14. And then I bumped into someone...

 Z dedykacją i przeprosinami za pominięcie w stopce redakcyjnej Twardziela dla Panny Niewiem .xx

Wiku

 14. And then I bumped into someone...

Jest wspaniale! Ostatni tydzień szkoły minął mi w mgnieniu oka i teraz mamy całe dwa miesiące dla siebie! Wakacje dopiero się zaczynają, a ja już jestem szczęśliwie zakochana... Tak to bywa tylko w bajkach! No dobra może przesadzam... Ale jest na prawdę przyjemnie. Niestety chłopcy musieli wyjechać na tydzień, bo jakaś ważna gala plus podpisywanie płyt i kilka koncertów, a to wszystko w Ameryce. Był to dla mnie lekki szok, bo tak łatwo zapominam kim oni są. Zdają się być normalnymi nastolatkami, podczas gdy, jeżeli miałabym być szczera, są przecież światowej sławy zespołem. I pomyśleć tylko, ze miliony fanek na tym świecie zabiłyby chociaż za jedna rozmowę z nimi, a ja tu praktycznie mieszkam z nimi pod jednym dachem. I gdzie tu sprawiedliwość?! Nie wiem i nie obchodzi mnie to! Tak mi się podoba.

1 lipca 2013
Obudziłam się i nie mogłam się ruszyć. Coś mnie przygniatało. Uchyliłam powieki i zagadka się rozwiązała. Kto mnie przygniatał? Lottie Tomlinson. Z trudem zepchnęłam ją na odpowiednią połowę łóżka i sięgnęłam na szafkę nocna po telefon, żeby sprawdzić, która jest godzina.  Ósma trzydzieści. Ledwie odłożyłam telefon z zamiarem położenia się, gdy usłyszałam subtelny dźwięk nadchodzącej wiadomości. Chwyciłam komórkę. To Niall napisał.

Dzień dobry Kochanie!
My właśnie wylądowaliśmy L.A. jest w pół do pierwszej. Jeśli nie śpisz zadzwoń.xx

Od razu odechciało mi się spać. Zerwałam się z łóżka, poszłam na paluszkach do łazienki, usiadłam na brzegu wanny i wybrałam numer do Nialla. Czekałam tylko dwa sygnały, a potem usłyszałam jego głos, a na mojej twarzy od razu pojawił się uśmiech:
- Hej księżniczko! Jak się spało?
- A dobrze, dobrze... Ale to teraz nie ważne! Jak tam lot? Opowiadaj! Nie nudziło ci się?
- No co ty! Z chłopakami nigdy nie jest nudno... Jak tylko Hazz i Lou coś wymyślą to rozrywka jest zapewniona... W końcu to było tylko 12 godzin lotu, no dobra nie tylko... Aż! Teraz padam na twarz!
- To trzeba było spać w samolocie.
- Łatwo powiedzieć... Ja nie umiem spać w samolotach...
- ja w sumie tez nie, ale wiesz jak tak lecisz już od tych dobrych kilku godzin to jak nie pośpisz to później Cię nosi... Ja w połowie mojego pierwszego długiego lotu myślałam, ze rozniosę samolot.
- No tak... w klasie ekonomicznej tak bywa, wiesz ciasno, nie możesz się ruszyć i w ogóle...
- wypraszam sobie! Te wasze pierwsze klasy i luksusy wcale mnie są lepsze! Przeleciałam dwanaście lotów krótkodystansowych i osiem długodystansowych w klasie ekonomicznej i nie narzekałam... A ty z tymi luksusami mogłeś się spokojnie wyspać kochanie...
- No dobra może... Ale nie mów żebyś nie chciała polecieć kiedyś taką buisnessclass... - wywróciłam oczami.
- spokojnie jeszcze nadejdzie dzień, w którym się tego doczekam! A wtedy rozwalę się na wielkim fotelu o tak!
- nooo one są taakie wygodne!
- niewątpliwie... A jak tam L.A.?
- Tak jak zawsze... Roswietlone światłami w nocy... całkiem przyjemnie.
- Jak ostatnio tam byłam, to nawet nie miałam okazji pozwiedzać miasta, a Walk of Fame nie zrobił na mnie wielkiego wrażenia...
- w sumie masz racje... Te gwiazdy to niby fajna sprawa, ale ze one tak po prostu na zatłoczonym chodniku, często zasłonięte przez rusztowania czy jakieś tam...
- No na filmach robi większe wrażenie. Ale te domy gwiazd przy Sunset Boulevard aww...
- W sumie dom Justina wcale nie jest taki fajny, a Taylor Swift ma brzydki ogród...
- No tak zapomniałam, że ktoś tu czasem bywa w tych domach.
- oj tam! Zbyt dużo przepychu. Wole moje rodzinne zacisze w Irlandii...
- musi tam być pięknie... Zawsze Irlandia była dla mnie w wyobrażeniach najpiękniejszym miejscem na Ziemi.... - wyznałam. Chłopak się zaśmiał przeuroczo.
- a to dlatego, ze ja stamtąd jestem?
- przykro mi ale to było już wcześniej... Wiesz od małego byłam zafascynowana tańcem irlandzkim i jeszcze te legendy o skrzatach i elfach i  piękne krajobrazy i I’m so dead... No a ostatnio do tego dołączyłeś ty...
- Miło mi to wszystko słyszeć. L.A. Nie może się z tym równać...
- Ale takim domkiem na Sunset Boulevard, albo w Malibu bym nie pogardziła... Taki biały i śliczny, z którego od razu wychodziłoby się na plaże... Widok z okna sypialni na Pacyfik... Byłoby cudownie...
- Wiesz życie mnie nauczyło, że wszystko jest możliwe, więc ten dom na plaży w Malibu jest całkiem możliwy do spełnienia... Może Cię kiedyś do takiego porwę...
- Wiesz to chyba nie będzie porwanie jeśli będę chciała tam przebywać - zaśmieliśmy się - a tak wracając do rzeczywistości to dużo macie roboty?
- Tylko kilka koncertów i podpisywanie płyt i premiera "W pierścieniu ognia"
- w pierścieniu ognia???
- no, bo tam jest nasza piosenka...
- Nie wierze!!! Czemu się nie chwaliliście?! Przecież to ekranizacja najlepszej książki ever!
- No nie wiedziałem, ze to lubisz... Ale obiecuje ci jak wrócę to zabieram Cię do kina!
- Będę czekać niecierpliwie! A tak właściwie to już cholernie tęsknię! Wracaj szybko bo już nie mogę...
- Nie ma mnie zaledwie od trzynastu godzin...
- to o trzynaście godzin za dużo! Następnym razem Cię nie puszcze!
- Ja Ciebie tez nie! Będę zmuszony Cię zabrać ze mną, bo okropnie  Smutno tu bez Ciebie...  
- a bez Ciebie tu... I nawet nie mogę się do Ciebie przytulic!!!
- przytulam na odległość - powiedział, prawie czułam jego ramiona, pomimo tych wielu tysięcy dzielących nas kilometrów. Wtem usłyszałam inny głos po drugiej stronie słuchawki, ktoś darł się z daleka do mojego rozmówcy:
- Niall wypad z tej łazienki!!! Siedzisz tu już chyba z godne!!! Co ty w Zayna się zmieniasz?!!!
- spokojnie, Liam!!! Juz wychodzę!!! Daj mi minutkę!!! - odkrzyknął mój ukochany, a potem zwrócił się do mnie prawie szeptem - Wikuś, Kochanie muszę kończyć, bo przecież nie może się wydać, że gadaliśmy...
- Dobra, dobra... Ty lepiej idź spać, bo u Ciebie dochodzi pierwsza!!!
- dobrze, a tobie życzę miłego dnia. Będę się odzywał.
- NIALL WYŁAŹ W TEJ CHWILI!!! - tym razem to wrzeszczał Louis.
- Pa, Kocham Cię - szepnął Irlandczyk.
- Ja Ciebie też - rozłączyłam się i wyszłam z łazienki.
- Z kim tak paplałaś pól godziny?! - Zostałam przywitana od progu przez dziewczyny, które zdążyły już się obudzić.
- A z mamą - odparłam.
- I rozmawiałaś z nią po angielsku?! - spytała Zuzia
- podsłuchiwałyście?!
- nie, ale pojedyncze słowa niechcący usłyszałyśmy i to Polski na pewno nie był! Wiec gadaj prawdę! Z kim gadałaś, że tak się szczerzysz do tego telefonu?!- powiedziała Lottie.
- najpierw rozmawiałam z mamą, a potem z chłopakami. Niedawno przylecieli i maja teraz środek nocy. - wyjaśniłam. Dlaczego nie powiedziałam im o tym, że rozmawiałam z Niallem? Bo nie powiedzieliśmy nikomu o tym, że jesteśmy razem. A dlaczego? Ledwie udało się odkręcić te historie ze mną i Louisem, a i tak niektóre psychofanki dopadły mnie na facebooku i twitterze, wiec teraz nie chcemy rozgłosu. Chcemy spędzić jak najwięcej czasu razem nie bojąc się, że każdy paparazzi w promieniu dziesięciu kilometrów będzie nam chciał zrobić zdjęcia i że fanki nie dadzą mi żyć. Tak wiec dla naszych przyjaciół i świata  byliśmy tylko przyjaciółmi, a siebie mieliśmy tylko wtedy, gdy zostawaliśmy sami. Z resztą to mi pasowało, bo nie jestem fanką publicznego okazywania sobie uczuć. Dobrze jest mieć za chłopaka swojego najlepszego przyjaciela, bo wtedy nigdy nie braknie tematów do rozmów i możesz wszystko mu powiedzieć. Wtedy miłość jest przejściem na kolejny etap i utrwala przyjaźń.
- Spoko... Oni się wygrzewają w L.A., A my… jedziemy do Londynu!!! - zawołała Lottie.
- Jak to jedziemy do Londynu? - spytałam. To mnie zaskoczyła.
- Normalnie! Mama ma jakaś sprawę w Londynie i powiedziała ze nas zabierze ze sobą, żebyśmy mogły pozwiedzać! I zrobić zakupy na Oxford Street!!!
- aaa!!! A na jak długo?
- caluśki tydzień!!!- zawołała Zuzia.
- No to jedziemy!!!

Szybko spakowałyśmy najpotrzebniejsze rzeczy, a podróż trwająca kilka godzin minęła całkiem szybko. W efekcie do Londynu dotarłyśmy około piętnastej. Wcześniej byłam tu tylko raz. Na wycieczce klasowej i nic nie zobaczyłam ^^ wyobraź sobie pamiętniczku chodzenie cały dzień po mieście po 24 godzinnej jeździe autokarem i przyprawia promowej o suchym pysku i pustym żołądku... Masakra. Istny koszmar. Jechaliśmy samochodem, do hotelu, w którym miałyśmy zamieszkać przez ten tydzień, a ja podziwiałam widoki za oknem. To był taki ekspresowy przegląd tego, co miałyśmy zobaczyć, a zwiedzanie postanowiliśmy zacząć dopiero jutro. W hotelu, który okazał się być Hotelem Lanesborough czyli jednym z najdroższych hoteli w Londynie, w pobliżu Pałacu Buckingham.

Fajnie nie? Gdy zajechałyśmy pod hotel nasze miny mówiły wiele. Pani Tomlinson zdawało się to nie ruszać. Od razu obskoczyli nas pracownicy hotelu; goście, co otwierają drzwi samochodu, ci co zabierają twój bagaż i ci co parkują twój samochód. Gdy weszłam do hotelowego Lobby zaniemówiłam, tu było jak w pałacu. Jak to mi się zdarza w takich miejscach zamknęłam oczy i wyobraziłam sobie, ze jestem królową Wiktorią. Tak osobiście, to nie miałabym Nic przeciwko, gdyby okazało sie, że była moim poprzednim wcieleniem. Tylko nie wąż się o tym powiedzieć Hazzie, bo znowu będzie walił głupie żarty, że trzeba mnie sprawdzić... No w sumie już chyba zostałam sprawdzona ^^ mam tylko cichą nadzieję, że Louis nikomu o tym nie opowiadał, bo inaczej nie pokazałabym się im już na oczy! 

Recepcjonistka wydała nam klucz do pokoju i po chwili znalazłyśmy się w gigantycznym apartamencie. Były tu trzy sypialnie: w jednej zamieszkała pani Tomlinson, w drugiej Zuzia i Fizzy, a w trzeciej ja i Lottie. Umówiliśmy się o dziewiętnastej na kolację i postanowiliśmy się odświeżyć po podróży. Gdy za mną i Lottie zamknęły się drzwi od sypialni odetchnęłam.
- Boże jak tu pięknie!!! - westchnęła dziewczyna, opadając na łóżko.
- Powiem ci szczerze, że się tego nie spodziewałam nawet w najśmielszych wyobrażeniach.
- Od czasu do czasu można sobie pozwolić na odrobinę luksusu Wikuś...
- może i można... Ale ja do takich luksusów nie przywykłam. Ale podoba mi się tu... Jest jak w bajce! A te ogrody! – powiedziałam, wyglądając za okno i pstryknęłam sobie telefonem zdjęcie tego pięknego angielskiego ogrodu -Idealne miejsce na ślub... - westchnęłam, opadając na łóżko obok dziewczyny.

- Jak znajdziesz sobie ukochanego... A czemu to z moim bratem tak krótko trwało? - spytała.
- No bo... Przegrałam zakład i miałam przez czterdzieści osiem godzin udawać dziewczynę Louisa - taka była oficjalna wersja, że założyliśmy się i musieliśmy udawać parę. Lottie uniosła brew.
- Coś nie chce mi się wierzyć... Ty może jesteś dobrą aktorką, ale mój brat?!
- kochana... To nie ja grałam główna role w szkolnej wersji Grease i nie znalazłam ciała w If I had you...
- proszę cię! Na pewno jesteś od niego lepsza!
- tak a moje doświadczenie to kilka przedstawień w przedszkolu, rola mamy w jasełkach i jednego z wielu dzieci w Tristanie, gdzie biegaliśmy po scenie w "piżamkach dla ubogich" i elfa/aniołka charilego w Cinderella the Bigfoot, gdzie tylko tańczyłam...  to nic wielkiego.
- i tak masz większe doświadczenie niż ja!
- ale to nie znaczy, że jestem lepsza od Louisa.
- ale bym się śmiała, gdybyście za jakieś dobre 10-15 lat zagrali razem w filmie...
- tak na pewno... Weź nawet tak nie mów!
- ale czemu?! Byłoby świetnie!!! Wyobraz sobie Lou w roli Bonda, a ty jako dziewczyna Bonda...
- po pierwsze jego fanki by mnie rozszarpały, a po drugie nie zagrałabym dziewczyny Bonda!!! I to jeszcze z Louisem!!!
- a dlaczego nie?!
- No bo wiesz tam są te sceny... No wiesz jakie...
- a ty zdajesz sobie sprawę, ze nikt tego tak na prawdę nie robi tylko udaje...
- Nie no Amerykę odkryłaś! - spojrzałam na nią pobłażliwie.
- No to o co chodzi?
- Nie umiałabym tego udawać...
- teraz jak nie masz doświadczenia, to byłoby trochę ciężko, ale potem to chyba już tak źle by nie było nie?
- No nie wydaje mi się - bąknęłam. Nie byłabym tego w stanie zrobić, a mam już to cholerne doświadczenie! A po chwili dodałam - To byłby zbyt wielka presja psychiczna... Możliwość, ze zobaczą to moi rodzice i dziadkowie mnie zabija... A Lou pogarszłby tylko sprawę, bo jego przecież znam, a kimś obcym bym się nie przejmowała.
- ja właśnie bym nie chciała by był to obcy, bo byłoby sto razy gorzej niż przypominam UDAWAĆ to z dobrym kumplem...
- nie. - każdy tylko nie Louis... Wspomnienia, których nigdy nie zapomnę, wróciłyby ze zdwojoną siłą. Postanowiłam zmienić temat wiec spytałam - A jak tam idzie ci romans z Haroldem?
- a... Stoi w miejscu... On zachowuje się, tak jakby to na balu nie miało miejsca. A było tak cudownie... On miał takie miękkie usta... - westchnęła dziewczyna. Uśmiechnęłam się.
- dobrze, że nie przestał się do ciebie odzywać, może boi się przed sobą przyznać, ze coś do ciebie czuje... Przecież z tego, co mi opowiadał Lou, to Hazz jeśli całuje się z dziewczynami, to potem albo przestaje się do nich odzywać, albo są ze sobą. To jak zareagował na ciebie, to jakaś piekielna anomalia...
- Wiesz boje się... Chciałabym mieć pewność, czego on ode mnie chce!
- Obiecuje ci, źe jak tylko chłopcy wrócą to przemówię Haroldowi do rozumu - albo, dokończyłam w  Glowie, zmuszę Louisa do przekonania go... Zmuszę za pomocą małej "perswazji". Jestem okropna wiem...
- Dzięki Wikuś! Co ja bym bez ciebie zrobiła?!
- umarłabyś! A teraz głowa do góry! Zróbmy sobie zdjęcie i wrzucamy na fejsa!
- Lepiej na Twittera, żeby chłopcy tez zobaczyli! Niech zobaczą, że potrafimy się bez nich świetnie bawić!
- skoro tak... - zrobiłyśmy sobie kilka zdjęć i wybraliśmy najładniejsze. Było na nim widać nasze roześmiane twarze i jaki mamy piękny hotel. Postanowiłam wstawić je i na fejsa i na Twittera. A co tam! Niech ci, co nie maja twittera tez zobaczą! Na fejsie wrzuciłam do utworzonego już albumu summer2013, w którym to było kilka zdjęć... W dniu naszego przyjazdu na lotnisko i z mojego przyjęcia urodzinowego z 1D. Tak to zdjęcie cieszyło się popularnością. Miało chyba z milion lików i tyle samo komentarzy, nie zabrakło także komentarzy moich kolegów z klasy typu "nie wierze! To te pedały" i tym podobne. Starałam się dlatego nie wstawiać zdjęć z chłopakami, żeby nie wywołać zbyt wielkiego poruszenia w sieci. Najnowsze zdjęcie już po chwilach zyskało like'i. Potem załogowałam się na Twittera i wrzuciłam zdjęcie z podpisem:

 - no i jest pięknie... - powiedziałam uśmiechając się.
- No... Patrz minuta nie minęła a tu ile like'ów...
- czy ci ludzie nie maja co robić?!
- wiesz ja się do tego przyzwyczaiłam... Wystarczy, ze mam za brata takiego debila jak Lou i od razu kilka milionów dziewczyn na tym świecie interesuje się nawet tym, że idę do kibla!
- to już lekka przesada...
- mówię poważnie!
- wierze ci! Zobaczmy czy są jakieś ciekawe komentarze... - zerknęłam wzrokiem na tweety. Kilka polubiłam, ale mój wzrok dopiero po chwili trafił na coś ciekawego. Komentarz od Nialla.
- Lottie patrz! Odezwały się te chłopaczyska z L.A!

 
Wymieniłyśmy z Lottie porozumiewawcze spojrzenia i szybko wystukałam odpowiedz.

 - sami to sobie siedzą w L.A. A my nawet do Londynu nie możemy pojechać! - Obruszyła się Lottie.
- to faceci... Oni już tak mają...
Dobra idziemy na ta kolacje! - zarządziłam. Była juz prawie 19, wiec czas najwyższy. Po drodze dostałam sms'a od Niallera:

Jak tam Londyn? Na długo przyjechałyście? Xx 

Ten to musi od razu o wszystko wypytać... Uśmiechnęłam się do telefonu i odpisałam. 

A dobrze... Na pewno lepiej niż w L.A. :p  a zostajemy tu do końca tygodnia c; szykuje się zwiedzano + zakupy Xx

Miłej zabawy kochanie .x

Dzięki i nawzajem! tylko nie szalej mi tam za bardzo w tym USA! Pamiętaj, że tam nadal jesteś niepełnoletni ;p

Hahaha ;p a ty jesteś niepełnoletnia nawet w Europie ;p ale i tak Cię kocham <3

Ja Cb tez <3 spadam na wielką pyszną kolacje ;p

To nie fair! Mi dali tylko śniadanie, a teraz tak prawie na czczo jestem na jakimś głupim podpisywaniu płyt :c

Niall ja na prawdę spadam i nie odpisuje na następne sms'y! Tylko pamiętaj żeby się uśmiechać i nie patrz dziewczynom w oczy, bo mi jeszcze cię jakaś zabierze! :p

Co zazdrosna? :p spokojnie nie będę się patrzył i tak żadna nie ma choć w jednej dwudziestej tak pięknych oczu jak twoje!

Oj nie przesadzaj... I wcale nie jestem zazdrosna!

Nie w całe! I miałaś nie odpisywać...

Eh... Juz nie odpasuje!!! Pa pa kocham Cię .Xx

Ja ciebie bardziej <3 Pa pa ksiezniczko .xx

Schowałam telefon, a potem byłam juz zajęta kolacja. Gdy wróciłyśmy do pokoju prawie od razu padłam, bo od jutra zaczynaliśmy zwiedzanie.

Przez następne dwa dni nie udało mi się wiele zobaczyć... A to dlaczego? Bo padał deszcz! Ba! Wręcz lało! Dziś mamy 4 lipca, A my wracamy do Doncaster już 7!!! Do tego właśnie tego feralnego 1 lipca zaczął mi się okres!!! Tak wiec przeleżałam cały następny dzień w bólu, w łóżku... Nie polecam bycia dziewczyną. Choć szczerze mówiąc ten okres to był dla mnie jak zbawienie, no bo zapomniałam napisać, że wtedy z Lou zapomnieliśmy o pewnym małym
Szczególe... I wołałam o tym nie pisać żeby nie wywoływać wilka z lasu... Następnym razem będę o tym pamiętać! Nie ze planuje następny raz! Mam dosyć jak na jedne wakacje...
Dziś obudziły mnie promienie słoneczne łaskoczące w twarz. Leniwie otworzyłam oczy i co ujrzałam?! Słońce rozlane po całym pokoju!!! Tak nareszcie! I nawet brzuch mnie juz nie bolał! Szybko wyskoczyłam z łóżka i po orzeźwiającym prysznicu ubrałam się i postanowiłam obudzić dziewczyny.
- Lottie!!! Wstawaj!!! Jest piękna pogoda!!! Idziemy zwiedzać!!!
- cooo? - zaspana dziewczyna otworzyła oczy - o słońce! To ja lecę do łazienki! - zawołała i zerwała się z łóżka. Potem poszłam obudzić Zuzie i Fizzy, a po dwudziestu minutach spacerowaliśmy juz ulicami Londynu.
- No dobra dziewczęta to gdzie idziemy? - spytałam.
- jak to gdzie? Oczywiście, że na oxford street!!! - zawołała uratowana Lottie.
- Ale najpierw możemy zahaczyć o Buckingham Palace, a potem w drodze powrotnej o Hyde Park! - dodała Zuzia.
- Mi tam pasi taki układ - stwierdziła Fizzy.
- No to co? Idziemy? I przy okazji możemy poobserwować jakieś ciacha!!! - ucieszyła się Lottie. No i się zaczęło... Udałyśmy się w stronę pałacu Buckingham i wypatrywałyśmy każde ciacho w promieniu kilku kilometrów i muszę przyznać, że w Londynie ich pełno!!! Nie to co w Warszawie gdzie byl jeden jedyny na prawdę przystojny chłopak z którym rozmawiałam... Mówię poważnie! Zrobiłyśmy sobie sporo zdjęć pod pałacem Buckingham razem ze strażnikami i w ogóle było świetnie. Tak na prawdę dopiero teraz poczułam, że jestem w Londynie. Następnie skierowaliśmy się w kierunku Oxford Street tam do dopiero zaświeciły mi się oczy. 

Weszłyśmy do Zary. Najnowsza kolekcja juz tu była, gdy w Polsce dopiero pojawiła się poprzednia. Rozdzieliłyśmy sie i umówiłyśmy za pół godziny przy przymierzalniach. Od razu zanurkowałam miedzy wieszakami. Szukałam czegoś w czym spodobałabym się Niallowi, jakiejś sukienki albo ładnej bluzki... Przechodząc obok jednego z wieszaków zauważyłam biała koszulkę na ramiączka z wycekinkowaną flaga Irlandii. Tak! Tego właśnie szukałam!!! Szybko odszukałam swój rozmiar i chwyciłam bluzkę. Gdy gwałtownie się odwróciłam wpadłam na kogoś...