pełnymi czułości. Czuje jego oddech na swoich ustach. Zamknęłam oczy i po chwili jego ciepłe i miękkie wargi nieśmiało musnęły moje. W brzuchu dało o sobie znać trzepoczące jak oszalałe stado motyli. Niall odsunął sie ode mnie na zaledwie kilka centymetrów, wymieniliśmy uśmiechnięte spojrzenia i znów sie przybliżył. Gdy tym razem nasze usta się złączyły pocałunek był nieco odważniejszy i pełen czułości. Chłopak przycisnął mnie do siebie, by zmniejszyć przestrzeń miedzy nami. Czułam, że świat  mógłby przestać istnieć, a my byśmy tego nie zauważyli, że dla nas czas właśnie się zatrzymał. Czułam tylko słodki smak jego ust i to sprawiało, ze jeszcze bardziej zwariowałam na jego punkcie. A więc te uczucie, które ma się podczas pocałunku, o którym mówią w filmach to jednak prawda. Mogłabym trwać tak wiecznie, ale kiedyś musieliśmy się od siebie oderwać, co zrobiliśmy z niechęcią.
- Nie wierze, że to się dzieje na prawdę... - odezwał się.
- Nie... To ja nie wierze... 

---------------------------------
all not from Poland please comment cause it means very much to me :3